ለመማር ዝግጁነት

«ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና፥ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ።» — ማቴዎስ 11:29።

የተማሪ የመጀመሪያ በጎነት ታዛዥነትና ለመማር ፈቃደኛ መሆን ነው። ይህ ምንን ያመለክታል? የራሱን አለማወቅ መገንዘብን፣ የራሱን የአስተሳሰብ ወይም የአሠራር መንገድ ትቶ ነገሮችን ከአስተማሪው አንጻር ለማየት ዝግጁ መሆንን፣ መምህሩ እንደሚያውቅና እርሱም ማወቅን እንዴት እንደሚማር እንደሚያሳየው በጸጥታ መተማመንን ያመለክታል። የዋህና ትሑት መንፈስ የአስተማሪው ፈቃድ ምን እንደ ሆነ ለማወቅ በጥንቃቄ ያዳምጣል፤ ወዲያውኑም ሊፈጽመው ይቸኩላል። በተማሪ ውስጥ ይህ መንፈስ ካለ፣ ባይማር ጥፋቱ የአስተማሪው መሆን አለበት።

ታዲያ ክርስቶስ አስተማሪያችን ሆኖ ሳለ፣ ይህን ያህል ውድቀት ኖሮ በመንፈሳዊ እውቀት እውነተኛ እድገት ይህን ያህል ጥቂት የሆነው እንዴት ነው? መጽሐፍ ቅዱስን ይህን ያህል መስማትና ማንበብ፣ ብቸኛ የሕይወት መመሪያችን እንደ ሆነ ይህን ያህል በእርሱ ማመናችንን መመስከር፣ ሆኖም የመንፈሱና የኃይሉ መገለጥ ይህን ያህል መጉደሉ ለምንድር ነው? በእልፍኝና በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ቡድን ውስጥ ብዙ ጊዜ ይህን ያህል ቅንና ልባዊ ትጋት እያለ፣ የእግዚአብሔር ቃል ሊሰጥ ከሚችለው ደስታና ብርታት የሚገኘው ግን ጥቂት ብቻ የሆነው ለምንድር ነው?

ጥያቄው እጅግ ታላቅ ትርጉም ያለው ነው። ፈቃዱን ለማወቅና ለማድረግ በቅንነት እንደሚሹ የሚያስቡ፣ ሆኖም በራሳቸው ምስክርነትና በዙሪያቸው ባሉት ሰዎች ማስረጃ መሠረት የሕይወትን ቃል እያቀረቡ በዓለም እንደ ብርሃን የማይታዩ እጅግ ብዙ የኢየሱስ ደቀ መዛሙርት የሚገኙበት አንድ ምክንያት መኖር አለበት። ለጥያቄው መልስ ቢገኝ ሕይወታቸው ሊለወጥ ይችል ነበር።

ጥቅሳችን መልሱን ይጠቁማል፦ «ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና፥ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ።» ብዙዎች ክርስቶስን እንደ መድኃኒት እንጂ እንደ አስተማሪ አልተቀበሉትም። ነፍሱን ስለ በጎቹ ባኖረው በመልካሙ እረኛ ታምነዋል፤ ነገር ግን መንጋውን በየዕለቱ በእውነት እንደሚጠብቅ፣ እያንዳንዱን በየስሙ እንደሚጠራ፣ ወይም በዚህ መንገድ ድምፁን ሰምቶ እርሱን ብቻ ስለ መከተል የሚያውቁት ጥቂት ነው። በጉን መከተል ምን እንደ ሆነ — ከሁሉ አስቀድሞ የበጉን ባሕርይ ከእርሱ መቀበልና እንደ እርሱ የዋህና በልብ ትሑት ለመሆን መሻት ምን እንደ ሆነ — የሚያውቁት ጥቂት ነው። የክርስቶስ ደቀ መዛሙርት ለመንፈስ ቅዱስ ጥምቀትና የሰጣቸው ድንቅ ተስፋዎች ሁሉ እንዲፈጸሙላቸው የተዘጋጁት በትምህርት ቤቱ ባሳለፉት የሦስት ዓመት ትምህርት ነበር።

ለነፍሳችን በእውነት ዕረፍት ልናገኝ የምንችለው በጌታችን በኢየሱስ የግል ትምህርት ሥር ሆነን፣ ያንን ትምህርት ዕለት ዕለት በሚጠብቀው፣ በሚቀበለውና በሚከተለው የዋህና ትሑት ልብ ታዛዥነት ነው። ያን ጊዜ የውጥረት፣ የውድቀትና የተስፋ መቍረጥ ድካምና ሸክም ሁሉ ሁሉም ነገር በክርስቶስ ራሱ እንደሚጠበቅ ለሚያውቀው መለኮታዊ ሰላም ስፍራውን ይለቃል።

ያ የክርስቶስን ቀንበር መሸከምና የዋህነቱንና የልቡን ትሕትና ከእርሱ መማር፣ ከዚያም ጋር ማንኛውንም ነገር በራሱ ጥበብ ለማወቅም ሆነ ለማድረግ እምቢ የሚለው ለመማር ዝግጁነት፣ የመላ ሕይወታችን — በየዕለቱና ቀኑን ሙሉ — መንፈስ ሊሆን ይገባዋል። ነገር ግን ይህ ሊዳብርና ከራስና ከኃይሉ ሁሉ መዳን ሊፈለግ የሚገባው በተለይ በማለዳው ሰዓት ነው። በእግዚአብሔርና በክርስቶስ በመንፈስ ቅዱስም ቃላት ተጠምደን ሳለን፣ እነዚህ የሚጠቅሙት ወደ ክርስቶስ የግል ትምህርት ሲመሩንና በእርሱም ሲከፈቱልን ብቻ እንደ ሆነ በየዕለቱ መገንዘብ የሚያስፈልገን እዚያ ነው።

ትምህርቱን መቀበል የሚቻለው «በእርሱ የመለኮት ሙላት ሁሉ በሰውነት ተገልጦ ይኖራል» የተባለለት፣ ሕይወታችንና መዳናችን ሁሉ በእርሱ የተጠቃለለው ሕያው ጌታ ኢየሱስ ራሱ ቀርቦ ኃላፊነታችንን ሲወስድ ብቻ እንደ ሆነ በየዕለቱ መለማመድ የሚያስፈልገን እዚያ ነው። ቀንበሩን የሚሸከመውንና ከእርሱ የሚማረውን ለመማር ዝግጁነት በግልጽ መለመንና ማዳበር ያለብንም እዚያ ነው። ደግሜ እላለሁ፤ ለመማር ዝግጁነት ሁሉ ነገር ነው። በውስጣችን ስለሚኖረው፣ የክርስቶስ ኢየሱስ መንፈስ ስለ ሆነው ስለ መንፈስ ቅዱስ «እርሱ ሁሉን ያስተምራችኋል» የሚለው እውነት ከሆነ፣ በውስጣችን ያለው ሕይወቱና ሥራው ሁሉ መለኮታዊ ትምህርት ከሆነ፣ መላ ሕይወታችንም መለኮታዊ ለመማር ዝግጁነት መሆን እንዳለበት እንዲሁ እውነት ነው። ከእግዚአብሔር ቃል ጋር ያለን የዕለት አንድነትና የዕለት ሕይወታችን ጌታችን ኢየሱስ ሊያደርገው የሚችለውን ሊሆኑ የሚችሉት በዚህ ብቻ ነው።

የተማሩትን መተው ብዙ ጊዜ ከመማር እጅግ አስፈላጊው ክፍል ነው፤ የተሳሳቱ ግንዛቤዎች፣ ጭፍን አመለካከቶችና ቅድመ ግምቶች በትምህርት መንገድ ላይ የማይታለፉ እንቅፋቶች ናቸው። እነዚህ እስኪወገዱ ድረስ አስተማሪው በከንቱ ይደክማል።

የሚያስተላልፈው እውቀት ላዩን ብቻ ይነካል፤ ከላዩ በታች በጥልቅ ተማሪው ለእርሱ ሁለተኛ ተፈጥሮ በሆነበት ነገር ይመራል። የአስተማሪው የመጀመሪያ ሥራ እነዚህን እንቅፋቶች ማግኘትና ተማሪውም እንዲያያቸውና እንዲያስወግዳቸው ማድረግ ነው።

ቀድሞ የተማርነውን ለመተው ዝግጁ ካልሆንን ከክርስቶስ እውነተኛና ፍሬያማ መማር ሊኖር አይችልም። በዘር ውርስ፣ በትምህርት፣ በወግ ስለ ሃይማኖትና ስለ እግዚአብሔር ቃል የራሳችን አሳቦች አሉን፤ እነዚህም በእርግጥ እውነት ናቸው ብለን በምንተማመንበት መጠን ብዙ ጊዜ የበለጠ እንቅፋት ይሆናሉ። ከክርስቶስ መማር የምንይዘውን እውነት ሁሉ ለትችትና ለእርማት ለእርሱ ምርመራ ለማቅረብ ፈቃደኛ መሆንን ይጠይቃል። ትሕትና የክርስትና ሕይወት ሥር የሆነ በጎነት ነው። በእግዚአብሔር መንግሥት ይህ ሕግ የማይሻር ነው፦ «ራሱንም የሚያዋርድ ከፍ ይላል።» ወደ ከፍተኛ የጸጋ፣ የእምነት፣ የመንፈሳዊ እውቀት፣ የነፍሳት ፍቅርና የመባረክ ኃይል ደረጃ ለመድረስ በምናደርገው ጥረት የሚገጥመን ተስፋ መቍረጥ ሁሉ ከዚህ የመጣ ነው። የክርስቶስን ትሕትና የመዳኑ መጀመሪያና ፍጻሜ አድርገን አልተቀበልነውም። «ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል» የሚለው ቃል ከምናስበው እጅግ የሰፋና የጠለቀ ትርጉም አለው።

ታዛዥነት አንዱ የትሕትና መልክ ነው። በማለዳው ሰዓት ራሳችንን በክርስቶስ ትምህርት ቤት እንደ ተማሪዎች እናቀርባለን፤ ታዛዥነት፣ ትሕትና የተማሪው መለያ ምልክት ይሁን፤ ይህም ምን ያህል ጥቂት እንዳለን ከተሰማን «ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ» የሚለውን ድምፅ እንስማ፤ ይህ የሚያመለክተውም ሁሉ ይህ ነው፦ «ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና፥ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ።»