የዘላለም ቀንና የዚህ ሕይወት ጭንቀቶች

ደቀ መዝሙሩ፦

በላይ ያለችው የከተማይቱ እጅግ ደስ የምታሰኝ መኖሪያ ሆይ! ሌሊት የማያጨልመው፣ ከፍተኛው እውነት ግን ሁልጊዜ የሚያበራው እጅግ ብሩህ የዘላለም ቀን ሆይ! ሁልጊዜ ደስ የሚያሰኝ፣ ሁልጊዜም አስተማማኝ የሆነ፣ ሁኔታውንም ከቶ ወደ ተቃራኒው የማይለውጥ ቀን ሆይ! ምነው ይህ ቀን በበራ፣ እነዚህም ጊዜያዊ ነገሮች ሁሉ ወደ ፍጻሜ በደረሱ! ያ ቀን በሰማያዊ ብሩህነት ደምቀው የሚያበሩትን ቅዱሳን ይከብባቸዋል፤ በምድር ላይ ለምንንከራተት ለእኛ ግን በመስተዋት እንደሚታይ ከሩቅ ይታየናል። የሰማይ ዜጎች ያ ቀን ምን ያህል ደስ የሚያሰኝ እንደ ሆነ ያውቃሉ፤ በስደት ያሉት የሔዋን ልጆች ግን የዚህ ዓለም ቀን መራራና አሰልቺ በመሆኑ ያለቅሳሉ።

የዚህ ሕይወት ዘመን አጭርና ክፉ ነው፤ በኀዘንና በጭንቀት የተሞላ ነው። በዚህ ሰው በብዙ ኃጢአት ይረክሳል፤ በብዙ ምኞት ይጠመዳል፤ በብዙ ፍርሃት ይገዛል፤ በብዙ ጭንቀትም ይከብደዋል። በብዙ የማወቅ ጕጕት ይባዝናል፤ በብዙ ከንቱ ነገርም ይተበተባል፤ በብዙ ስሕተት ይከበባል፤ በብዙ ድካምም ይዝላል፤ በፈተና ይጨቈናል፤ በተድላ ይደክማል፤ በችግርም ይሠቃያል።

ወይ፣ እነዚህ ክፉ ነገሮች መቼ ያበቃሉ? ከአስከፊው የክፉ ልማድ ባርነት መቼ ነጻ እወጣለሁ? ጌታ ሆይ፣ አንተን ብቻ የማስበው መቼ ነው? በአንተ ፈጽሞ ደስ የሚለኝ መቼ ነው? ያለ እንቅፋት፣ በእውነተኛ ነጻነት፣ ከአእምሮና ከሥጋ ጭንቀት ሁሉ ነጻ ሆኜ የምኖረው መቼ ነው? የማይናወጥና አስተማማኝ የሆነ የጸና ሰላም፣ ውስጣዊ ሰላምና ውጫዊ ሰላም፣ በየአቅጣጫው የተጠበቀ ሰላም መቼ ይሆናል? ቸሩ ኢየሱስ ሆይ፣ አንተን ለማየት የምቆመው መቼ ነው? የመንግሥትህን ክብር የምመለከተው መቼ ነው? ለእኔ ሁሉ በሁሉ የምትሆነው መቼ ነው? ወይ፣ ከዘላለም ጀምሮ ለወዳጆችህ ባዘጋጀሃት በዚያች መንግሥትህ ከአንተ ጋር የምሆነው መቼ ነው?

በጠላት አገር ድሀና ስደተኛ ሆኜ ቀርቻለሁ፤ በዚያ በየዕለቱ ጦርነትና እጅግ ታላቅ መከራ ይታያል። ስደቴን አጽናና፤ ኀዘኔን አቅልል። ምኞቴ ሁሉ ወደ አንተ ነው። ይህ ዓለም የሚያቀርበው መጽናናት ሁሉ ለእኔ ሸክም ነው። ከአንተ ጋር በቅርብ ደስ ሊለኝ እመኛለሁ፤ ነገር ግን ልደርስበት አልችልም። ከሰማያዊ ነገሮች ጋር አጥብቄ ልጣበቅ እወዳለሁ፤ ነገር ግን ጊዜያዊ ጉዳዮችና ያልተገደሉ ምኞቶች ወደ ታች ይጫኑኛል። በአእምሮዬ ከሁሉ በላይ ልሆን እወዳለሁ፤ ነገር ግን ሥጋ ሳልወድ ለእነርሱ እንድገዛ ያስገድደኛል። እንዲሁ እኔ ጐስቋላው ከራሴ ጋር እዋጋለሁ፤ መንፈሴ ወደ ላይ ለመውጣት፣ ሥጋዬም ወደ ታች ለመስመጥ ሲሻ ለራሴ ሸክም ሆኛለሁ። ወይ፣ ሰማያዊ ነገሮችን ሳስብ ምንኛ ውስጣዊ ሥቃይ እቀበላለሁ፤ ስጸልይ የሥጋ ሐሳቦች ብዛት ይወርሩኛል!

አምላኬ ሆይ፣ ከእኔ አትራቅ፤ ባሪያህንም በቍጣ አትተወው። መብረቅህን ብልጭ አድርገህ በትናቸው፤ ፍላጻዎችህን ልከህ የጠላትን ቅዠቶች አሳድዳቸው። ስሜቶቼን ወደ አንተ ሳብ፤ ዓለማዊውንም ነገር ሁሉ አስረሳኝ። ክፉ ምናቦችን ሁሉ ፈጥኜ እንድጥልና እንድንቃቸው ጸጋን ስጠኝ። ሰማያዊ እውነት ሆይ፣ ምንም ከንቱ ነገር እንዳያናውጠኝ እርዳኝ። ሰማያዊ ጣፋጭነት ሆይ፣ ና፤ ርኵሰትም ሁሉ ከፊትህ ይሽሽ።

ደግሞም በጸሎት ሳለሁ ከአንተ በቀር ስለ ሌላ ነገር ባሰብሁ ቍጥር ይቅር በለኝ፤ በምሕረትም አድርግልኝ። እጅግ መባዘን እንደ ለመድሁ በእውነት እመሰክራለሁና። ብዙ ጊዜ በሥጋ በቆምሁበት ወይም በተቀመጥሁበት ስፍራ አልገኝም፤ ይልቁንም ሐሳቤ ወደሚወስደኝ ስፍራ እገኛለሁ። ሐሳቤ ባለበት እኔ በዚያ አለሁ፤ ሐሳቤም ብዙ ጊዜ ፍቅሬ ባለበት ይገኛል። በተፈጥሮ ደስ የሚያሰኘኝ ወይም በልማድ የሚያስደስተኝ ፈጥኖ ወደ እኔ ይመጣል። ስለዚህም እውነት ራስህ የሆንህ አንተ፦ «መዝገብህ ባለበት ልብህ ደግሞ በዚያ ይሆናልና» ብለህ በግልጥ ተናገርህ። ሰማይን ብወድ ስለ ሰማያዊ ነገሮች በፈቃዴ አስባለሁ። ዓለምን ብወድ በዓለም ደስታ ደስ ይለኛል፤ በመከራውም አዝናለሁ። ሥጋን ብወድ ብዙ ጊዜ ሥጋዊ ነገሮችን አስባለሁ። መንፈስን ብወድ መንፈሳዊ ጉዳዮችን በማሰብ ደስ ይለኛል። የምወደውን ሁሉ ልናገርለትና ልሰማለት ፈቃደኛ ነኝና።

ጌታ ሆይ፣ ስለ አንተ ብሎ ፍጥረታትን ሁሉ የሚተው፣ ተፈጥሮውን የሚያስገድድ፣ በመንፈስ ትጋት የሥጋን ምኞት የሚሰቅል ሰው ብፁዕ ነው፤ እንዲህ በማድረጉ በጸጥተኛ ሕሊና ንጹሕ ጸሎትን ሊያቀርብልህ ይችላል፤ ምድራዊውንም ነገር ሁሉ በውስጥም በውጭም አግልሎ ወደ ሰማያዊ መዘምራን ጉባኤ ለመግባት የተገባው ይሆናል።