እግዚአብሔር ለሚወዱት ከሁሉ በላይና በሁሉ ውስጥ ጣፋጭ መሆኑ

ደቀ መዝሙሩ፦

እነሆ፥ አምላኬና ሁሉ ነገሬ! ከዚህ በላይ ምን እመኛለሁ? ከዚህ የሚበልጥ ምን ደስታ ልሻ እችላለሁ? አቤት ጣፋጭና የሚጣፍጥ ቃል! ነገር ግን ጣፋጭ የሚሆነው ለሚወደው ብቻ ነው፤ ለዓለም ወይም በዓለም ላሉት ነገሮች አይደለም።

አምላኬና ሁሉ ነገሬ! እነዚህ ቃላት ለሚያስተውል ይበቃሉ፤ ለሚወድም ደጋግሞ መናገራቸው ደስታ ነው። አንተ ስትገኝ ሁሉ ነገር ደስ ያሰኛልና፤ አንተ በሌለህ ጊዜ ሁሉ ነገር ያስጠላል። ለልብ ጸጥታን፣ ታላቅ ሰላምንና የበዓል ደስታን የምትሰጥ አንተ ነህ። ስለ ሁሉ ነገር መልካም እንድናስብና በሁሉ ነገር እንድናመሰግንህ የምታደርግ አንተ ነህ። ያለ አንተ ምንም ነገር ለረጅም ጊዜ ደስ ሊያሰኝ አይችልም፤ ደስ የሚያሰኝና የሚጣፍጥ እንዲሆን ጸጋህና የጥበብህ ቅመም በውስጡ ሊኖሩ ይገባቸዋልና። ደስታው በአንተ የሆነውን ሰው ምን ሊያስከፋው ይችላል? በተቃራኒውም ደስታው በአንተ ያልሆነውን ሰው ምን ሊያረካው ይችላል?

የዓለም ጠቢባን፣ ሥጋን የሚመኙ ሰዎች ጥበብህ ይጎድላቸዋል፤ በዓለም እጅግ የከፋ ከንቱነት ይገኛልና፤ በሥጋም ሞት አለና። ነገር ግን ዓለማዊ ነገሮችን በመናቅና ሥጋን በመግደል የሚከተሉህ በእውነት ጠቢባን እንደ ሆኑ ይታወቃሉ፤ ከከንቱነት ወደ እውነት፣ ከሥጋ ወደ መንፈስ ተሻግረዋልና። እንደ እነዚህ ላሉ ሰዎች እግዚአብሔር ይጣፍጣቸዋል፤ በፍጥረታትም ዘንድ የሚገኘውን መልካም ነገር ሁሉ ወደ ፈጣሪ ምስጋና ይለውጡታል። ነገር ግን በፈጣሪና በፍጥረት፣ በዘላለምና በጊዜ፣ ባልተፈጠረው ብርሃንና በሚያንጸባርቀው ብርሃን ደስ በመሰኘት መካከል ያለው ልዩነት ታላቅ ነው—አዎን፥ በእርግጥም እጅግ ታላቅ ነው።

ከተፈጠረ ብርሃን ሁሉ የምትበልጥ ዘላለማዊ ብርሃን ሆይ፥ ከላይ መብረቅን ብልጭ አድርግ፤ የልቤንም ውስጣዊ ጓዳዎች አብራ። መንፈሴን ከኃይሎቹ ሁሉ ጋር አንጻው፣ ደስ አሰኘው፣ አብራው፣ ሕያውም አድርገው፤ በደስታ ተመስጦ ከአንተ ጋር እንዲጣበቅ። በመገኘትህ የምትሞላኝ፣ ሁሉም በሁሉ የምትሆንልኝ ያቺ የተባረከችና የተናፈቀች ሰዓት መቼ ትመጣለች? ይህ እስካልተሰጠኝ ድረስ ደስታዬ ፍጹም አይሆንም።

ወዮ፥ አሮጌው ሰው ገና በውስጤ ይኖራል። ገና ፈጽሞ አልተሰቀለም፤ ገና ፈጽሞ አልሞተም። አሁንም በመንፈስ ላይ አጥብቆ ይመኛል፤ የነፍሴንም መንግሥት በሰላም አይተዋትም። ነገር ግን የባሕርን ኃይል የምታዝዝ፣ የማዕበሎቹንም ሁከት የምታበርድ አንተ ሆይ፥ ተነሥና እርዳኝ። ሰልፍን የሚወዱ አሕዛብን በትናቸው፤ በፊትህም አድቅቃቸው። እለምንሃለሁ፥ ድንቅ ሥራዎችህን ግለጥ፤ ቀኝ እጅህም ትክበር፤ አቤቱ አምላኬ ሆይ፥ ከአንተ በቀር ሌላ ተስፋና መጠጊያ የለኝምና።