መጽሐፍ ቅዱሳዊው መሠረት

ሰው ሁለት ገጽታ ያለው ባሕርይ አለው። እርሱ ግዙፍ አካል ያለውም መንፈሳዊም ፍጡር ነው። ሁለቱም ባሕርያቱ በውድቀቱ እኩል ተጎድተዋል። ሰውነቱ ለደዌ ተጋልጧል፤ ነፍሱም በኃጢአት ረክሳለች። ስለዚህ ማንኛውም ፍጹም የቤዛነት ዕቅድ ሁለቱንም ባሕርያት እንዲያካትት፣ የመንፈሳዊ ሕይወቱን መታደስ ብቻ ሳይሆን የሥጋዊ ሕይወቱንም መመለስ እንዲያዘጋጅ እንጠብቃለን። ተስፋችንም አልከሸፈም። ቤዛው ሁለቱንም እጆቹን ወደ ጕስቍልናችንና ወደ ችግራችን ዘርግቶ በሰዎች መካከል ይገለጣል። በአንዱ እጁ መዳንን፣ በሌላው ፈውስን ይዟል። ራሱን ፍጹም አዳኝ አድርጎ ያቀርብልናል፤ በውስጣችን የሚያድረው መንፈሱ የመንፈሳችን ሕይወት፣ የትንሣኤ ሰውነቱም የሚሞት ሥጋችን ሕይወት ይሆናል። አገልግሎቱን የሚጀምረው መፈወስ ያስፈለጋቸውን ሁሉ በመፈወስ ነው። የሚፈጽመውም በመስቀል ላይ ስለ ኃጢአታችን ፍጹም ማስተስረያ በማድረግ ነው፤ ከዚያም ከተከፈተው መቃብር ባሻገር ወደ ሰማይ ያልፋል፤ «ለዓለም ሁሉ» እና «እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ» የሚሆነውን ድርብ ተልእኮ ትቶ ይሄዳል፤—«ወደ ዓለም ሁሉ ሂዱ ወንጌልንም ለፍጥረት ሁሉ ስበኩ። ያመነ የተጠመቀም ይድናል፥ ያላመነ ግን ይፈረድበታል። ያመኑትንም እነዚህ ምልክቶች ይከተሉአቸዋል፤ በስሜ አጋንንትን ያወጣሉ፤ . . . . እጃቸውን በድውዮች ላይ ይጭናሉ እነርሱም ይድናሉ።»

ይህ «ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ የተሰጠ ሃይማኖት» ነበረ። ታዲያ ምን ሆነ? ዛሬስ በየስፍራው የማይሰበከውና በተግባር የማይታየው ስለ ምንድር ነው? ከሐዋርያት ዘመን ጋር ጠፋን? ጴጥሮስ፣ ጳውሎስና ዮሐንስ ባለፉ ጊዜ ተወሰደን? በፍጹም አይደለም። ለብዙ መቶ ዓመታት በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ቆይቷል፤ የጠፋውም በመጀመሪያዎቹ የክርስትና ዘመናት እያደገ በሄደው ዓለማዊነት፣ ርኵሰት፣ የሥርዓት ልማድን ብቻ በመያዝና በአለማመን ምክንያት ቀስ በቀስ ነው። እምነት እንደ ገና ሲነቃቃ፣ መንፈሳዊ ሕይወት ሲጠልቅ፣ መንፈስ ቅዱስና ሕያው ክርስቶስ ይበልጥ በግልጥና መጽሐፍ ቅዱስ በሚያስተምረው መንገድ እውቅና ሲያገኙ፣ የሚመለሰውም ጌታ ራሱ እየቀረበ ሲመጣ፣ ይህ የተባረከ የሥጋ ቤዛነት ወንጌል ወደ ጥንቱ ስፍራው መመለስ ጀምሯል፤ ቤተ ክርስቲያንም ፈጽሞ ልታጣው ያልተገባትን ነገር መልሳ መውረስን ቀስ በቀስ እየተማረች ነው። ነገር ግን ከዚህ ጋር አብሮ፣ «ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ ስለ ተሰጠ ሃይማኖት» አጥብቀን እንድንጋደል ግድ የሚያሰኝ የወግ አጥባቂነት አለማመንና የቀዘቀዘ፣ ልማዳዊና ሥነ መለኮታዊ ምክንያታዊነት መንፈስ ደግሞ ይታያል። ከሁሉ አስቀድሞ መጽሐፍ ቅዱሳዊ መሠረታችንን እርግጠኞች መሆን አለብን። እምነት ዘወትር በመለኮታዊው ቃል ላይ ማረፍ አለበት፤ «የእምነት ጸሎት» በተባለው ውስጥም ከሁሉ የሚበልጠው ነገር፣ በእግዚአብሔር ላይ ባለ ቀላል እምነት ደዌ መፈወሱ ያለ ጥርጥር የወንጌል ክፍልና የመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት እንደ ሆነ ሙሉና ጽኑ እርግጠኝነት ማግኘት ነው።

1. የፈውስ የመጀመሪያው ተስፋ ቃል በዘጸአት 15:25-26 ይገኛል፦ «በዚያም ሥርዓትንና ፍርድን አደረገላቸው፥ በዚያም ፈተናቸው፤ እንዲህም አለ፦ የአምላክህን የእግዚአብሔርን ቃል አጥብቀህ ብትሰማ፥ በፊቱም የቀናውን ብታደርግ፥ ትእዛዙንም ብታደምጥ፥ ሥርዓቱንም ሁሉ ብትጠብቅ፥ በግብፃውያን ላይ ካመጣሁት ደዌ ሁሉ አንዱን በአንተ ላይ አላመጣም፤ ፈዋሽህ እግዚአብሔር እኔ ነኝና።» የዚህ ተስፋ ቃል ስፍራ እጅግ ጕልህ ነው። ክርስቶስ በአገልግሎቱ መጀመሪያ ደዌን እንደ ፈወሰ ሁሉ፣ ይህም በጕዞአቸው ገና መነሻ ላይ የተሰጠ ነው። ቀይ ባሕርን ከተሻገሩ ወዲያውኑ ይመጣል። ይህ ድርጊት የቤዛነታችን፣ ጕዞአቸውም የመንገደኝነታችን ግልጥ ምሳሌ እንደ ነበረ እናውቃለን። «ይህም ሁሉ እንደ ምሳሌ ሆነባቸው፥ እኛንም የዘመናት መጨረሻ የደረሰብንን ሊገሥጸን ተጻፈ።» (1ኛ ቆሮንቶስ 10:11)። ስለዚህ የእግዚአብሔር የተዋጀ ሕዝብ እንደ መሆናችን ይህ ተስፋ ቃል የእኛ ይሆናል። እግዚአብሔርም በመንገደኝነታችን ደጃፍ ላይ በፈውስ ኪዳን ይገናኘናል፤ በቅድስናና በፍቅር በመታዘዝ ስንመላለስ፣ ለዘላለም ከኋላችን ትተነው የመጣነው የአሮጌው የባርነት ሕይወት ንብረት ከሆነው ደዌ እንደምንጠበቅ ይናገራል። ደዌ የግብፃውያን እንጂ የእግዚአብሔር ሕዝብ ድርሻ አይደለም። ወደ ግብፅ ወባዎችና አደጋዎች የምንመለሰውም በመንፈስ ወደ ግብፅ ስንመለስ ብቻ ነው። ከዚህም በላይ ይህ ተስፋ ቃል ብቻ አይደለም፤ «ሥርዓትና ፍርድ» ነው። እንዲሁም ጌታ ኢየሱስ እንደ ማናቸውም የወንጌል ሥርዓቶች የተቀደሰና አስገዳጅ የሆነ፣ በስሙ የሚፈጸም ግልጥ የፈውስ ሥርዓት ትቶልናል።

2. መዝሙር 105:37። «በብርና በወርቅ አወጣቸው፥ በነገዳቸውም ውስጥ ደካማ አልነበረም።» ይህ የዚያ ተስፋ ቃል ፍጻሜ በተግባር እንዴት እንደ ሆነ ያሳየናል። እነርሱ በኪዳኑ ውስጥ ያለባቸውን ድርሻ ባይፈጽሙም፣ እግዚአብሔር ግን ቃሉን ጠበቀ። እንዲሁም እምነታችንና መታዘዛችን ብዙ ጊዜ ጕድለት ቢኖርበትም፣ ክርስቶስ ዋሳችን ከሆነና እምነታችን የእርሱን ብቃትና ስሙን የሚጠይቅ ከሆነ፣ እኛም ተስፋው ሲፈጸም እናያለን።

3. ኢዮብ 1 እና 2። የኢዮብ ታሪክ ከታሪክ መዛግብት እጅግ ጥንታውያን አንዱ ነው። ደዌ ከየት እንደሚመጣ—ከሰይጣን—እንዲሁም ፈውስን የሚያመጣው መንገድ፣ ማለትም በምሕረት ዙፋን ፊት በትሕትና ራስን የመፍረድ ስፍራን መያዝ እንደ ሆነ የማያሻማ እይታ ይሰጠናል። የሕመምተኛ ክፍል መጋረጃው የተገለጠበት ጊዜ ቢኖር የዖፅ ሰው ክፍል ነው። በዚያ ግን ሐኪም አናይም፤ የሰው መድኃኒትም የለም፤ ፍርዱን የሚያወጣለት እንደ ሆነ ወደ እግዚአብሔር መመልከት ብቻ እንጂ። ራሱን ማመጻደቁንና ራሱን መከላከሉን ትቶ እግዚአብሔር ሊያመጣው ወደሚፈልገው ስፍራ—ራስን ወደ መተውና ወደ ትሕትና ስፍራ—ሲገባ ይፈወሳል።

4. መዝሙር 103:2-3። «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ፥ ቸርነቱንም ሁሉ አትርሺ። ኃጢአትሽን ሁሉ ይቅር የሚል፥ ደዌሽንም ሁሉ የሚፈውስ።» የዳዊት መዝሙራት የማያቋርጥ የመከራ መዝገብ ናቸው። ነገር ግን ታዳጊው ሁልጊዜ እግዚአብሔር ነው፤ እግዚአብሔር ብቻ። የሰው እጅ አናይም። ለይቅርታ ወደ ሰማይ እንደሚመለከት ሁሉ ለፈውስም እንዲሁ በቀጥታ ይመለከታል፤ በአንድ ትንፋሽም፦ «ኃጢአትሽን ሁሉ ይቅር የሚል፥ ደዌሽንም ሁሉ የሚፈውስ» ብሎ ይጮኻል። ይህም ፍጹም ፈውስ ነው፤ ደዌውን ሁሉ—አዎን ሁሉንም—የሚያጠቃልል፣ እንደ ኃጢአቱ ይቅርታ ሁሉን አቀፍና ዘላቂ ነው። ያ ይቅርታ ደግሞ ምን ያህል የከበረና ፍጹም እንደ ነበረ በበቂ ግልጥ ነው፦ «ምሥራቅ ከምዕራብ እንደሚርቅ፥ እንዲሁ ኃጢአታችንን ከእኛ አራቀ።» ነገር ግን እዚህም እንደ ኢዮብ ሁሉ በደዌና በኃጢአት መካከል የቅርብ ግንኙነት አለ፤ ሁለቱም በአንድነት መፈወስ አለባቸው።

5. 2ኛ ዜና መዋዕል 16:12-13። «አሳም በነገሠ በሠላሳ ዘጠነኛው ዓመት እግሩን ታመመ፤ ደዌውም እጅግ ጸና፤ ነገር ግን በደዌው ጊዜ ባለ መድኃኒቶችን እንጂ እግዚአብሔርን አልፈለገም። አሳም ከአባቶቹ ጋር አንቀላፋ።» ይህ ሰው ኃይል ፈጽሞ ባቃተው ጊዜ በእግዚአብሔር ላይ ቀላልና ፍጹም መታመንን በማሳየት ንግሥናውን የጀመረ ንጉሥ ነበረ፤ በዚያም መታመን (ምዕራፍ 14:9-12) ከታሪክ እጅግ የከበሩ ድሎች አንዱን አሸነፈ። ነገር ግን ስኬት አበላሸው፤ የሥጋን ክንድ ከልክ በላይ እንዲያከብርም አስተማረው። ስለዚህ በሚቀጥለው ታላቅ ቀውሱ (ምዕራፍ 16:7-8) ከሶርያ ጋር ቃል ኪዳን ገባ፤ የእግዚአብሔርንም እርዳታ አጣ። ከነቢዩ ማስጠንቀቂያ ለመቀበል እምቢ አለ፤ ምድራዊ መታመኑ ወደሚደርስበት ጫፍም ቸኰለ። ታመመ። ይህ ከኢትዮጵያውያን የሚበልጥ ጠላት ነበረ፤ እርሱ ግን እንደ ገና ወደ ሰው ዞረ። «ባለ መድኃኒቶችን እንጂ እግዚአብሔርን አልፈለገም።» የፍጻሜውም ሕያው ሥዕል ከዚህ የበለጠ የሚያሳዝን ወይም የሚያሽሟጥጥ ሊሆን አይችልም፦ «አሳም ከአባቶቹ ጋር አንቀላፋ።»

6. ኢሳይያስ 53:4-5። «በእውነት ደዌያችንን ተቀበለ ሕመማችንንም ተሸክሞአል . . . በእርሱም ቍስል እኛ ተፈወስን።»

ይህ ታላቁ የወንጌል ራእይ፣ በብሉይ ኪዳን ያለው ወንጌል፣ የሚመጣው ቤዛ እውነተኛ መስተዋት ነው። በፊቱም፣ በታላቅ አሜን ተቀድሞ—በምዕራፉ ውስጥ ብቸኛው «በእውነት»—የፈውስ ተስፋ ቃል ይገኛል፤ ይህም በሕይወቱና በሞቱ ከሕመምና ከደዌ ፍጹም ቤዛነት እንዳለ የሚያሳይ እጅግ ብርቱ ቃል ነው፤ ወንጌላዊውም በኋላ በመንፈስ ቅዱስ አነሣሽነት እየተመራ ሁሉን አቀፍ ለሆነው የፈውስ ሥራው መግለጫ አድርጎ የጠቀሰው ቃል ይኸው ነው—ማቴዎስ 8:17። በእንግሊዝኛው ትርጉማችን ያለው አተረጓጐም የመጀመሪያውን ቃል ኃይል በሚገባ አይገልጥም። በማቴዎስ 8:17 ያለው ትርጉም እጅግ የተሻለ ነው፦ «እርሱ ድካማችንን ተቀበለ ደዌያችንንም ተሸከመ።» ቃል በቃል ቢተረጐም፦ «በእውነት ደዌያችንን ተሸክሞ ወሰደ፥ ሕመማችንንም አንሥቶ አስወገደ» ይሆናል። እንደ አልበርት ባርንስ የኢሳይያስ ማብራሪያ ያለውን የታወቀ ማብራሪያ ወይም ሌላ ማንኛውንም የዕብራይስጥ ባለ ሥልጣን የሚመለከት ሰው፣ እዚህ የተጠቀሱት ሁለቱ ቃላት በቅደም ተከተል ደዌንና ሕመምን እንደሚያመለክቱ፣ «ተቀበለ» እና «ተሸከመ» የተባሉት ቃላትም መራራትን ብቻ ሳይሆን በእውነት በሌላው ፈንታ መቆምንና የተሸከመውን ነገር ፈጽሞ ማስወገድን እንደሚያመለክቱ ያያል። ስለዚህ ኢየሱስ ክርስቶስ ኃጢአታችንን በተሸከመበት በዚያው ሙሉ ትርጉም ደዌያችንን በእውነት ተሸክሞ ወስዶታል፣ አንሥቶም አስወግዶታል፤ አዎን፣ በእርሱ ስንኖር ከደዌም ከሕመምም ፈጽሞ እንድንድን ሕመማችንን እንኳ ወስዶታል። በዚህም «በእርሱ ቍስል እኛ ተፈወስን»። የተባረከና የከበረ ወንጌል! የተባረከና የከበረ ሸክም ተሸካሚ!

በዚህ መንገድ የጥንቱ ነቢይ ቤዛው በመጀመሪያ ታላቅ ሐኪም ሆኖ ሲመጣ፣ ከዚያም ታላቅ መሥዋዕት ሆኖ በመስቀል ላይ ሲሰቀል በራእይ ያያል። ወንጌላውያንም እንዲሁ ገልጠውታል፤ ለሦስት ዓመታት ታላቁ ፈዋሽ፣ ከዚያም ለስድስት ሰዓታት በኀፍረትና በሥቃይ የሚሞተው በግ።

7. ማቴዎስ 8:17። «ድውዮችን ሁሉ ፈወሰ፤ ይህም በነቢዩ በኢሳይያስ፦ እርሱ ድካማችንን ተቀበለ ደዌያችንንም ተሸከመ ተብሎ የተነገረው ይፈጸም ዘንድ ነው።» ድውዮችን ሁሉ የፈወሰበት ምክንያት ሆኖ የተጠቀሰው ይህ ነው። ለጠላቶቹ የመለኮትነቱን ማረጋገጫ ለመስጠት አልነበረም፤ ነገር ግን በጥንቱ ትንቢት ስለ እርሱ የተገለጠውን ባሕርይ ለመፈጸም ነበር። ይህን ባያደርግ ኖሮ ለራሱ ባሕርይ እውነተኛ ባልሆነ ነበር፤ ዛሬም ይህን የማያደርግ ቢሆን—«ኢየሱስ ክርስቶስ ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው» ባልሆነ ነበር። እነዚህ ፈውሶች አልፎ አልፎ የሚደረጉ ሳይሆኑ የማያቋርጡ፣ ልዩ ሁኔታዎች ሳይሆኑ ለሁሉ የሚደረጉ ነበሩ። አንድንም ሰው አላባረረም። «ድውዮችን ሁሉ ፈወሰ።» «የዳሰሱትም ሁሉ ዳኑ።» እርሱ ዛሬም ያው ነው።

እንግዲህ ይህ የሕይወቱ ሥራ ነበረ። የቤዛውን ሥራ ሁሉ በመጨረሻው በአንዱ ድርጊት ውስጥ ጠቅልለን ለማቅረብ እጅግ ፈጣኖች ሆነናል፤ ለደሙ ዋጋ ባለን ቅናትም የምድራዊ ሕይወቱን ክቡርነት ረስተናል። ነገር ግን እግዚአብሔር ለመሞት ወደዚያ መስቀል ከመውጣቱ በፊት ከሦስት ዓመታት በላይ በኃይልና በፍቅር ሥራዎች እንዳሳለፈ እንድንረሳ አይፈልግም። የተሰቀለውን ክርስቶስ እንደምንፈልግ ሁሉ ያንን ሕያው ክርስቶስ እንዲሁ እንፈልገዋለን። የሌዋውያን ምሳሌዎች የኃጢአትን መሥዋዕት እንደሚያካትቱ ሁሉ የእህልን ቍርባንም ያካትታሉ፤ መከራ የሚቀበሉ የሰው ልቦችም በቀራንዮ በግ እንደሚመገቡ ሁሉ በገሊላና በቢታንያ በነበረው ታላቅና አፍቃሪ ልብ መመገብ ያስፈልጋቸዋል።

የፈውስ ኃይሉንና የጸጋውን ስፍር ቍጥር የሌላቸውን መዛግብት በዝርዝር መመርመር እጅግ ብዙ ጊዜ ይወስዳል፤ ለምጻሙን፣ አንካሳውን፣ ዕውሩን፣ ሽባውን፣ አቅም የሌለውን፣ በንዳድ የተያዘውን—«መፈወስ ያስፈለጋቸውን ሁሉ»—እንዴት እንደ ፈወሰ፤ ደዌን ከኃጢአት ጋር ምን ያህል ጊዜ እንዳያያዘው፣ የሚፈውሰውን ቃል ከመናገሩ በፊትም ይቅር እንዳለ፤ ፈውሱን የራሳቸው የሚያደርግ የግል የእምነት ንክኪ እንዲኖራቸው እንደ ጠየቀ፣ ተነሥተው አልጋቸውን በመሸከምም ፈውሱን እንዲወስዱ እንዳዘዛቸው፤ ፈውሱ ከቅርብ መገኘቱ እጅግ አልፎ እንደ ሄደና የመቶ አለቃውን ብላቴና የንጉሥ ሹሙንም ልጅ ደርሶ እንዳዳነ፤ ለመርዳት ፈቃደኛ መሆኑን በትንሹ እንኳ መጠራጠርን እንዴት አጥብቆ እንደ ገሠጸ፣ የሰውንም መከራ ኃላፊነት በራሱ አለማመን ላይ እንደ ጣለ መናገር ብዙ ጊዜ ይወስዳል። እነዚህና ሌሎች ብዙ እንደዚህ ያሉ ትምህርቶች የመምህሩን ሕይወት ገጾች ሁሉ ሞልተዋል፤ የፈውስ ኃይሉን የመጠየቅ ምስጢርም ዛሬም ይገልጡልናል። እነዚህን ተአምራት እርሱን ለሚታመኑት ሁሉ ዛሬም ሊያደርግ ዝግጁ የሆነውን ነገር እንደሚያሳዩ ናሙናዎች ሳይሆን የመንፈሳዊ ፈውስና በረከት ምሳሌዎች ብቻ አድርጎ ለማስተባበል ማንም ምን መብት ሊኖረው እንደሚችል፣ እንደ አፈ ታሪካዊው ንድፈ ሐሳብ ሁሉ ሊገባ የማይችል ነው። የናዝሬቱ ኢየሱስ እንዲህ ነበረ። ነገር ግን ይህ የተባረከ ኃይል ከእርሱ ጋር ሊሞት ነበርን?

8. ዮሐንስ 14:12። «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ በእኔ የሚያምን እኔ የማደርገውን ሥራ እርሱ ደግሞ ያደርጋል፤ ከዚህም የሚበልጥ ያደርጋል፥ እኔ ወደ አብ እሄዳለሁና።» እነሆ ሌላ «እውነት»፤ እንዲያውም «እውነት እውነት»። እንግዲያስ ይህ አጽንዖት የሚሰጠው ነገር፣ ሰውም ሊጠራጠረው የሚችል ነገር መሆን አለበት። የነፍስ መለወጥ ከሰውነት መፈወስ የሚበልጥ ሥራ ስለ ሆነ፣ ይህ ቃል ቤተ ክርስቲያን ከበዓለ ኀምሳ በኋላ ከኢየሱስ ራሱ ይልቅ የሚበልጥ መንፈሳዊ ኃይል እንደሚኖራት፣ በመንፈስ ቅዱስም የሚበልጡ መንፈሳዊ ሥራዎችን እንደምትሠራ ማለቱ ነው ብሎ መንገር ምንም አይጠቅምም፤ ምክንያቱም ኢየሱስ «ከዚህም የሚበልጥ» ከማለቱ በተጨማሪ፦ «እኔ የማደርገውን ሥራ እርሱ ደግሞ ያደርጋል» ይላል፤ ማለትም ክርስቶስ ያደረገውን ያንኑ ሥራ፣ ደግሞም የሚበልጠውን ያደርጋል። እንዲሁም እርሱ ያደረገውን ያንኑ ሥራ እንደ ሠሩ እናውቃለን። በሕይወት ሳለ እንኳ አሥራ ሁለቱን ሐዋርያት ላከ፤ ከዚያም ሰባውን የክርስቲያን ሽምግልና ሠራዊት ሁሉ ቀዳሚዎች አድርጎ ላካቸው (ሰባዎቹ ከሙሴ ሰባ ሽማግሌዎች ጋር የሚመሳሰሉ የክርስትና ዘመን የመጀመሪያዎቹ ሽማግሌዎች ነበሩና)፤ ለመፈወስም ሙሉ ሥልጣን ሰጣቸው። ከዓለም ሊለይ ሲልም ሁለቱንም ተልእኮዎች እጅግ በማያሻማ ቃል መዝግቦ ተወ።

9. ማርቆስ 16:15-18። «ወደ ዓለም ሁሉ ሂዱ ወንጌልንም ለፍጥረት ሁሉ ስበኩ። ያመነ የተጠመቀም ይድናል፥ ያላመነ ግን ይፈረድበታል። ያመኑትንም እነዚህ ምልክቶች ይከተሉአቸዋል፤ በስሜ አጋንንትን ያወጣሉ፤ በአዲስ ቋንቋ ይናገራሉ፤ እባቦችን ይይዛሉ፥ የሚገድልም ነገር ቢጠጡ አይጎዳቸውም፤ እጃቸውን በድውዮች ላይ ይጭናሉ እነርሱም ይድናሉ።» ለእነርሱ የተሰጠው ተልእኮ፣ ድርብ ወንጌሉ፣ የመገኘቱንና የማይለወጥ ኃይሉንም ማረጋገጫ የሚሰጣቸው ይህ ነው። አንዱን ያለ ሌላው ለመስበክ ምን መብት አለን? ከሚጠፋው ዓለም ማናቸውንም ክፍል ለመከልከል ምን መብት አለን? እነዚህ ምልክቶች ሳይከተሉን ወደማያምነው ዓለም ሄደን መልእክታችንን እንዲቀበሉ ለመጠየቅ ምን መብት አለን? ከአገልግሎታችን መቅረታቸውን ከእግዚአብሔር ቃል ለማስወጣት በመሞከር ወይም ጊዜው ወዳለፈበት ዘመን በመስደድ ለማስረዳት ምን መብት አለን? አይደለም፤ ክርስቶስ በእርግጥ ሰጣቸው፤ ክርስቲያኖችም «ማመንን» እና መጠበቅን እስከ ቀጠሉ ድረስ በእርግጥ ተከተሉ። በእንደዚህ ያለ «ብርቱ ምልክትና ድንቅ» ቤተ ክርስቲያን በኢየሩሳሌም፣ በሰማርያና እስከ ምድር ዳርቻ ድረስ ተመሠረተች። የዓለም አለማመን በሐዋርያት ዘመን እንደ ነበረው ዛሬም ያስፈልገዋል። በሐዋርያት ዘመን እነዚህ የፈውስ ኃይል መገለጦች በፍጹም በሐዋርያት ብቻ የተወሰኑ አልነበሩም። ፊልጶስና እስጢፋኖስ እንደ ጴጥሮስና ዮሐንስ በክብር ተጠቅሞባቸዋል። በ1ኛ ቆሮንቶስ 12:9-30 «የመፈወስ ስጦታ» ከቤተ ክርስቲያን ጸጋዎች መካከል በሰፊው የተሰራጨና በሁሉ ዘንድ የታወቀ ሆኖ ተጠቅሷል። አሁን ግን የሐዋርያት ዘመን እየተፈጸመ ነው፤ ይህ ይቀጥል ይሆንን? ከቀጠለስ በማን በኩል? ከአክራሪነትና ከትምክህት በምን ገደብ ይጠበቃል? እስከ ዘመን ፍጻሜ እንዲቀጥልና መከራ ለሚቀበሉ የእግዚአብሔር ቅዱሳን ሁሉ በሚደርስበት እንዲቀመጥ በምን ተልእኮ ይሆናል? በጥልቅ ጕጕት ወደሚከተለው እንመለሳለን፦

10. ያዕቆብ 5:14። «ከእናንተ የታመመ ማንም ቢኖር የቤተ ክርስቲያንን ሽምግሌዎች ወደ እርሱ ይጥራ፤ በጌታም ስም እርሱን ዘይት ቀብተው ይጸልዩለት። የእምነትም ጸሎት ድውዩን ያድናል ጌታም ያስነሣዋል፤ ኃጢአትንም ሠርቶ እንደ ሆነ ይሰረይለታል።»

እንግዲህ በመጀመሪያ ይህን ተልእኮ የሚሰጠው ማን እንደ ሆነ እናስተውል። እርሱ ያዕቆብ ነው፤ የሐዋርያት ጉባኤ ሊቀ መንበር፤ በኢየሩሳሌም የነበረችው የእናት ቤተ ክርስቲያን መሪ፤ በኢየሩሳሌም ጉባኤ የተወሰኑትን ውሳኔዎች ሲያጠቃልል (የሐዋርያት ሥራ 15:19)፦ «እቈርጣለሁ» ለማለት ሥልጣን የነበረው፤ ጳውሎስ ራሱ ከቤተ ክርስቲያን አዕማድ መካከል በመጀመሪያ የጠራው ሰው (ገላትያ 2:9)፤ የሐዋርያትን ስጦታዎች፣ እነርሱን ተክተው የክርስቶስን መንጋ ለሚጠብቁት ለመደበኛና ለቋሚ አገልጋዮች በትክክል የሚያስተላልፈው እርሱ ነው።

ደግሞም ይህ ሥልጣን ለማን በአደራ እንደ ተሰጠ ተመልከቱ። አሁን እያለፉ ላሉት ለሐዋርያት አይደለም፤ ብርቅ ስጦታ ላላቸውና በቀላሉ ለማይገኙ ወንዶችና ሴቶችም አይደለም፤ ነገር ግን ለሽማግሌዎች ነው፤ ለእያንዳንዲቱ ቤተ ክርስቲያን መደበኛ አገልጋዮች፣ መከራ የሚቀበል ሁሉ ሊያገኛቸው ለሚችል፣ እስከ ዘመኑ ፍጻሜ ድረስ ለሚቀጥሉ ሰዎች ነው።

ደግሞም ይህ ተልእኮ የተሰጠበትን ጊዜ አስተውሉ። በሐዋርያት ዘመን መጀመሪያ ሳይሆን በመጨረሻው ነው፤ ለዚያም ትውልድ ሳይሆን ገና ለሚነሣው ትውልድና ለሚከተሉት ዘመናት ሁሉ ነው። በእርግጥም እነዚህ የአዲስ ኪዳን መልእክቶች በራሳቸው ዘመን በሰፊው አልተሰራጩም፤ ይልቁንም በዋናነት የተዘጋጁት «እኛንም የዘመናት መጨረሻ የደረሰብንን ሊገሥጸን» ነው።

ደግሞም የታዘዘውን ሥርዓት ባሕርይ ተመልከቱ፤ የእምነት ጸሎትና በጌታ ስም ዘይት መቀባት ነው። ይህ በግልጥ የሕክምና ቅብዐት አልነበረም፤ የሚቀባው በሐኪም ሳይሆን በሽማግሌ ነበረና፤ በተፈጥሮም በማርቆስ 6:13 እና በሌሎች ስፍራዎች ሐዋርያት ራሳቸው ደዌን ከመፈወሳቸው ጋር በተያያዘ የምናነበው ያው ቅብዐት መሆን አለበት። ሌላ ማናቸውም አተረጓጐም የተለጠጠና ጌታችንና ሐዋርያቱ ይፈጽሙት ከነበረው ልማድ ግልጥ ትርጉም ጋር የሚቃረን ይሆናል። እዚህ የሚቃረን ማብራሪያ ስለሌለ፣ ያው እንደ ነበረ ማመን ይገባናል—ልዩ ምልክቱ ዘይት የሆነውን የመንፈስ ቅዱስን ኃይል የሚገልጥ ምሳሌያዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ነው። የግሪክ ቤተ ክርስቲያን ይህን ሥርዓት እስከ ዛሬ ትጠብቃለች። የሮም ክሕደት ግን ወደሚያሳዝን የሞት ዝግጅት ለውጦታል። ይህ የሕይወት መለኮታዊ መንፈስ የሰውን አካል ሲወርስና ሕያው ኃይሉን እፍ ሲልበት የሚያሳይ ውብ ምሳሌ ነው።

ደግሞም ይህ ትእዛዝ መሆኑን ተመልከቱ። ከእንግዲህ መብት ብቻ አይደለም። ለደዌ የተሰጠ መለኮታዊ ማዘዣ ነው፤ ማንም የሚታዘዝ ክርስቲያን ያለ ስጋት ሊተወው አይችልም። ደዌን የምንይዝበት ሌላ ማናቸውም መንገድ ሥልጣን የተሰጠው አይደለም። የእግዚአብሔር ዕቅድ ይህ ነው። ይህ እምነትን እጅግ ቀላልና የማያስቸግር ያደርገዋል። እኛ በሕፃን መተማመን መታዘዝ ብቻ ነው የሚጠበቅብን፤ እርሱ ይፈጽማል።

ደግሞም በደዌና በኃጢአት መካከል ያለውን ግንኙነት፣ መከራው መለኮታዊ ተግሣጽ ሆኖ ራስን መፍረድን፣ ንስሐንና ይቅርታን የሚጠይቅ ሊሆን እንደሚችል የሚሰጠውን ፍንጭ፣ ይቅርታም ፈውስም በአንድነት በስሙ ሊጠየቁ እንደሚችሉ የሚሰጠውን የተባረከ ማረጋገጫ ቸል ማለት የለብንም።

11. 3ኛ ዮሐንስ 2። «ወዳጅ ሆይ፥ ነፍስህ እንደሚከናወን፥ በነገር ሁሉ እንዲከናወንልህና ጤና እንዲኖርህ እጸልያለሁ።» ከያዕቆብ ምስክርነት በላይ ሌላ የሚያስፈልግ ቢሆን፣ ከሐዋርያት የመጨረሻው፣ የመምህሩንም ልብ ከሁሉ ይበልጥ ያወቀው፣ አባታችን ለነፍሳችን ብቻ ሳይሆን ለጤናችንም ያለውን ርኅራኄ የተሞላ ጥንቃቄ የምናውቅበትን ይህን ለስላሳ ጸሎት ትቶልናል። እግዚአብሔር እንዲህ ያለውን ጸሎት ስለ እኛ እፍ ሲል፣ ለራሳችን ለመጠየቅ መፍራት አያስፈልገንም። ነገር ግን ስንጠይቅ፣ ጤናችን ነፍሳችን እንደሚከናወን መጠን እንደሚሆን መዘንጋት የለብንም።

12. ኤፌሶን 5:30። «እኛ የአካሉ ብልቶች፥ ከሥጋውና ከአጥንቱ ነን።» እነዚህ ቃላት በሰውነታችንና ከሙታን በተነሣው በጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ሥጋ መካከል ያለውን አንድነት ያሳያሉ፤ ይህም አንድነት ለሚሞተው ሰውነታችን የፍጹም ሕይወቱን ሕያው ኃይል ሁሉ የመጠየቅ መብት ይሰጠናል። ሰውነቱ የእኛ ነው። ሕይወቱ የእኛ ነው፤ ደግሞም ፈጽሞ የሚበቃ ነው።

13. ሮሜ 8:11። «ኢየሱስን ከሙታን ያስነሣው የእርሱ መንፈስ በእናንተ ዘንድ ቢኖር፥ ክርስቶስ ኢየሱስን ከሙታን ያስነሣው እርሱ በእናንተ በሚኖረው በመንፈሱ፥ ለሚሞተው ሰውነታችሁ ደግሞ ሕይወትን ይሰጠዋል።» ይህ ስለ ወደፊቱ ትንሣኤ ሊሆን አይችልም። ያ የሚሆነው «የእግዚአብሔርን ልጅ ድምፅ» በመስማት እንጂ በመንፈስ ቅዱስ አይደለም። ይህ አሁን ያለ መኖርና በመንፈስ የሚሰጥ ሕይወት ነው። ደግሞም ሕይወት የሚሰጠው ለነፍስ ሳይሆን «ለሚሞተው ሰውነታችሁ» ነው። ይህ የመንፈስ ቅዱስ ቀጥተኛ ሥራ የሆነው፣ የመለኮታዊውን መንፈስ በውስጣቸው ማደር የሚያውቁ ብቻ ሊቀበሉት የሚችሉት የሥጋ መታደስ ካልሆነ ሌላ ምን ሊሆን ይችላል? የኢየሱስ ክርስቶስን ተአምራት ሁሉ በምድር ላይ የሠራው የእግዚአብሔር መንፈስ ነበረ። ማቴዎስ 12:28። ያው መንፈስ በእኛ ውስጥ የሚኖር ከሆነ ያንኑ ሥራ እንለማመዳለን።

14. 2ኛ ቆሮንቶስ 4:10-11። «የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሥጋችን ይገለጥ ዘንድ ሁልጊዜ የኢየሱስን መሞት በሥጋችን ተሸክመን እንዞራለን። የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሚሞት ሥጋችን ይገለጥ ዘንድ እኛ ሕያዋን የሆንን ከኢየሱስ የተነሣ ዘወትር ለሞት አልፈን እንሰጣለንና።» ይህ የጳውሎስ የሥጋ ተሞክሮ ነው፤ የማያቋርጥ አደጋ፣ ድካምና የሥጋ መከራ፣ ምናልባትም በስደትና በግፍ ጭምር፤ ይህም የኢየሱስ የመፈወስ፣ የማደስና የመደገፍ ኃይልና ሕይወት መከራ ለሚቀበሉ ቅዱሳን መበረታቻ እንዲሆን በገዛ ሰውነቱ ይበልጥ ዘወትር እንዲገለጥ ነው፤ «ሁሉ ስለ እናንተ ነውና»። ሕይወቱ የማያቋርጥ ተአምር ነበረ፤ ይህም ከዚያ በኋላ መከራ ለሚቀበሉ ሁሉ ለእርሱ የተሰጠው ተስፋ ለሰው ሁሉ መያዣና መታሰቢያ ይሆን ዘንድ ነው። «ጸጋዬ ይበቃሃል።» ይህ ሕይወት፣ ይላል (ቁጥር 16)፣ «ዕለት ዕለት ይታደሳል»። የክርስቶስ የመፈወስ ኃይል በእርሱ ዘወትር በመኖራችን ላይ የተመሠረተ ነው፤ እንደ ስጦታዎቹም ሁሉ ዕለት ዕለት ይታደሳል።

15. በመጨረሻም ለአሥራ ስምንት መቶ ዓመታት ሲናገር የኖረ ድምፅ እንደ መሆኑ፣ ይህን ጣፋጭ ቃል እንስማ፤ ዕብራውያን 13:8፦ «ኢየሱስ ክርስቶስ ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው ነው።» ይህም ከአንድ ትውልድ በፊት እነዚህን የስንብት ቃላት የተናገረው የዚያ ድምፅ ማስተጋቢያ ብቻ ነው፦ «እነሆም፥ እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ።» ወደፊት እሆናለሁ አላለም፤ ያ ማቋረጥን ባመለከተ ነበር፤ ነገር ግን ነኝ አለ፤ የማይለወጥ የአሁን ጊዜ፣ ፈጽሞ የማይወሰድ መገኘት፣ እንደ ቀድሞው ሁሉ የማያቋርጥና ነጻ የሆነ ፍቅር፣ ቅርበት፣ የመፈወስና የማዳን ኃይል፣ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ፤ «ኢየሱስ ክርስቶስ ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው ነው።»

በዚህ መንገድ የቅዱሳት መጻሕፍትን ትምህርት ከዘጸአት እስከ ፍጥሞ ተከታተልን፤ እግዚአብሔር ለሕዝቡ በመንገደኝነታቸው ገና መነሻ ላይ የፈውስን ሥርዓት ሲሰጥ አየን፤ በጥንቱ የኪዳን ዘመን በኢዮብ መከራ፣ በዳዊት መዝሙሮችና በአሳ አሳዛኝ ሞት ሲገለጥ አየን፤ ኢሳይያስ ስለሚመጣው ፈዋሽ ያየውን የትንቢት ራእይ አየን፤ የሰው ልጅ ያንን ሥዕል ቃል በቃል ሊፈጽም ሲመጣ አየን፤ ለሚያለቅሱ ደቀ መዛሙርቱ የማይለወጥ መገኘቱ ከእነርሱ ጋር እንደሚሆን ሲነግራቸው ሰማን፤ የፈውስ ኃይሉን ወደ እጃቸው ሲያስተላልፍ አየን፤ እነርሱም እስከ መጨረሻዎቹ የጊዜ ዘመናት ድረስ ለእኛና ለእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ቋሚ አገልጋዮች ሲያወርሱት አየን። እንግዲህ ከዚህ በላይ ምን ማስረጃ ልንጠይቅ እንችላለን? ከማመን፣ ከመደሰት፣ ከመቀበልና ይህንን ታላቅ መዳን ለታመመውና ለሚሰጥመው ዓለም ከማወጅ በቀር ሌላ ምን ልናደርግ እንችላለን?