ይህ መጽሐፍ የተጻፈበት ምክንያት

«ልቤ በመልካም ነገር ሞልቶ ተትረፈረፈ፤ ቅኔዬን ለንጉሥ እናገራለሁ።» (መዝሙር 45:1) በአንድ ወቅት ልረዳውና ተጽዕኖ ላሳድርበት እጅግ ከምመኘው አንድ አስተዋይ አግኖስቲክ (እግዚአብሔር መኖሩ ሊታወቅ አይችልም የሚል ሰው) ጋር ስለ ሃይማኖት ጉዳይ እየተነጋገርሁ ነበር። እርሱም ለጥቂት ጊዜ በጨዋነት ካዳመጠኝ በኋላ እንዲህ አለኝ፦ «እንግዲህ እመቤቴ፣ የምለው ይህን ብቻ ነው። እናንተ ክርስቲያኖች እኛ አግኖስቲኮች ሃይማኖታችሁን ለመመርመር እንድንነሣሣ ከፈለጋችሁ፣ እናንተ ራሳችሁ ሃይማኖታችሁን ይዛችሁ የበለጠ ምቾትና መጽናናት እንዲኖራችሁ መጣር አለባችሁ። የማገኛቸው ክርስቲያኖች በየትኛውም ስፍራ ካሉ ሰዎች ሁሉ ይበልጥ ምቾት የራቃቸው ሰዎች ይመስሉኛል። ሰው ራስ ምታቱን እንደሚሸከም ሃይማኖታቸውን የሚሸከሙ ይመስላሉ። ራሱን ማስወገድ አይፈልግም፤ ነገር ግን በዚያው ጊዜ ያን ራስ ተሸክሞ መኖር እጅግ የማይመች ነው። እኔ በበኩሌ እንዲህ ያለውን ሃይማኖት ማግኘት አልሻም።» ይህ ፈጽሞ ያልረሳሁት ትምህርት ነው፤ ይህንንም መጽሐፍ ለመጻፍ ዋነኛ ምክንያቴ እርሱ ነው።

ይህ ንግግር በተደረገበት ጊዜ በክርስትና ሕይወት ገና ጀማሪ ነበርሁ፤ ወደዚያ ሕይወት በመግባቴም የመጀመሪያ ደስታ ውስጥ ነበርሁ፤ ስለዚህ ከእግዚአብሔር ልጆች መካከል አንዳቸውም አግኖስቲኩ ወዳጄ እንዳለው በሃይማኖት ሕይወታቸው እንዲህ ምቾት ሊያጡ ይችላሉ ብዬ ማመን አቃተኝ። ነገር ግን የመለወጤ የመጀመሪያው ፍካት ካለፈና ወደ ዕለት ተዕለት ተግባሮችና ኃላፊነቶች ድብታ ከወረድሁ በኋላ፣ ከራሴ ተሞክሮም ሆነ በዙሪያዬ ካሉት አብዛኞቹ ክርስቲያኖች ተመሳሳይ ተሞክሮ፣ በአነጋገሩ ውስጥ እጅግ ብዙ እውነት እንዳለ፣ የአብዛኞቻችንም የሃይማኖት ሕይወት በምቾት ማጣትና በዕረፍት ማጣት የተሞላ እንደ ሆነ ብዙም ሳይቆይ ተረዳሁ። እንዲያውም አንድ ቀን ተሞክሮዎቻችንን ስናነጻጽር ከክርስቲያን ወዳጆቼ አንዱ እንዳለኝ፣ «ልክ እኛን ለማሳዘን ብቻ የሚበቃ ሃይማኖት ያለን» ይመስል ነበር።

ይህ እጅግ እንዳሳዘነኝ እመሰክራለሁ፤ ፈጽሞ የተለየ ነገር ጠብቄ ነበርና። መጽሐፍ ቅዱስ ፍሬዎቹ ፍቅር፥ ደስታ፥ ሰላም እንደ ሆኑ የሚናገርለት ሃይማኖት በተግባር ብዙ ጊዜ ፍጹም በተቃራኒው መገለጡ፣ ጥርጣሬን፣ ፍርሃትን፣ ዕረፍት ማጣትን፣ ግጭትንና ልዩ ልዩ ዓይነት ምቾት ማጣትን ማፍራቱ እጅግ የሚጋጭ ነገር መሰለኝ፤ ስለዚህ ቢቻለኝ ስሕተቱ ምን እንደ ሆነ ለማወቅ ቈረጥሁ። እርሱ ቀንበሩ ልዝብ ሸክሙም ቀሊል እንደ ሆነ እንድናምን እየመራን ሳለ፣ የእግዚአብሔር ልጆች ስለ ምን እንዲህ ፍጹም ምቾት የራቀው የሃይማኖት ሕይወት ይኖራሉ? ብዬ ራሴን ጠየቅሁ። ስለ ምንስ በብዙ መንፈሳዊ ጥርጣሬዎችና በእንዲህ ያለ ከባድ መንፈሳዊ ጭንቀት እንታወካለን?

እግዚአብሔር በእውነት እንደሚወደን እርግጠኞች መሆን ስለ ምን ይከብደናል? በቸርነቱና በጥንቃቄው ለረጅም ጊዜ ማመን የማንችል የምንመስለውስ ለምንድር ነው? በችግር ጊዜ ይረሳናል፣ ይተወናልም ብለን እንድንጠረጥረው ለራሳችን እንዴት እንፈቅዳለን? በምድራዊ ወዳጆቻችን እንታመናለን፤ ከእነርሱም ጋር ስንሆን ልባችን ያርፋል፤ ታዲያ ሰማያዊ ወዳጃችንን መታመን ስለ ምን አንችልም? በአገልግሎቱስ ውስጥ ልባችን ማረፍ የማይችል የሚመስለው ስለ ምንድር ነው?

ለእነዚህ ጥያቄዎች መልሱን ያገኘሁ ይመስለኛል፤ ይህንንም መጽሐፍ የምጽፍበት ዓላማ በዙሪያዬ ወዳሉ አንዳንድ የተጨነቁ ክርስቲያኖች ሕይወት ጥቂት እውነተኛና ልባዊ መጽናናት ለማምጣት መሞከር እንደ ሆነ በግልጽ ልናገር እወዳለሁ። የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ ሃይማኖት በመጽናናት የተሞላ እንዲሆን የታሰበ ነው የሚል የራሴ ግንዛቤ ነው። አድልዎ የሌለው የአዲስ ኪዳን አንባቢ ሁሉ ይህንኑ እንደሚል እርግጠኛ ነኝ፤ አዲስ የተለወጠ ሰው ሁሉ በመለወጡ የመጀመሪያ ደስታ ይህንኑ ሙሉ በሙሉ እንደሚጠብቅ አምናለሁ። ሆኖም እንዳልሁት፣ ለብዙ ክርስቲያኖች የሃይማኖት ሕይወታቸው ከኑሮአቸው ሁሉ ይበልጥ ምቾት የራቀው ክፍል ይመስላል። የዚህ ሁኔታ ጥፋት የጌታ ነውን? ሊሰጥ ከሚችለው በላይ ተስፋ ሰጥቶአልን?

አንድ ጸሐፊ እንዲህ ብሏል፦ «ከልክ በላይ ማስተዋወቅ ምን እንደ ሆነ እናውቃለን። ሁላችንም የምንሠቃይበት የዘመናችን በሽታ ነው። በየማስታወቂያ ሰሌዳው ላይ ፖስተሮች፣ በየባዶው ግድግዳ ላይ ማጋነኖች፣ ቍጥር የሌላቸው መግለጫዎችና የተዛቡ መግለጫዎች አሉ። ከእገሌ ዘር የበቀሉ የማይሆኑ ፍሬዎችንና አበቦችን የሚያሳዩ ምን ያህል ሥዕሎች አይተናል! ሁሉም ነገር ከልክ በላይ ይተዋወቃል። በእግዚአብሔር መንግሥትስ እንዲሁ ነውን? ከመንግሥቱ መልካም ዘር የምናፈራቸው ፍሬዎች ያን መልካም ዘር ከተቀበልንበት ከእርሱ ከተሰጠው መግለጫ ጋር ይስማማሉን? አሳስቶናልን? ክርስቶስ በወንጌሉ ሊሰጥ ከሚችለው በላይ አቅርቧል የሚል ስሜት በብዙዎች ዘንድ አለ። ሰዎች ለእግዚአብሔር ልጆች ዕድል ፈንታ ሆኖ ተስፋ የተሰጠውን ሙሉ በሙሉ እንዳልቀመሱ ያስባሉ። ይህ ግን ስለ ምን ሆነ? የእግዚአብሔር መንግሥት ከልክ በላይ ተዋውቋልን፣ ወይስ በቀላሉ ማመናችን አንሶበታል? ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ከልክ በላይ ተገምቷልን፣ ወይስ መታመናችን ብቻ አንሶበታል?»

በዚህ መጽሐፍ ላደርግ የምፈልገው፣ በአቅሜ፣ አጥብቄ የማምነውን ማሳየት ነው፤ ይኸውም የእግዚአብሔር መንግሥት ከልክ በላይ ሊተዋወቅ፣ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስም ከልክ በላይ ሊገመት ፈጽሞ እንደማይችል ነው፤ «ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው» ነውና፤ ችግሩም ሁሉ የሚመነጨው ማመናችንና መታመናችን ስላነሰ እንደ ሆነ ነው።

ስለዚህ በጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ሃይማኖት ውስጥ፣ በምድር ላይ ምንም ሊያናውጠው የማይችለውና የሚቀበሉት ሰዎች ዕድል ፈንታ እንደ ሆነ የተነገረለት ጥልቅና ዘላቂ የነፍስ ሰላምና መጽናናት የሚገኝባቸውን ምክንያቶች በተቻለኝ መጠን በግልጽ ለማሳየት እፈልጋለሁ። ደግሞም ይህ በእርግጥ የሚገባን ዕድል ፈንታ ከሆነ፣ እንዴት እንደምንጠቀምበትና በመንገዱ ላይ የቆሙት ነገሮች ምን እንደ ሆኑ ማስረዳት እፈልጋለሁ። በዚህ ጉዳይ የእግዚአብሔር ድርሻ አለ፤ የሰውም ድርሻ አለ፤ ሁለቱንም በጥንቃቄ መመልከት አለብን።

በአንድ የወንጌል ስብሰባ ወደ ጌታ የመጣ፣ ከዚያም በኋላ ደስተኛ ክርስቲያን ሆኖ መልካም ሕይወት የኖረ ልቅ ኑሮ ይኖር የነበረ አንድ ወጣት፣ ለመለወጥ ምን እንዳደረገ አንድ ሰው ጠየቀው። እርሱም፦ «ኧረ» አለ፤ «እኔ የእኔን ድርሻ አደረግሁ፤ ጌታም የእርሱን አደረገ።»

ጠያቂውም፦ «ታዲያ የአንተ ድርሻ ምን ነበር?» አለ፤ «የጌታስ ድርሻ ምን ነበር?»

እርሱም ፈጥኖ፦ «የእኔ ድርሻ» ብሎ መለሰ፤ «መሸሽ ነበር፤ የጌታ ድርሻ ደግሞ እስኪይዘኝ ድረስ ተከትሎኝ መሮጥ ነበር።»

እጅግ ትርጉም ያለው መልስ ነው፤ ነገር ግን በእውነት የሚረዱት ምንኛ ጥቂቶች ናቸው!

የእግዚአብሔር ድርሻ ሁልጊዜ እኛን ተከትሎ መሮጥ ነው። ክርስቶስ የመጣው የጠፋውን ሊፈልግና ሊያድን ነው። «መቶ በግ ያለው ከእነርሱም አንዱ ቢጠፋ፥ ዘጠና ዘጠኙን በበረሃ ትቶ የጠፋውን እስኪያገኘው ድረስ ሊፈልገው የማይሄድ ከእናንተ ማን ነው? ባገኘውም ጊዜ ደስ ብሎት በጫንቃው ይሸከመዋል።» ይህ ሁልጊዜ መለኮታዊው ድርሻ ነው፤ እኛ ግን በሞኝነታችን ይህን አንረዳም፤ ይልቁንም የጠፋው ጌታ እንደ ሆነና የእኛ ድርሻ እርሱን መፈለግና ማግኘት እንደ ሆነ እናስባለን። የምንጠቀምባቸው አነጋገሮች ራሳቸው ይህን ያሳያሉ። ኃጢአተኞችን «ጌታን እንዲፈልጉ» እንመክራለን፤ እርሱንም «እንዳገኘነው» እንናገራለን። ከልክ ያለፈ ቅንዓት ያለው አንድ የወንጌል ሠራተኛ በሙሉ ልብ የምትታመንን አንዲት ደስተኛ ትንሽ ልጅ፦ «አዳኙን አግኝተሻል?» ብሎ ጠየቃት።

እርሷም በመገረም ተመልክታ በአድናቆት ድምፅ፦ «እንዴ፣ አዳኙ መጥፋቱን አላውቅም ነበር!» ብላ መለሰች።

ይህን ሁሉ የሚያመጣው እግዚአብሔርን አለማወቃችን ነው። እርሱን ስለማናውቀው፣ በተፈጥሮ ስለ እርሱ ልዩ ልዩ የተሳሳቱ አሳቦችን እንፈጥራለን። ጥቃቅን ስሕተቶቻችንን የሚጠባበቅ ቍጡ ፈራጅ፣ ወይም ከእኛ የመጨረሻውን አገልግሎት ለመጠየቅ የቈረጠ ጨካኝ አስገባሪ፣ ወይም የክብሩንና የምስጋናውን ሙሉ መጠን የሚሻ ራሱን ብቻ የሚያስብ አምላክ፣ ወይም ስለ ራሱ ጉዳይ ብቻ የሚጨነቅና ለደኅንነታችን ግድ የሌለው የራቀ ገዥ አድርገን እናስበዋለን። እንዲህ ያለው አምላክ ሊወደድም ሊታመንም አለመቻሉ ማንን ያስደንቃል? ስለ እርሱ እንዲህ ያሉ አሳቦች ያሏቸው ክርስቲያኖች በምቾት ማጣትና በጕስቍልና ከመሞላት ሌላ ሊሆኑ ይችላሉ ብሎ ማን ሊጠብቅ ይችላል?

ነገር ግን እግዚአብሔርን በእውነት የሚያውቅ ማንም ሰው ስለ እርሱ እንዲህ ያሉ ምቾት የሚነሡ አሳቦች ሊኖሩት እንደማይችል በድፍረትና የሚቃወመኝ ይኖራል ብዬ ሳልፈራ መናገር እችላለሁ። ብዙ ውጫዊ ችግሮች፣ ብዙ ምድራዊ ኀዘኖችና ፈተናዎች ሊኖሩ ይችላሉ፤ ነገር ግን በእነዚህ ሁሉ መካከል እግዚአብሔርን የምታውቅ ነፍስ በውስጧ በፍጹም ሰላም ስፍራ መኖሯ የግድ ነው። «የሚሰማኝ ግን ተማምኖ ይኖራል፥ ክፉንም ሳይፈራ ያርፋል።» ይህ ደግሞ ማንም ሊጠራጠረው የማይችል ቃል ነው። እግዚአብሔርን በእውነት ብንሰማ—ይህም እርሱን መስማት ብቻ ሳይሆን የሰማነውን ማመን ማለት ነው—እርሱ እግዚአብሔር ስለ ሆነ እንደ ዓይኑ ብሌን ከመጠንቀቅልን በቀር ሌላ ምንም ሊያደርግ እንደማይችል፣ ርኅሩኅ ፍቅርና መለኮታዊ ጥበብ ለበጎአችን ሊያደርጉ የሚችሉት ሁሉ በእርግጥ እንደሚደረግ ሳናውቅ ልንቀር አንችልም። እግዚአብሔርን ለምታውቅ ነፍስ ለጭንቀት ወይም ለፍርሃት አንዲት ቀዳዳ እንኳ አልቀረችም።

«አዎን፣ ልክ ነው» ትላለህ፤ «ነገር ግን እርሱን እንዴት ላውቀው እችላለሁ? ሌሎች ሰዎች እርሱን እንዲያውቁ የሚያደርጋቸው አንዳች ዓይነት ውስጣዊ መገለጥ ያላቸው ይመስላሉ፤ እኔ ግን ከቶ አላገኘሁም፤ የቱንም ያህል ብጸልይ ሁሉ ነገር ጨለማ ይሆንብኛል። እግዚአብሔርን ማወቅ እፈልጋለሁ፤ ነገር ግን እንዴት እንደምችል አይታየኝም።»

ችግርህ እግዚአብሔርን ማወቅ ምን እንደ ሆነ፣ ወይም ቢያንስ እኔ የምለው ዓይነት ማወቅ ምን እንደ ሆነ የተሳሳተ አሳብ መያዝህ ነው። ምሥጢራዊ ውስጣዊ መገለጦችን ማለቴ አይደለምና። እንዲህ ያሉ ተሞክሮዎች ሲመጡ ደስ የሚያሰኙ ናቸው፤ ነገር ግን ሁልጊዜ በእኛ ቍጥጥር ሥር አይደሉም፤ እርግጠኛ የማይሆኑና የሚዋዥቁም ሊሆኑ ይችላሉ። እኔ የምለው የማወቅ ዓይነት በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ስለ እርሱ የተገለጠውን በማመን የሚገኘው፣ የእግዚአብሔርን ባሕርይና ጠባይ የሚመለከት ቀላልና ተግባራዊ እውቀት ነው።

ሐዋርያው ዮሐንስ በወንጌሉ መጨረሻ ስለ ጻፋቸው ነገሮች እንዲህ ይላል፦ «ኢየሱስም በዚህ መጽሐፍ ያልተጻፈ ሌላ ብዙ ምልክት በደቀ መዛሙርቱ ፊት አደረገ፤ ነገር ግን ኢየሱስ እርሱ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆነ ታምኑ ዘንድ፥ አምናችሁም በስሙ ሕይወት ይሆንላችሁ ዘንድ ይህ ተጽፎአል።» (ዮሐንስ 20:30)። ሕይወትን የሚሰጠው በውስጥ የተገለጠውን ሳይሆን የተጻፈውን ማመን ነው፤ እኔ የምለውም የማወቅ ዓይነት የተጻፈውን በማመን የሚገኘው ማወቅ ነው።

በተግባር ስናየው ማለቴ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ እግዚአብሔር ፍቅር ነው የሚለውን ሳነብ፣ እውነት መሆኑን የሚያረጋግጥልኝ ውስጣዊ ተሞክሮ ስላገኘሁ ሳይሆን ስለ ተጻፈ ብቻ ላምነው ይገባኛል፤ መጽሐፍ ቅዱስም የሜዳ አበቦችንና የሰማይ ወፎችን እንደሚጠነቀቅላቸው እኛንም እንደሚጠነቀቅልን፣ የራሳችንም ጠጉር ሁሉ እንኳ እንደ ተቈጠረ ሲናገር፣ በውስጤ ቢሰማኝም ባይሰማኝም ስለ ተጻፈ ብቻ ላምነው ይገባኛል።

መጽሐፍ ቅዱስ የንድፈ አሳቦች ሳይሆን የእውነተኛ ሐቆች መግለጫ መሆኑን፣ ነገሮችም በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ስላሉ እውነት የሆኑ ሳይሆን እውነት ስለ ሆኑ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እንደሚገኙ መረዳታችን እጅግ አስፈላጊ ነው። ስለ አሜሪካ መገኘት በትምህርት ቤት ሲማር የነበረ አንድ ትንሽ ልጅ አንድ ቀን አባቱን፦ «አባዬ፣ እኔ ኮሎምበስ ብሆን ኖሮ አሜሪካን ለማግኘት ያን ሁሉ ድካም አልደክምም ነበር» አለው።

አባቱም፦ «እንዴ፣ ታዲያ ምን ታደርግ ነበር?» ብሎ ጠየቀው።

ትንሹ ልጅም፦ «ኧረ» ብሎ መለሰ፤ «በቀላሉ ወደ ካርታው ሄጄ አገኛት ነበር።»

ይህ ትንሽ ልጅ ካርታዎች አስቀድመው የታወቁ ስፍራዎች መግለጫዎች ብቻ እንደ ሆኑ፣ አሜሪካም በካርታው ላይ ስለ ተገኘች እንዳልኖረች፣ ነገር ግን አስቀድማ ስለ ነበረች ብቻ በካርታው ላይ ልትገኝ እንደ ቻለች አልተረዳም። መጽሐፍ ቅዱስም እንዲሁ ነው። እንደ ካርታው የሐቆች ቀላል መግለጫ ነው፤ ስለዚህ እግዚአብሔር እንደሚወደን ሲነግረን አስቀድሞ እውነት የሆነውን፣ ሐቅ ባይሆን ኖሮ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የማይገኘውን ነገር ብቻ ይነግረናል።

ይህን በተረዳሁ ጊዜ ለእኔ ታላቅ ግኝት ነበር። ስለ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ማዳን በመጽሐፍ ቅዱስ ከተሰጠን መገለጥ ጥርጣሬንና ግምትን ሁሉ የሚያስወግድ፣ ስለ እርሱ የተጻፈውንም ሁሉ የማይካዱ ሐቆች ቀላል መግለጫ የሚያደርግ መሰለኝ። ሐቆች ደግሞ ልናምናቸው የምንችላቸው ናቸው—እንዲያውም ሐቆች መሆናቸውን እንዳወቅን ወዲያውኑ እናምናቸዋለን። ውስጣዊ መገለጦችን መቆጣጠር አንችልም፤ ነገር ግን ጤናማ አእምሮ ያለው ማንም ሰው የተጻፈውን ማመን ይችላል። ይህ በመጀመሪያ እጅግ ተራና ቀላል ቢመስልም፣ በጽናት ቢከተሉት ግን እጅግ የተባረከ ውስጣዊ ዋስትናን ያስገኛል፤ በመጨረሻም ሕይወታችንን ወደሚለውጥ የእግዚአብሔር እውቀት ይመራናል።

ይህ ዓይነቱ ማወቅ ጽኑ እርግጠኝነትን ያመጣል፤ በእኔ አመለካከትም ጽኑ እርግጠኝነት፣ ውስጣዊ ተሞክሮዎች የቱንም ያህል ደስ የሚያሰኙ ቢሆኑም፣ ከእነርሱ እጅግ ይበልጣል። ውስጣዊ ተሞክሮ በሰው ጤንነት ወይም በሌሎች ብዙ ሁከቶች ሊነካ ይችላል፤ ጽኑ እርግጠኝነት ግን ጸንቶ ይኖራል። አንድ ሰው ሁለትና ሁለት አራት እንደ ሆኑ አንድ ጊዜ ከተረዳ፣ የቱም ያህል ሕመም፣ ምቾት ማጣት ወይም ውጫዊ ተጽዕኖ ያን እርግጠኝነት ሊያናውጠው አይችልም። ጤነኛ ሆኖ እንደሚያውቀው ታሞም ሳለ እንዲሁ ያውቀዋል። ጽኑ እርግጠኝነት ከእውቀት ይመጣል፤ የስሜት ወይም የአካል ሁኔታ ለውጥ ደግሞ እውቀትን ሊለውጥ አይችልም።

ይህ መጽሐፍ የተጻፈው አንባቢዎቼ ወደዚህ ዓይነቱ ተግባራዊ የእግዚአብሔር እውቀትና ከእርሱ ወደሚመነጩት ጽኑ እርግጠኝነቶች እንዲደርሱ ለመርዳት ነው። በመጀመሪያ እግዚአብሔር ምን እንደ ሆነ ለማሳየት እሞክራለሁ—በሥነ መለኮት ወይም በአስተምህሮ ትርጉም ሳይሆን፣ በቀላሉ በእውነተኛው የዕለት ተዕለት ኑሮ ለእያንዳንዳችን አምላክና አባት ሆኖ ምን እንደ ሆነ። ደግሞም እርሱን በእውነት ለማወቅ ዋና መሰናክሎች የሚመስሉኝን አንዳንድ ነገሮች እጠቁማለሁ።

እርሱን በእውነት እንዳለው ማወቅ ለተጨነቀ ልብ ሁሉ የማይጓደል መጽናናትንና ሰላምን እንደሚያመጣ ፈጽሞ እርግጠኛ ነኝ፤ በአቅሜ የሚገኙትን ሁሉ ወደዚህ እውቀት እንዲደርሱ ለመርዳትም በጥልቅ እናፍቃለሁ። ከኢዮብ ወዳጆች አንዱ ለኢዮብ ጭንቀት ምላሽ ሲሰጥ፦ «ከእግዚአብሔር ጋር ተስማማ፥ ሰላምም ይኑርህ፤ በዚህም መልካም ነገር ይመጣልሃል» አለ (ኢዮብ 22:21)። ጌታችንም በመጨረሻው በተመዘገበው ጸሎቱ፦ «እውነተኛ አምላክ ብቻ የሆንህ አንተን የላክኸውንም ኢየሱስ ክርስቶስን ያውቁ ዘንድ ይህች የዘላለም ሕይወት ናት» አለ (ዮሐንስ 17:3)። ጉዳዩ ራሳችንን ማወቅ—ምን እንደ ሆንን፣ ምን እንደምናደርግ ወይም ምን እንደሚሰማን ማወቅ—አይደለም፤ ነገር ግን በቀላሉ እግዚአብሔርን መተዋወቅ፣ ምን እንደ ሆነ፣ ምን እንደሚያደርግና ምን እንደሚሰማው ማወቅ ነው። መጽናናትና ሰላም ስለ ራሳችን ከምናውቀው ፈጽሞ አይመጡም፤ ሁልጊዜ ስለ እርሱ ከምናውቀው ይመጣሉ እንጂ።

ሃይማኖታዊ ተግባራት የምንላቸውን በመፈጸም ዘመናችንን ልናሳልፍ፣ የአምልኮ ጊዜያችንንም በቅንዓት ልንሞላ፣ አሁንም ግን ጐስቋሎች ልንሆን እንችላለን። ከእውነተኛ የእግዚአብሔር እውቀት በቀር ልባችንን በእውነት ሊያሳርፍ የሚችል ምንም ነገር የለም፤ በመጨረሻ በመዳናችን ውስጥ ያለው ሁሉ በእርሱ ላይ የተመሠረተ ነውና። መጽናናታችን ሙሉ በሙሉ የተመካው እርሱ ለመታመን የሚገባው መሆኑ ወይም አለመሆኑ ላይ ነው። አደገኛ የባሕር ጉዞ ለማድረግ ብናቅድ፣ የመጀመሪያው ጭንቀታችን ምን ዓይነት የመርከብ አለቃ እንደሚኖረን ይሆን ነበር። የመርከቡ አለቃ የማይታመን ቢሆን፣ በእኛ በኩል የቱም ያህል ታማኝነት ጉዞውን አስተማማኝ ሊያደርገው እንደማይችል የጋራ አስተዋይነት ይነግረን ነበር። ከሁሉ ይበልጥ ወሳኝ የሚሆነው የእኛ ሳይሆን የእርሱ ጠባይ ነበር።

ይህን በበቂ ጊዜና በበቂ ልዩ ልዩ መንገድ ተናግሬ ለአንዳንድ የተጨነቁ ልቦች ጽኑ እርግጠኝነትን ባመጣ፣ ደስታ ከሌለውና ምቾት ከራቀው የሃይማኖት ሕይወታቸውም አንሥቼ የሚገባቸው ርስት ወደ ሆነው ወደ ፍቅር፣ ደስታና ሰላም መንግሥት ባሻግራቸው፣ ይህን መጽሐፍ የመጻፍ ዓላማዬ እንደ ተፈጸመ ይሰማኛል። ያን ጊዜም «ጌታ ሆይ፥ አሁን እንደ ቃልህ ባሪያህን በሰላም ታሰናብተዋለህ፤ ዓይኖቼ ማዳንህን አይተዋልና» ለማለት እችላለሁ፤ ብዕሬም ያን ማዳን ለመግለጥ ሞክሯል።

ይሁን እንጂ ይህ መጽሐፍ የሃይማኖትን ሂሳዊ ወይም ሥነ መለኮታዊ ገጽታዎች ለመዳሰስ እንደማይሞክር በግልጽ ሊታወቅ ይገባል። መጽሐፍ ቅዱስ እውነተኛ ምንጭ ስለ መሆኑ የሚነሡ ጥያቄዎችን አያነሣም።

ከእኔ እጅግ የሚበልጡ ሌሎች እንዲህ ያሉትን ጉዳዮች ሊመለከቱ ይችላሉ። ይህ መጽሐፍ የተጻፈው እንደ እኔ በጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ እናምናለን ለሚሉና መጽሐፍ ቅዱስን በቀላሉ እንደ እርሱ መገለጥ ለሚቀበሉ ሰዎች ነው።

ስለዚህ ሂሳዊ ጥያቄዎችን ሁሉ ወደ ጎን ትቼ፣ የእንዲህ ያለ እምነት ተፈጥሮአዊ ውጤት የሚመስለኝን፣ አማኞችም እንዴት በግላቸው ሊለማመዱት እንደሚችሉ ብቻ ለማስረዳት እሻለሁ።

እነዚህን ነገሮች በምገልጥበት መንገድ ስሕተቶች ሊኖሩ ይችላሉ፤ ስለዚህም አንባቢዎቼ በትዕግሥት እንዲረዱኝ እለምናለሁ። ነገር ግን ላስተላልፈው የምፈልገው እውነት—ማንም ሳይረዳው በማይቀርበት መንገድ ላስተላልፈው የምፈልገው እውነት—ስሕተት አይደለም። ያም እውነት ይህ ነው፦ የሃይማኖት ሕይወታችን በደስታ፣ በሰላምና በመጽናናት የተሞላ ሊሆን ይገባዋል፤ እግዚአብሔርንም ይበልጥ ብናውቀው እንዲሁ ይሆናል።