ጸጋ ከርኵሰት ጋር የተቀላቀለ ነው

ጸጋ ግን ጥቂት ብቻ አይደለም፤ ከርኵሰትም ጋር የተቀላቀለ ነው፤ ክርስቲያን የሚጤስ የጥዋፍ ክር የተባለውም ከዚህ የተነሣ ነው። ከዚህም ጸጋ ርኵሰትን በአንድ ጊዜ ፈጽሞ እንደማያጠፋው እናያለን፤ ይልቁንም የምንታገለው የተወሰነ ርኵሰት ይቀራል። የንጹሐን ሰዎች እጅግ ንጹሕ ተግባራት እንኳ ክርስቶስ መዓዛ እንዲሰጣቸው ያስፈልጋቸዋል፤ ይህም የእርሱ አገልግሎት ነው። በምንጸልይበት ጊዜ፣ የጸሎታችንን ጕድለት ክርስቶስ ይቅር እንዲለን እንደ ገና መጸለይ ያስፈልገናል። ከዚህ የሚጤስ የጥዋፍ ክር አንዳንድ ምሳሌዎችን ተመልከት። ሙሴ በኤርትራ ባሕር አጠገብ በታላቅ ጭንቀት ውስጥ ሆኖ፣ ምን እንደሚናገር ወይም ወዴት እንደሚዞር ሳያውቅ ወደ እግዚአብሔር ቃተተ፤ ይህ በውስጡ ታላቅ ትግል እንደ ነበረ ጥርጥር የለውም። በታላቅ ጭንቀት ውስጥ እንዴት እንድንጸልይ አናውቅም፤ ነገር ግን «መንፈስ ራሱ በማይነገር መቃተት ይማልድልናል» (ሮሜ 8:26)። የተሰበሩ ልቦች ሊያቀርቡ የሚችሉት የተሰበረ ጸሎትን ብቻ ነው።

ዳዊት በጌት ንጉሥ ፊት ሳለ (1ኛ ሳሙኤል 21) ራሱን በማይገባ ሁኔታ ባጐሳቈለ ጊዜ፣ በዚያ ጢስ ውስጥ ደግሞ ጥቂት እሳት ነበረ፤ በዚያ አጋጣሚ እንዴት ያለ ግሩም መዝሙር እንደ ጻፈ ታያለህ፤ በዚያም ከልምዱ የተነሣ እንዲህ ይላል፦ «እግዚአብሔር ልባቸው ለተሰበረ ቅርብ ነው» (መዝሙር 34:18)። «እኔ በችኰላዬ፦ ከዓይንህ ፊት ተጣልሁ አልሁ»፤ በዚያ ጢስ አለ፤ «አንተ ግን የጸሎቴን ቃል ሰማህ» (መዝሙር 31:22)፤ በዚያ እሳት አለ። ደቀ መዛሙርቱ፦ «መምህር ሆይ፥ ስንጠፋ አይገድህምን?» ብለው ይጮኻሉ (ማቴዎስ 8:25)፤ በዚህ የአለማመን ጢስ አለ፤ ሆኖም ወደ ክርስቶስ እንዲጸልዩ የሚያነሣሣቸው ያህል የእምነት ብርሃን ነበራቸው። «ጌታ ሆይ፥ አምናለሁ»፤ በዚያ ብርሃን አለ፤ «ነገር ግን አለማመኔን እርዳው» (ማቴዎስ 9:24)፤ በዚያ ጢስ አለ።

ዮናስ፦ «ከዓይንህ ፊት ተጣልሁ» ብሎ ይጮኻል (ዮናስ 2:4)፤ በዚያ ጢስ አለ፤ «ነገር ግን ቅዱሱን መቅደስህን ደግሞ እመለከታለሁ»፤ በዚያ ብርሃን አለ።

ቅዱስ ጳውሎስ ርኵሰቱ ሲሰማው፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ!» ይላል (ሮሜ 7:24)፤ ሆኖም «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን» እያለ ወደ ምስጋና ይገነፍላል።

ቤተ ክርስቲያን በመኃልየ መኃልይ፦ «እኔ ተኝቻለሁ፥ ልቤ ግን ነቅቶአል» ትላለች (መኃልየ መኃልይ 5:2)። ስለ ብርሃናቸው ሰባት የወርቅ መቅረዞች በተባሉት በሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት (ራእይ 2 እና 3) ውስጥ፣ አብዛኞቹ ከብርሃናቸው ጋር ብዙ ጢስ ነበራቸው።

የዚህ መቀላቀል ምክንያት ሁለት መሠረቶችን፣ ማለትም ጸጋንና ተፈጥሮን፣ በውስጣችን ተሸክመን መኖራችን ነው። ዓላማውም በተለይ ተፈጥሮአችን ሊላተምባቸው ከሚያዘነብልባቸው ከሁለቱ አደገኛ ዓለቶች፣ ከመዘናጋትና ከትዕቢት፣ ሊጠብቀን ነው፤ ደግሞም ዕረፍታችንን በመቀደስ ላይ ሳይሆን በመጽደቅ ላይ እንድናደርግ ሊያስገድደን ነው፤ መቀደስ ፍጹም ካለመሆኑ በተጨማሪ የተወሰነ እድፍ አለበትና።

መንፈሳዊ እሳታችን እዚህ በምድር እንዳለው እንደ ተራው እሳታችን ነው፤ ማለትም የተቀላቀለ ነው፤ እሳት ግን በላይ በራሱ ስፍራ እጅግ ንጹሕ ነው፤ እንዲሁም ልንሆንበት በምንናፍቀው ስፍራ፣ የእኛ እውነተኛ ስፍራ በሆነው በሰማይ ስንሆን፣ ጸጋዎቻችን ሁሉ እንዲሁ ይሆናሉ።

ከዚህ መቀላቀል የተነሣ የእግዚአብሔር ሰዎች ስለ ራሳቸው እንዲህ የተለያየ ፍርድ ይሰጣሉ፤ አንዳንድ ጊዜ የጸጋን ሥራ፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ የቀረውን ርኵሰት ይመለከታሉ፤ ያንን በሚመለከቱበት ጊዜም ምንም ጸጋ የሌላቸው ይመስላቸዋል፤ ክርስቶስን በሥርዓቶቹና በልጆቹ ቢወዱትም፣ የእርሱ ነን ብለው እንዲህ ያለ የቅርብ ትውውቅ ለመናገር አይደፍሩም። በመቅረዙ ጕድጓድ ውስጥ ያለ ሻማ አንዳንድ ጊዜ ብርሃኑን እንደሚያሳይ፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ የብርሃኑ ምልክት እንደሚጠፋ፣ እንዲሁ እነርሱም አንዳንድ ጊዜ ስለ ራሳቸው በሚገባ ይረጋጋሉ፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ግራ ይጋባሉ።