ዘሪው

«ዘሪ ዘሩን ሊዘራ ወጣ። ሲዘራም አንዳንዱ በመንገድ ዳር ወደቀ… ሌላውም በዓለት ላይ ወደቀ… ሌላውም በእሾህ መካከል ወደቀ… ሌላውም በመልካም መሬት ላይ ወደቀ፤ በበቀለም ጊዜ መቶ እጥፍ አፈራ።» — ሉቃስ 8:4-8

በኢየሱስ ዘመን የነበረ አንድ ገበሬ ሊዘራ ወደ እርሻው ሲወጣ በዓይነ ሕሊናህ ሳለው። እንደ ዛሬዎቹ በአጥር የተከለለ፣ የተስተካከለ እርሻ አይደለም — በመካከሉ ቀጥ ብሎ የሚያልፍ የእግር መንገድ ያለው ክፍት መሬት ነው፤ አፈሩ የአንድ ጣት ያህል ብቻ የሚጠልቅበት ድንጋያማ ቦታ፣ አረም የወረሰው አንድ ጥግ፣ እንዲሁም በእውነት መልካም የሆነ አፈር አለበት። ገበሬው ከቅርጫቱ ዘር እያፈሰ እየበተነ ይሄዳል፤ ዘሩም በወደቀበት ይወድቃል። ያው ገበሬ። ያው ዘር። ግን ፈጽሞ የተለያዩ አራት ፍጻሜዎች።

ኢየሱስ ዘሩ የእግዚአብሔር ቃል እንደ ሆነ፣ አራቱ ዓይነት መሬቶችም ቃሉን የሚሰሙ አራት ዓይነት ሰዎች እንደ ሆኑ ተናገረ። ትንሽ የሚኮሰኩሰው ክፍል ይኸውልህ፤ ችግሩ በፍጹም ዘሩ አልነበረም። ዘሩ ሁልጊዜም መልካም ነበር። የተለወጠው ብቸኛ ነገር የወደቀበት ቦታ ነው። ስለዚህ ይህ ምሳሌ በእውነት የሚጠይቀው «መልእክቱ እውነት ነው ወይ?» የሚለውን አይደለም። «አንተ ምን ዓይነት መሬት ነህ?» የሚለውን ነው።

መንገዱ። አንዳንዱ ዘር በእግር መንገዱ ላይ ይወድቃል — በላዩ በተመላለሰው ነገር ሁሉ ተረግጦ እንደ ድንጋይ በጠነከረ መሬት ላይ። ዘሩ ዝም ብሎ ከላይ ይቀመጣል፤ ወደ ውስጥ መግባት አይችልም፤ ወፎችም ወርደው ይለቅሙታል። ስፐርጀን ይህን ሰው የሚስለው አእምሮው እንደ ተጨናነቀ አውራ ጎዳና እንደ ሆነ ሰው አድርጎ ነው — ጫጫታ፣ ጭንቀትና ሐሳብን የሚበትኑ ነገሮች ያለማቋረጥ ስለሚርመሰመሱበት ምንም ነገር ሥር መስደድ አይችልም። እስከ ዛሬ ከተነገረው ሁሉ የሚበልጠውን እጅግ አስፈላጊ ነገር ልትሰማ ትችላለህ፤ ነገር ግን በሞቀ አስፋልት ላይ እንደ ወደቀ በረዶ ቀልጦ ከአንተ ላይ ይጠፋል። ከበሩ ሳትወጣ ተኖ ይሄዳል። ሁልጊዜም ደግሞ ሊነጥቀው የሚጠብቅ አንድ ነገር አለ — የስልክ ማሳወቂያ፣ ወደ ሌላ ነገር የሚጎትትህ ጓደኛ፣ ቀጥለህ የምታሸብልለው ነገር። ቃሉ ጭራሽ ወደ ውስጥ እንኳ አይገባም።

ዓለቱ። ይህኛው የበለጠ አታላይ ነው፤ ምክንያቱም መጀመሪያ ላይ ከሁሉ የሚሻል አፈር ይመስላል። ከተሰወረ ዓለት በላይ ያለ ስስ አፈር ቶሎ ይሞቃል፤ ስለዚህ ዘሩ ወዲያውኑ ብቅ ይላል — አረንጓዴ፣ ጉጉ፣ አስደሳች። ይህ ቃሉን ሰምቶ በዚያው ቅጽበት ፊቱ የሚበራ ሰው ነው። ትልቅ ስሜት። ትልቅ ውሳኔ። «እንደዚህ ደስ ብሎኝ አያውቅም።» ሁሉም ይደሰታል። ነገር ግን ጥልቀት የለም፤ ሥር የለም — ቶሎ እንዲበቅል ያደረገው ያው ስስነት የሚገድለውም እርሱ ነው። ነገሮች በከበዱ ቅጽበት — አንድ ሰው ሲስቅብህ፣ እምነትህ አንድ ነገር ሲያስከፍልህ፣ አንድ ጓደኛ ስለ እርሱ ሲያበሳጭህ — ይጠወልጋል። ስፐርጀን ይህ ሲሆን ማየት፣ ማታ እርሻውን አረንጓዴ ሆኖ አይቶ ጠዋት በውርጭ ተመትቶ እንደሚያገኘው ገበሬ መሆን ነው ይላል። ፈጣን መሆን ጥልቅ ከመሆን ጋር አንድ አይደለም።

እሾሁ። አሁን በእውነት መልካም በሆነ አፈር ላይ ነን — ማንኛውንም ነገር ለማብቀል የሚበቃ ለም አፈር፤ ወጥመዱም ይኸው ነው፤ ምክንያቱም አረምንም እጅግ አሳምሮ ያበቅላል። ዘሩ ይበቅላል፤ አረሙ ይበቅላል፤ አረሙም ያሸንፋል። ኢየሱስ አረሞቹን በትክክል በስማቸው ይጠራቸዋል፦ ጭንቀት፣ የገንዘብ ስበት፣ ተድላን ማሳደድ። ይህ ደንዳናው ልብ ወይም ስሱ ልብ አይደለም — ይህ በእርግጥ ካመነ በኋላ ዝም ብሎ… ሌሎች ነገሮች እንዲያጨናንቁት የሚፈቅድ ሰው ነው። ብዙ ሥራ። ብዙ የሚሳደድ ነገር። ረዝመው ብርሃኑን የሚጋርዱ ብዙ ሌሎች ነገሮች። ስፐርጀን ያለ ማለሳለስ እንዲህ ይላል፦ ይህ የሚደርሰው በጣም ጥቂት ባላቸው ሰዎች ላይ ብቻ አይደለም፤ ደግሞም በጣም ብዙ ባላቸው ሰዎች ላይ ነው። ተክሉ በአንድ ጊዜ ፈጽሞ አይሞትም። ግን ምንም ፍሬ አያፈራም፤ ምክንያቱም ጊዜውን ሙሉ በጸጥታ እየታነቀ ነው።

መልካሙ አፈር። ከአራቱ አንዱ። ታርሶና ተዘጋጅቶ የነበረ መሬት፤ ስለዚህ ዘሩ ሲመጣ ወደ ጥልቅ ገባ፤ ሥር ሰደደ፤ ፍሬም አፈራ — አንዱም መቶ አንዱም ስድሳ አንዱም ሠላሳ። ስፐርጀን በመልካሙ አፈር ያሉ ሁሉ እኩል ያፈራሉ እንደማይል ልብ በል። ዋናው ነገር በእርሻው ውስጥ ከሁሉ የሚያስደንቀው ተክል መሆን አይደለም። አንዱ ብርቱ አገልጋይ ይሆናል፤ ሌላው ባለበት ቦታ በጸጥታ መልካም ያደርጋል፤ ሌላው ደግሞ ጥቂት ብቻ ማድረግ ይችላል — ሦስቱም መልካሙ አፈር ናቸው። የመልካም መሬት መለኪያ ምን ያህል ትልቅ ሆነህ ማደግህ አይደለም። ከነጭራሹ ፍሬ ማፍራትህ ነው።

እንግዲህ ምሳሌው አንድ ትምህርት ሊያደርገው የማይችለውን ነገር ያደርጋል፤ ከሕግ ይልቅ መስተዋት በእጅህ ያስይዝሃል። መልካም አፈር እንድትሆን አያዝዝህም። አራት እርሻዎችን ያሳይህና እስከ ዛሬ በየትኛው ላይ ቆመህ እንደ ነበርህ ራስህ እንድትደርስበት ይተውሃል።

በእውነት ተስፋ የሚሰጠው ክፍል ደግሞ ምንድን ነው? መሬት ሊታረስ ይችላል። መንገዱም ሊታረስ ይችላል። መልካሙን አፈር መልካም ያደረገው ዕድል አልነበረም — ተሠርቶበት ነበር። ስለዚህ ይህን አንብበህ፣ ይህ እኔ ነኝ፤ እኔ የተረገጠው መንገድ ነኝ ወይም እኔ ስሱ ዓለት ነኝ ወይም እኔ በእሾህ የታነቀው ነኝ ብለህ ብታስብ — ያ መገንዘብ ራሱ ማረሻው ወደ መሬቱ መግባት መጀመሩ ነው።

በዚህ ሳምንት የምታሰላስለው አንድ ነገር፦ ራስህን መልካም አፈር ብለህ ለመጥራት አትቸኩል። እስከ ዛሬ በእውነት የትኛው እርሻ እንደ ነበርህ በቅንነት ራስህን ጠይቅ — ከመጀመሪያዎቹ ሦስቱ አንዱ ከሆነም፣ ያ ፍርድ አይደለም፤ የማረሻው የመጀመሪያ ዙር ነው። መሬቱን እንዲያርሰው እግዚአብሔርን ለምነው። መንገዶችን ወደ እርሻነት መለወጥ የእርሱ ሥራ ነው።