ምዕራፍ 5 · 2 ደቂቃ ንባብ · 3 ደቂቃ ማዳመጥ
አራሹ
«አራሹ ሊዘራ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» — ኢሳይያስ 28:24
ቀላል የገበሬ ጥያቄ ነው፤ ስፐርጀን ግን በአንድ ጊዜ በሁለት አቅጣጫ እንደሚቈርጥ ያሳያል።
የመጀመሪያው አቅጣጫ፦ አዎ — አራሹ በእርግጥ ቀኑን ሙሉ ያርሳል። ሦስት ትልም አርሶ፣ ሰልችቶት ወደ ቤት አይገባም። ከፀሐይ መውጫ እስከ ፀሐይ መግቢያ ድረስ እርሻውን ያርሳል፤ በአንዱ ትልም ወደ ላይ፣ በሚቀጥለው ወደ ታች፣ ደጋግሞ ደጋግሞ። ስፐርጀንም ይህ እግዚአብሔር ከሰው ጋር ምን ያህል ትዕግሥተኛ እንደ ሆነ የሚያሳይ ሥዕል ነው ይላል። እግዚአብሔር በአንዳንድ ልቦች ላይ ለዓመታት ይሠራል — በልጅነት፣ በታዳጊነት ዘመን፣ እስከ እርጅናም — ያው የማያቋርጥና ትዕግሥተኛ ማረስ፣ ገና ያልተሰነጠቀውን መሬት ለመተው እንቢ እያለ። እግዚአብሔር ለረጅም ጊዜ በጸጥታ በአንተ ላይ ሲሠራ ተሰምቶህ ገና ምንም ነገር «ያልሆነ» ከመሰለህ፣ ያ እግዚአብሔር ፍላጎቱን ማጣቱ አይደለም። ያ አራሹ ፀሐይ ስትጠልቅም አሁንም እያረሰ መሆኑ ነው።
ደግሞም ሌላውን ሰው ለመድረስ ለሚሞክር ለማንኛውም ሰው ሥዕል ነው። ስፐርጀን ያንኑ እውነት ለልጇ ሃያ ጊዜ ስለ ነገረች አንዲት እናት ይተርካል፤ ምክንያቱም — እርሷ እንዳለችው — አሥራ ዘጠኝ ጊዜ በቂ አልነበረም። የአራሹ ትዕግሥት ያ ነው። ጠንካራውን ትልም ማረስህን ትቀጥላለህ። ሦስት ጊዜ አርሰህ አታቆምም።
ሊያዝ የሚገባው አንድ አባባልም ጣል ያደርጋል። አንድ የጥንት የመንገድ ላይ ሰባኪ እንዲህ ይል ነበር፦ መጀመሪያ የእውነትን ስለታም መርፌ ሳትጠቀም በወንጌል የሐር ክር ለመስፋት መሞከር ከንቱ ነው። ትንሽ የሚያም ማረስ — ምቹ ሰበቦችህን የሚሰባብረው ክፍል — እግዚአብሔር ጨካኝ መሆኑ አይደለም። ክሩ እንዲከተል መርፌው መጀመሪያ መግባቱ ነው።
ሁለተኛው አቅጣጫ፦ አይደለም — አራሹ እንኳ ማለቂያ በሌለው ቀን ሁሉ አያርስም። ይህማ የማይረባ ነገር ይሆን ነበር። መሬቱን የመሰባበሩ ዋና ዓላማ በእርሱ ውስጥ መዝራት ነው። ያለ መዝራት ለዘላለም ማረስ ንጹሕ ብክነት ይሆን ነበር። እዚህም ስፐርጀን ቁም ነገር ይይዛል፤ ምክንያቱም ብዙ ሰዎች በማረሱ ላይ ተጣብቀው ቀርተው ወደ መዝራቱ ከቶ አይሸጋገሩም። ስለ ኃጢአታቸው ያዝናሉ፤ በአንድ አገልግሎት ውስጥ ይነቃቃሉ፤ ስለ እግዚአብሔር አንድ ነገር ማድረግ እንዳለባቸው ያውቃሉ — እዚያው ተነቃቅተው ለዓመታት ይቀራሉ። ያ ደጋግሞ ታርሶ አንድ ጊዜ እንኳ ያልተዘራበት እርሻ ነው። ከንቱ ሆኖ ይቀራል።
ስለዚህ እርምጃ መኖር አለበት። የወቀሳው ስሜት ወደ አንድ ቦታ ሊያደርስ የታሰበ ነው፦ ኢየሱስን በእርግጥ ወደ መታመን። የስፐርጀን የማስጠንቀቂያ ሥዕል ለጥቂት ያመለጠ ዕድል ነው። ባቡር ለመያዝ ስትሮጥ አስብ፤ እስክታየው ድረስ ቀርበሃል፤ በሮቹ ሲዘጉና ባቡሩ ሲንቀሳቀስ ልክ መድረኩ ላይ ትደርሳለህ። ሩቅ አልነበርክም። ሰከንዶች ብቻ ቀርተውህ ነበር። አሁንም ግን ፈጽሞ አመለጠህ። «ሊሆን ትንሽ የቀረው» ክርስቲያን መሆን እንደዚህ ነው — የተነቃቃ፣ ቁም ነገረኛ፣ የቀረበ፣ ነገር ግን ከቶ በእርግጥ ያልተሳፈረ።
«ወደ ክርስቶስ ክንዶች መውደቅ ያቃተኝ ይመስላል» ስላለ አንድ ወጣት ይተርካል። የስፐርጀን መልስ ድንቅ ነው፤ ምክንያቱም ነገሩን ያለ እንከን የመሥራትን ጫና በሙሉ ያነሣል፦ «እንግዲያስ ተንከባለህ ግባባቸው። ተዝለፍልፈህ ውደቅባቸው። ራስህን ስተህ ውደቅባቸው። ሞተህም ቢሆን ግባባቸው — ብቻ ድረስባቸው።» እምነትን በውበት ማድረግ አያስፈልግህም። በእርግጥ ማድረግ ብቻ ያስፈልግሃል። በመድረኩ ላይ ቆመህ ባቡሩን ማድነቅህን አቁም።
ስለዚህ የጥያቄው ሁለቱም ግማሾች በአንድ ቦታ ያርፋሉ። እግዚአብሔር በትዕግሥት ሲያርስ ቆይቷል — መልካም፣ ያ ቸርነቱ ነው። ማረስ ግን ከቶ ግቡ አልነበረም። ግቡ በመሬት ውስጥ ያለው ዘርና በመጨረሻ የሚመጣው መከር ነው።
ራስህን በሐቅ የምትጠይቀው አንድ ነገር፦ ኢየሱስን ወደ መታመን በእርግጥ ከቶ ሳትሸጋገር — እየተነካህ፣ በደለኛነት እየተሰማህ፣ ማድረግ እንዳለብህ እየተሰማህ — በማረሱ ላይ ተጣብቀህ ቆይተሃል? እንደዚያ ከሆነ ፍጹሙን ጊዜ ወይም ፍጹሙን ስሜት አትጠብቅ። ተንከባለህ ግባ። ከ«ሊሆን ትንሽ» ወደ «አዎ» መሸጋገር ይህ ምዕራፍ የሚናገረው ነገር ሁሉ ነው።
ምዕራፍ 5 ተጠናቋል
አራሹ