ምዕራፍ 2 · 1 ደቂቃ ንባብ · 1 ደቂቃ ማዳመጥ
የፈረሰው ቅጥር
«በሰነፍ ሰው እርሻ አጠገብ አለፍሁ፤ እነሆም፣ አረም ሞልቶበት ነበር፤ የድንጋይ ቅጥሩም ፈርሶ ነበር።» — ከምሳሌ 24
አንድ ቀን ጠቢቡ ንጉሥ ሰሎሞን ለእግር ጉዞ ወጣ። ከአንዲት ትንሽ እርሻ አጠገብ ቆመ፤ እርሻውንም ለረጅም ጊዜ ተመለከተ።
እርሻው ዝብርቅርቅ ብሎ ነበር! አረምና የሚወጋ አሜኬላ በየቦታው በቅሎ ነበር። በእርሻው ዙሪያ የነበረው የድንጋይ ቅጥርም ፈራርሶ ትላልቅ ክፍተቶች ነበሩበት።
ያንን እርሻ የያዘው ሰው ክፉ ሰው አልነበረም። ቅጥሩን አፍርሶ አያውቅም። የሚገርመው ነገር ይኸ ነው። ዝም ብሎ ሰነፍ ነበር። አንድ ድንጋይ ሲወድቅ፣ «ነገ እጠግነዋለሁ» ይል ነበር። በማግሥቱም እንደገና «ነገ እጠግነዋለሁ» ይላል። ስለዚህ ቅጥሩ እንደ ፈረሰ ቀረ።
ቅጥሩ የፈረሰበት እርሻ ምን እንደሚሆን ታውቃለህ? ሁሉም ነገር ይገባበታል! በጎችና ፍየሎች በክፍተቶቹ በኩል እየገቡ መልካሙን ተክል ሁሉ ይበላሉ። አረም በነፋስ ተወስዶ ገብቶ ቦታውን ይወርሳል። ኃይለኛ ዝናብ ሲመጣም ጥሩውን አፈር የሚይዝ ቅጥር ስለሌለ አፈሩ ታጥቦ ይሄዳል።
ያ ምስኪን ሰነፍ ሰው እርሻውን በሙሉ አጣ — ይህም የሆነው ክፉ ነገር ስላደረገ ሳይሆን ምንም ነገር ስላላደረገ ነው።
ልብህም ቅጥር አለው። ቅጥሩ በደህና የሚጠብቁህ መልካም ነገሮች የተሠራ ነው፤ መጸለይ፣ ስለ እግዚአብሔር የሚያስተምሩህን ሰዎች ማዳመጥ፣ አንድ ነገር ስሕተት ሲሆንም «እምቢ» ለማለት ደፋር መሆን።
ሰነፎች ሆነን እነዚያን መልካም ነገሮች ብንተዋቸው፣ ቅጥሩ ክፍተት ያገኛል። ከዚያም ልዩ ልዩ ክፉ ነገሮች ሰርገው ሊገቡ ይችላሉ።
ስለዚህ ቅጥርህን አጠንክረህ ጠብቅ! አንድ ድንጋይ ወድቆ ከሆነ ሁሉንም ነገር ዛሬ መጠገን የለብህም። አንዱን ድንጋይ ብቻ አንሥተህ ወደ ቦታው መልሰው።
ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ በልቤ ዙሪያ ያለውን መልካሙን ቅጥር እንድጠብቅ እርዳኝ። አንድ ድንጋይ ሲወድቅ ወዲያውኑ ወደ ቦታው እንድመልሰው እርዳኝ። አሜን።
ምዕራፍ 2 ተጠናቋል
የፈረሰው ቅጥር