ምዕራፍ 1 · 1 ደቂቃ ንባብ · 1 ደቂቃ ማዳመጥ
የሰነፉ ሰው እርሻ
«በሰነፍ ሰው እርሻ አጠገብ አለፍሁ፤ እነሆም፣ አረምና እሾህ ሞልቶበት ነበር።» — ከምሳሌ 24
ጠቢቡ ንጉሥ ሰሎሞን አንድ ቀን ለእግር ጉዞ ወጣ። ከአንዲት ትንሽ እርሻ አጠገብ ቆሞ ተመለከተ። ወይ ጉድ — እንዴት ያለ ዝብርቅርቅ ነበር! የሚወጋ አረምና አሜኬላ በየቦታው በቅሎ ነበር። መሬቱ ራሱ እንኳ በደንብ አይታይም ነበር።
ያንን እርሻ የያዘው ሰው ክፉ ሰው አልነበረም። አንዲት አረም እንኳ ተክሎ አያውቅም። ታዲያ እርሻው እንዴት በአረም ሊሞላ ቻለ?
መልሱ ይኸውልህ፤ ትንሽ ያስገርምሃል። ሰውየው ምንም ነገር አላደረገም! ሰነፍ ነበር። አረሙን አልነቀለም፤ ጥሩ ዘርም አልዘራም። ታውቃለህ? እርሻ ባዶ ሆኖ አይቀርም። ጥሩ ተክል ካላበቀልህበት አረም በራሱ ይበቅልበታል። አረምን የሚዘራ ማንም የለም — በራሱ ይመጣል።
ልብህም እንደዚያ እርሻ ትንሽ ይመስላል። የምታደርጋቸው መልካም ነገሮች — መጸለይ፣ ደግ መሆን፣ እውነትን መናገር፣ መታዘዝ — እንደሚያድጉ ጥሩ ተክሎች ናቸው። ነገር ግን መልካሙን ነገር ማድረግ ትተህ ዝም ብለህ ብትቀመጥ፣ ሌሎች ነገሮች በራሳቸው ያድጋሉ። ቁጡነት። ክፉ ቃል። እግዚአብሔርን መርሳት።
ስለዚህ አትጠብቅ! «ነገ ጥሩ ልጅ እሆናለሁ» አትበል። ሰነፉ ሰው ሁልጊዜ «ነገ» ይል ነበር፤ እርሻውም በሙሉ አረም ወረሰው። ዛሬውኑ ጥሩ ዘር ዝራ — አንድ ደግ ቃል፣ አንዲት ትንሽ ጸሎት — እንዲያድግም ተወው።
ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ሰነፍ እንዳልሆን እርዳኝ። ነገን ሳልጠብቅ ዛሬውኑ በልቤ ውስጥ መልካም ነገሮችን እንድዘራ እርዳኝ። አሜን።
ምዕራፍ 1 ተጠናቋል
የሰነፉ ሰው እርሻ