የጽናት ጸሎት ኃይል

«ሳይታክቱም ዘወትር ሊጸልዩ እንዲገባቸው የሚል ምሳሌን ነገራቸው፥ … ጌታም አለ። ዓመፀኛው ዳኛ ያለውን ስሙ። እግዚአብሔር እንኪያስ ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ ለሚጮኹ ለሚታገሣቸውም ምርጦቹ አይፈርድላቸውምን? እላችኋለሁ፥ ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል።»—ሉቃስ 18:1-8።

ከጸሎት ዓለም ምሥጢራት ሁሉ፣ በጽናት የመጸለይ አስፈላጊነት ከታላላቆቹ አንዱ ነው። እጅግ አፍቃሪ የሆነውና ለመባረክ የሚናፍቀው ጌታ መልሱ ከመምጣቱ በፊት ደጋግሞ፣ አንዳንድ ጊዜም ዓመት ከዓመት፣ መለመን ያለበት መሆኑን በቀላሉ ልናስተውለው አንችልም። ይህ ደግሞ የሚያምን ጸሎትን በተግባር በመለማመድ ረገድ ካሉት ታላላቅ ችግሮች አንዱ ነው። በጽናት ከለመንን በኋላ ጸሎታችን መልስ ሳያገኝ ሲቀር፣ እግዚአብሔር ለልመናችን መልሱን የሚከለክልበት የራሱ የተሰወረ ምክንያት ሊኖረው ይችላልና አሁን መጸለያችንን ማቆም አለብን ብሎ ማሰብ ለሰነፉ ሥጋችን ብዙ ጊዜ ከሁሉ የቀለለ ነው፤ ደግሞም ፍጹም የእግዚአብሔርን ፈቃድ በትሕትና የመቀበል መልክ አለው።

ይህ ችግር የሚሸነፈው በእምነት ብቻ ነው። እምነት አንድ ጊዜ በእግዚአብሔር ቃልና በኢየሱስ ስም ላይ ከቆመ፣ በጸሎቱም የእግዚአብሔርን ፈቃድና ክብር ብቻ ለመፈለግ ራሱን ለመንፈስ ምሪት ከሰጠ፣ በመዘግየቱ ምክንያት ተስፋ መቁረጥ አያስፈልገውም። የሚያምን ጸሎት ኃይል በቀላሉ የማይቋቋሙት እንደ ሆነ፣ እውነተኛ እምነትም ፈጽሞ ሊያፍር እንደማይችል ከመጽሐፍ ቅዱስ ያውቃል። ውኃ ሊኖረው የሚችለውን የማይቋቋሙትን ኃይል እንዲያሳይ፣ ጅረቱ በሙሉ ኃይል እስኪወርድ ድረስ ተሰብስቦ መከማቸት እንዳለበት፣ እንዲሁ እግዚአብሔር መስፈሪያው መሙላቱን እስኪያይና መልሱ እስኪመጣ ድረስ ብዙ ጊዜ ጸሎት መከማቸት እንዳለበት ያውቃል። አራሹ ዐሥር ሺህ እርምጃዎቹን መራመድ፣ ዐሥር ሺህ ዘሮቹንም መዝራት እንዳለበት፣ እያንዳንዱም ለመጨረሻው መከር የዝግጅቱ አንድ ክፍል እንደ ሆነ፣ እንዲሁ ደጋግሞ የሚቀርብ የጽናት ጸሎት አስፈላጊ እንደ ሆነና ሁሉም በአንድነት የተፈለገውን በረከት እንደሚያስገኝ ያውቃል። አንድም የሚያምን ጸሎት በሰማይ ፍሬ ሳያፈራ እንደማይቀር፣ ነገር ግን የራሱ ተጽእኖ እንዳለው፣ እስከ መጨረሻ ለሚጸና ሰውም በጊዜው መልስ ለማስገኘት ተከማችቶ እንደሚቀመጥ በእርግጥ ያውቃል። የሚገናኘው ከሰው አሳብ ወይም ከሰው አቅም ጋር ሳይሆን ከሕያው እግዚአብሔር ቃል ጋር እንደ ሆነ ያውቃል። ስለዚህ አብርሃም ለብዙ ዓመታት «ተስፋ በሌለበት በተስፋ እንዳመነ»፣ ከዚያም «በእምነትና በትዕግሥት ተስፋውን እንደ ወረሰ»፣ እንዲሁ እምነትም የጌታ ትዕግሥት መዳን እንደ ሆነ ይቈጥራል፤ ጌታውም የተስፋ ቃሉን ሊፈጽም የሚመጣበትን ቀን እየጠበቀ እያፋጠነም ይኖራል።

የጸሎታችን መልስ ወዲያው ሳይመጣ ሲቀር፣ በጽናት በምናቀርበው ጸሎት ውስጥ ጸጥ ያለ ትዕግሥትንና ደስተኛ መተማመንን አጣምረን እንድንይዝ፣ ጌታችን የዓመፀኛውን ዳኛ ሳይሆን፣ ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ እንዲጮኹ የሚፈቅድላቸውን ሰዎች በተመለከተ የአምላካችንንና የአባታችንን ባሕርይና አድራጎት የገለጠባቸውን ሁለቱን ቃላት በተለይ ለማስተዋል መጣር አለብን፦ «እርሱ ይታገሣቸዋል፤ ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል።»

መምህሩ እንዲህ ይላል፦ ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል። በረከቱ ሁሉ ተዘጋጅቷል፤ የለመኑትን ሊሰጣቸው ፈቃደኛ ብቻ ሳይሆን እጅግ ይናፍቃል፤ የዘላለም ፍቅር ለሚወዳቸው ራሱን ሙሉ በሙሉ ለመግለጥና ፍላጎታቸውንም ለማርካት በሚናፍቅ ምኞት ይነድዳል። እግዚአብሔር ፈጽሞ አስፈላጊ ከሆነው ጊዜ አንዲትም ቅጽበት አያዘገይም፤ መልሱን ለማፋጠንና ለማቅረብ በኃይሉ ያለውን ሁሉ ያደርጋል።

ታዲያ ይህ እውነት ከሆነና ኃይሉ ወሰን የሌለው ከሆነ፣ የጸሎት መልስ ብዙ ጊዜ ለምን ይህን ያህል ይዘገያል? የእግዚአብሔር የራሱ ምርጦችስ በመከራና በተጋድሎ መካከል ሆነው ቀንና ሌሊት ለምን ብዙ ጊዜ መጮኽ አለባቸው? «እርሱ ይታገሣቸዋል።» «እነሆ፥ ገበሬው የፊተኛውንና የኋለኛውን ዝናብ እስኪቀበል ድረስ እርሱን እየታገሠ የከበረውን የመሬት ፍሬ ይጠብቃል።» ገበሬው በእርግጥ መከሩን ይናፍቃል፤ ነገር ግን ሙሉ የፀሐይና የዝናብ ጊዜው ሊሞላለት እንደሚገባ ያውቃል፤ ስለዚህም በብዙ ትዕግሥት ይጠብቃል። ሕፃን ብዙ ጊዜ ግማሽ የበሰለውን ፍሬ ለመልቀም ይፈልጋል፤ ገበሬው ግን ትክክለኛው ጊዜ እስኪደርስ መጠበቅን ያውቃል። ሰውም በመንፈሳዊ ተፈጥሮው፣ በፍጥረት ሕይወት ሁሉ ላይ በሚገዛው የቀስ በቀስ ዕድገት ሕግ ሥር ነው። መለኮታዊ ዕጣ ፈንታው ላይ ሊደርስ የሚችለው በዕድገት መንገድ ብቻ ነው። ነፍስ ወይም ቤተ ክርስቲያን በረከቱን በእውነት ልትቀበልና ልትጠብቅ ወደምትችልበት ወደዚያ የእምነት ሙላት የምትበስልበትን ቅጽበት የሚያውቅ፣ ወራትና ዘመናት በእጁ ያሉት አብ ብቻ ነው። አንድያ ልጁን ከትምህርት ቤት ወደ ቤት ለማምጣት የሚናፍቅ፣ ነገር ግን የሥልጠናው ጊዜ እስኪፈጸም ድረስ በትዕግሥት የሚጠብቅ አባት እንዳለ፣ እግዚአብሔርና ልጆቹም እንዲሁ ናቸው፦ እርሱ ታጋሹ ነው፤ ደግሞም ፈጥኖ ይመልሳል።

ይህን እውነት ማስተዋል አማኙ ተገቢ የሆኑትን ዝንባሌዎች እንዲያዳብር ይመራዋል፦ ትዕግሥትና እምነት፣ መጠበቅና ማፋጠን የጽናቱ ምሥጢር ናቸው። በእግዚአብሔር የተስፋ ቃል በማመን ከእርሱ የለመንነው ልመና እንዳለን እናውቃለን። እምነት መልሱን በተስፋው ቃል ውስጥ እንደማይታይ መንፈሳዊ ርስት አድርጎ ይቀበለዋል፣ ይይዘዋልም፤ በእርሱ ደስ ይለዋል፤ ስለ እርሱም ያመሰግናል። ነገር ግን ቃሉን እንዲህ በሚይዝና መልሱ እንዳለው በሚያውቅ እምነት፣ እንዲሁም የተስፋውን ቃል በአሁኑ ጊዜ እንደ ተሞክሮ በሚያገኘው ይበልጥ በጠራው፣ ይበልጥ በሞላውና ይበልጥ በበሰለው እምነት መካከል ልዩነት አለ። ነፍስ በእርሱ ውስጥ ያለውን በረከት ወደ መውረስ ልትገባ ወደምትችልበት ከጌታዋ ጋር ወዳለው ሙሉ አንድነት የምታድገው ባለማመን ሳይሆን በመተማመንና በምስጋና በሚቀርብ የጽናት ጸሎት ነው። በዙሪያችን ባሉት ሰዎች ውስጥ፣ እኛም አንድ ክፍል በሆንንበት በዚያ ታላቅ የፍጥረት ሥርዓት ውስጥ፣ በእግዚአብሔርም አገዛዝ ውስጥ መልሱ ሙሉ በሙሉ ከመምጣቱ በፊት በጸሎታችን መቃናት ያለባቸው ነገሮች ሊኖሩ ይችላሉ፤ እንደ ትእዛዙ እንደ ተቀበለ ያመነ እምነት ለእግዚአብሔር ጊዜውን ሊሰጠው ይችላል፤ እንዳሸነፈና ማሸነፍም እንዳለበት ያውቃልና። በረከቱ እስኪመጣ ድረስ በጸጥታ፣ በማያቋርጥና በቁርጥ ጽናት በጸሎትና በምስጋና ይቀጥላል። እንዲህም በመጀመሪያ እይታ እጅግ እርስ በርሱ የሚቃረን የሚመስለው ነገር ተጣምሮ እናያለን፦ በማይታየው አምላክ መልስ እንደ አሁን ርስት ደስ የሚለው እምነት፣ መልሱ እስኪገለጥ ድረስ ቀንና ሌሊት ከሚጮኸው ትዕግሥት ጋር ተጣምሮ። በእግዚአብሔር ትዕግሥት ውስጥ ያለውን ፈጥኖ የሚቀበለው፣ የሚጠባበቀው ልጁ ድል አድራጊ ነገር ግን ታጋሽ እምነት ነው።

መልሱ በሚዘገይበት በዚህ ትምህርት ቤት ውስጥ ያለብን ታላቅ አደጋ፣ ምናልባት የለመንነውን ሊሰጠን የእግዚአብሔር ፈቃድ ላይሆን ይችላል ብሎ የማሰብ ፈተና ነው። ጸሎታችን እንደ እግዚአብሔር ቃልና በመንፈስ ምሪት ሥር ከሆነ ለእነዚህ ፍርሃቶች ቦታ አንስጥ። ለእግዚአብሔር ጊዜ መስጠትን እንማር። እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ጊዜ ያስፈልገዋል። ጊዜ ብቻ ብንሰጠው—ይኸውም፣ የመገኘቱን ሙሉ ተጽእኖ በእኛ ላይ እንዲያሳርፍ ከእርሱ ጋር በዕለታዊ ኅብረት ጊዜ፣ እንዲሁም እምነት እውነተኛነቱን እንዲያረጋግጥና ሁለንተናችንን እንዲሞላ፣ በመጠባበቃችን ሂደት ውስጥ ከቀን ወደ ቀን ጊዜ ብንሰጠው—እርሱ ራሱ ከእምነት ወደ ማየት ይመራናል፤ የእግዚአብሔርንም ክብር እናያለን። ምንም ዓይነት መዘግየት እምነታችንን አያናውጠው። ስለ እምነት ይህ እውነት ነው፦ በመጀመሪያ ቡቃያ ኋላም ዛላ ኋላም በዛላው ፍጹም ሰብል። እያንዳንዱ የሚያምን ጸሎት ወደ መጨረሻው ድል አንድ እርምጃ ያቀርባል። እያንዳንዱ የሚያምን ጸሎት ፍሬውን ለማብሰልና ወደ እርሱ ለማቅረብ ይረዳል፤ በእግዚአብሔር ብቻ የታወቀውን የጸሎትንና የእምነትን መስፈሪያ ይሞላል፤ በማይታየው ዓለም ያሉትን እንቅፋቶች ያሸንፋል፤ ፍጻሜውንም ያፋጥናል። የእግዚአብሔር ልጅ ሆይ! ለአብ ጊዜ ስጠው። እርሱ ይታገሥሃል። በረከቱ የበለጸገ፣ የሞላና የተረጋገጠ እንዲሆን ይፈልጋል፤ ቀንና ሌሊት እየጮኽህ ጊዜ ስጠው። ይህን ቃል ብቻ አስታውስ፦ «እላችኋለሁ፥ ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል።»

የእንዲህ ያለው የጽናት ጸሎት በረከት ሊነገር የማይችል ነው። እንደ እምነት ጸሎት ልብን የሚመረምር ምንም ነገር የለም። የበረከቱን መምጣት የሚያደናቅፈውን ሁሉ፣ ከአብ ፈቃድ ጋር የማይስማማውን ማንኛውንም ነገር እንድታገኝና እንድትናዘዝ፣ እንድትተውም ያስተምርሃል። መጸለይን ሊያስተምር ከሚችለው ከእርሱ ብቻ ጋር ወደ ቀረበ ኅብረት፣ ከደሙና ከመንፈሱ በቀር ምንም መሸፈኛ ሳይኖርህ ለመቅረብ ወደ ሙሉ ራስን መስጠት ይመራሃል። በክርስቶስ ብቻ ይበልጥ በቅርበትና በቀላልነት ወደ መኖር ይጠራሃል። ክርስቲያን ሆይ! ለእግዚአብሔር ጊዜ ስጠው። ስለ አንተ ያለውን ይፈጽምልሃል። «ይታገሣል—ፈጥኖ»፦ ወደ ጸሎት ደጆች ስትገባ ይህ የእግዚአብሔር መፈክር ነው፤ የአንተም ይሁን።

ለራስህም ሆነ ለሌሎች ብትጸልይ እንዲህ ይሁን። የሥጋም ሆነ የአእምሮ ድካም ሁሉ ጊዜና ጥረት ይጠይቃል፤ ራሳችንን ለእርሱ መስጠት አለብን። ተፈጥሮ ምሥጢሯን የምትገልጠውና ሀብቷን የምትሰጠው ለትጉና ለአስተዋይ ድካም ብቻ ነው። ምንም ያህል ጥቂት ብናስተውለው፣ በመንፈሳዊው እርሻም እንዲሁ ነው፦ በሰማይ አፈር ውስጥ የምንዘራው ዘር፣ የምናደርገው ጥረት፣ በላይኛውም ዓለም ልናሳድረው የምንፈልገው ተጽእኖ ሁለንተናችንን ይጠይቃል፤ ለጸሎት ራሳችንን መስጠት አለብን። ነገር ግን ባንዝልም በጊዜው እናጭዳለን የሚለውን ታላቅ መተማመን አጥብቀን እንያዝ።

በተለይም ለክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ስንጸልይ ይህን ትምህርት እንማር። እርሷ በእውነት ጌታዋ በሌለበት እንደ ድኻዋ መበለት ናት፤ በባላጋራዋ እጅ የወደቀች የምትመስል፣ ፍትሕም ለማግኘት አቅም የሌላት። ለቤተ ክርስቲያኑ ወይም በዓለም ኃይል ሥር ላለው ለማንኛውም ክፍሏ ስንጸልይ፣ በመንፈሱ ብርቱ ሥራ እንዲጎበኛትና ለመምጣቱ እንዲያዘጋጃት ስንለምነው፣ በተረጋገጠ እምነት እንጸልይ፦ ጸሎት በእርግጥ ይረዳል፤ ሳይታክቱ ዘወትር መጸለይ መልሱን ያመጣል። ለእግዚአብሔር ጊዜ ብቻ ስጠው። ከዚያም ቀንና ሌሊት መጮኽህን ቀጥል። «ዓመፀኛው ዳኛ ያለውን ስሙ። እግዚአብሔር እንኪያስ ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ ለሚጮኹ ለሚታገሣቸውም ምርጦቹ አይፈርድላቸውምን? እላችኋለሁ፥ ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል።»

«ጌታ ሆይ፥ እንጸልይ ዘንድ አስተምረን።»

ጌታ አምላኬ ሆይ! መንገድህን እንዳውቅ፣ የተወደደው ልጅህ ያስተማረውንም፦ «ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል።» የሚለውን በእምነት እንድጨብጥ አሁን አስተምረኝ። ርኅሩኅ ፍቅርህና ልጆችህን በመስማትና በመባረክ ያለህ ደስታ፣ የምናምነውን እንደምንቀበል፣ የምንለምነውንም ልመና እንዳገኘን፣ መልሱም በጊዜው እንደሚገለጥ የሰጠኸውን የተስፋ ቃል ያለ ጥርጥር እንድቀበል ይምራኝ። ጌታ ሆይ! በተፈጥሮ ውስጥ ያሉትን ወቅቶች እናስተውላለን፤ የምንናፍቀውንም ፍሬ በትዕግሥት መጠበቅን እናውቃለን—ኦ፣ ከሚያስፈልገው አንዲትም ቅጽበት አብልጠህ እንደማታዘገይ፣ እምነትም መልሱን እንደሚያፋጥነው በሚል መተማመን ሙላን።

ብሩክ መምህር ሆይ! ቀንና ሌሊት መጮኻቸው የእግዚአብሔር ምርጦች ምልክት እንደ ሆነ ተናግረሃል። ኦ፣ ይህን እንድናስተውል አስተምረን። ምን ያህል ፈጥነን እንደምንዝልና እንደምንደክም ታውቃለህ። መለኮታዊው ግርማ ከማያቋርጥ ልመና አስፈላጊነትም ሆነ ተደራሽነት እጅግ የራቀ ስለሚመስል፣ አብዝተን መወትወት የማይገባን ይመስለናል። ጌታ ሆይ! የጸሎት ድካም ምን ያህል እውነተኛ እንደ ሆነ እባክህ አስተምረኝ። እዚህ በምድር ላይ በአንድ ሥራ ስወድቅ፣ በታደሰና ይበልጥ በቀጠለ ጥረት፣ ተጨማሪ ጊዜና አሳብ በመስጠት ብዙ ጊዜ ልሳካ እንደምችል አውቃለሁ፤ ራሴን ይበልጥ ሙሉ በሙሉ ለጸሎት በመስጠት፣ በጸሎት በመኖር የለመንኩትን እንዴት እንደማገኝ አሳየኝ። ከሁሉም በላይ፣ የተባረክህ መምህሬ ሆይ! የእምነት ራስና ፈጻሚ ሆይ፣ በጸጋህ ሕይወቴ ሁሉ በወደደኝና ስለ እኔ ራሱን በሰጠው በእግዚአብሔር ልጅ ላይ ያለ እምነት ይሁን—በእርሱ ጸሎቴ ተቀባይነትን ያገኛል፤ በእርሱ የመልሱ ማረጋገጫ አለኝ፤ በእርሱ መልሱ የእኔ ይሆናል። ጌታ ኢየሱስ ሆይ! በዚህ እምነት ሳልታክት ዘወትር እጸልያለሁ። አሜን።

ማስታወሻ

በጽናትና በመወትወት የመጸለይ አስፈላጊነት፣ የለመነውን እንደ ተቀበለ ከሚያውቀው እምነት ጋር የሚጋጭ ለአንዳንዶች ይመስላቸዋል (ማርቆስ 11:24)። ከመለኮታዊው ሕይወት ምሥጢራት አንዱ በቀስ በቀስ በሚሆነውና በድንገት በሚሆነው መካከል፣ ወዲያውኑ ሙሉ በሙሉ በመውረስና በቀስታ፣ ገና ፍጹም ባልሆነ ሁኔታ የራስ በማድረግ መካከል ያለው ስምምነት ነው። እንዲሁም እዚህ የጽናት ጸሎት ነፍስ ለእምነት ድፍረት የምትበረታበት ትምህርት ቤት ይመስላል። ከመንፈስም የአሠራር ልዩነቶች የተነሣ፣ በአንዳንዶች ዘንድ እምነት ይበልጥ የማያቋርጥ መጠባበቅን መልክ ሊይዝ ይችላል፤ ለሌሎች ደግሞ ድል አድራጊ ምስጋና ብቻ፣ ልመናቸው እንደ ተሰማ ያላቸውን መተማመን የሚገልጥ ተገቢ መግለጫ ይመስላቸዋል።

የጽናት ጸሎት አስፈላጊነትና መልስ በማግኘት ረገድ ቀስ በቀስ ወደ ላቀ ቅለት ማደግ በብሉምሃርት ሕይወት ውስጥ በሚያስደንቅ ሁኔታ ተገልጧል። የወንጌል አገልጋይነት ሥራውን ቸል ብሎ ራሱን ለሕመምተኞች ፈውስ በመስጠቱ፣ በተለይም የሌሎች ጉባኤዎች አባላት የሆኑትን ሕመምተኞች ያለ ፈቃድ በመፈወሱ በእርሱ ላይ ክሶች ቀርበው ነበር። ራሱን ለመከላከል እንዲህ ሲል ጻፈ፦ «ያደረግሁት የነፍሳት አደራ ለተሰጠው ሰው የሚገባውን ለማድረግና በያዕቆብ 1:6-7 ባለው በጌታ ትእዛዝ መሠረት ለመጸለይ መድፈር ብቻ ነው። በምንም መንገድ በራሴ ኃይል አልታመንኩም፤ ሌሎች የሌላቸው ስጦታ እንዳለኝም አላሰብኩም። ነገር ግን ይህ እውነት ነው፦ የመጸለይ መብት እንዳለው የወንጌል አገልጋይ ሆኜ ራሴን ለሥራው ሰጠሁ። ሆኖም የሰማይ ደጆች ሙሉ በሙሉ እንዳልተከፈቱልኝ ወዲያው ተረዳሁ። ብዙ ጊዜ ተስፋ ቆርጬ ለማፈግፈግ አዘንብዬ ነበር። ነገር ግን በየትም ቦታ እርዳታ ማግኘት ያልቻሉትን ሕመምተኞች ማየቴ ዕረፍት አልሰጠኝም። የጌታን ቃል አሰብኩ፦ ‹ለምኑ፥ ይሰጣችሁማል› (ሉቃስ 11:9-10)። በተጨማሪም ቤተ ክርስቲያንና አገልጋዮቿ ባለማመን፣ በስንፍናና ባለመታዘዝ የሰይጣንን ኃይል ለማሸነፍ የሚያስፈልገውን ካጡ፣ ጌታ በእኩለ ሌሊት ስለ መጣው ወዳጅና ስለ ሦስቱ እንጀራዎቹ የተናገረውን ምሳሌ የተናገረው ለእንደዚህ ላሉት የመጠውለግና የራብ ዘመናት እንደ ሆነ አሰብኩ። በእንዲህ ያለ በእኩለ ሌሊት፣ በታላቅ የጨለማ ዘመን፣ እንደ ወዳጁ ሆኜ በእግዚአብሔር ፊት ለመቅረብና ለጉባኤዬ አባል የሚያስፈልገውን ለመለመን የማይገባኝ እንደ ሆንኩ ተሰማኝ። ቢሆንም፣ ሳልንከባከበው ልተወው ደግሞ አልቻልኩም። ስለዚህ ምሳሌው እንደሚያዝዘው፣ ወይም አንዳንዶች እንዳሉት በታላቅ ትዕቢትና እግዚአብሔርን በመፈታተን፣ ማንኳኳቴን ቀጠልኩ። ይህ እንደ ሆነ ይሁን፤ እንግዳዬን ያለ ምግብ ልተወው አልቻልኩም። በዚህ ጊዜ የመበለቲቱ ምሳሌ ለእኔ እጅግ ውድ ሆነልኝ። ቤተ ክርስቲያን መበለቲቱ እንደ ሆነች፣ እኔም የቤተ ክርስቲያን አገልጋይ እንደ ሆንኩ አየሁ። በባላጋራው ፊት አፏ ሆኜ የመናገር መብት ነበረኝ፤ ጌታ ግን ለረጅም ጊዜ አልፈቀደም። ከሦስቱ እንጀራዎች በቀር—ለእንግዳዬ የሚያስፈልገውን ብቻ—ምንም ተጨማሪ አልለመንኩም። በመጨረሻ ጌታ የወትዋቹን ለማኝ ሰማ፤ ረዳኝም። እንዲህ መጸለዬ ስሕተት ነበርን? ሁለቱ ምሳሌዎች በአንድ ስፍራ በእርግጥ ተፈጻሚ መሆን አለባቸው፤ ከዚህስ የሚበልጥ ምን ችግር ሊታሰብ ይችላል?

የጸሎቴስ ፍሬ ምን ነበረ? በመጀመሪያ ፈቃደኛ ያልነበረው ወዳጅ፣ አሁን ሂድ፤ ለወዳጅህ የሚያስፈልገውን እኔ ራሴ እሰጠዋለሁ፤ አንተን አልፈልግህም አላለም፤ ነገር ግን ለእንግዳዬ እንድሰጠው ለእኔ እንደ ወዳጁ ሰጠኝ። ስለዚህ ሦስቱን እንጀራዎች ተጠቀምኩባቸው፤ የሚተርፍም ነበረኝ። ነገር ግን የቀረበው ጥቂት ነበር፤ አዳዲስ እንግዶችም መጡ፤ እነርሱን ለመርዳት ልብ እንዳለኝ፣ በእኩለ ሌሊትም እንኳ ወደ ወዳጄ ለመሄድ እንደምደክም አይተዋልና። ለእነርሱም ስለምን የሚያስፈልገውን እንደ ገና አገኘሁ፤ ደግሞም የሚተርፍ ነበረ። ችግረኞች ያለማቋረጥ ወደ ቤቴ መምጣታቸውን እንዴት ልከለክል እችል ነበር? ልቤን አደንድኜ፦ ለምን ወደ እኔ ትመጣላችሁ? በከተማይቱ ውስጥ ትልልቅና የተሻሉ ቤቶች አሉ፤ ወደዚያ ሂዱ ልል ይገባኝ ነበርን? መልሳቸው ይህ ነበረ፦ ጌታዬ ሆይ፣ ወደዚያ መሄድ አንችልም። ወደዚያ ሄደን ነበር፤ እንዲህ ተርበን ሳለን ሊሰዱን እጅግ አዝነው ነበር፤ ነገር ግን ሄደው የምንፈልገውን ከወዳጅ ለመለመን አልፈቀዱም። እባክህ ሂድና እንጀራ አምጣልን፤ ታላቅ ሥቃይ ላይ ነንና። ምን ላደርግ እችል ነበር? እውነቱን ተናገሩ፤ ሥቃያቸውም ልቤን ነካው። ምንም ያህል ድካም ቢያስከፍለኝ፣ በየጊዜው እንደ ገና ሄጄ ሦስቱን እንጀራዎች አገኘሁ። ብዙ ጊዜ የለመንኩትን ከመጀመሪያው እጅግ በፍጥነትና እጅግ በብዛትም አገኘሁ። ነገር ግን ሁሉም ይህን እንጀራ አልፈለጉም፤ ስለዚህ አንዳንዶች ተርበው ከቤቴ ሄዱ።»

ከርኩሳን መናፍስት ጋር በመጀመሪያ ባደረገው ትግል፣ የመጨረሻው ድል ከመገኘቱ በፊት ከዐሥራ ስምንት ወራት በላይ የጸሎትና የድካም ጊዜ ወስዶበታል። ከዚያ በኋላ ግን ወደ ዙፋኑ እንዲህ ያለ ቀላል መግቢያ ነበረው፤ ከማይታየውም ዓለም ጋር እንዲህ ባለ የቀረበ ግንኙነት ቆሞ ነበርና፣ ለሕመምተኞች ጸሎት የሚለምኑ ደብዳቤዎች በመጡ ጊዜ ብዙ ውን ጊዜ ለአንዲት ቅጽበት ብቻ ወደ ላይ ከተመለከተ በኋላ ይፈወሱ እንደ ሆነ መልሱን ያገኝ ነበር።

ምንጭ፦ Johann Christophe Blumhardt, Ein Lebenabild von F. Etindel።