ምዕራፍ 9 · 2 ደቂቃ ንባብ · 3 ደቂቃ ማዳመጥ
እንገፋለን እንጂ አንጨነቅም
«በሁሉ እንገፋለን እንጂ አንጨነቅም፤ እናመነታለን እንጂ ተስፋ አንቆርጥም፤ እንሰደዳለን እንጂ አንጣልም፤ እንወድቃለን እንጂ አንጠፋም።» — 2ኛ ቆሮንቶስ 4:8-9
በ1854 ክራውዘር ፕሌያድ በምትባል ትንሽ የእንፋሎት መርከብ እንደገና ኒጀርን ሽቅብ ወጣ፤ በዚህ ጊዜ ደግሞ የወንዙን ታላቅ ምሥራቃዊ ቅርንጫፍ ቤኑዌን ተከትሎ እጅግ ርቆ ገባ። ከነገሥታት ጋር የዕለት ተዕለት ምሳሌዎችን እየተጠቀመ ይነጋገር ነበር። በአቦ ለነበረ አንድ ልዑል፣ ፀሐይ በምትፋጅበት እኩለ ቀን ላይ፣ ፀሐይ እንድታበራ ለመርዳት ብሎ በጠራራ ፀሐይ መብራት የሚያበራ ሰው ይኖር እንደሆነ ጠየቀው። ሰዎች ለአማልክታቸው የሚያቀርቡት መሥዋዕት እንደዚያ ነው አለ፤ አንድ ጊዜ የቀረበው የክርስቶስ መሥዋዕት ግን በቂ ነው። በመቶ አንደኛው ቀን አንድም ሰው እንዳልሞተ ጻፈ። ከአሥራ ሁለቱ አውሮፓውያንና ከሃምሳ አራቱ አፍሪካውያን አንድም ሳይጎድል ሁሉም በሕይወት ወደ ቤት ተመለሱ። በ1841 አርባ ሁለት ሰዎች ሞተው ነበር። «ለእኛ አይደለም፤ ምስጋናን የምናቀርበው ለእግዚአብሔር ነው።»
በ1857 ሙሉ በሙሉ በአፍሪካውያን የሚመራ ቋሚ ሚስዮን ለመትከል ተመልሶ ሄደ። በኦኒቻ ከኢግቦ ወላጆች የተወለደውን ጆን ቴይለር የተባለ ወጣት ቄስና አስተርጓሚውን ሳይመን ጆናስን ተወ፤ ዛሬም ድረስ ጥበብ ያለበት የሚመስል መመሪያም ሰጣቸው፦ ወዳጅነት መሥርቱ፣ ከስብከት ይልቅ በውይይት አስተምሩ፣ ቋንቋውን ተማሩ፣ «ሕዝቡም በገባው ቃል መሠረት ባይመላለስ ተስፋ አትቁረጡ።»
ከዚያም ጥቅምት 7 ቀን 1857፣ ከኒጀር ሽቅብ እጅግ ርቆ በጄባ አቅራቢያ፣ ዴይስፕሪንግ የተባለችው የእንፋሎት መርከብ ከዓለት ጋር ተጋጭታ ተገለበጠች። ሁሉም ወደ ዳርቻ ወጡ። መርከቢቱ ግን ጠፋች። ሌላ የእንፋሎት መርከብ እንዲላክ የሚጠይቅ መልእክት በየብስ በኩል ወደ ጠረፉ ተላከ። መርከቡ እስኪመጣ አንድ ዓመት ፈጀ።
ሃምሳ ሰዎች በወንዙ ዳር ሰፈሩ። ክራውዘር ከሰሌን በተሠራ ድንኳን ውስጥ የጠዋትና የማታ ጸሎት ይመራ ነበር፤ ድንኳኑንም ለሕሙማን ክፍት አደረገ። ነብር ሰፈሩን በወረረ ጊዜ በፈገግታ «እኔ ተኳሽ አይደለሁም» ብሎ አመነ። ዓመቱንም በከንቱ አላባከነም። ከአንድ ሙስሊም መምህርና በኑፔ ሠራዊት ውስጥ ከነበረ አንድ ወጣት ወታደር ጋር ሆኖ የኑፔን ቋንቋ በጽሑፍ ማስፈር ጀመረ፤ እነርሱም «ቋንቋቸው ወደ ጽሑፍ ሲለወጥ በማየታቸው እጅግ ተደስተው ነበር።» የኑፔን ግብርና፣ ንግድና ገበያዎች አጠና። አንድ የፉላኒ አለቃ ከሰዎቹ አንዱ በፊቱ አንዲትን የኑፔ ሴት እንዲዘርፍ በፈቀደ ጊዜ፣ ክራውዘር «እግዚአብሔር ለተጨቆኑት ይፋረዳል» ብሎ ነገረው፤ ሴቲቱንም በሚስዮኑ ጀልባ ወደ ደኅና ስፍራ ወሰዳት።
በመንደሩ ውስጥ በሙስሊሞች መካከል ብቸኛ ክርስቲያን ለማለት በሚያስደፍር ሁኔታ ለወራት ኖረ። አንድ ሌሊት ክርስቶስ በእውነት በመስቀል ላይ ሞቶአል ወይ በሚለው ጉዳይ ከሁለት ሙስሊም ጓደኞቹ ጋር እየተከራከረ እስከ ሌሊት ድረስ ቆየ። አቋሙ ግልጽ ነበር፦ ክርስቶስ ካልሞተ «እንግዲያስ እኛ ሐሰተኛ ምስክሮች ሆነን እንገኛለን።» ዘዴው ግን የዋህ ነበር። «መሐመዳዊ ሰው ሃይማኖቱን በመጣላትና ሐሰት ነው ብሎ በስድብ በመክሰስ ፈጽሞ ሊመለስ አይችልም» ሲል ጻፈ፤ «በመልካም አያያዝ ግን የክርስቲያኑን መጽሐፍ ቅዱስ ወደ ማንበብና ወደ ማጥናት ሊመራ ይችላል።» ሰዎች ክታብ እንዲሰጣቸው በጠየቁት ጊዜ ባዶ ክንዶቹንና አንገቱን አሳያቸው፤ አንድም አላሰረም ነበር፤ ምክንያቱም «ከእነርሱ የሚገኝ ምንም ርዳታ የለም።»
የጳውሎስን ዝርዝር እንደገና አንብብ፦ እንገፋለን፣ እናመነታለን፣ እንሰደዳለን፣ እንወድቃለን። ከዚያም ከእያንዳንዳቸው በኋላ ያለውን «እንጂ» ተመልከት። የክራውዘር መርከብ ተሰበረች፤ ዕቅዶቹም ፈራረሱ። ይህ ሁሉ ሲያበቃ ግን በኦኒቻ ሚስዮን፣ ከወንዙ ሽቅብ ደግሞ ሌላ ሚስዮን፣ የኑፔ ሰዋስው መጀመሪያ፣ እንዲሁም በኒጀር ላይ ራሳቸው አብያተ ክርስቲያናትን መትከል እንደሚችሉ ያሳዩ ጥቂት አፍሪካውያን ነበሩ።
ዕቅዶችህ ሲሰበሩ፣ ጥያቄው በወንዙ ዳር ተይዘህ ቀርተሃል ወይ የሚለው አይደለም። ተይዘህ ቀርተሃል። ጥያቄው በዚያ ዓመት ምን ታደርግበታለህ የሚለው ነው።
በዚህ ሳምንት የምታደርገው አንድ ነገር፦ ከዕቅዶችህ መካከል የቆመ ወይም የፈረሰ አንዱን አስብ። እስኪስተካከል ዝም ብለህ ከመጠበቅ ይልቅ፣ ተይዘህ ባለህበት ቦታ ልታደርገው የምትችለውን አንድ ጠቃሚ ነገር ምረጥ፦ አንድ ነገር ተማር፣ አንድን ሰው እርዳ፣ ወዳጅነት መሥርት። በዚህ ሳምንት አድርገው።
ለማሰብ የሚረዱ ጥያቄዎች
መጀመሪያ አስብበት — ከዚያም አንድ የመመለሻ መንገድ ለማየት ጥያቄውን ንካ።
የ1854ቱ የፕሌያድ ጉዞ ከ1841ዱ በምን ይለያል?
አንድም ሰው አልሞተም። አሥራ ሁለቱም አውሮፓውያንና ሃምሳ አራቱም አፍሪካውያን በሕይወት ወደ ቤት ተመለሱ፤ በ1841 ግን አርባ ሁለት አውሮፓውያን ሞተው ነበር። ክራውዘርም ምስጋናውን ለእግዚአብሔር ሰጠ።
ክራውዘር በጄባ ተይዞ በቆየበት ዓመት ምን አደረገ?
ጸሎት መራ፣ ሕሙማንን ተንከባከበ፣ የኑፔን ቋንቋ በጽሑፍ ማስፈር ጀመረ፣ የሕዝቡን አኗኗር አጠና፣ የተዘረፈችን ሴት ተከላከለ፣ ከሙስሊሞችም ጋር ስለ ክርስቶስ ተነጋገረ።
ክራውዘር ክርስቲያኖች ወደ ሙስሊሞች እንዴት መቅረብ አለባቸው ብሎ ያስብ ነበር?
በጠብ ወይም በስድብ ሳይሆን በደግነት፣ በወዳጅነትና በመጽሐፍ ቅዱስ። ክርስቶስ በእውነት በመስቀል ላይ እንደ ሞተ ግልጽ አቋም ነበረው፤ ነገር ግን ስድብ ማንንም ፈጽሞ እንደማያሸንፍ ያምን ነበር።
ምዕራፍ 9 ተጠናቋል
እንገፋለን እንጂ አንጨነቅም