«እናቴ!»

«… ለድሀ አደግ ረዳቱ አንተ ነህ።» — ከመዝሙር 10

በ1846 ሳሙኤል በዮሩባ አገር ወዳለችው አቤዮኩታ ወደምትባል አዲስ ከተማ ሄዶ መኖር ጀመረ። ወደዚያ የሄደው ቤተ ክርስቲያንና ትምህርት ቤት ለመጀመር ነበር። ከልጅነቱ ወዲህ በገዛ ወገኖቹ መካከል ሲኖር ይህ የመጀመሪያው ጊዜ ነበር።

እዚያ ሦስት ሳምንት እንኳ ሳይሞላው አንድ ሰው አስደናቂ ዜና ይዞ መጣ። እናቱ በሕይወት ነበረች! በአቅራቢያ ባለች ከተማ ከእኅቶቹ ጋር ትኖር ነበር። ሳሙኤል ወዲያውኑ ወደ እርሷ ላከ።

ኦገስት 21 ቀን 1846 እናቱ መጣች። በዚያ ጠዋት ሳሙኤል አንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥቅስ አንብቦ ነበር፦ «ለድሀ አደግ ረዳቱ አንተ ነህ።» ይህ ጥቅስ እንደዚያ ቀን እውነት መሆኑ ተሰምቶት እንደማያውቅ ተናገረ።

እናቱ ባየችው ጊዜ ተንቀጠቀጠች። ዓይኖቿን ማመን አልቻለችም። እርስ በርሳቸው ተያያዙ፤ በዝምታም ተያዩ፤ ትልልቅ እንባዎችም በከሳው ጉንጯ ላይ ይወርዱ ነበር። ትንሽ ልጅ ሳለ አያቱ ትጠራው በነበረችባቸው የቍልምጫ ስሞች ጠራችው። ተነጥለው ከተለያዩ ሃያ አምስት ዓመት ሆኗቸው ነበር።

የሳሙኤል እናት በጣም ከባድ ሕይወት አሳልፋ ነበር። ከእነዚያ ዓመታት ብዙውን ባሪያ ሆና ኖራለች። አሁን ከልጇ ጋር ለመኖር መጣች። ወደ ቤተ ክርስቲያን ሄደች፤ ስለ ኢየሱስም ተማረች። በ1848 ተጠመቀች፤ ሐና የሚለውንም ስም ወሰደች። ሳሙኤል ሥራው ብዙ ጊዜ ወደ ሩቅ ቦታ እንደሚወስደው ሲነግራት እርሷ እንዲህ አለችው፦ «ከእንግዲህ ልጄ አይደለህም፤ የእግዚአብሔር አገልጋይ ነህ እንጂ።» ስለ እርሷ ሳይጨነቅ ሄዶ እግዚአብሔርን እንዲያገለግል ፈለገች።

እግዚአብሔር ሳሙኤልን አልረሳውም፤ የሳሙኤልንም እናት አልረሳትም። አንተንም አይረሳህም።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስለ ቤተሰቤ አመሰግንሃለሁ። ፈጽሞ ስለማትረሳኝ፣ ብቸኛ የሆኑትንና የሚወዱትን ሰው ያጡትን ስለምትረዳም አመሰግንሃለሁ። አሜን።