በፊትህ ወዝ

ተግቶ መሥራትና ቤተሰብን በሚገባ ማስተዳደር

«ለእርሱ ስለ ሆኑት ይልቁንም ስለ ቤተ ሰዎቹ የማያስብ ማንም ቢሆን፥ ሃይማኖትን የካደ ከማያምንም ሰው ይልቅ የሚከፋ ነው።»

— 1ኛ ጢሞቴዎስ 5:8 እነዚህ ልብን የሚያስጨንቁ ቃላት ናቸው። ሐዋርያው ጳውሎስ ቤተሰቡን የማያስተዳድር ሰው ደካማ ክርስቲያን ነው፣ ወይም የሚታገል ክርስቲያን ነው፣ ወይም ማበረታቻ የሚያስፈልገው ክርስቲያን ነው አይልም። እንዲህ ያለው ሰው ሃይማኖትን የካደ ከማያምንም ሰው ይልቅ የሚከፋ ነው ይላል።

ይህን ያህል ጠንካራ ቃል ለምን ተጠቀመ? ቤተሰብን ማስተዳደር ለአንድ ወንድ ከተሰጡት እጅግ መሠረታዊ ጥሪዎች አንዱ ስለ ሆነ ነው። ወንድ በመንፈሳዊ ነገር ከመምራቱ አስቀድሞ በቁሳዊ ነገር ማቅረብ አለበት። ለቤተሰቡ መጽሐፍ ቅዱስን ከማስተማሩ አስቀድሞ በማእዳቸው ላይ ምግብ ማኖር አለበት። እነዚህ እርስ በርሳቸው የሚፎካከሩ ተግባሮች አይደሉም — አብረው የሚሄዱ ናቸው። እሑድ ታላቅ ስብከት እየሰበከ ልጆቹ ግን ሰኞ ተርበው የሚተኙበት ሰው ወድቋል። እግዚአብሔር ለሁለቱም ጠርቶታልና።

ሥራ እርግማን አይደለም። ይህን መረዳት ለእኛ አስፈላጊ ነው፤ ምክንያቱም ብዙ ወንዶች ሥራን እንደ ቅጣት ይቈጥሩታል — ሎተሪ በማሸነፍ፣ ሀብታም ሚስት በማግባት ወይም በውጭ አገር ካለ ዘመድ የሚላክ ገንዘብ በመቀበል የሚያመልጡት ነገር አድርገው ያዩታል። ነገር ግን በዘፍጥረት 2 ውስጥ፣ አዳም ገና ኃጢአት ሳይሠራ፣ እግዚአብሔር «ያበጃትም ይጠብቃትም ዘንድ» በገነት አኖረው (ዘፍጥረት 2:15)። ሥራ ከውድቀት በፊት ነበረ። ሥራ እግዚአብሔር እኛን የሠራበት መንገድ ክፍል ነው። ሥራ ክብርን ያጎናጽፋል። ሥራ አምልኮ ነው።

ውድቀት ያደረገው ሥራን ማክበድ ነው። እግዚአብሔር አዳምን እንዲህ አለው፦ «በፊትህ ወዝ እንጀራን ትበላለህ» (ዘፍጥረት 3:19)። አሁን መሬቱ እሾህን ያበቅላል። ንግዱ አሁን ሙስና ይገጥመዋል።

እርሻው አሁን በድርቅ ይመታል። መሥሪያ ቤቱ አሁን ጭቅጭቅ አለበት። ሥራ ራሱ ግን ስጦታ ሆኖ ይኖራል። በእጃችንና በአእምሮአችን ስንደክም፣ ስድስት ቀን ሠርቶ በሰባተኛው ቀን ያረፈውን የፈጣሪያችንን መልክ እናንጸባርቃለን።

የምሳሌ መጽሐፍ ስለ ታካች ሰው ጥብቅ ማስጠንቀቂያዎችን ይሰጣል። «አንተ ታካች፥ ወደ ገብረ ጕንዳን ሂድ፤ መንገድዋንም ተመልከትና ጠቢብ ሁን። አለቃ ወይም አዛዥ ወይም ገዥ ሳይኖራት፥ በበጋ መብልዋን ታሰናዳለች፥ በመከርም ጊዜ ምግብዋን ትሰበስባለች» (ምሳሌ 6:6-8)። «ጥቂት ትተኛለህ፥ ጥቂት ታንቀላፋለህ፥ ታርፍም ዘንድ ጥቂት እጅህን ታጣጥፋለህ፤ ድህነትም እንደ ሌባ፥ ችጋርም ሰይፍ እንደ ታጠቀ ሰው ይመጣብሃል» (ምሳሌ 6:10-11)። «ታካች ሰው በወራቱ አያርስም፤ ስለዚህ በመከር ጊዜ ይፈልጋል፥ አንዳችም አያገኝም» (ምሳሌ 20:4)።

ወንድሜ ሆይ፣ በዘመናችን በብዙ ወጣት ወንዶች ላይ የተቀመጠውን የስንፍና መንፈስ መጋፈጥ አለብን። በገበያው መሀል ተሰብስበው ሥራ የለም ብለው ያማርራሉ። አንዳንዶቹ ስልክ በእጃቸው ይዘው የሚያባክኑት ግማሽ ቀን አላቸው። ምጽዋት ይጠብቃሉ። ወደ አንድ ሀብታም የውጭ አገር ለመሄድ ያልማሉ፤ በቤታቸው ያለውን ጓሮ ግን አይቈፍሩም። በቤታቸው ዙሪያ ያሉት እርሻዎች ሳይታረሱ ተትተው ሳሉ ሕይወት ፍትሐዊ አይደለም ብለው ያማርራሉ። መጽሐፍ ቅዱስ ለዚህ የሚሰጠው መልስ ቀላልና ጠንካራ ነው፦ ሥራ።

ጳውሎስ ለተሰሎንቄ ቤተ ክርስቲያን እንዲህ አለ፦ «ደግሞ ከእናንተ ጋር ሳለን። ሊሠራ የማይወድ አይብላ ብለን አዘናችሁ ነበርና። ሥራ ከቶ ሳይሠሩ፥ በሰው ነገር እየገቡ፥ ያለ ሥርዓት ከእናንተ ዘንድ ስለሚሄዱ ስለ አንዳንዶች ሰምተናልና። እንደነዚህ ያሉትንም በጸጥታ እየሠሩ የገዛ እንጀራቸውን ይበሉ ዘንድ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ እናዛቸዋለን እንመክራቸውማለን።» (2ኛ ተሰሎንቄ 3:10-12)።

ይህ በድሆች ላይ የሚደረግ ጭካኔ አይደለም። መጽሐፍ ቅዱስ መበለቲቱን፣ ወላጅ አልባውን፣ አካል ጉዳተኛውን፣ አረጋዊውን — በእውነት መሥራት የማይችሉትን ሁሉ — እንድንንከባከብ ያዝዘናል። እውነተኛ አምልኮ ይህ ነው (ያዕቆብ 1:27)። መሥራት እየቻለ ለመሥራት እምቢ ለሚል ጤነኛ ሰው ግን ክርስቲያናዊ ድጎማ የለም። ተነሥ። ትከል። ነግድ። ሙያ ተማር። ታክሲ ንዳ። በትንሹ ጀምር። ታማኝ ሁን። እግዚአብሔር ታማኝ እጆችን ይባርካል።

እግዚአብሔር ሥራ በሰጠህ ጊዜም በፍጹም ልብህ ሥራው። «ለሰው ሳይሆን ለጌታ እንደምታደርጉ፥ የምታደርጉትን ሁሉ በትጋት አድርጉት» (ቆላስይስ 3:23)። አለቃው ሲያይ ብቻ የሚሠራ ዓይነት ሠራተኛ አትሁን። ጊዜን፣ ዕቃን፣ የሌላውን ድካም ውዳሴ አትስረቅ። ጉቦ አትቀበል። ደንበኞችን አታታልል። ሥራህ ለዓለም የምትሰጠው ምስክርነት ነው።

ብዙ ሰዎች ስብከት ፈጽሞ አይሰሙም፤ ነገር ግን በገበያ፣ በመሥሪያ ቤት፣ በሱቅ ያገኙሃል። ሥራህ ክርስቶስን የሚያስተዋውቅ ሰሌዳ ነውን?

ገንዘብ ላላቸው ወንዶችም ልናገር። እናንተም ከዚህ ምዕራፍ ነፃ አይደላችሁም። ሀብታም ሰው እንደ ድሃ ሰው ሰነፍ ሊሆን ይችላል — አንዳንድ ጊዜም ይብሳል። ሰሎሞን እንዲህ አለ፦ «የጠገበች ነፍስ የማር ወለላ ትረግጣለች፤ ለተራበች ነፍስ ግን መራራ ነገር ሁሉ ጣፋጭ ነው» (ምሳሌ 27:7)። ሀብት የሰውን ነፍስ ይፈትናል። እግዚአብሔር ስኬትን ሰጥቶህ ከሆነ አሁንም መሥራት አለብህ። ሥራህ የተለየ ሊሆን ይችላል — ድርጅትን መምራት፣ ወጣት ወንዶችን ደቀ መዛሙርት ማድረግ፣ በቤተ ክርስቲያን ቦርድ ማገልገል፣ በልግስና መስጠት — ነገር ግን ራስን ማስደሰት ሳይሆን እውነተኛ ሥራ መሆን አለበት።

ቀደም ብዬ የጠቀስሁትን የብሪስቶሉን ጆርጅ ሙለርን አስብ። ለሺዎች ወላጅ አልባ ልጆች የዕለት ምግብ እግዚአብሔርን ታመነ፤ ቢሆንም እጅግ ተግቶ ይሠራ ነበር። ጸሎቱ የድካምን ቦታ አልወሰደም። ጸሎቱ ድካሙን አቀጣጠለው። ማልዶ ይነሣ ነበር፤ ደብዳቤዎችን ይመልስ፣ ሠራተኞችን ያስተዳድር፣ ይሰብክ፣ ይጽፍ፣ በሺዎች የሚቈጠሩ ማይሎችንም ይጓዝ ነበር። በክርስቲያን ሕይወት ጸሎትና ሥራ ተቃራኒዎች አይደሉም። አጋሮች ናቸው።

ሐዋርያው ጳውሎስንም አስብ። ሐዋርያ ቢሆንና በአብያተ ክርስቲያናት የመረዳት መብት ቢኖረውም ድንኳን ሰፊ ሆኖ በገዛ እጆቹ ይሠራ ነበር (የሐዋርያት ሥራ 18:3፤ 1ኛ ተሰሎንቄ 2:9)። በማንም ላይ ሸክም መሆን አልፈለገም። የድካምን ክብር በአብነት ማሳየት ፈለገ። ለኤፌሶን ሽማግሌዎች እንዲህ አላቸው፦ «እነዚህ እጆቼ በሚያስፈልገኝ ነገር ለእኔና ከእኔ ጋር ላሉት እንዳገለገሉ እናንተ ታውቃላችሁ።» (የሐዋርያት ሥራ 20:34)።

አሁን ደግሞ በሰፊው ቤተሰብ ውስጥ ስላለው ኃላፊነት እናስብ። በብዙ ባሕሎች ውስጥ ያለ ክርስቲያን ሰው የሚያስብለት የቅርብ ቤተሰቡን ብቻ አይደለም። ሰፊው ቤተሰብ አለ — ያረጁ ወላጆች፣ በትምህርት ቤት ያሉ ታናናሽ ወንድሞችና እኅቶች፣ ችግር ያለባቸው የአጎትና የአክስት ልጆች። ይህ ከባድ ሸክም ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ውብ ጥሪም ነው። ጳውሎስ እንዲህ አለ፦ «ለእርሱ ስለ ሆኑት ይልቁንም ስለ ቤተ ሰዎቹ የማያስብ ማንም ቢሆን…» ዘመዶች ሁሉ፣ ከእነርሱም መካከል ይልቁንም የገዛ ቤተ ሰዎቹ። በበጀትህ ውስጥ የቅርብ ቤተሰብህ ከሰፊው ቤተሰብ መቅደም አለበት — አለዚያ ዘመዶችህን ለማስደሰት ሚስትህንና ልጆችህን እየዘረፍህ ነው። ነገር ግን እነዚያን ዘመዶች ችላ የማለት ነፃነትም የለህም። ሚዛን፣ ጥበብ፣ ልግስናና ገደብ — ሁሉም በአንድነት።

ግብ አውጣ። በዕቅድ ሥራ። «የትጉ ሰው አሳብ ወደ ጥጋብ ያደርሳል፤ የችኵል ሁሉ አሳብ ግን ወደ ድህነት ያደርሳል» (ምሳሌ 21:5)። በጀት ይኑርህ። የሚገባውንና የሚወጣውን እወቅ። ትንሽም ቢሆን የተወሰነ ነገር አስቀምጥ። «የተወደደ መዝገብና ዘይት በጠቢብ ቤት ይኖራል፤ ሰነፍ ሰው ግን ይውጠዋል» (ምሳሌ 21:20)። በተቻለ መጠን ከዕዳ ራቅ። ለልጆችህ የትምህርት ቤት ክፍያ አቅድ። ለእርጅና ዘመንህ አቅድ። ለእግዚአብሔር ሥራ በልግስና ለመስጠት አቅድ።

የመጀመሪያውን ድርሻ ለእግዚአብሔር ስጥ። የአሥራት መርሕ በብሉይ ኪዳን ሁሉ ውስጥ የሚዘልቅ ሲሆን በአዲስ ኪዳንም ሁሉ ክብር ተሰጥቶታል። ከምታገኘው የመጀመሪያውንና ምርጡን በመስጠት ጌታን አክብር (ምሳሌ 3:9)። ለአጥቢያ ቤተ ክርስቲያኑ አሥራት የማያወጣ ሰው በገንዘቡ እግዚአብሔርን እታመናለሁ ሊል አይችልም። ይህ ቀላል የልብ ፈተና ነው።

በመጨረሻም ገንዘብን አትውደድ። «ገንዘብን መውደድ የክፋት ሁሉ ሥር ነውና፥ አንዳንዶች ይህን ሲመኙ፥ ከሃይማኖት ተሳስተው በብዙ ሥቃይ ራሳቸውን ወጉ።» (1ኛ ጢሞቴዎስ 6:10)። ገንዘብን ሳታመልክ ተግተህ መሥራት ትችላለህ። በስግብግብነት ሳትገዛ የላቀውን መከተል ትችላለህ። የምትደክመው ቤተሰብህ እንዲመገብና እግዚአብሔር እንዲከበር ነው — በባልንጀራህ ላይ እንድትመካ አይደለም። በዘመናችን ብዙ ክርስቲያን ወንዶች ኢየሱስን የንግድ ውል በሚያደርገው የብልጽግና ወንጌል በተባለ የሐሰት ትምህርት ጠፍተዋል። ከዚያ የሐሰት ወንጌል ሽሽ። ተግተህ ሥራ።

እግዚአብሔርን ታመን። ባለህ ነገር ረክተህ ኑር። በልግስና ስጥ። ሕይወትህም ለታካቹም ለስግብግቡም ተግሣጽ ይሁን።

ወንድሜ ሆይ፣ እጅህን በማረሻው ላይ አድርግ፤ ወደ ኋላም አትመልከት። ቤተሰብህ እያየህ ነው። ጎረቤቶችህ እያዩህ ነው። ጌታህ እያየህ ነው። ለእርሱ እንደምትሠራ አድርገህ ሥራ፤ እርሱም የእጅህን ሥራ ይባርካል።

ጸሎት

ስድስት ቀን ሠርተህ በሰባተኛው ቀን ያረፍህ ጌታ አምላክ ሆይ፣ የሥራን ክብር አስተምረኝ። በውስጤ ያለውን የስንፍና መንፈስ ስበር። በውስጤ ያለውን የስግብግብነት መንፈስ ስበር።

ለእጆቼ ብርታትን፣ ለአእምሮዬ ጥበብን፣ ለግብይቴ ቅንነትን ስጠኝ። ለእንጀራ ብቻ ሳይሆን ለአንተ እንደማቀርበው አምልኮ እንድሠራ አድርገኝ። አምላክ ሆይ፣ ለቤተ ሰዎቼ አቅርብላቸው። ሚስቴና ልጆቼ የሚያስፈልጋቸውን ፈጽሞ አይጡ። ቤተሰቤን፣ ቤተ ክርስቲያኔንና ድሆችን ለማገልገል እጆቼን ተጠቀምባቸው። ስስታም በሆንሁበት ለጋስ አድርገኝ። ሰነፍ በሆንሁበት ትጉ አድርገኝ። የፊቴም ወዝ በፊትህ ጣፋጭ መሥዋዕት ይሁን። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።