ጸሎት የሚለመድ ሙያ ነው

የእምነት ጸሎት ታላቁ ይሖዋ እሺ የሚልለት በዓለማት ውስጥ ያለ ብቸኛ ኃይል ነው። ጸሎት ከሁሉ የላቀ መድኃኒት ነው።—ሮበርት ሆል

ቤተ ክርስቲያን ምድራዊ ሥልጣንን በማግኘት ላይ ተጠምዳ መንፈሳዊ ተግባሮቿን ሊባል በሚችል መጠን ትታ ነበር፤ በመንፈሳዊ መሠረቶች ላይ ያረፈው ግዛቷም መሠረቶቹ ሲበሰብሱ እየፈራረሰ ነበር፤ እንደ ኢምንት ራእይም ሊያልፍ ያሰጋ ነበር።—ሊ፣ «የኢንኩዚሽን ታሪክ»

ክርስቶስ እንደ ጸለየ እየጸለይን ነውን? በእርሱ እንኖራለንን? ልመናዎቻችንና መንፈሳችን የመንፈሱና የልመናዎቹ ተትረፍርፎ መፍሰስ ናቸውን? ፍቅር—ፍጹም ፍቅር—መንፈስን ይገዛልን?

እንደ ዛሬው ባለ ዘመን እነዚህ ጥያቄዎች ተገቢና ወቅታዊ እንደ ሆኑ ተቈጥረው ሊታሰብባቸው ይገባል። ከጸሎት ይልቅ ሌሎችን ነገሮች አብዝተን እያደረግን እንደ ሆነ በእርግጥ እንፈራለን። ይህ የጸሎት ዘመን አይደለም፤ የታላቅ እንቅስቃሴና የታላላቅ ንቅናቄዎች ዘመን ነው፤ ነገር ግን የሚታየውንና ቁሳዊውን የማጉላት፣ የማይታየውንና መንፈሳዊውን ደግሞ ቸል የማለትና የማቃለል ዝንባሌ እጅግ የበረታበት ዘመን ነው። ጸሎት እግዚአብሔርን ስለሚያከብርና በተግባር እንዲረዳ ወደ ሥራው ስለሚያስገባው ከኃይላት ሁሉ የሚበልጥ ኃይል ነው።

ለጸሎት ምትክ ሊኖር አይችልም፤ ተቀናቃኝም የለውም፤ ታላቅ መንፈሳዊ ኃይል ሆኖ ብቻውን ይቆማል፤ ይህም ኃይል ዘወትር የተገኘና የሚሠራ መሆን አለበት። ለአንድ ትውልድ እንኳ ሊቀር አይችልም፤ ለየትኛውም ታላቅ እንቅስቃሴ መስፋፋት ሲባልም ሊቆይ አይችልም—ቀጣይና ዝርዝር ሆኖ ሁልጊዜ፣ በየስፍራውና በሁሉም ነገር ሊኖር ይገባዋል። መንፈሳዊ ሥራዎቻችንን ባለፈው ትውልድ ጸሎቶች ልናካሂድ አንችልም። ብዙ ሰዎች ጸሎት ፍሬያማ እንደ ሆነ ያምናሉ፤ የሚጸልዩት ግን ብዙዎች አይደሉም። ጸሎት ከነገሮች ሁሉ እጅግ ቀላሉና እጅግ ከባዱ፣ እጅግ ተራውና እጅግ ልዕልናው፣ እጅግ ደካማውና እጅግ ብርቱው ነው፤ ውጤቶቹ ከሰው አቅም ክልል ውጭ ናቸው—የሚወሰኑት በእግዚአብሔር ሁሉን ቻይነት ብቻ ነው።

ስለ ጸሎት ኃይል ከብዥታ ያለፈ ሐሳብ ያላቸው ክርስቲያኖች ጥቂቶች ናቸው፤ የዚያ ኃይል ልምድ ያላቸው ደግሞ ከእነርሱም ያነሱ ናቸው። ቤተ ክርስቲያን እግዚአብሔር በእጇ ያኖረውን ኃይል ፈጽሞ የማታውቅ ትመስላለች፤ ይህ በእግዚአብሔር ጥበብና ኃይል ወሰን በሌለው ሀብት ላይ የተሰጣት መንፈሳዊ ያልተገደበ ፈቃድ ቢሠራበትም እንኳ እጅግ አልፎ አልፎ ነው—እግዚአብሔርን በሚያከብር ሙሉ መጠን ግን ፈጽሞ አልተሠራበትም። የምንጠቀምበት ምንኛ ደካማ፣ የምናገኘውም ጥቅም ምንኛ ትንሽ እንደ ሆነ እጅግ ያስደንቃል። ጸሎት እጅግ አስፈሪ መሣሪያችን ነው፤ ሆኖም ከሁሉ ይበልጥ ያልሠለጠንበትና ለመጠቀም ከሁሉ ይበልጥ የምንጠላው መሣሪያ ነው። ለአሕዛብ ሁሉን እናደርጋለን፤ እግዚአብሔር እንድናደርግ የሚፈልገውን ግን አናደርግም፤ ይህም አንዳች መልካም ነገር የሚያስገኘውና የምናደርገውን ሌላውን ሁሉ ፍሬያማ የሚያደርገው ብቸኛ ነገር ነው።

በጸሎት ትምህርት ቤት መመረቅ የሃይማኖታዊ ሕይወትን ትምህርት ሁሉ ጠንቅቆ ማወቅ ነው። የቅዱስ ኑሮ የመጀመሪያና የመጨረሻ ደረጃዎች በጸሎት የተከበሩ ናቸው። የዕድሜ ልክ ሙያ ነው። የጸሎት እንቅፋቶች የቅዱስ ሕይወት እንቅፋቶች ናቸው። የጸሎት ቅድመ ሁኔታዎች የጽድቅ፣ የቅድስናና የመዳን ቅድመ ሁኔታዎች ናቸው። በጸሎት ሙያ ውስጥ ዝም ብሎ የሚጠጋግን ሰው በመዳን ሙያም አበላሺ ነው።

ጸሎት የሚለመድ ሙያ ነው። ተለማማጆች ሆነን የልምምድ ጊዜያችንን በእርሱ ማሳለፍ አለብን። በጸሎት የተካነ ባለሙያ ለመሆን ከፍተኛ ጥንቃቄ፣ ብዙ ማሰብ፣ ልምምድና ድካም ያስፈልጋል። በዚህም እንደ ሌሎቹ ሙያዎች ሁሉ ልምምድ ፍጹም ያደርጋል። በዚህ ሰማያዊ ሙያ የተካኑ ሰዎችን የሚያፈሩት የሚደክሙ እጆችና ልቦች ብቻ ናቸው።

ከእግዚአብሔር ጋር ካለ ኅብረት የሚፈሱ ጥቅሞችና በረከቶች ቢኖሩም ብዙ እየጸለይን እንዳልሆነ የሚያሳዝን ኑዛዜ ማቅረብ አለብን። በስብሰባዎች ላይ ጸሎት የሚመሩት በአንጻሩ እጅግ ጥቂቶች ናቸው። በቤተሰቦቻቸው ውስጥ የሚጸልዩት ደግሞ ከእነርሱም ያነሱ ናቸው። በጸሎት እልፍኛቸው ውስጥ በየጊዜው የመጸለይ ልማድ ያላቸው ደግሞ ከእነዚያም ያነሱ ናቸው። በተለይ ለጸሎት የሚደረጉ ስብሰባዎች በበጋ ሙቀት እንደሚታይ አመዳይ ብርቅ ናቸው። በብዙ አብያተ ክርስቲያናት የጸሎት ስብሰባ ስሙም መልኩም የለም። በከተሞች አብያተ ክርስቲያናት ውስጥ በስም የጸሎት ስብሰባ የሆነው በተግባር የጸሎት ስብሰባ አይደለም። ዋናው ገጽታ ስብከት ወይም ትምህርት ነው። ጸሎት በስም ብቻ የተለጠፈ ተጨማሪ ነገር ነው።

ሕዝባችን በመሠረቱ የሚጸልይ ሕዝብ አይደለም። ይህም በሕይወታቸው ግልጽ ነው።

ጸሎትና ቅዱስ ሕይወት አንድ ናቸው። እርስ በርሳቸው ይሠራራሉ፤ ይመላለሳሉም። አንዳቸውም ብቻቸውን ሊኖሩ አይችሉም። የአንዱ መጥፋት የሌላው መጥፋት ነው። መነኩሴው ጸሎትን አረከሰ፤ በጸሎት ፈንታ አጉል እምነትን፣ በቅዱስ ሕይወት ፈንታም ባዶ ትዕይንትንና ልማዳዊ ሥርዓትን ተካ። እኛም በጸሎትና በቅዱስ ኑሮ ፈንታ የቤተ ክርስቲያንን ሥራና የማያቋርጥ ለታይታ የሚደረጉ እንቅስቃሴዎችን የመተካት አደጋ ላይ ነን። ቅዱስ ሕይወት በጸሎት እልፍኝ ውስጥ አይኖርም፤ ያለ ጸሎት እልፍኝ ግን ሊኖር አይችልም። በሆነ አጋጣሚ ያለ ቅዱስ ሕይወት የጸሎት ክፍል ቢቋቋም፣ የእግዚአብሔር ሀልዎት የሌለበት ክፍል ይሆናል።

ቅዱሳንን በየስፍራው እንዲጸልዩ ማድረግ የሐዋርያዊው ጥረት ዋና ሸክምና የሐዋርያዊው ስኬት ዋና ቃና ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ በምድር ላይ በግል ባገለገለበት ዘመን ይህን ለማድረግ ጥሯል። የምድር የበሰሉ እርሻዎች ሠራተኛ በማጣት ሲጠፉ አይቶ ወሰን በሌለው ርኅራኄ ተነካ፤ የራሱንም ጸሎት ለአፍታ አቁሞ የደቀ መዛሙርቱን የተኛ ስሜት ወደ ጸሎት ተግባር ለማንቃት ይጥራል፤ እንዲህ ብሎም ያዝዛቸዋል፦ «የመከሩን ጌታ ወደ መከሩ ሠራተኞች እንዲልክ ለምኑት።» ደግሞም ስለዚሁ ዓላማ ሰዎች ዘወትር ሊጸልዩ እንዲገባቸው የሚል ምሳሌን ነገራቸው።

ሐዋርያት ከበዓለ ሃምሳ በፊት የዚህን ታላቅ የጸሎት አስፈላጊነት ማየት የቻሉት በጭላንጭል ብቻ ነበር። በበዓለ ሃምሳ ግን መንፈስ መጥቶ ሲሞላ ጸሎትን በክርስቶስ ወንጌል ውስጥ ወደ ሕያውና ሁሉን ወደሚያዝዘው ስፍራው ከፍ አደረገው። አሁን ጸሎት ለእያንዳንዱ ቅዱስ የሚያቀርበው ጥሪ የመንፈስ እጅግ ከፍተኛና እጅግ አስቸኳይ ጥሪ ነው። የቅድስና እግዚአብሔርን መምሰል በጸሎት ይሠራል፤ ይጠራል፤ ፍጹምም ይሆናል። ቅዱሳን ማልደውና አምሽተው ለረጅም ጊዜ በጸሎታቸው ላይ ካልሆኑ ወንጌል በዝግታና በፍርሃት እርምጃ ይጓዛል።

የዘመኑን ቅዱሳን እንዴት መጸለይ እንዳለባቸው የሚያስተምሩና ወደ ጸሎት የሚያስገቡ ክርስቶስን የሚመስሉ መሪዎች ወዴት አሉ? መሪዎቻችን የማይጸልዩ ቅዱሳንን ትውልድ እያሳደግን መሆናችንን ያውቃሉን? የእግዚአብሔርን ሕዝብ ወደ ጸሎት ሊያስገቡ የሚችሉ ሐዋርያዊ መሪዎች ወዴት አሉ? ወደ ፊት ይምጡና ሥራውን ይሥሩ፤ ይህም ሊሠራ ከሚችለው ሥራ ሁሉ የሚበልጥ ሥራ ይሆናል። የትምህርት ተቋማት መብዛትና የገንዘብ ኃይል እጅግ መጨመር እኛ ከምናደርገው በበለጠና በተሻለ ጸሎት ካልተቀደሱ ለሃይማኖት እጅግ አስከፊ መርገም ይሆናሉ።

ብዙ ጸሎት በራሱ ጊዜ እንዲሁ አይመጣም። የሃያኛው ወይም የሠላሳኛው ክፍለ ዘመን ዘመቻ ጸሎታችንን አይረዳውም፤ ካልተጠነቀቅን እንዲያውም ያደናቅፈዋል። ከሚጸልይ አመራር ከሚመጣ የተለየ ጥረት በቀር ምንም አይጠቅምም። የሚጸልዩ ተከታዮች ሊኖሩአቸው የሚችሉት የሚጸልዩ መሪዎች ብቻ ናቸው። የሚጸልዩ ሐዋርያት የሚጸልዩ ቅዱሳንን ይወልዳሉ። የሚጸልይ መድረክ የሚጸልዩ ምእመናንን ይወልዳል። ቅዱሳንን ወደዚህ የጸሎት ሥራ ሊያስገባ የሚችል ሰው እጅግ ያስፈልገናል። እኛ የማይጸልዩ ቅዱሳን ትውልድ ነን። የማይጸልዩ ቅዱሳን የቅዱሳን ትጋትም፣ ውበትም፣ ኃይልም የሌላቸው ምስኪን የቅዱሳን ጭፍራ ናቸው። ይህን የሃይማኖት ዘርፍ ማን ያድሰዋል? ቤተ ክርስቲያንን ወደ ጸሎት ሊያስገባ የሚችል ከተሐድሶ አራማጆችና ከሐዋርያት ሁሉ ታላቅ ይሆናል።

ቅዱሳን ሰዎች ቀደም ባሉት ዘመናት በጸሎት የጉዳዮችን አካሄድ ሁሉ ለውጠዋል፤ ጠባይንና አገርን ከሥር መሠረቱ ገልብጠዋል። እንዲህ ያሉ ስኬቶችም ዛሬም ለእኛ ይቻላሉ። ኃይሉ ሥራ ላይ እንዲውል ብቻ ይጠብቃል። ጸሎት የእምነት መግለጫ ብቻ ነው።

በጸሎት የተፈጸሙትን ታላላቅ ነገሮች ለመተረክ ጊዜ ያጥረናል፤ በእርሱ ቅዱሳን «መንግሥታትን ድል ነሡ፥ ጽድቅን አደረጉ፥ የተሰጠውን የተስፋ ቃል አገኙ፥ የአንበሶችን አፍ ዘጉ፥ የእሳትን ኃይል አጠፉ፥ ከሰይፍ ስለት አመለጡ፥ ከድካማቸው በረቱ፥ በጦርነት ኃይለኞች ሆኑ፥ የባዕድ ጭፍሮችን አባረሩ፤ ሴቶች ሙታናቸውን በትንሣኤ ተቀበሉ»።

ጸሎት እግዚአብሔርን ያከብራል፤ ራስን ያዋርዳል። የሰው የድካም፣ የአለማወቅና የችግር ልመና ነው። ሰማይ ቸል ሊለው የማይችል ልመና ነው። እግዚአብሔር እንድንጸልይ ደስ ይለዋል።

ጸሎት የሥራ ጠላት አይደለም፤ እንቅስቃሴን አያሽመደምድም። በብርቱ ይሠራል፤ ጸሎት ራሱ ከሥራ ሁሉ የሚበልጥ ሥራ ነው። እንቅስቃሴን ያፈልቃል፤ ምኞትንና ጥረትን ያነሣሣል። ጸሎት የሚያደነዝዝ ሳይሆን የሚያበረታ መድኃኒት ነው፤ የሚያስተኛ ሳይሆን ለተግባር እንደ ገና የሚያነቃ ነው። ሰነፍ ሰው አይጸልይም፤ ሊጸልይም አይፈልግም፤ ሊጸልይም አይችልም፤ ጸሎት ብርታትን ይጠይቃልና። ጳውሎስ መጋደል፣ ጭንቅም ይለዋል። ለያዕቆብ ትግል ነበር፤ ለሲሮፊኒቃዊቱ ሴት ደግሞ የነፍስን ከፍተኛ ባሕርያት ሁሉ ወደ ሥራ ያስገባና ለመቋቋምም ታላቅ ብርታት የጠየቀ ተጋድሎ ነበር።

የጸሎት እልፍኝ ለሰነፉና ለማይረባው ክርስቲያን መሸሸጊያ አይደለም። ሕፃናት ብቻ የሚኖሩበት የሕፃናት ማቆያም አይደለም። የቤተ ክርስቲያን የጦር ሜዳ ነው፤ ምሽጓ ነው፤ የጀግንነትና ከዚህ ዓለም ያልሆኑ ተጋድሎዎች መድረክ ነው። የጸሎት እልፍኝ ለክርስቲያኑና ለቤተ ክርስቲያን የስንቅ ማከማቻ ማዕከል ነው። ከእርሱ ከተቋረጠ ከማፈግፈግና ከጥፋት በቀር ምንም አይቀርም። ለሥራ የሚያስፈልገው ብርታት፣ ራስን መግዛት፣ ከፍርሃት መዳን፣ መንፈሳዊ ውጤቶችና ጸጋዎች ሁሉ በጸሎት እጅግ ይበዛሉ። በክርስቲያኖች ብርታት፣ ልምድና ቅድስና መካከል ያለው ልዩነት የሚገኘው በጸሎታቸው ልዩነት ውስጥ ነው።

ጥቂት፣ አጭርና ደካማ ጸሎቶች ሁልጊዜ ዝቅተኛ መንፈሳዊ ሁኔታን ያመለክታሉ። ሰዎች ብዙ ሊጸልዩ፣ በብርታትና በጽናትም ራሳቸውን ለእርሱ ሊሰጡ ይገባቸዋል። ታላላቅ ክርስቲያኖች በጸሎት ታላላቆች ነበሩ። ጥልቅ የእግዚአብሔር ነገሮች በሌላ በየትም ስፍራ አይማሩም። ለእግዚአብሔር የሚደረጉ ታላላቅ ነገሮች የሚፈጸሙት በታላላቅ ጸሎቶች ነው። ብዙ የሚጸልይ ብዙ ያጠናል፤ ብዙ ይወዳል፤ ብዙ ይሠራል፤ ለእግዚአብሔርና ለሰው ልጆችም ብዙ ያደርጋል። የወንጌል መፈጸም፣ የእምነት ብርታት፣ የመንፈሳዊ ጸጋዎችም ብስለትና ልቀት በጸሎት ላይ ይጠብቃሉ።