ጸሎት የእግዚአብሔርን ዓላማ ይለውጣል

በምድራዊውም ሆነ በመንፈሳዊው ነገር ራሳችንን ለእግዚአብሔር ልንሰጥ፣ በመከራም ይምራን በመጽናናት፣ እርካታችንን ፈቃዱን በመፈጸም ብቻ ልንሻ ይገባናል፤ በእውነት ራሷን ለሰጠች ነፍስ ሁሉም እኩል ነውና። ጸሎት የእግዚአብሔርን ሀልዎት ከማስተዋል በቀር ሌላ አይደለም።—ወንድም ሎረንስ

የስውር ጸሎትህን ተግባር መጠበቅህን እርግጠኛ ሁን፤ ምንም ብታደርግ እርሱን አታቋርጥ። ነፍስ እርሱን ቸል ብላ ልትበለጽግ አትችልም። ክህደት ብዙውን ጊዜ የሚጀምረው በጸሎት እልፍኝ ደጃፍ ላይ ነው። ከእግዚአብሔር ጋር በስውር ኅብረት ብዙ ጊዜ አሳልፍ። ክርስቲያንን የሚያበለጽገው በስውር የሚደረግ ንግድ ነው።

ብቻህን ጸልይ። ጸሎት የማለዳ መክፈቻና የምሽት መቆለፊያ ይሁንልህ። ኃጢአትን ለመዋጋት ከሁሉ የተሻለው መንገድ በጉልበታችን ተንበርክከን መዋጋት ነው።—ፊሊፕ ሄንሪ

የእምነት ጸሎት ታላቁ ይሖዋ እሺ የሚልለት በዓለማት ውስጥ ያለ ብቸኛ ኃይል ነው። ጸሎት ከሁሉ የላቀ መድኃኒት ነው።—ሮበርት ሆል

በቅንና በትጋት በተሞላ ጸሎት ያለፈ አንድ የብቸኝነት ሰዓት፣ ወይም ከአንድ ምኞት ወይም በልብ ውስጥ ከተሸሸገ ረቂቅ ኃጢአት ጋር የሚደረግ ትግልና በእርሱ ላይ የሚገኝ ድል፣ ያለ እነዚህ በትምህርት ቤቶች ውስጥ ከሚደረግ የአንድ ዓመት ጥናት ይልቅ ስለ አስተሳሰብ ይበልጥ ያስተምረናል፤ የማሰላሰልን ችሎታ ይበልጥ በብቃት ያነቃል፤ ልማዱንም ይቀርጻል።—ኮልሪጅ

ሰው ሌሊትና ቀን እየጸለየ ራሱን ሊያታልል ይችላል፤ የማይጸልይ ሰው ግን ስለ ቅንነቱ ፈጽሞ እርግጠኛ ሊሆን አይችልም። ጸሎት ወደ ተግባር የሚሸጋገር እምነት ነው። በአእምሮ ድርጊት ውስጥ እውን የሚሆን የፈቃድና የአእምሮ አንድነት ነው። የሚጸልየው ሰው ሁለንተናው ነው። ከዚህ ያነሰ ሁሉ ምኞት ብቻ ወይም የከንፈር ሥራ፣ የውሸት ማስመሰል ወይም ባዶ ሥርዓት ነው።

እግዚአብሔር ጤናዬን እንደ ገና ቢመልስልኝ ከመጽሐፍ ቅዱስ በቀር ምንም ላለማጥናት ወስኛለሁ። ሥነ ጽሑፍ በጠንካራ እጅ ቁጥጥር ሥር ካልተያዘ የመንፈሳዊነት ጠላት ነው።—ሪቻርድ ሴሲል

ቅድስናችን ሥራዎቻችንን በመለወጥ ላይ የተመሠረተ አይደለም፤ ይልቁንም በተለምዶ ለራሳችን ብለን የምናደርገውን ለእግዚአብሔር ብለን በማድረግ ላይ ነው። ለእኔ የሥራ ጊዜ ከጸሎት ጊዜ የተለየ አይደለም። ጸሎት የእግዚአብሔርን ሀልዎት ከማስተዋል በቀር ሌላ አይደለም።—ወንድም ሎረንስ

ለእግዚአብሔር ብዬ ተቃጥዬ ልለቅ። ለማንኛውም፣ እግዚአብሔር የሚወስነው ምንም ቢሆን፣ ታላቁ ነገር ጸሎት ነው። ምነው የጸሎት ሰው በሆንሁ!—ሄንሪ ማርቲን

የጸሎት ዕድሎችና አስፈላጊነት፣ ኃይሉና ውጤቶቹ የእግዚአብሔርን ዓላማዎች በማስቆምና በመለወጥ፣ እንዲሁም የኃይሉን ምት በማቅለል ይገለጣሉ። አቢሜሌክ በእግዚአብሔር ተቀሥፎ ነበር፦

አብርሃምም ወደ እግዚአብሔር ጸለየ፤ እግዚአብሔርም አቢሜሌክን፣ ሚስቱንና ሴቶች ባሪያዎቹን ፈወሳቸው፤ ልጆችንም ወለዱ።

እግዚአብሔር ስለ አብርሃም ሚስት ስለ ሣራ የአቢሜሌክን ቤት ማኅፀን ሁሉ ፈጽሞ ዘግቶ ነበርና።

የኢዮብ ጎስቋሎችና የተሳሳቱ አጽናኞች ከኢዮብ ጋር በነበራቸው ክርክር እንዲህ ያለ ጠባይ በማሳየታቸው የእግዚአብሔር ቍጣ በእነርሱ ላይ ነደደ። እግዚአብሔርም «ባሪያዬ ኢዮብ ስለ እናንተ ይጸልያል» አለ፤ «እርሱን እቀበላለሁና።»

«ኢዮብም ስለ ወዳጆቹ በጸለየ ጊዜ እግዚአብሔር የኢዮብን ምርኮ መለሰ።»

ዮናስ በአስከፊ ሁኔታ ውስጥ የወደቀው «እግዚአብሔር በባሕሩ ላይ ታላቅ ነፋስ በሰደደ ጊዜ፥ በባሕሩም ላይ ታላቅ ማዕበል በሆነ ጊዜ» ነበር። ዕጣ በተጣለ ጊዜ «ዕጣውም በዮናስ ላይ ወደቀ»። ከመርከቡ ወደ ባሕሩ ተጣለ፤ ነገር ግን «እግዚአብሔርም ዮናስን ይውጠው ዘንድ ታላቅ ዓሣ አዘጋጅቶ ነበር … ዮናስም በዓሣው ሆድ ውስጥ ሆኖ ወደ አምላኩ ወደ እግዚአብሔር ጸለየ … እግዚአብሔርም ዓሣውን ተናገረው፥ ዮናስንም በየብስ ላይ ተፋው።»

ያ ያልታዘዘ ነቢይ ድምፁን አንሥቶ በጸለየ ጊዜ እግዚአብሔር ሰማ፤ ማዳንንም ላከ።

ፈርዖን በጸሎት ዕድሎችና ከመከራ የማሳረፍ ችሎታው ጽኑ እምነት ነበረው። ከእግዚአብሔር አስከፊ መቅሠፍቶች በታች ሲንገዳገድ ሙሴ እንዲማልድለት ተማጸነው። መቅሠፍቶቹ ግብፅን በሚገርፉበት ጊዜ «ወደ እግዚአብሔር ለምኑልኝ» የሚለው አሳዛኝ ልመናው አራት ጊዜ ተደጋገመ። እነዚህ አስቸኳይ ልመናዎች አራት ጊዜ ለሙሴ ቀረቡ፤ ጸሎትም አራት ጊዜ ያንን አስፈሪ መቅሠፍት ከደንዳናው ንጉሥና ጥፋት ከተፈረደባት ምድሩ ላይ አነሣ።

እስራኤል የወርቁን ጥጃ ሠርተው ለእርሱ ያላቸውን አምልኮ በማወጅ የፈጸሙት ስድብና ጣዖት አምልኮ አስፈሪ በደል ነበር። የእግዚአብሔር ቍጣ ነደደ፤ በደለኛውን ሕዝብ እንደሚያጠፋም ተናገረ። እግዚአብሔር በአሮንም ላይ እጅግ ተቈጥቶ ነበር፤ ሙሴንም «አጠፋቸው ዘንድ ተወኝ» አለው። ሙሴ ግን ጸለየ፤ መጸለዩንም ቀጠለ፤ ቀንና ሌሊት አርባ ቀን ጸለየ። የጸሎት ትግሉንም ራሱ መዝግቦታል። «በእግዚአብሔር ፊት ወደቅሁ» ይላል፤ «እንደ ፊተኛው አርባ ቀንና አርባ ሌሊት፤ ታስቈጡት ዘንድ በእግዚአብሔር ፊት ክፉ ነገር በማድረግ ስለ ሠራችሁት ኃጢአት ሁሉ እንጀራ አልበላሁም፥ ውኃም አልጠጣሁም። ያጠፋችሁ ዘንድ እግዚአብሔር ስለ ተቈጣባችሁ ቍጣና መዓት ፈርቼ ነበርና። እግዚአብሔር ግን በዚያን ጊዜ ደግሞ ሰማኝ። እግዚአብሔርም ያጠፋው ዘንድ በአሮን ላይ እጅግ ተቈጣ፤ በዚያን ጊዜም ደግሞ ስለ አሮን ጸለይሁ።»

«ገና አርባ ቀን ነው፥ ነነዌም ትገለበጣለች።» ያቺን ታላቅና ክፉ ከተማ ማጥፋት የእግዚአብሔር ዓላማ ነበር። ነነዌ ግን ማቅ ለብሳ ጸለየች፤ በአመድ ላይ ተቀምጣ «ወደ እግዚአብሔር በብርቱ» ጮኸች፤ «እግዚአብሔርም አደርግባቸዋለሁ ብሎ ስለ ተናገረው ክፉ ነገር ተጸጸተ፤ አላደረገውምም።»

እግዚአብሔር ለሕዝቅያስ የላከው መልእክት «ትሞታለህ እንጂ በሕይወት አትኖርምና ቤትህን አስተካክል» የሚል ነበር። ሕዝቅያስም ፊቱን ወደ ግድግዳ መልሶ ወደ እግዚአብሔር ጸለየ፤ እንዲህም አለ፦ «አቤቱ፥ በፊትህ በእውነትና በፍጹም ልብ እንደ ሄድሁ፥ በዓይንህም ፊት መልካም ነገር እንዳደረግሁ፥ እባክህ፥ አስብ።» ሕዝቅያስም እጅግ አለቀሰ። እግዚአብሔርም ኢሳይያስን እንዲህ አለው፦ «ሂድ፥ ለሕዝቅያስም እንዲህ በለው፦ ጸሎትህን ሰምቻለሁ፥ እንባህንም አይቻለሁ፤ እነሆ፥ በዕድሜህ ላይ አሥራ አምስት ዓመት እጨምራለሁ።»

እነዚህ ሰዎች እንዴት መጸለይና በጸሎት እንዴት ማሸነፍ እንደሚገባ ያውቁ ነበር። በጸሎት ላይ የነበራቸው እምነት እንደ ነፋሱ ወይም እንደ ራሳቸው ስሜትና ሁኔታ የሚለዋወጥ ጊዜያዊ አመለካከት አልነበረም፤ እግዚአብሔር እንደሚሰማና እንደሚመልስ፣ ጆሮውም ለልጆቹ ጩኸት ሁልጊዜ ክፍት እንደ ሆነ፣ የተለመነውን ለማድረግ ያለው ኃይሉም ከፈቃደኛነቱ ጋር ልክ እንደ ሆነ የተረጋገጠ እውነት ነበር። ስለዚህም እነዚህ በእምነትና በጸሎት የበረቱ ሰዎች «መንግሥታትን ድል ነሡ፥ ጽድቅን አደረጉ፥ የተሰጠውን የተስፋ ቃል አገኙ፥ የአንበሶችን አፍ ዘጉ፥ የእሳትን ኃይል አጠፉ፥ ከሰይፍ ስለት አመለጡ፥ ከድካማቸው በረቱ፥ በጦርነት ኃይለኞች ሆኑ፥ የባዕድ ጭፍሮችን አባረሩ።»

ያን ጊዜም እንደ ዛሬው መጸለይ ለሚያውቁ ወንዶችና ሴቶች ሁሉ ነገር ይቻል ነበር። በእርግጥም ጸሎት ወሰን የሌለውን ጎተራ ከፈተ፤ የእግዚአብሔርም እጅ ምንም አልከለከለም። ጸሎት የሚለማመዱትን ወደ መብት ዓለም አስገባቸው፤ የሰማይንም ብርታትና ባለጠግነት ውሱን የሆነውን ሰው ለመርዳት ወደ ታች አወረደ። ወደ እግዚአብሔር በድል የመቅረብን ምሥጢር የተማሩ ሰዎች ምንኛ ባለጠጋና ድንቅ ኃይል ነበራቸው! በሙሴ በኩል ጸሎት አንድን ሕዝብ አዳነ፤ በዕዝራ በኩልም አንዲትን ቤተ ክርስቲያን አዳነ።

ሆኖም የእግዚአብሔር ሕዝብ የተመለከቷቸውን ድንቆች ስናስብ እንግዳ ቢመስልም፣ በጸሎት ላይ መላላት መጣ። ብዙ ጊዜ በጠላቶቻቸው ልብ ውስጥ ፍርሃትና ድንጋጤ ይለቅ የነበረው እግዚአብሔርን አጥብቆ የመያዝ ብርቱ ኃይል ጨበጣውን አጣ። ወደ ኋላ የተመለሰውና የካደው ሕዝብ ከጸሎቱ ርቆ ሄደ—ከእነርሱ አብዛኞቹ መቼም በእውነት ጸልየው የሚያውቁ ከሆነ። ወደ እግዚአብሔር በእውነት በመቅረብ ፈንታ የፈሪሳዊው ቀዝቃዛና ሕይወት አልባ ጸሎት ተተካ፤ በዚያም የይስሙላ የጸሎት ሥርዓት ምክንያት አምልኮው ሁሉ የእውነተኛ ዓላማው ፌዝ ሆነ። በሙሴ፣ በዕዝራ፣ በዳንኤልና በኤልያስ፣ በሐናና በሳሙኤል የተፈጸመው ክቡር የአሠራር ዘመን ነበር፤ በክብርም ተከናወነ፤ ነገር ግን ክበቡ ጠባብ፣ ዕድሜውም አጭር ይመስላል፤ የሚጸልዩት ጥቂቶችና እዚህም እዚያም አልፎ አልፎ የሚገኙ ነበሩ። ተተኪዎች አልነበሯቸውም፤ ለእግዚአብሔር የነበራቸውን መሰጠት የሚከተል፣ የምርጦቹንም መዝገብ የሚጠብቅ አንድም አልነበረም።

ትእዛዙ መለኮታዊውን ሥርዓት፣ መለኮታዊውን ጥሪ በከንቱ አጽንቶ ነበር፦ ለምነኝ። ወደ እግዚአብሔር ከሚቀርብ ትጉና ፍሬያማ ጩኸት ፊታቸውን ወደ አሕዛብ አማልክት መለሱ፤ ፈጽሞ ሊመጣ ለማይችል መልስም በከንቱ ጮኹ። እንዲሁም ከዘላለማዊው ጋር ያለው ትስስር ሲበጠስ የሕይወትን ዓላማ ወደሚያጣ ወደዚያ እግዚአብሔር የለሽና አሳዛኝ ሁኔታ ዘቀጡ። የተባረከው የጸሎት ዘመናቸው ተረሳ፤ እንዴት መጸለይ እንዳለባቸውም አላወቁም።

በቅዱሱ መጽሐፍ ሌሎች ገጾች ላይ ከሚያበሩት ታላላቅ ሥራዎች ጋር ይህ ምንኛ ተቃራኒ ነው! ለጸሎት መልስ ሆኖ በኤልያስና በኤልሳዕ በኩል ይሠራ የነበረው ኃይል እስከ መቃብር ድረስ ዘለቀ። በሁለቱም ሁኔታ አንድ ልጅ ከሞት ተነሣ፤ የራብም ኃይል ተሰበረ። «የጻድቅ ሰው ጸሎት በሥራዋ እጅግ ኃይል ታደርጋለች።» ኤልያስ እንደ እኛ የሆነ ሰው ነበረ፥ ዝናብም እንዳይዘንብ አጥብቆ ጸለየ፥ በምድርም ላይ ሦስት ዓመት ከስድስት ወር አልዘነበም፤ ሁለተኛም ጸለየ፥ ሰማዩም ዝናብን ሰጠ ምድሪቱም ፍሬዋን አበቀለች። ዮናስ በታላቁ ዓሣ ውስጥ ታስሮ ሳለ ጸለየ፤ በጸሎቱ ብርቱ ኃይልም ከማዕበል፣ ከባሕርና ከጥልቁ አውሬዎች ድኖ ወደ የብስ ደረሰ።

በዚያ ድንቅ የአሠራር ዘመን የተሰጠው የጸሎት ጸጋ የቸርነት ስጦታ ምንኛ ሰፊ ነበር! በሚያስደንቅ ሁኔታ ጸለዩ። ታዲያ ጸሎታቸው ያንን ዘመን ከመበስበስና ከሞት ለምን ሊያድነው አልቻለም? ያለ እርሱ ጸሎት ሁሉ ወደ ሕይወት አልባ ሥርዓት የሚያዘቅጠውን እሳት ስላጡ አልነበረምን? ዕጣኑን ለማዘጋጀት ጥረትና ድካም ጥንቃቄም ያስፈልጋል። ጸሎት የሰነፍ ሥራ አይደለም። ከጸሎት አካል የሚገኙት የበለጸጉና መዓዛ ያላቸው ጸጋዎች ሁሉ በድካምና በመውቀጥ ከተዋሐዱ፣ ከጠሩና ከተደባለቁ በኋላ፣ ዕጣኑን ለመፍታትና መዓዛውን ወደ እግዚአብሔር ዙፋን ለማውጣት እሳት ያስፈልጋል። የሚበላው እሳት የዕጣኑን መንፈስና ሕይወት ይፈጥራል። ያለ እሳት ጸሎት መንፈስ የለውም፤ እንደ ሞቱ ቅመሞች ለብስባሽና ለትል ብቻ ይሆናል።

ድንገተኛና አልፎ አልፎ የሚደረግ ጸሎት በዚህ መለኮታዊ እሳት ፈጽሞ አይጠመቅም። እንዲህ የሚጸልይ ሰው በረከቱ እስኪመጣ ድረስ ላለመልቀቅ ቈርጦ እግዚአብሔርን አጥብቆ የሚይዝ ትጋት ይጎድለዋልና። ታላቁ ሐዋርያ «ሳታቋርጡ ጸልዩ» ብሎ መከረ። ይህ ልማድ ጸሎትን የሕንጻውን ድንጋዮች አንድ ላይ አያይዞ ወደሚይዘው ጭቃ ውስጥ ጠልቆ እንዲገባ ያደርገዋል። እግዚአብሔርን የሚፈራው ዶክተር ኤ. ጄ. ጎርደን «ከጸለይህ በኋላ ከጸሎት የበለጠ ነገር ማድረግ ትችላለህ» አለ፤ «እስክትጸልይ ድረስ ግን ከጸሎት የበለጠ ነገር ማድረግ አትችልም።» የእያንዳንዱ ታላቅ ክርስቲያናዊ ስኬት ታሪክ የተመለሰ ጸሎት ታሪክ ነው።

«እግዚአብሔር በዚህ ዓለም ለማንኛውም ወንድ ወይም ሴት የሚሰጠው ከሁሉ የሚበልጥና ከሁሉ የሚሻል መክሊት የጸሎት መክሊት ነው» ሲል ርእሰ መምህር አሌክሳንደር ዋይት ጽፏል። «በዚህ ዓለም መጨረሻ ሊተሳሰባቸው በሚመጣበት ጊዜ ማንኛውም ወንድ ወይም ሴት ለእግዚአብሔር መልሶ የሚያመጣው ከሁሉ የሚሻል ትርፍ የጸሎት ሕይወት ነው። የጌታቸውን ገንዘብ ከሁሉ በተሻለ ‹ለለዋጮች› የሚሰጡት አገልጋዮች በዚህ ዓለም እስካሉ ድረስ ማልደው የሚነሡና አምሽተው የሚቀመጡ፣ ሁልጊዜም የተሻለና ይበልጥ የተሻለ የጸሎት ዘዴ እየፈለጉ የሚከተሉ፣ ሁልጊዜም ይበልጥ ስውር፣ ይበልጥ የጸና፣ በመንፈሳዊነትም ይበልጥ ፍሬያማ የሆነ የጸሎት ልማድ የሚያዳብሩ ናቸው፤ ይህንም የሚያደርጉት ቃል በቃል ‹ሳያቋርጡ እስኪጸልዩ›፣ በጸሎትም ወደ አዲስ ሥራ፣ ወደ አዲስ ስኬትና ወደ አዲስ ብልጽግና ዘወትር እስኪዘረጉ ድረስ ነው።»

ማርቲን ሉተር በአንድ ወቅት በማግሥቱ ምን ለማድረግ እንዳቀደ ሲጠየቅ እንዲህ ሲል መለሰ፦ «ሥራ፣ ሥራ፣ ከማለዳ እስከ ምሽት። እንዲያውም ብዙ የምሠራው ስላለኝ የመጀመሪያዎቹን ሦስት ሰዓታት በጸሎት አሳልፋለሁ።» ክሮምዌልም ብዙ ጊዜ በጉልበት መንበርከክ እንደሚገባ ያምን ነበር። በአንድ ወቅት የታዋቂ ሰዎችን ሐውልቶች እየተመለከተ ወደ አንድ ወዳጁ ዞሮ፦ «የእኔን ተንበርክኮ እንዳለ አድርጉት፤ ወደ ክብር የደረስሁት በዚህ ሁኔታ ነውና» አለ።

ሕይወት ሰጪው እሳት የሚወርደው ልብ በሙሉ በጸሎት ብርቱ ፍላጎት ሲያዝ ብቻ ነው፤ ወደ እግዚአብሔር ጆሮ መድረስ የሚችል ከትጉ ሰው በቀር ማንም የለምና።