የእምነት ጸሎት ፈጽሞ አይከሽፍም

የዛሬዋ ቤተ ክርስቲያን ጥልቅ ፍላጎት ቁሳዊ ወይም ውጫዊ ነገር አይደለም፤ ጥልቁ ፍላጎት መንፈሳዊ ነው። ጸሎት የሌለበት ሥራ መንግሥቱን ፈጽሞ አያመጣም። በተደነገገው መንገድ መጸለይን ቸል እንላለን። ለጸሎት ጊዜ ወደ እልፍኛችን ገብተን መዝጊያውን የምንዘጋው አልፎ አልፎ ብቻ ነው። የመንግሥቱ ጉዳዮች በብዛትና በፍጥነት እየተጫኑብን ነው፤ ስለዚህ መጸለይ አለብን። ጸሎት የሌለበት መስጠት ወንጌልን ለዓለም ፈጽሞ አያዳርስም።—ዶክተር ኤ. ጄ. ጎርደን

የክርስቲያን ሕይወት ሁሉን አቀፍ ፍላጎት የሆነው ታላቁ የጸሎት ጉዳይ ከመንፈስ ቅዱስ ግላዊ ሙላት ጋር በጥብቅ የተቆራኘ ነው። ቃሉ እንደሚል «በአንድ መንፈስ ወደ አብ መግባት አለን» (ኤፌሶን 2:18)፤ በዚያው መንፈስም «በአዲስና በሕያው መንገድ» ወደ ንጉሡ እልፍኝ ከገባን በኋላ እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ለመጸለይ እንበቃለን (ሮሜ 8:15, 26-27፤ ገላትያ 4:6፤ ኤፌሶን 6:18፤ ይሁዳ 20-21)።

የሚያሸንፍ ጸሎት ምሥጢር ይህ ነው፦ በመንፈስ ቅዱስ ቀጥተኛ አነሣሽነት መጸለይ፤ እርሱ ስለ እኛና በእኛ በኩል የሚያቀርበው ልመና ሁልጊዜ እንደ መለኮታዊው ዓላማ ነው፤ ስለዚህም መልስ ማግኘቱ የተረጋገጠ ነው። «በመንፈስ ቅዱስ መጸለይ» ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር መተባበር ብቻ ነው፤ እንዲህ ያለውም ጸሎት ሁልጊዜ ድል ነሺ ነው። መጸለይ የማይችሉ፣ በጥረት፣ በቍርጥ ውሳኔ፣ የጸሎት ቡድኖችን በመቀላቀልና በመሳሰሉት «የምልጃን ቅዱስ ጥበብ» በራሳቸው ውስጥ ለማዳበር የሚሹ፣ ሁሉም ግን በከንቱ የሚቀርባቸው ስንት ክርስቲያኖች አሉ! ለእነርሱና ለሁሉም የእውነተኛ የጸሎት ሕይወት ብቸኛው ምሥጢር ይህ ነው—«መንፈስ ይሙላባችሁ»፤ እርሱም «የጸጋና የልመና መንፈስ» ነው።—ቄስ ጄ. ስቱዋርት ሆልደን፣ ኤም. ኤ.

ያለፈው ምዕራፍ የተደመደመው ጸሎት እግዚአብሔር ሊያደርገው የሚችለውን ማንኛውንም ነገር ማድረግ ይችላል በሚለው ቃል ነበር። ይህ ለመናገር እጅግ ታላቅ ቃል ነው፤ ነገር ግን ታሪክና ልምምድ የሚያረጋግጡት ቃል ነው። በክርስቶስ ብንኖር—በእርሱ የምንኖር ከሆንን ደግሞ ለቅዱስ ፈቃዱ እየታዘዝን እንኖራለን—በስሙም ወደ እግዚአብሔር ብንቀርብ፣ ያን ጊዜ የመለኮታዊው ግምጃ ቤት ወሰን የለሽ ሀብት በፊታችን ተከፍቶ ይገኛል።

በእውነት የሚጸልይ ሰው ለማይጸልየው ሰው የተከለከሉትን ብዙ ነገሮች ከእግዚአብሔር ያገኛል። የሕፃን የእንጀራ ጩኸት ግቡ እንጀራ ማግኘት እንደ ሆነ፣ የእውነተኛ ጸሎት ሁሉ ዓላማ የተጸለየለትን ነገር ማግኘት ነው። ይህ አመለካከት ጸሎትን ከሃይማኖታዊ ትዕይንቶች ክልል ፈጽሞ ያወጣዋል። ጸሎት ገጸ ባሕርይን መተወን ወይም ሃይማኖታዊ እንቅስቃሴዎችን ማከናወን አይደለም። ጸሎት ይፋዊ፣ ወይም ሥርዓታዊ፣ ወይም የክብረ በዓል ነገር አይደለም፤ ይልቁንም ቀጥተኛ፣ ከልብ የሆነና የጋለ ነው። ጸሎት መከናወን ያለበትና በሚገባ ስለ ተሠራ ብቻ የሚጠቅም ሃይማኖታዊ ሥራ አይደለም። ጸሎት ረዳት የሌለውና ችግረኛ ሕፃን ወደ አባቱ ልብ ርኅራኄ፣ ወደ አባት እጅ ልግስናና ኃይል የሚያሰማው ጩኸት ነው። የአባት ልብ ሊነካ፣ የአባት እጅም ሊንቀሳቀስ እንደሚችል ሁሉ መልሱም መምጣቱ የተረጋገጠ ነው።

የመለመን ዓላማ መቀበል ነው። የመፈለግ ግብ ማግኘት ነው። የማንኳኳት ዓላማ ትኩረትን መቀስቀስና ወደ ውስጥ መግባት ነው፤ ይህም ጸሎቱ ያለ ጥርጥር እንደሚመለስ፣ ግቡም ያለ ጥርጥር እንደሚደረስ ክርስቶስ ደጋግሞ ደጋግሞ የሰጠው ጽኑ ማረጋገጫ ነው። ይህም በሆነ በተዘዋዋሪ መንገድ አይደለም፤ የተለመነውን ነገር ራሱን በማግኘት እንጂ።

የጸሎት ዋጋ በጸሎቶች ብዛት ወይም በጸሎቶች ርዝመት ላይ አይደለም፤ ዋጋው የሚገኘው በዚህ ታላቅ እውነት ውስጥ ነው፦ ከእግዚአብሔር ጋር ባለን ዝምድና ምኞቶቻችንን ከልባችን አውርደን ልመናችንን በእግዚአብሔር ዘንድ ለማስታወቅ ዕድል ተሰጥቶናል፤ እርሱም ልመናችንን በመስጠት ሸክማችንን ያቀልልናል። ሕፃኑ የሚለምነው ወላጁ የሕፃኑን ልመና የመስጠት ልማድ ስላለው ነው። የእግዚአብሔር ልጆች እንደ መሆናችን አንድ ነገር ያስፈልገናል፤ በብርቱም ያስፈልገናል፤ ስለዚህ ለእርሱ ወደ እግዚአብሔር እንሄዳለን። መጽሐፍ ቅዱስም ሆነ የእግዚአብሔር ልጅ ጸሎታችንን የምንመልሰው ራሳችን ነን ስለሚለው ስለዚያ በግማሽ ክህደት የተሞላ አባባል ምንም አያውቁም። ጸሎትን የሚመልስ እግዚአብሔር ነው። እውነተኛ ክርስቲያን የሚጸልየው ራሱን ለማነቃቃት አይደለም፤ ጸሎቱ ግን እግዚአብሔርን አጥብቆ ለመያዝ ራሱን ማነቃቃት ነው። የእምነት ልብ ጸሎት በእግዚአብሔር ላይ ተጽእኖ አያሳድርም ብሎ በሹክሹክታ በመናገር የጸሎትን እርምጃ ስለሚገታውና ግለቱን ስለሚያቀዘቅዘው ስለዚያ አሳሳች ጥርጣሬ ምንም አያውቅም።

ዲ. ኤል. ሙዲ አባቷና እናቷ ስለ ሞቱባትና በሌላ ቤተ ሰብ ዘንድ ስለ ተወሰደች አንዲት ትንሽ ልጅ ታሪክ ይነግር ነበር። በመጀመሪያው ሌሊት ቀድሞ ታደርገው እንደ ነበረው መጸለይ ትችል እንደ ሆነ ጠየቀች። እነርሱም፦ «አዎን፣ ትችያለሽ!» አሉ። እርሷም ተንበርክካ እናቷ እንዳስተማረቻት ጸለየች፤ ያም ካለቀ በኋላ የራሷን ትንሽ ጸሎት ጨመረች፦ «አምላኬ ሆይ፣ እነዚህን ሰዎች አባቴና እናቴ እንደ ነበሩት ለእኔ ደጎች አድርጋቸው።» ከዚያም ቆም ብላ መልሱን እንደምትጠብቅ ቀና ብላ ተመለከተችና፦ «በእርግጥ ታደርገዋለህ» ብላ ጨመረች። የዚያች ትንሽ ልጅ እምነት እንዴት ያለ ጣፋጭ ቅንነት ነው! እግዚአብሔር እንዲመልስና «እንዲያደርግ» ጠበቀች፤ «በእርግጥም» የለመነችውን አገኘች፤ እግዚአብሔርም ወደ እርሱ እንድንቀርብ የሚጋብዘን በዚህ መንፈስ ነው።

ከዚህ ታሪክ በተቃራኒ የሚቆመው ልዩ ጠባይ ስለ ነበረው ስለ ዮርክሻየሩ የቤተ ክርስቲያን ቡድን መሪ ስለ ዳንኤል ኳርም የሚነገረው ታሪክ ነው፤ እርሱ አንድን ወዳጁን ሊጠይቅ ሄዶ ነበር። አንድ ቀን ረፋድ ላይ ወደ ወዳጁ መጥቶ፦ «እንዲህ ያለ ታላቅ ቅር መሰኘት ስለ ገጠመህ አዝናለሁ» አለው።

ሰውየውም፦ «የለም፣ ምንም ቅር የሚያሰኝ ነገር አልገጠመኝም» አለ።

ዳንኤልም፦ «አዎን፣ ገጥሞሃል፤ ዛሬ አንድ አስደናቂ ነገር ትጠብቅ ነበር» አለ።

ወዳጁም፦ «ምን ማለትህ ነው?» አለ።

«እንዴ፣ ቀኑን ሙሉ ጣፋጭና ገር ሆነህ እንድትጠበቅ ጸልየህ ነበር እኮ። ነገሮች ሲሄዱበት ከነበረው መንገድ ግን እጅግ ቅር እንደ ተሰኘህ አያለሁ።»

ሰውየውም፦ «ኦ፣ እኔማ አንድ የተለየ ነገር ማለትህ መስሎኝ ነበር» አለ።

ጸሎት በአሠራሩ ብርቱ ነው፤ እግዚአብሔርም መታመናቸውንና መተማመናቸውን በእርሱ ላይ የሚያደርጉትን ፈጽሞ አያሳፍርም። መልሱን ለረጅም ጊዜ መጠበቅ ይኖርባቸው ይሆናል፤ ሊያዩትም በሕይወት ላይኖሩ ይችላሉ፤ የእምነት ጸሎት ግን ግቡን ፈጽሞ አይስትም።

«በሲንሲናቲ የሚኖር አንድ ወዳጄ ስብከቱን ሰብኮ በወንበሩ ላይ ዘና ብሎ ተቀመጠ፤ በዚያን ጊዜ ሌላ ጥሪ እንዲያቀርብ ግፊት ተሰማው» ይላል ዶክተር ጄ. ዊልበር ቻፕማን። «በቤተ ክርስቲያኑ ኋላ የነበረ አንድ ወጣት እጁን አነሣ። ወዳጄም ከመድረኩ ወርዶ ወደ እርሱ ሄደና፦ ‹ስለ ራስህ ንገረኝ› አለው። ወጣቱም እንዲህ አለ፦ ‹የምኖረው በኒው ዮርክ ነው። አባካኝ ልጅ ነኝ። የአባቴን ስም አዋርጃለሁ፤ የእናቴንም ልብ ሰብሬአለሁ። ከቤት ኰብልዬ ክርስቲያን እስክሆን ወይም ሞቼ እስኪያመጡኝ ድረስ ፈጽሞ እንደማልመለስ ነገርኋቸው።› በዚያች ሌሊት ልጃቸው ወደ እግዚአብሔር እንደ ተመለሰ ለአባቱና ለእናቱ የሚነግር ደብዳቤ ከሲንሲናቲ ተላከ።

«ከሰባት ቀን በኋላ ጠርዙ በጥቁር በተከበበ ፖስታ ውስጥ እንዲህ የሚል መልስ መጣ፦ ‹ውድ ልጄ ሆይ፣ ኢየሱስ ክርስቶስን እንደ ተቀበልህ ወሬው በደረሰኝ ጊዜ ሰማዩ በደመና ተሸፍኖ ነበር፤ አባትህ ሞቶ ነበር።› ከዚያም ደብዳቤው አባቱ እስከ መጨረሻ እስትንፋሱ ድረስ ስለ አባካኙ ልጁ እንዴት ይጸልይ እንደ ነበር ተረከ፤ እንዲህ በማለትም ደመደመ፦ ‹ዛሬ ማታ ክርስቲያን የሆንኸው ሽማግሌው አባትህ ሊለቅህ እንቢ ስላለ ነው።›»

አንድ የአሥራ አራት ዓመት ልጅ አባቱ አንድ ሥራ ሰጠው። እንዲያው ሆኖ በዚያኑ ጊዜ የልጆች ቡድን በዚያ አለፈና ልጁን አታልለው ከእነርሱ ጋር ወሰዱት፤ ሥራውም ሳይሠራ ቀረ። አባቱ ግን በዚያ ምሽት ወደ ቤት መጥቶ፦ «ፍራንክ፣ የሰጠሁህን ሥራ ሠራኸውን?» አለው። ፍራንክም፦ «አዎን፣ ጌታዬ» አለ። ሐሰት ተናገረ፤ አባቱም ዐወቀ፤ ነገር ግን ምንም አልተናገረም። ይህ ልጁን አስጨነቀው፤ ቢሆንም እንደ ወትሮው ወደ መኝታው ሄደ። በማግሥቱ ጠዋት እናቱ፦ «አባትህ ትናንት ሌሊቱን ሙሉ አልተኛም» አለችው።

ፍራንክም፦ «ለምን አልተኛም?» ብሎ ጠየቀ።

እናቱም፦ «ሌሊቱን ሙሉ ስለ አንተ ሲጸልይ አደረ» አለችው።

ይህ ፍላጻውን ወደ ልቡ ሰደደው። ስለ ኃጢአቱ ጥልቅ ወቀሳ ተሰማው፤ ከእግዚአብሔርም ጋር እስኪስተካከል ድረስ ዕረፍት አላገኘም። ከብዙ ጊዜ በኋላ፣ ልጁ ጳጳስ ዋርን በሆነ ጊዜ፣ ለክርስቶስ የወሰነው ውሳኔ በዚያች ሌሊት ከአባቱ ጸሎት የመጣ እንደ ሆነ ተናገረ። አባቱ ስለ ልጁ እየጸለየ ብቻውን በኀዘን ሲተጋ አየው፤ ይህም ልቡን ሰበረው። እርሱም፦ «ስለዚያ ጸሎት በበቂ ሁኔታ ላመሰግነው ከቶ አልችልም» አለ።

እግዚአብሔር እጅግ የተጠቀመበት አንድ ወንጌላዊ ሃያ ያህል አባላት ባሏት፣ እጅግ በቀዘቀዘችና በሞተች፣ በብዙም በተከፋፈለች አንዲት ትንሽ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ተከታታይ ስብሰባዎችን እንደ ጀመረ ጽፎ አስቀምጧል። ሁለት ሦስት ሴቶች አንዲት ትንሽ የጸሎት ስብሰባ ይዘው ቀጥለው ነበር። «ሰበክሁ፤ ከምሽቱ ሁለት ሰዓትም ፈጸምሁ» ይላል። «የሚናገርም የሚጸልይም ማንም አልነበረም። በማግሥቱ ምሽት አንድ ሰው ተናገረ።

«በማግሥቱ ጠዋት ስድስት ማይል ያህል በፈረስ ተጉዤ ወደ አንድ አገልጋይ የጥናት ክፍል ሄድሁ፤ በዚያም ተንበርክኬ ጸለይሁ። ተመልሼም ለትንሿ ቤተ ክርስቲያን እንዲህ አልኋት፦

«‹የምመገበውንና የማርፍበትን ያህል ልታሟሉልኝ ብትችሉ እግዚአብሔር የሰማይን መስኮቶች እስኪከፍት ድረስ እቆያለሁ። እግዚአብሔር እነዚህን መንገዶች ሊባርክ ተስፋ ሰጥቷል፤ እንደሚባርካቸውም አምናለሁ።›

«በዐሥር ቀን ውስጥ ስለ ነፍሳቸው የተጨነቁ ሰዎች እጅግ ከመብዛታቸው የተነሣ፣ ክርስቲያኖች በሌላ የአምልኮ ቤት ሲጸልዩ፣ እኔ ከእነርሱ መቶ ሃምሳውን በአንድ ጊዜ በጠያቂዎች ስብሰባ አገኘኋቸው። እንደማስበው ብዙ መቶዎች ወደ ጌታ ተመለሱ። እግዚአብሔርን ማመን አስተማማኝ ነው።»

አንዲት እናት ሟቹን ጆን ቢ. ጎፍን ልጇን ጎብኝቶ ወደ ክርስቶስ እንዲማርክላት ለመነችው። ጎፍ የወጣቱ አእምሮ በጥርጣሬ አሳቦች የተሞላና ለክርክር የማይበገር ሆኖ አገኘው። በመጨረሻም ወጣቱ ብርሃን እንዲሰጠው አንድ ጊዜ ብቻ እንዲጸልይ ተጠየቀ። እርሱም፦ «ልጸልይለት የምችለው ፍጹም የሆነ ማንንም ወይም ምንንም አላውቅም» ብሎ መለሰ። ዝነኛው ተናጋሪም፦ «የእናትህ ፍቅርስ?» አለው። «ያ ፍጹም አይደለምን? አባትህ እንኳ በእርግጥ ከቤት ባባረረህ ጊዜ እርሷ ሁልጊዜ ከጎንህ አልቆመችምን? ልትቀበልህና ልትንከባከብህስ ዝግጁ አልነበረችምን?» ወጣቱ በስሜት ታንቆ፦ «አ-ዎ-ን፣ ጌታዬ፤ እንደዚያ ነው» አለ። «እንግዲያው ወደ ፍቅር ጸልይ—ይረዳሃል። ቃል ትገባለህን?» እርሱም ቃል ገባ። በዚያች ሌሊት ወጣቱ በክፍሉ ውስጥ ብቻውን ጸለየ። ተንበረከከ፣ ዓይኖቹን ጨፈነ፣ ለአፍታም ታግሎ፦ «ፍቅር ሆይ» የሚሉትን ቃላት ተናገረ። ወዲያውኑ እንደ መብረቅ ብልጭታ ያ የቀድሞው የመጽሐፍ ቅዱስ ቃል፦ «እግዚአብሔር ፍቅር ነው» የሚለው ወደ አእምሮው መጣ፤ እርሱም በተሰበረ ድምፅ፦ «አምላክ ሆይ!» አለ። ከዚያም ሌላ የመለኮታዊ እውነት ብልጭታ መጣ፤ አንድ ድምፅም፦ «እግዚአብሔር አንድያ ልጁን እስኪሰጥ ድረስ ዓለሙን እንዲሁ ወዶአልና» አለ፤ በዚያም ወዲያውኑ፦ «ክርስቶስ ሆይ፣ ሥጋ የለበስህ ከሁሉ የላቀ መለኮታዊ ፍቅር ሆይ፣ ብርሃንንና እውነትን አሳየኝ» ብሎ ጮኸ። ሁሉም ተፈጸመ። ከሁሉ ፍጹም በሆነ የሰላም ብርሃን ውስጥ ነበር። ይህን ታሪክ የተረከው ሰው እንደሚጨምረው፣ በሩጫ ወደ ታች ወርዶ መዳኑን ለእናቱ ነገራት። ያ ወጣት ዛሬ ንግግሩ የሚማርክ የኢየሱስ ክርስቶስ አገልጋይ ነው።

በጃፓን በሃኮዳቴ ከተማ የውኃ ዕጥረት ሊከሰት ተቃርቦ ነበር። የሜቶዲስት ኤፒስኮፓል የሴቶች ትምህርት ቤት ባልደረባ የሆነችው ወይዘሪት ዲከርሰን የውኃው አቅርቦት በየቀኑ እየቀነሰ ሲሄድ አየች፤ በመጸው ወራት በአንዱም በኒው ዮርክ ወደሚገኘው ቦርድ ርዳታ እንዲደረግላት ጠየቀች። በእጅ ላይ ገንዘብ አልነበረም፤ ምንም አልተደረገም። ወይዘሪት ዲከርሰን የአርቴዥያን ጕድጓድ ለማስቆፈር የሚያስፈልገውን ወጪ ጠየቀች፤ ነገር ግን ወጪው ሊሸከሙት ከሚችሉት በላይ እጅግ ታላቅ ሆኖ አገኘችው። በዲሴምበር 31 ምሽት፣ ውኃው ሊያልቅ በተቃረበ ጊዜ፣ መምህራኑና ታላላቆቹ ተማሪዎች ጸሎታቸው እንዴት እንደሚመለስ ምንም አሳብ ባይኖራቸውም ስለ ውኃ ለመጸለይ ተሰበሰቡ። ከሁለት ቀን በኋላ በኒው ዮርክ ቢሮ እንዲህ ያለ ቃል የያዘ ደብዳቤ ደረሰ፦ «ፊላደልፊያ፣ ጃንዋሪ 1። የአዲስ ዓመት ቀን ከንጋቱ ዐሥራ ሁለት ሰዓት ነው። ሌሎቹ የቤተ ሰቡ አባላት ሁሉ ተኝተዋል፤ እኔ ግን አንድ ሰው፣ በሆነ ቦታ፣ ጌታ እኔ እንዳሟላለት የሚፈልገው የገንዘብ ችግር አለበት የሚል እንግዳ ስሜት ተሰምቶኝ ነቃሁ።» በውስጡም የአርቴዥያን ጕድጓዱን ወጪና ውኃውን በቧንቧ ወደ ትምህርት ቤቱ ሕንጻዎች የማስገባቱን ወጪ ልክ የሚሸፍን ቼክ ተያይዞ ነበር።

«በሐዋርያት ዘመን እንደ ነበረው በዚያው ኃያልና ድንቅ አድራጊ ኃይል የእግዚአብሔር እጅ በአሕዛብ መካከል ለመፈወስ ተዘርግቶ አይቻለሁ» ሲል አንድ ታዋቂ አገልጋይ በአንድ ወቅት ለጸሓፊው ተናገረ። «በሕንድ አገር በኬድጋኦም፣ በራማባይ የሙክቲ (መዳን) ሚስዮን ውስጥ በራብ ምክንያት ወላጆቻቸውን ላጡ ሁለት ሺህ ሴቶች ልጆች እሰብክ ነበር። ጳውሎስን እንደ ነደፈችው እፉኝት መርዘኛና ገዳይ የሆኑ የእባቦች መንጋ በድንገት በቅጥር የታጠረውን ግቢ ወረረ፤ ራማባይ ‹በሰይጣን የተላኩ ናቸው› አለች፤ ከክርስቲያን ልጃገረዶቿም እጅግ ውቦችና ታማኞች የሆኑት በርካቶቹ በእባቦቹ ተነደፉ፤ ከእነርሱም ሁለቱ ሁለት ጊዜ ተነደፉ። ከመንጋዋ እጅግ ምርጥ የሆኑትን አራቱን በአንድ ጊዜ በሚያንዘፈዝፍ ሕመም ተይዘው፣ ራሳቸውን ስተውና በሞት ጣር ውስጥ ያሉ መስለው አየኋቸው።

«ራማባይ መጽሐፍ ቅዱስን በፍጹምና በታዛዥ እምነት ታምናለች። በዚያ እኛ ሚስዮናውያን ሦስት ነበርን። እርሷም፦ ‹መጽሐፍ ቅዱስ የሚለውን ልክ እንደዚያው እናደርጋለን፤ እንደ ያዕቆብ 1:14-18 ለፈውሳቸው እንድታገለግሉ እፈልጋለሁ› አለች። ልጃገረዶቿ እየተንዘፈዘፉ ወደ ተኙበት ወደ መኝታ አዳራሹ እየመራች ወሰደችን፤ እኛም እጆቻችንን በራሳቸው ላይ ጭነን ጸለይን፤ በጌታም ስም ዘይት ቀባናቸው። እያንዳንዳቸው እንደ ተቀቡ ወዲያውኑ ተፈወሱ፤ ቀና ብለውም ተቀመጡ፤ ፊታቸው እያበራም ዘመሩ። ያ በአሕዛብ መካከል የሆነው ተአምርና ድንቅ የጌታን ቃል በኃይል አጸና፤ ጥልቅና የሚያሸንፍ የእግዚአብሔር አዋጅም ነበር።»

ከጥቂት ዓመታት በፊት ከቻይና የውስጥ ሚስዮን ጣቢያዎች በአንዱ የተደረገ አስደናቂ የጸጋ ሥራ ዘገባ የብዙዎችን ትኩረት ስቦ ነበር። የሚስዮናውያኑ ራስን ለእግዚአብሔር መስጠት ልክ እንደ ፍሬያማው ስፍራ ታላቅ ከነበረባቸው ከሌሎች ጣቢያዎች ይልቅ በዚህ ጣቢያ የአማኞቹ ቁጥርም ሆነ መንፈሳዊ ባሕርያቸው እጅግ የላቀ ነበር።

ይህ የበለጸገ የነፍሳት መከር ሃድሰን ቴለር ወደ እንግሊዝ በሄደበት ጊዜ ምሥጢሩን እስኪያገኝ ድረስ እንቆቅልሽ ሆኖ ቆየ። ከንግግሮቹ በአንዱ መጨረሻ አንድ ጨዋ ሰው ሊተዋወቀው ወደ ፊት መጣ። በተከተለው ውይይት ሰውየው ስለዚያ በቻይና የውስጥ ክፍል ስለሚገኘው ጣቢያ የነበረው ትክክለኛ እውቀት አቶ ቴለርን አስገረመው። አቶ ቴለርም፦ «ነገር ግን የዚያን ሥራ ሁኔታ እንዲህ አጥርተህ የምታውቀው እንዴት ነው?» ብሎ ጠየቀ። እርሱም፦ «ኦ! በዚያ ያለው ሚስዮናዊና እኔ የቀድሞ የኮሌጅ ጓደኛሞች ነን፤ ለዓመታት በመደበኛነት ደብዳቤ እንጻጻፋለን፤ የጠያቂዎችንና የአማኞችን ስም ይልክልኛል፤ እኔም እነዚህን በየዕለቱ በጸሎት ወደ እግዚአብሔር አቀርባቸዋለሁ» ብሎ መለሰ።

በመጨረሻ ምሥጢሩ ተገኘ! በአገሩ ሆኖ የሚጸልይ ሰው—ለይቶ፣ በየዕለቱ፣ በአሕዛብ መካከል ስላሉ ስለ ተወሰኑ ሰዎች የሚጸልይ። እውነተኛው የምልጃ ሚስዮናዊ ይህ ነው።

ዓለም ሁሉ እንደሚያውቀው፣ ሃድሰን ቴለር ራሱ እንዴት እንደሚጸልይ የሚያውቅና ጸሎቱ በፍሬያማ መልሶች የተባረከ ሰው ነበር። ዶክተር ሃዋርድ ቴለርና ባለቤቱ በጻፉት የሕይወቱ ታሪክ ውስጥ በተመለሰ ጸሎት የሚያበሩ ገጾችን አንዱን ከሌላው ተከትለው እናገኛለን። በ1853 ገና የሃያ አንድ ዓመት ወጣት ሳለ ለመጀመሪያ ጊዜ ወደ ቻይና በሚጓዝበት መንገድ ላይ ለእምነቱ ታላቅ ማበረታቻ የሆነ ግልጽ የጸሎት መልስ አገኘ። «በዳምፒየር የባሕር መተላለፊያ በኩል ገና አልፈው ነበር፤ ነገር ግን ደሴቶቹ ገና ከዓይናቸው አልተሰወሩም ነበር። ብዙውን ጊዜ ፀሐይ ከጠለቀች በኋላ ነፋስ ይነሣና እስከ ንጋት ድረስ ይቆይ ነበር። በሚቻለው ሁሉ ይጠቀሙበት ነበር፤ ቀን ቀን ግን ሸራዎቹ እየተርገበገቡ መርከቡ ቆሞ ይውል ነበር፤ ብዙ ጊዜም ወደ ኋላ እየተንሳፈፉ በሌሊት ያገኙትን ብልጫ በብዛት ያጡ ነበር።» ታሪኩም በሃድሰን ቴለር በራሱ ቃላት እንዲህ ይቀጥላል፦

«ይህ በተለይ የሆነው አንድ ጊዜ ወደ ኒው ጊኒ ሰሜን በአደገኛ ሁኔታ በተጠጋንበት ወቅት ነበር። የቅዳሜ ሌሊት ጉዞ ከየብሱ ሠላሳ ማይል ያህል ርቀት ወዳለ ስፍራ አደረሰን፤ በመርከቡ ወለል ላይ በተደረገው በእሑድ ጠዋት የአምልኮ ሥርዓት ጊዜ ካፒቴኑ ተጨንቆ እንደ ነበርና ደጋግሞ ወደ መርከቡ ጎን እንደሚሄድ ከማየት አላመለጥሁም። የአምልኮው ሥርዓት ሲፈጸም ምክንያቱን ከእርሱ ተረዳሁ። በሰዓት አራት ኖት የሚፈስ የባሕር ፍሰት በውኃ ውስጥ ወደ ተሰወሩ አለቶች እየወሰደን ነበር፤ እኛም እጅግ ተጠግተን ስለ ነበር ከሰዓት በኋላውን በሰላም እናልፋለን ማለት የማይመስል ነበር። ከምሳ በኋላ ትልቁ ጀልባ ወደ ውኃ ወረደ፤ መርከበኞቹም ሁሉ የመርከቡን ፊት ከየብሱ ለመመለስ ሞከሩ፤ ነገር ግን አልተሳካላቸውም።

«ለተወሰነ ጊዜ በመርከቡ ወለል ላይ በዝምታ አብረን ከቆምን በኋላ ካፒቴኑ እንዲህ አለኝ፦

«‹እንግዲህ ሊደረግ የሚችለውን ሁሉ አድርገናል። ውጤቱን ከመጠበቅ በቀር ምንም ማድረግ አንችልም።›

«አንድ አሳብ መጣልኝና እንዲህ ብዬ መለስሁ፦ ‹የለም፣ ገና ያላደረግነው አንድ ነገር አለ።›

«‹ምንድር ነው?› ብሎ ጠየቀ።

«‹በመርከቡ ላይ ካለነው መካከል አራታችን ክርስቲያኖች ነን። እያንዳንዳችን ወደ ገዛ ክፍላችን እንሂድና በአንድነት በተስማማ ጸሎት ጌታ አሁኑኑ ነፋስ እንዲሰጠን እንለምነው። ፀሐይ ስትጠልቅ እንደሚልከው አሁንም በቀላሉ ሊልከው ይችላል።›

«ካፒቴኑ በዚህ ሐሳብ ተስማማ። እኔም ሄጄ ሌሎቹን ሁለት ሰዎች አነጋገርኋቸው፤ ከአናጺው ጋር ከጸለይሁ በኋላ አራታችንም እግዚአብሔርን ለመጠበቅ ወደየክፍላችን ገባን። መልካም ነገር ግን እጅግ አጭር የጸሎት ጊዜ አሳለፍሁ፤ ከዚያም ልመናችን እንደ ተሰጠ ልቤ እጅግ ስለ ረካ መለመኔን መቀጠል አልቻልሁም፤ ብዙም ሳልቆይ ዳግመኛ ወደ መርከቡ ወለል ወጣሁ። እግዚአብሔርን የማይፈራ ሰው የሆነው የመጀመሪያው መኰንን በኃላፊነት ላይ ነበር። ወደ እርሱ ሄጄ ሸራው ከመርከቡ ገመዶች ጋር እየተጋጨ የሚያሰማውን ከንቱ መርገብገብ ለመቀነስ ተሰብስበው የነበሩትን የዋናውን ሸራ ጫፎች ወይም ማዕዘኖች እንዲለቅቅ ጠየቅሁት።

«‹ይህ ምን ይጠቅማል?› ብሎ በሻካራ ቃል መለሰልኝ።

«ከእግዚአብሔር ነፋስን እንደ ለመንን፣ ነፋሱም ወዲያውኑ እንደሚመጣ፣ እኛም በዚያን ጊዜ ወደ አለቶቹ እጅግ ተጠግተን ስለ ነበር አንዲትም ደቂቃ የምናባክንበት ጊዜ እንደሌለ ነገርሁት።

«እየረገመና በንቀት እያየኝ ስለ ነፋስ ከመስማት ይልቅ ነፋሱን ማየት እንደሚመርጥ ተናገረ።

«ነገር ግን እርሱ ሲናገር ዓይኑን እከታተል ነበር፤ ዓይኑ ወደ ላይኛው ሸራ ሲወጣ ተከተልሁት፤ በዚያም፣ በእርግጥ፣ የዚያ ከሁሉ በላይ ያለው ሸራ ጫፍ በነፋሱ መንቀጥቀጥ ጀምሮ ነበር።

«‹ነፋሱ እየመጣ መሆኑን አታይምን? ያንን የላይኛውን ሸራ ተመልከት!› ብዬ ጮኽሁ።

«‹የለም፣ ይህ የድመት መዳፍ ብቻ ነው› ብሎ መለሰ (ይህም ትንሽ የነፋስ ሽውታ ማለት ነው)።

«‹የድመት መዳፍም ሆነ አልሆነ› ብዬ ጮኽሁ፤ ‹እባክህ ዋናውን ሸራ ልቀቅና ጥቅሙን እናግኝ።›

«ይህንም ለማድረግ አልዘገየም። በሌላ ደቂቃ ውስጥ የሰዎቹ ከባድ የእግር ኰቴ በመርከቡ ወለል ላይ መሰማቱ ምን እንደ ሆነ ለማየት ካፒቴኑን ከክፍሉ አስወጣው። ነፋሱ በእርግጥ መጥቶ ነበር! በጥቂት ደቂቃዎች ውስጥ በሰዓት ስድስት ወይም ሰባት ኖት እየተጓዝን ውኃውን እያረስን እንሄድ ነበር ... ነፋሱም አንዳንድ ጊዜ ወጥ ባይሆንም የፔሉ ደሴቶችን እስክናልፍ ድረስ ፈጽሞ አላጣነውም።

«እንዲህ አድርጎ እግዚአብሔር አበረታታኝ» ይላል ይህ የሚጸልይ ቅዱስ፤ «በቻይና ጠረፍ ላይ ከማረፌ በፊት ማንኛውንም ዓይነት ችግር በጸሎት ወደ እርሱ እንዳቀርብ፣ እርሱም የጌታ ኢየሱስን ስም እንደሚያከብርና እያንዳንዱ አስቸጋሪ ሁኔታ የሚጠይቀውን ርዳታ እንደሚሰጥ እንድጠብቅ።»

ከጥቂት ጊዜ በፊት በካምብሪጅ ባደረገው ንግግር («የእምነት ሕይወት» በተባለው መጽሔት፣ ኤፕሪል 3 ቀን 1912 እንደ ተዘገበው) አቶ ኤስ. ዲ. ጎርደን የጸሎትን እውነተኛነትና ጸሎት ተራ ወሬ አለመሆኑን ከእውነተኛ ሕይወት በምሳሌ ለማስረዳት፣ በገዛ አገሩ ስለሚኖር አንድ ሰው ታሪክ ተወዳዳሪ በሌለው በራሱ መንገድ ተረከ።

«ይህ ሰው» አለ አቶ ጎርደን፣ «ከጥንታዊ የኒው ኢንግላንድ ቤተ ሰብ፣ ጥቂት ወደ ኋላ ስንሄድ ደግሞ ከእንግሊዝ ቤተ ሰብ የተገኘ ነበር። በቁመቱ ግዙፍ፣ በአእምሮውም ስለታም፣ በዩኒቨርሲቲም የተማረ ሰው ነበር። ወደ ምዕራብ ሄዶ ይኖር ነበር፤ ከእናንተ የጋራ ምክር ቤት ጋር በሚመሳሰለው በእኛ ኮንግረስ ምክር ቤት አንድን ታዋቂ ወረዳ ይወክል ነበር። በዚያም ታዋቂ መሪ ነበር። ያደገው በክርስቲያን ቤተ ሰብ ውስጥ ነበር፤ ነገር ግን ተጠራጣሪ ነበር፤ በክርስትና ላይም ንግግሮችን ያደርግ ነበር። በንግግሮቹ እግዚአብሔር እንደሌለ—እርሱ እንደሚያስበው—በማያወላውል ሁኔታ ማረጋገጥ ደስ ያሰኘው እንደ ነበር ነገረኝ። የክህደቱ ዓይነት ይህ ነበር።

«አንድ ቀን በኮንግረሱ የታችኛው ምክር ቤት ተቀምጦ እንደ ነበር ነገረኝ። ወቅቱ የፕሬዚዳንት ምርጫ ጊዜ ነበር፤ የፓርቲ ስሜትም እጅግ የጋለበት ጊዜ ነበር። አንድ ሰው ስለ መንፈሳዊ ነገሮች ያስባል ተብሎ ከሚጠበቅባቸው ስፍራዎች ሁሉ ያ የመጨረሻው ስፍራ ነው ብሎ ማንም ያስብ ነበር። እንዲህ አለ፦ ‹በዚያ በተጨናነቀው ምክር ቤትና በዚያ በጋለው ድባብ ውስጥ በወንበሬ ላይ ተቀምጬ ሳለሁ፣ መኖሩን በተሳካ ሁኔታ ልክድ እችላለሁ ብዬ ያሰብሁት እግዚአብሔር ልክ እዚያው ከበላዬ ሆኖ ወደ እኔ እየተመለከተ እንደ ሆነ፣ በእኔና በምሠራበትም መንገድ እንደ ተከፋ የሚል ስሜት መጣብኝ። ለራሴም እንዲህ አልሁ፦ «ይህ የሚያስቅ ነገር ነው፤ ምናልባት ሥራ አብዝቼ ይሆናል። ሄጄ ጥሩ ምግብ እበላለሁ፤ ረጅም የእግር ጉዞም አደርጋለሁ፤ ራሴንም አራግፋለሁ፤ ይህ ስሜት ይለቀኝ እንደ ሆነም አያለሁ።»› ተጨማሪ ምግቡን በላ፤ ተራመደ፤ ወደ ወንበሩም ተመለሰ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር በዚያ እንዳለና በእርሱ እንደ ተከፋ የሚለው ስሜት ሊራገፍ አልቻለም። ቀን ከቀን የእግር ጉዞ ቢያደርግም ስሜቱን ሊያራግፈው ፈጽሞ አልቻለም። ከዚያም፣ እንደ ነገረኝ፣ በዚያ ያሉትን ጉዳዮች ለማስተካከል በግዛቱ ወዳለው የምርጫ ክልሉ ተመለሰ። የግዛቱ አገረ ገዥ የመሆን ምኞት ነበረው፤ ፓርቲውም በግዛቱ ውስጥ ገዢው ፓርቲ ነበር፤ እንደነዚህ ያሉ ነገሮች ሊገመቱ እስከሚችሉ ድረስም፣ በማዕከላዊ ምዕራባችን ከሚገኙት እጅግ ተጽእኖ ፈጣሪ ግዛቶች በአንዱ አገረ ገዥ ለመሆን በተራው ላይ ነበር። እንዲህም አለ፦ ‹ያንን ጉዳይ በተቻለኝ መጠን ለማስተካከልና ለእርሱም ለመዘጋጀት ወደ ቤት ሄድሁ። ነገር ግን ቤት ደርሼ ሰላምታ ተለዋውጠን ገና ሳንጨርስ፣ ትጉ ክርስቲያን ሴት የነበረችው ሚስቴ ጥቂቶቻቸው ክርስቲያን እንድሆን ትንሽ የጸሎት ቃል ኪዳን እንዳደረጉ ነገረችኝ።› ገና ያሳለፈውን ልምምድ እንድታውቅበት ስላልፈለገ በተቻለው መጠን ግድ የለሽ መስሎ፦ ‹ይህ ነገር፣ ይህ ጸሎታችሁ የጀመረው መቼ ነው?› አላት። እርሷም ቀኑን ነገረችው። ከዚያም በፍጥነት አሰበ፤ ወደ ኋላ መለስ ብሎ ሲያስብም ያ እንግዳ ስሜት ለመጀመሪያ ጊዜ የመጣበት ቀን በቀን መቍጠሪያው ላይ ያ ቀን እንደ ነበረ ዐወቀ።

«እንዲህም አለኝ፦ ‹እጅግ ተናወጥሁ። ታማኝ ለመሆን ፈለግሁ። በእግዚአብሔር ባለማመኔ ፍጹም ታማኝ ነበርሁ፤ ትክክል እንደ ሆንሁም አስብ ነበር። ነገር ግን እርሷ የተናገረችው እውነት ከሆነ፣ ልክ አንድ የሕግ ባለሙያ በአንድ ጉዳይ ላይ ማስረጃውን እንደሚመረምር ብቻ ብመለከተው እንኳ፣ በጸሎታቸው በእርግጥ አንድ ነገር እንዳለ የሚያሳይ ጥሩ ማስረጃ ይሆን ነበር። እጅግ በጣም ተናወጥሁ፤ ታማኝ ለመሆን ፈለግሁ፤ ምን እንደማደርግም አላወቅሁም። በዚያችው ሌሊት ወደ አንዲት ትንሽ የሜቶዲስት ቤተ ጸሎት ሄድሁ፤ አንድ ሰው እንዴት እንደሚያነጋግረኝ ዐውቆ ቢሆን ኖሮ በዚያች ሌሊት ክርስቶስን እቀበል የነበረ ይመስለኛል።› ከዚያም በማግሥቱ ሌሊት በየሌሊቱ ስብሰባዎች ወደሚካሄዱበት ወደዚያው ቤተ ጸሎት ዳግመኛ እንደ ሄደና በዚያም በመሠዊያው ፊት ተንበርክኮ ታላቁንና ብርቱውን ፈቃዱን ለእግዚአብሔር ፈቃድ እንዳስገዛ ነገረኝ። ቀጥሎም፦ ‹መስበክ እንዳለብኝ ዐወቅሁ› አለ፤ አሁንም በአንድ የምዕራብ ግዛት እየሰበከ ነው። ይህ የታሪኩ ግማሽ ነው። ሚስቱንም አነጋገርኋት—በዚህ ሁሉ ውስጥ ያለውን ትምህርት ለማግኘት ሁለቱን ግማሾች ማገጣጠም ፈልጌ ነበር—እርሷም ይህን ነገረችኝ። ክርስቲያን ነበረች—እናንተ በስም ብቻ ክርስቲያን የምትሉት ዓይነት—ይህ እንግዳ የቃላት መደበላለቅ ነው። ከዚያም ሕይወቷን ሙሉ በሙሉ ለጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ወደ መስጠት የተመራችበት ጊዜ መጣ። እንዲህም አለች፦ ‹ወዲያውኑ ባሌ ክርስቲያን እንዲሆን የነበረኝ ምኞት እጅግ በረታ፤ ክርስቲያን እስኪሆን ድረስ በየዕለቱ ስለ እርሱ ለመጸለይ ያንን ትንሽ ቃል ኪዳን አደረግን። በዚያች ሌሊት ከመተኛቴ በፊት በአልጋዬ አጠገብ ተንበርክኬ ስለ ባሌ እጸልይ ነበር፤ እጅግ አጥብቄ እጸልይ ነበር፤ ከዚያም አንድ ድምፅ፦ «ባልሽ ቢለወጥ የሚመጡትን ውጤቶች ለመቀበል ፈቃደኛ ነሽን?» አለኝ።› ያ ትንሽ መልእክት እጅግ ግልጽ ስለ ነበር እንደ ፈራች ተናገረች፤ እንዲህ ያለ ልምምድ ከቶ አጋጥሟት አያውቅም ነበር። ነገር ግን ይበልጥ አጥብቃ መጸለይን ቀጠለች፤ ዳግመኛም ያ ጸጥ ያለ ድምፅ፦ ‹የሚያስከትለውን ነገር ለመቀበል ፈቃደኛ ነሽን?› አላት። ዳግመኛም የመደንገጥና የመፍራት ስሜት ተሰማት። ነገር ግን ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ እያሰበች መጸለይን ቀጠለች፤ እርሷ እንደ ገለጸችው፣ ለሦስተኛ ጊዜ ያ ጸጥ ያለ ድምፅ ከበፊቱ ይበልጥ በጸጥታ መጣ፦ ‹የሚያስከትለውን ነገር ለመቀበል ፈቃደኛ ነሽን?›

«ከዚያም በታላቅ ትጋት እንዲህ እንዳለች ነገረችኝ፦ ‹አምላክ ሆይ፣ ባሌ አንተን ብቻ ቢያውቅና እውነተኛ ክርስቲያን ሰው ቢሆን፣ አንተ መልካም ነው ለምትለው ለማንኛውም ነገር ፈቃደኛ ነኝ።› ያ ጸሎት ከከንፈሮቿ በወጣ ጊዜ ወዲያውኑ ልትገልጸው የማትችለው አስደናቂ የሰላም ስሜት፣ ታላቅ ሰላም፣ ‹አእምሮን ሁሉ የሚያልፍ ሰላም› ወደ ልቧ እንደ መጣ ተናገረች፤ ከዚያችም ቅጽበት ጀምሮ—ያቺ የቃል ኪዳኑ ሌሊት፣ ባሏ ያን የመጀመሪያ እንግዳ ልምምድ ያገኘባት ሌሊት ነበረች—ክርስቶስን እንደሚቀበል የነበራት ማረጋገጫ ፈጽሞ አልለቀቃትም። ነገር ግን በዚያ ሁሉ ሳምንታት ውጤቱ እየመጣ እንደ ሆነ በጽኑ ማረጋገጫ ጸለየች። የሚያስከትለው ነገር ምን ነበር? ማንም ትንሽ ነው ብሎ የሚያስበው አይመስለኝም። በጣም ታዋቂ የፖለቲካ ሥልጣን የያዘ ሰው ሚስት ነበረች፤ የግዛቱ የመጀመሪያ ባለ ሥልጣን ለመሆን በተራ ላይ የነበረ ሰው ሚስት ነበረች፤ እርሷም በዚያ ግዛት በማኅበራዊ ኑሮ ረገድ በይፋ ቀዳማዊት እመቤት ልትሆን ነበር፤ ያ ማኅበራዊ ደረጃ የሚያስገኘው ክብርም ሁሉ ይኖራት ነበር። አሁን ግን የአንድ የሜቶዲስት ሰባኪ ሚስት ናት፤ ቤቷ በየሁለት ወይም በየሦስት ዓመቱ ይለወጣል፤ ከዚህ ስፍራ ወደዚያ ስፍራ ትዘዋወራለች፤ ማኅበራዊ ደረጃዋም እጅግ የተለየ ነው፤ ገቢዋም በሌላ መንገድ ሊኖራት ከሚችለው እጅግ የተለየ ነው። ሆኖም በልቧ የእግዚአብሔርን አስደናቂ ሰላም፣ በፊቷም የእግዚአብሔርን ብርሃን ከዚያች ሴት የበለጠ የያዘች ሴት ከቶ አላገኘሁም።»

አቶ ጎርደን በዚያ ታሪክ ላይ የሰጠው አስተያየት ይህ ነው፦ «እንግዲህ በዚያ ጸሎት አማካይነት በእግዚአብሔር ዓላማ ውስጥ ምንም ለውጥ እንዳልነበረ ወዲያውኑ ማየት ትችላላችሁ። ጸሎቱ ዓላማውን ወደ ፍጻሜ አደረሰው እንጂ አልለወጠውም። ነገር ግን የሴቲቱ ራስን መስጠት እግዚአብሔር ሊፈጽመው የፈለገውን ፈቃድ ለመፈጸም ዕድል ሰጠ። ራሳችንን ለእርሱ ብንሰጥና ፈቃዱን ብንማር፣ ኃይላችንንም ሁሉ ፈቃዱን በመማርና ለፈቃዱ በመገዛት ብናውል፣ ያን ጊዜ መጸለይ እንጀምራለን፤ የጸሎቱንም እጅግ ታላቅ ኃይል ሊቋቋም የሚችል ምንም ነገር የለም። ከእግዚአብሔር ጋር ለመገናኘት የሚበቃ ቅንነት ያላቸው፣ የሕይወታቸውን ሁሉ ጌትነት ለእርሱ የሚሰጡ፣ ፈቃዱን የሚማሩና ከዚያም ኢየሱስ ራሱን እንደ ሰጠ ራሳቸውን ለቅዱሱ የምልጃ አገልግሎት የሚሰጡ ብዙ ሰዎች ምነው በኖሩ!»

እግዚአብሔርን ለሚያውቅና እንዴት እንደሚጸልይ ለሚያውቅ ወንድ ወይም ሴት በሚመጡት መልሶች ውስጥ ምንም የሚያስደንቅ ነገር የለም። የእግዚአብሔር አሳብና ፈቃድ እንደ ሆነ በሚያውቁት መሠረት ስለሚለምኑ እንደሚሰሙ እርግጠኞች ናቸው። በሜቶዲስት ኤፒስኮፓል ቤተ ክርስቲያን የአውሮፓ ጳጳስ የሆነው ዶክተር ዊልያም በር ከጥቂት ዓመታት በፊት በቪየና ያለውን የወንዶች ትምህርት ቤታቸውን በጎበኘ ጊዜ ዓመቱ ገና ባያልቅም ያለው ገንዘብ ሁሉ ወጥቶ እንዳለቀ እንዳገኘ ይናገራል። በአሜሪካ ላሉት ወዳጆቹ ልዩ ጥሪ ለማቅረብ አመነታ። ከመምህራኑ ጋር ተመካከረ። ጉዳዩን በትጋትና በማያቋርጥ ጸሎት ወደ እግዚአብሔር አቀረቡ፤ ልመናቸውን እንደሚሰጣቸውም አመኑ። ከዐሥር ቀን በኋላ ጳጳስ በርት በሮም ነበር፤ በዚያም በኒው ዮርክ ካለ አንድ ወዳጁ በይዘቱ እንዲህ የሚል ደብዳቤ ደረሰው፦ «አንድ ቀን ጠዋት በብሮድዌይ ወዳለው ቢሮዬ ስሄድ (ቀኑም መምህራኑ ይጸልዩበት የነበረው ያው ቀን ነበር)፣ በቪየና ላለው የወንዶች ትምህርት ቤት ገንዘብ እንደሚያስፈልግህ አንድ ድምፅ የነገረኝ መሰለኝ። ለሥራው የሚሆን ቼክ በታላቅ ደስታ አያይዤ ልኬልሃለሁ።» ቼኩ የሚያስፈልገውን ያህል ገንዘብ የያዘ ነበር። በቪየናና በኒው ዮርክ መካከል ምንም ሰብዓዊ ግንኙነት አልነበረም። ነገር ግን ገና ሲናገሩ እግዚአብሔር መለሰላቸው።

ከጥቂት ጊዜ በፊት በአንድ የእንግሊዝ ሃይማኖታዊ ሳምንታዊ መጽሔት ላይ አንድ ታዋቂ ሰባኪ ለልጆች ባደረገው ንግግር ውስጥ የተረከው ታሪክ ዘገባ ወጣ። ለታሪኩ እውነተኛነት ዋስትና መስጠት ይችል ነበር። አንዲት ልጅ በገጠር ባለ አንድ ጎጆ ውስጥ ታማ ተኝታ ነበር፤ ታናሽ እኅቷም ሐኪሙ ከቤቱ ሲወጣ፦ «ከተአምር በቀር ምንም ሊያድናት አይችልም» ሲል ሰማችው። ትንሿ ልጅ ወደ ገንዘብ ማጠራቀሚያዋ ሄዳ በውስጡ የነበሩትን ጥቂት ሳንቲሞች አወጣች፤ በፍጹም የልብ ቅንነትም በመንደሩ መንገድ ላይ ካለው ከአንዱ ሱቅ ወደ ሌላው ሱቅ እየሄደች፦ «እባካችሁ፣ ተአምር መግዛት እፈልጋለሁ» ብላ ጠየቀች።

ከእያንዳንዱ ሱቅ ተስፋዋ ተቈርጦ ወጣች። የአካባቢው መድኃኒት ቤት ባለቤት እንኳ፦ «ውዴ፣ እዚህ ተአምር አንሸጥም» ለማለት ተገደደ። ነገር ግን ከበሩ ውጭ ሁለት ሰዎች እየተነጋገሩ ነበር፤ የልጅቱንም ልመና ሰምተው ነበር። አንደኛው ከለንደን ሆስፒታል የመጣ ታላቅ ሐኪም ነበር፤ የምትፈልገውንም እንድታስረዳው ጠየቃት። ችግሩን በተረዳ ጊዜ ከእርሷ ጋር ወደ ጎጆው ፈጥኖ ሄደ፤ የታመመችውን ልጅ መረመረና እናቲቱን፦ «እውነት ነው—ሊያድናት የሚችለው ተአምር ብቻ ነው፤ ደግሞም አሁኑኑ መፈጸም አለበት» አላት። መሣሪያዎቹን አምጥቶ ቀዶ ጥገናውን አደረገ፤ የታማሚዋም ሕይወት ዳነ።

ዲ. ኤል. ሙዲ ስለ ጸሎት ኃይል ይህን ምሳሌ ይሰጣል፦ «በኤድንበራ ሳለሁ አንድ ወዳጄ አንድን ሰው አመለከተኝና፦ ‹ያ ሰው የኤድንበራ የኢአማኒዎች ክበብ ሊቀ መንበር ነው› አለኝ። ሄጄ አጠገቡ ተቀመጥሁና፦ ‹ወዳጄ፣ በስብሰባችን ስላየሁህ ደስ ብሎኛል። ስለ ደኅንነትህ ያሳስብሃልን?› አልሁት።

«‹ከሞት በኋላ ሕይወት እንዳለ አላምንም።›

«‹እንግዲያው በጉልበትህ ተንበርከክና ልጸልይልህ።›

«‹የለም፣ በጸሎት አላምንም።›

«እርሱ እንደ ተቀመጠ አጠገቡ ተንበርክኬ ጸለይሁ። በዚህ እጅግ አፌዘበት። ከአንድ ዓመት በኋላ ዳግመኛ አገኘሁት። እጁን ይዤ፦ ‹እግዚአብሔር እስካሁን ጸሎቴን አልመለሰምን?› አልሁት።

«‹እግዚአብሔር የለም። ጸሎትን በሚመልስ አምላክ የምታምን ከሆንህ በእኔ ላይ ሞክረው።›

«‹እንግዲህ አሁን ብዙ ሰዎች ስለ አንተ እየጸለዩ ነው፤ የእግዚአብሔር ጊዜ ይመጣል፤ ገናም እንደምትድን አምናለሁ።›

«ከተወሰነ ጊዜ በኋላ ከኤድንበራ ታዋቂ ጠበቆች ከአንዱ ደብዳቤ ደረሰኝ፤ ኢአማኒው ወዳጄ ወደ ክርስቶስ እንደ መጣና ከክበቡ አባላት ዐሥራ ሰባቱ የእርሱን ምሳሌ እንደ ተከተሉ ነገረኝ።

«እግዚአብሔር ጸሎትን እንዴት እንደሚመልስ አላውቅም ነበር፤ እንደሚመልስ ግን ዐውቅ ነበር። ወደ እግዚአብሔር በድፍረት እንቅረብ።»

ሮበርት ሉዊስ ስቲቨንሰን በባሕር ላይ ስለ ተነሣ ማዕበል ሕያው ታሪክ ይተርካል። ሞገዶቹ በመርከቡ ላይ ሲገነፍሉ በታችኛው ክፍል የነበሩት ተሳፋሪዎች እጅግ ደነገጡ። በመጨረሻም ከእነርሱ አንዱ ትእዛዝ ተላልፎ ተሳቦ ወደ መርከቡ ወለል ወጣ፤ ሳይርበተበት መሪውን ወደሚያሽከረክረውና ከመሪው ጋር ታስሮ ወደ ነበረው ወደ መርከቡ ነጂ መጣ። የመርከቡ ነጂም በፍርሃት የተዋጠውን ሰው አየና የሚያረጋጋ ፈገግታ ሰጠው። ተሳፋሪውም ወደ ታች ወረደና፦ «የመርከቡን ነጂ ፊት አየሁ፤ እርሱም ፈገግ አለ። ሁሉም ደኅና ነው» እያለ ሌሎቹን አጽናናቸው።

በጸሎት በር በኩል ወደ አብ ፊት መንገዳችንን ስናገኝ የሚሰማን እንዲሁ ነው። ፊቱን እናያለን፤ እጁ በሁኔታዎች መሪ ላይ ስለ ሆነ፣ እርሱም «ነፋሳትና ባሕርስ ስንኳ የሚታዘዙለት» ስለ ሆነ፣ ሁሉም ደኅና እንደ ሆነ እናውቃለን። ከእርሱ ጋር በኅብረት ስንኖር፣ እንደምንቀበል በሙሉ መተማመን እየለመንንና የእምነታችንን ትክክለኛነት የሚያረጋግጥ መልስ እያገኘን፣ በመተማመን ወደ ፊቱ እንመጣለን።