የሚያነጻ እምነት

ኤፌሶን 3:17-19 እንዲህ ይላል፦ «ክርስቶስም በእምነት በልባችሁ እንዲኖር፥ በፍቅርም ተተክላችሁና መሠረት ተመሥርታችሁ፥ ስፋቱና ርዝመቱ ከፍታውና ጥልቀቱ ምን ያህል እንደ ሆነ ከቅዱሳን ሁሉ ጋር ትረዱ ዘንድ፥ ከመታወቅም የሚያልፈውን የክርስቶስን ፍቅር ታውቁ ዘንድ ትበረቱ ዘንድ፥ እስከ እግዚአብሔርም ፍጹም ሙላት ድረስ ትሞሉ ዘንድ።»

ውድ ጓዶቼ ሆይ፥ የመጨረሻውን ደብዳቤዬን ስዘጋ ስለ ጉዳያችን እጅግ አስፈላጊ ክፍል—ይኸውም ልብን ስለሚያነጻው የእምነት ተግባር—እናገር እንደ ነበር ታስታውሳላችሁ። በዚያን ጊዜ አንድ ነገር ተናግሬአለሁ፤ ነገር ግን ወደ እርሱ መመለስ አለብኝ፤ የንጽሕናን በረከት ሲፈልጉ ብዙዎች የሚሰናከሉትና የሚወድቁት እዚህ ላይ ነውና።

ከኃጢአት ፍጹም ነጻ ወደ መውጣት በር ድረስ ይመጣሉ። ወደ ቅድስና መቅደስ ውስጥ ይመለከታሉ። ለመግባት ይናፍቃሉ። ሆኖም ወደ ውስጥ የሚያስገባቸውን አንዲት እርምጃ ለመውሰድ ያመነታሉ።

የሚያነጻውን እምነት አይለማመዱም። ስለዚህም ወደ ኋላ ይመለሳሉ—ለረጅም ጊዜ ወደ ኖሩበት ወደዚያ የማያረካ ኃጢአት የመሥራትና ንስሐ የመግባት ሕይወት ይመለሳሉ።

ይህ ብዙ ጊዜ ካለመረዳት የሚመጣ መሆኑን እርግጠኛ ነኝ። ስለዚህ ይህን ጉዳይ ይበልጥ ግልጽ ላደርገው እወዳለሁ—ነፍስ ወደ ሙሉ መዳን የምትገባበት ያ እምነት በእውነት ምን እንደ ሆነ። አስቀድመን ያየናቸውን አንዳንድ ነገሮች እደግም ይሆናል። ነገር ግን ይህ እርግጠኛ ሳትሆኑ ከመተዋችሁ ይሻላል። መቶ ጊዜም ቢሆን ደጋግሜ ተናግሬ እንድትረዱኝ እመርጣለሁ።

የሚያነጻ እምነት የሚጀምረው ስለ በረከቱ ራሱ በሚኖር ግልጽ መረዳት ነው። ያ መረዳት ፍጹም ላይሆን ይችላል፤ ነገር ግን ንጽሕና በእውነት ምን ማለት እንደ ሆነ ለመጨበጥ የሚበቃ መሆን አለበት። የሚያልፍ ስሜት አይደለም። ከፈተና ማረፍ ብቻ አይደለም። የማያቋርጥ የስሜት ግለት አይደለም። ሰው የእግዚአብሔርን መንፈስ ከእንግዲህ የማያሳዝንበት፣ ነገር ግን በፍጹም የሚወደውና በቅንነት የሚታዘዘው የልብ ሁኔታ ነው። እንዲህ ያለው እምነት ትኩረቱን በበረከቱ ላይ አድርጎ እንዲህ ይላል፦ «ንጹሕ ልብ እፈልጋለሁ። ያስፈልገኛል። ለእኔ የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው። ክርስቶስ ገዝቶልኛል። ጌታ ሆይ፥ የእኔ ይሁን።»

እምነታችሁ እዚያ ደርሷልን? ንጽሕና ምን እንደ ሆነ በእውነት ታያላችሁን? እንዲህ ከሆነ በረከቱ የእናንተ እስኪሆን ድረስ ያንን መረዳት አጥብቃችሁ ያዙ። ሰው ዋጋ ያለውና የሚቻል ነገርን በእውነት ሲያይ ምኞት ማደግ ይጀምራል። ስለ እርሱ ባሰባችሁና ባሰላሰላችሁ ቍጥር ይበልጥ ይስባችኋል። ቅድስናም እንዲሁ ነው። በእውነት እንዳለው ያህል ውድ እንደ ሆነ ካመናችሁ በአእምሮአችሁ ፊት ትጠብቁታላችሁ፤ ለእርሱ ያላችሁ ምኞትም ይጠልቃል።

ነገር ግን የሚያነጻ እምነት በምኞት ላይ አይቆምም። ወደ ፊት ይሄዳል። ይመርጣል። ማድነቅ፣ መናገር ወይም መመኘት ብቻ አይደለም። «የግድ አገኘዋለሁ» ይላል። ሰዎች መዳንን ራሱን እንዴት እንደሚይዙት እናያለን—ዋጋውን ይቀበላሉ፤ ሆኖም እርሱን ለመፈለግ ያዘገያሉ። ብዙዎች ቅድስናንም እንዲሁ ይይዙታል። «ቅዱስ መሆን ይገባኛል። ምነው ቅዱስ በሆንኩ። ጌታ ሆይ፥ ቅዱስ አድርገኝ—ነገር ግን አሁን አይደለም» ይላሉ።

እውነተኛ እምነት ግን አያዘገይም። ይመርጣል፤ ወዲያውም ይጀምራል። ይህ እምነት በመንገዱ ላይ የቆመውን ሁሉ ደግሞ ይተዋል። አንድ ነገር በእውነት ሲከበር ሰዎች እርሱን ለማግኘት ያነሱ ነገሮችን ለመተው ፈቃደኞች ናቸው። እዚህም እንዲሁ ነው። በንጽሕና ዋጋ በእውነት ካመናችሁ የሚያደናቅፋችሁን ማንኛውንም ነገር ለመተው ዝግጁ ትሆናላችሁ። አይከራከርም። ወደ ኋላ አይልም። ራሱን ይሰጣል።

ይህም ብዙዎች ወደሚያመነቱበት ነጥብ ያደርሰናል። ፈጽሞ ራስን ከመስጠት ይሸሻሉ። እግዚአብሔር ከእነርሱ የሚፈልገውን ይፈራሉ። ወዴት ሊልካቸው ወይም ምን እንዲያደርጉ ሊጠይቃቸው እንደሚችል ያስባሉ። ስለዚህ ወደ ኋላ ያፈገፍጋሉ—ከዚያም ወዲያ አይሄዱም። የሚያነጻ እምነት ግን ክርስቶስን በሌላ ዓይን ያየዋል። ፈጽሞ የሚገባው እንደ ሆነ ያየዋል። አገልግሎቱን መልካም አድርጎ ያያል። ስለዚህም ያለ ቅድመ ሁኔታ፣ ያለ አንዳች ማስቀረት፣ እርሱ በመረጠው በማናቸውም መንገድ ለመጠቀም ዝግጁ ሆኖ ሁሉን በፈቃዱ ያኖራል። እንዲህ ያለው ራስን መስጠት ከሰው አቅም ወሰን በቀር ሌላ ወሰን የለውም። ይህ እምነት እግዚአብሔር አስቀድሞ ባደረገው ላይም ያርፋል። ቅድስና በክርስቶስ እንደ ተገዛና በቃሉም ተስፋ እንደ ተሰጠ ያስተውላል። እግዚአብሔር «አነጻችኋለሁ» ሲል ይሰማል፤ እርሱም «አዎን፥ ጌታ ሆይ—እንዲሁ እንደሚሆን አምናለሁ» ብሎ ይመልሳል።

ነገር ግን ከዚያም የበለጠ ወደ ፊት ይሄዳል። እግዚአብሔር ፈቃደኛ መሆኑን ብቻ አያምንም። እግዚአብሔር አሁን እያደረገው እንደ ሆነ ያምናል። ስለዚህ እጠይቃችኋለሁ—ይህ ንጽሕና መቼ ወደ እናንተ ይመጣል? ነገ ትላላችሁን? ምናልባት—ግን ማን እርግጠኛ ሊሆን ይችላል? በሞት ሰዓት ትላላችሁን? ምናልባት—ግን ያን ማን ሊያረጋግጥ ይችላል? ለምን አሁን አይሆንም? እነሆ፥ የተወደደው ሰዓት አሁን ነው፤ እነሆ፥ የመዳን ቀን አሁን ነው።