ምስጋና

ከጸሎት ክፍሎች መካከል ቀጥሎ የምጠቅሰው ምስጋና ነው። ከእግዚአብሔር ስለምንቀበለው ነገር ከዚህ ይበልጥ አመስጋኞች መሆን ይገባናል። ከእናንተ እናቶች መካከል አንዳንዶቻችሁ በቤተ ሰባችሁ ውስጥ ሁልጊዜ የሚያማርር—ከቶ የማያመሰግን—ልጅ ይኖራችሁ ይሆናል። ለእንዲህ ያለ ልጅ ማናቸውንም ነገር ማድረግ ብዙም ደስ እንደማያሰኝ ታውቃላችሁ። ሁልጊዜ የሚያጕረመርምና ለምትሰጡት ነገር ፈጽሞ የማያመሰግን የሚመስል ለማኝ ቢገጥማችሁ፣ ብዙ ሳትቆዩ በሩን ፊቱ ላይ ጭራሽ ትዘጉበታላችሁ። ውለታ ቢስነት ከሚገጥሙን ነገሮች ሁሉ እጅግ ከባዱ ነው ማለት ይቻላል። ታላቁ እንግሊዛዊ ገጣሚ እንዲህ ይላል፦

«ንፈስ፣ ንፈስ፣ አንተ የክረምት ነፋስ— እንደ ሰው ውለታ ቢስነት ጨካኝ አይደለህም፤ ጥርስህ ያን ያህል የሰላ አይደለም፤ አትታይምና፣ እስትንፋስህ ሻካራ ቢሆንም።»

የሚያደርጉትን ሰዎች እጅግ ስለሚያዋርደው ስለዚህ ክፉ ነገር አጥብቀን ብንናገር አይበዛም። በክርስቲያኖች መካከል እንኳ ከመጠን በላይ ይታያል። እነሆ፣ ቀን ከቀን ከእግዚአብሔር በረከትን እንቀበላለን፤ ሆኖም በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያለው ውዳሴና ምስጋና ምንኛ ጥቂት ነው!

ጉርናል የክርስቲያን የጦር ዕቃ በተባለው መጽሐፉ «በሁሉ አመስግኑ» የሚለውን ቃል ጠቅሶ እንዲህ ይላል፦ «‹ለቅኖች ምስጋና ይገባል።› ‹የማያመሰግን ቅዱስ› የሚለው አነጋገር በራሱ እርስ በርሱ የሚጋጭ ነው። ክፉነትና ውለታ ቢስነት አብረው የሚኖሩና አብረው የሚሞቱ መንታዎች ናቸው፤ ሰው ክፉ መሆኑን በተወ መጠን ማመስገን ይጀምራል። እግዚአብሔር ከእጃችሁ የሚጠብቀው ይህንኑ ነው፤ የፈጠራችሁም ለዚህ ዓላማ ነው። እንድትኖሩ—አዎን፣ በክርስቶስ ብፁዓን ሆናችሁ እንድትኖሩ—በሰማይ ውሳኔ ሲተላለፍ፣ ምክንያቱ በዚህ ዘመን በምድር፣ ለዘላለምም በሰማይ ለእርሱ ስምና ምስጋና እንድትሆኑ ነበረ። እግዚአብሔር ይህን ቢያጣ ከዕቅዱ ዋና ክፍል አንዱ ይቀርበታል። ምሕረትን ሁሉ እንዲሰጥ የሚገፋፋው ለክብሩ መዝሙር የምትደርሱበትን ነገር ሊሰጣችሁ ካልሆነ ምንድን ነው? ‹በእውነት ሕዝቤ፥ የማይዋሹ ልጆች ናቸው፤ መድኃኒትም ሆናቸው።›

«ከእጃችሁ ቅንነትን ይጠብቃል። አባት ስሙን ለልጁ ካልሆነ ለማን አደራ ይሰጣል? ልዑል ከሚወዳቸው ሰዎች መካከል ካልሆነ ክብርን ከየት ይጠብቃል? ያላችሁበት ሁኔታ እንዲህ ያለ ነው፤ ካላችሁ ምሕረቶች ሁሉ ታናሽ የሆነችው ከቀረው ዓለም ሁሉ ትበልጣለች። ክርስቲያን ሆይ፣ አንተና ጥቂቶቹ ወንድሞችህ ሰማይንና ምድርን በመካከላችሁ ትካፈላላችሁ! እግዚአብሔር ከእናንተ የሚከለክለው ምን አለው? ፀሐይ፣ ጨረቃና ከዋክብት ብርሃን እንዲሰጧችሁ ተሰቅለዋል፤ ባሕርና የብሱ ሀብታቸውን ለጥቅማችሁ ይዘዋል፤ ሌሎች በእነርሱ ላይ የሚገፉ ወራሪዎች ናቸው፤ እናንተ ግን ሕጋውያን ወራሾቻቸው ናችሁ፤ ለሌሎች በማገልገላቸውም ያቃስታሉ። መላእክት ክፉዎችም በጎዎችም ያገለግሏችኋል፤ ክፉዎቹ ሲፈትኗችሁ ያለ ፈቃዳቸው እንደ ማድ ቤት አሽከሮች ተገደው ጸጋዎቻችሁን ይፈትጋሉ፣ ያወለውላሉ፣ ለታላቅ መጽናናታችሁም መንገድ ያዘጋጃሉ፤ በጎዎቹ መላእክት ደግሞ የሰማያዊ አባታችሁ አገልጋዮች ናቸው፤ በክንዳቸውም ሊሸከሟችሁ አይንቁም። አምላካችሁ ራሱን ከእናንተ አይከለክልም፤ እርሱ ዕድል ፈንታችሁ ነው—አባት፣ ባል፣ ወዳጅ። እግዚአብሔር የራሱ ደስታ ነው፤ እናንተንም እርሱን ደስ እንድትሰኙበት ያስገባችኋል። ኦ፣ ተገዥ ከልዑሉ ጽዋ መጠጣቱ ይህ እንዴት ያለ ክብር ነው! ‹ከተድላህ ፈሳሽ ታጠጣቸዋለህ።› ይህ ሁሉ ደግሞ በላባችሁና በደማችሁ የተገዛ አይደለም፤ የግብዣው ዋጋ በሌላው ተከፍሏል፤ እርሱም የሚጠብቀው ለመሥራቹ የምታቀርቡትን ምስጋና ብቻ ነው። በወንጌል ሥር የኃጢአት መሥዋዕት አልተጫነም፤ የሚጠብቀው ሁሉ የምስጋና መሥዋዕት ነው።»

ቻርኖክ ስለ መንፈሳዊ አምልኮ ሲያስተምር እንዲህ ይላል፦ «በቤዛነት ጸጋ ዘመን የእግዚአብሔር ምስጋና እጅግ የተመረጠ መሥዋዕትና አምልኮ ነው። በወንጌል ሥር ይህ የአምልኮ ዋናውና ዘላለማዊው ክፍል ነው። መዝሙረኛው ስለ ወንጌል ዘመን ሲናገር ወደዚህ ዓይነቱ አምልኮ ያነሣሣል፦ ‹ለእግዚአብሔር አዲስ ቅኔ ተቀኙ፤ የጽዮን ልጆች በንጉሣቸው ደስ ይበላቸው፤ ቅዱሳን በክብር ሐሴት ያድርጉ፤ በመኝታቸውም ላይ በታላቅ ድምፅ ይዘምሩ፤ የእግዚአብሔር ከፍ ያለ ምስጋና በአፋቸው ይሁን።› ሁለቱንም መዝሙራት የሚጀምረውም የሚጨርሰውም ሃሌ ሉያ! በማለት ነው። በልብ ውስጥ የእግዚአብሔር ምስጋና ምንም የሌለበት አምልኮ መንፈሳዊና ወንጌላዊ አምልኮ ሊሆን አይችልም። በወንጌል የተገለጡትን የሚሰገድላቸውን የእግዚአብሔር ፍጹምነቶች ማሰላሰል ወደ እርሱ ይበልጥ በቁም ነገር እንድንቀርብ፣ ይበልጥ በመተማመን በረከቱን እንድንለምን፣ በክንፍ ባለው እምነትና ፍቅር ወደ እርሱ እንድንበርና በፊቱ በምንቆምበት ጊዜ ይበልጥ በመንፈስ እንድናከብረው ያደርገናል።»

መጽሐፍ ቅዱስ ስለ ጸሎት ከሚናገረው ይልቅ ስለ ምስጋና የሚናገረው እጅግ ይበዛል፤ ሆኖም የምስጋና ስብሰባዎች ምንኛ ጥቂቶች ናቸው! ዳዊት በመዝሙሮቹ ሁልጊዜ ምስጋናን ከጸሎት ጋር ይቀላቅላል። ሰሎሞን በቤተ መቅደሱ መመረቅ ጊዜ በጸሎት በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ አሸነፈ፤ ቤቱን የሞላውን ክብር ያወረደው ግን የምስጋና ድምፅ ነበረ፤ እንዲህ ብለን እናነባለንና፦ «ካህናቱም ከመቅደሱ በወጡ ጊዜ (በዚያ የተገኙት ካህናት ሁሉ ተቀድሰው ነበር፤ ያን ጊዜም በየሰሞናቸው አያገለግሉም ነበር፤ መዘምራኑም ሌዋውያን ሁሉ—አሳፍ፥ ኤማን፥ ኤዶታም፥ ልጆቻቸውና ወንድሞቻቸውም—ጥሩ በፍታ ለብሰው ጸናጽልና በገና መሰንቆም ይዘው በመሠዊያው በምሥራቅ በኩል ቆመው ነበር፤ ከእነርሱም ጋር መለከት የሚነፉ መቶ ሀያ ካህናት ነበሩ)፥ መለከት ነፊዎቹና መዘምራኑ እንደ አንድ ሆነው እግዚአብሔርን በማመስገንና በማክበር አንድ ድምፅ ባሰሙ ጊዜ፥ በመለከትና በጸናጽል በዜማ ዕቃም ድምፃቸውን ከፍ አድርገው፦ ‹ቸር ነውና፥ ምሕረቱም ለዘላለም ነውና› እያሉ እግዚአብሔርን ባመሰገኑ ጊዜ፥ ያን ጊዜ ቤቱ፥ የእግዚአብሔር ቤት፥ በደመና ተሞላ፤ የእግዚአብሔርም ክብር የእግዚአብሔርን ቤት ሞልቶት ነበርና ካህናቱ ከደመናው የተነሣ ቆመው ማገልገል አልቻሉም።»

ደግሞም ኢዮሣፍጥ በእምነትና ለእግዚአብሔር ባለው የአመስጋኝነት ልብ በተነሣሣ ምስጋና በአሞንና በሞዓብ ሠራዊት ላይ ድል እንደ ተቀዳጀ እናነባለን።

«ማልደውም ተነሥተው ወደ ቴቁሔ ምድረ በዳ ወጡ፤ ሲወጡም ኢዮሣፍጥ ቆሞ፦ ‹ይሁዳና በኢየሩሳሌም የምትኖሩ ሆይ፥ ስሙኝ፤ በአምላካችሁ በእግዚአብሔር እመኑ፥ ትጸናላችሁም፤ በነቢያቱም እመኑ፥ ይከናወንላችሁማል› አለ። ሕዝቡንም ካማከረ በኋላ በሠራዊቱ ፊት እየወጡ ለእግዚአብሔር የሚዘምሩትንና የቅድስናውን ውበት የሚያመሰግኑትን፦ ‹ምሕረቱ ለዘላለም ነውና እግዚአብሔርን አመስግኑ› እንዲሉ ሾመ። መዘመርና ማመስገንም በጀመሩ ጊዜ እግዚአብሔር በይሁዳ ላይ በመጡት በአሞንና በሞዓብ ልጆች በሴይርም ተራራ ሰዎች ላይ ድብቅ ጦር አደረገ፤ እነርሱም ተመቱ።»

በኒው ኢንግላንድ በመጀመሪያዎቹ ሰፋሪዎች መካከል ታላቅ ተስፋ መቁረጥ በነበረበት ዘመን፣ በአንድ ሕዝባዊ ጉባኤያቸው ላይ የጾም ቀን እንዲታወጅ ሐሳብ ቀረበ ይባላል። አንድ ሽማግሌ ገበሬ ተነሣ፤ በማጕረምረማቸው ሰማይን እያስቈጡ እንደ ሆነ ተናገረ፤ የወሰዷቸውን እርምጃዎች ገመገመ፤ የሚያመሰግኑበት ብዙ ነገር እንዳላቸው አሳየ፤ የጾም ቀን ከመወሰን ይልቅ የምስጋና ቀን እንዲወሰን ሐሳብ አቀረበ። እንዲሁም ተደረገ፤ ልማዱም ከዚያ ጊዜ ጀምሮ እስከ ዛሬ ቀጥሏል።

ችግራችን ምንም ያህል ታላቅ፣ ኀዘናችንም ምንም ያህል ጥልቅ ቢሆን ለምስጋና ስፍራ አለ። ቶማስ አዳምስ እንዲህ ብሏል፦ «በመታሰቢያህ ታቦት ውስጥ የመናውን መሶብ፣ የሕይወትን እንጀራ ብቻ ሳይሆን የአሮንን በትር፣ የተሻልህበትን የተግሣጽ አለንጋ ጭምር አኑር። ኢዮብ እንዳለው፣ ጌታ ሲሰጥ ብቻ ሳይሆን ሲወስድም የተባረከ ይሁን። በጽጌረዳ ላይ እየተራመዱ ወደ ሰማይ መሄድ እንደሌለ የሚያይ እግዚአብሔር ልጆቹን በተግሣጽ መንገድ ላይ ያኖራቸዋል፤ በእርማት እሳትም የብልሹነትን ዝገት ይበላል። እግዚአብሔር መከራን ይልካል፤ ከዚያም እንድንጠራው ይነግረናል፤ መዳናችንን ተስፋ ይሰጣል፤ በመጨረሻም ከእኛ የሚፈልገው ሁሉ እንድናከብረው ብቻ ነው። በመከራ ቀን ጥራኝ፤ አድንሃለሁ፥ አንተም ታከብረኛለህ።» እንደ ሌሊት ወፍ በሌሊት መዘመር እንችላለን፤ ከጆን ኒውተንም ጋር እንዲህ ማለት እንችላለን—

«የሚገጥመኝ ሁሉ ለበጎዬ ስለሚሠራ፣ መራራው ጣፋጭ፣ መድኃኒቱም ምግብ ነው፤ አሁን ቢያም እንኳ ብዙ ሳይቆይ ያልፋል፤ ከዚያም—ኦ፣ እንዴት ደስ ያሰኛል!—የአሸናፊው መዝሙር ይሆናል።»

ከሐዋርያት ሁሉ እንደ ጳውሎስ መከራን የተቀበለ የለም፤ ነገር ግን ከእነርሱ መካከል እንደ እርሱ ደጋግሞ ሲያመሰግን የምናገኘው የለም። ለፊልጵስዩስ ሰዎች የጻፈውን መልእክት ተመልከቱ። በፊልጵስዩስ የደረሰበትን አስታውሱ፤ ብዙ ግርፋት እንደ ገረፉትና ወደ ወኅኒ እንደ ጣሉት። ሆኖም በዚያ መልእክት ውስጥ እያንዳንዱ ምዕራፍ ስለ ደስታና ስለ ምስጋና ይናገራል። ያ የታወቀው ክፍል አለ፦ «በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ።» አንድ ሰው እንዳለው፣ እዚህ ሦስት የከበሩ ሐሳቦች አሉ፦ «በአንዳች አለመጨነቅ፤ ስለ ሁሉ መጸለይ፤ ስለ ማናቸውም ማመስገን።» እግዚአብሔር ስላደረገልን ነገር በማመስገን ሁልጊዜ የበለጠ እናገኛለን። ጳውሎስ ደግሞ እንዲህ ይላል፦ «ሁልጊዜ ስለ እናንተ እየጸለይን የጌታችንን የኢየሱስ ክርስቶስን አባት እግዚአብሔርን እናመሰግናለን።» ስለዚህ ዘወትር ያመሰግን ነበር። ከመልእክቶቹ አንዱን ብታነሡ፣ ለእግዚአብሔር በሚቀርብ ውዳሴ የተሞሉ ሆነው ታገኟቸዋላችሁ።

ምንም ሌላ የምስጋና ምክንያት ባይኖር እንኳ፣ ኢየሱስ ክርስቶስ እንደ ወደደንና ስለ እኛ ራሱን እንደ ሰጠ ሁልጊዜ በቂ ምክንያት ይሆን ነበር። በአንድ ወቅት በናሽቪል አጠገብ አንድ ገበሬ በአንድ ወታደር መቃብር ላይ ተንበርክኮ ተገኘ። አንድ ሰው ወደ እርሱ መጥቶ «ለዚህ መቃብር ይህን ያህል ትኩረት የምትሰጠው ለምንድን ነው? ልጅህ እዚህ ተቀብሮ ነውን?» አለው። እርሱም «አይደለም» አለ። «በጦርነቱ ጊዜ ቤተ ሰቤ ሁሉ ታመው ነበር፤ እንዴት ትቻቸው እንደምሄድ አላወቅሁም። ለውትድርና ተመለመልሁ። ከጎረቤቶቼ አንዱ መጥቶ ‹እኔ በአንተ ፋንታ እሄዳለሁ፤ ቤተ ሰብ የለኝም› አለኝ። ሄደም። በቺካሞጋ ቈሰለ። ወደ ሆስፒታል ተወሰደ፤ በዚያም ሞተ። ጌታዬ፣ ብዙ ማይል ተጕዤ የመጣሁት በመቃብሩ ላይ ይህን ቃል ለመጻፍ ነው፦ ‹ስለ እኔ ሞተ።›»

አማኝ ስለ ተባረከው አዳኙ ይህን ሁልጊዜ ሊናገር ይችላል፤ በዚህም እውነት ደስ ሊሰኝ ይገባዋል። «እንግዲህ ዘወትር ለእግዚአብሔር የምስጋናን መሥዋዕት፥ ማለት ለስሙ የሚመሰክሩ የከንፈሮችን ፍሬ፥ በእርሱ እናቅርብለት።»

የእግዚአብሔር ምስጋና

«አንደበቴ ሆይ፥ ተናገር!
በየስፍራውም አውራ
የአምላኬን ምስጋና።
አንተ የሚንተባተብ ምላስ ሆይ፥ ተናገር!
እጅግ በሚያስደስት ድምፅ
ከፍ ያለ ምስጋናውን አስታውቅ።

«ባሕርና ምድር ሆይ፥ ተናገሩ!
የሰማይ ሩቅ ኮከብ ሆይ፥
ከሩቅ ግዛትህ ተናገር!
ዜማውን አንሡ፤
እስከ ፍጥረት
ዳርቻ ድረስ አዳርሱት።

«የሰማያት ሰማይ ሆይ፥ ተናገሪ!
አምላካችን በአንቺ
ብሩህ ማደሪያውን አድርጓልና።
መላእክት ሆይ፥ ተናገሩ፥ ተናገሩ!
በመዝሙር አውጁ
የዘላለም ስሙን።

«የአፈር ልጅ ሆይ፥ ተናገር!
ሥጋህን ለበሰ፤
ስለ አንተም ሰማይን ተወ።
የሞት ልጅ ሆይ፥ ተናገር!
ሞትህን ሞተ፤
አንተም የተሰቀለውን ባርክ።»

— ዶክተር ቦናር።