ለጸሎት የተሰጡ መልሶች

በዮሐንስ ወንጌል በአሥራ አምስተኛው ምዕራፍ በሰባተኛው ቍጥር ጸሎታቸው መልስ የሚያገኝላቸው እነማን እንደ ሆኑ እናገኛለን፦ «በእኔ ብትኖሩ ቃሎቼም በእናንተ ቢኖሩ የምትወዱትን ሁሉ ለምኑ ይሆንላችሁማል።» ደግሞም በያዕቆብ መልእክት በአራተኛው ምዕራፍ በሦስተኛው ቍጥር ጸሎታቸው መልስ ያላገኘላቸው ሰዎች ተጠቅሰው እናገኛለን፦ «ትለምናላችሁ፥ … በክፉ ትለምናላችሁና አትቀበሉም።» ትክክለኛው ዓላማ ስለሌለ መልስ የማያገኙ እጅግ ብዙ ጸሎቶች አሉ፤ የእግዚአብሔርን ቃል አልፈጸምንም፤ በክፉ እንለምናለን። በክፉ በምንለምንበት ጊዜ ጸሎታችን መልስ አለማግኘቱ መልካም ነገር ነው።

ጸሎታችን መልስ ካላገኘ፣ ያለ ትክክለኛ ዓላማ ጸልየን ወይም እንደ መጻሕፍት ቃል ሳንጸልይ ቀርተን ሊሆን ይችላል። ስለዚህ ጸሎታችን በምንፈልገው መንገድ መልስ ባያገኝም ተስፋ አንቍረጥ፤ መጸለይንም አንተው።

አንድ ሰው በአንድ ወቅት ወደ ጆርጅ ሙለር ሄዶ ስለ አንድ ጉዳይ እንዲጸልዩለት እንደሚፈልግ ነገራቸው። ሰውዬው ልመናውን እንዲፈጽምለት እግዚአብሔርን እጅግ ብዙ ጊዜ እንደ ለመነ፣ እርሱ ግን ይህን ማድረግ ተገቢ ሆኖ እንዳላገኘው ተናገረ። ሙለርም የማስታወሻ ደብተራቸውን አውጥተው ለሃያ አራት ዓመታት ሲጸልዩለት የኖሩትን የአንድ ሰው ስም ለሰውየው አሳዩት። ሙለር አክለውም ጸሎቱ ገና መልስ እንዳላገኘ፣ ነገር ግን ያ ሰው እንደሚለወጥ ጌታ ማረጋገጫ እንደ ሰጣቸውና እምነታቸውም በዚያ ላይ እንዳረፈ ተናገሩ።

አንዳንድ ጊዜ ገና በመጸለይ ላይ ሳለን ጸሎታችን ወዲያውኑ መልስ ሲያገኝ እናያለን፤ በሌላ ጊዜ ደግሞ መልሱ ይዘገያል። ነገር ግን በተለይ ሰዎች ምሕረትን ለማግኘት ሲጸልዩ መልሱ እንዴት ፈጥኖ ይመጣል! ጳውሎስን ተመልከቱ፤ «ጌታ ሆይ፥ ምን አደርግ ዘንድ ትወዳለህ?» ብሎ በጮኸ ጊዜ መልሱ ወዲያውኑ መጣ። ከዚያም ሊጸልይ ወደ መቅደስ የወጣው ቀራጭ—እርሱም ወዲያውኑ መልስ አገኘ። በመስቀል ላይ የነበረው ወንበዴ «ጌታ ሆይ፥ በመንግሥትህ በመጣህ ጊዜ አስበኝ» ብሎ ጸለየ፤ መልሱም ወዲያውኑ—በዚያው ቅጽበት በዚያው ስፍራ—መጣ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እንዲህ ያሉ ብዙ ታሪኮች አሉ፤ ነገር ግን ለረጅም ጊዜና ብዙ ጊዜ የጸለዩ ሌሎችም አሉ። ጌታ ልጆቹ ልመናቸውን በእርሱ ዘንድ ሲያስታውቁ—ችግራቸውን ሁሉ ዘርግፈው ሲነግሩት—መስማት ደስ ይለዋል፤ ከዚያም እኛ የእርሱን ጊዜ መጠበቅ ይገባናል። ያ ጊዜ መቼ እንደ ሆነ አናውቅም።

በኮነቲከት በሠራዊቱ ውስጥ ወንድ ልጅ የነበራት አንዲት እናት ነበረች፤ ልጇ ክርስቲያን ስላልነበረ በሄደ ጊዜ ልቧ ሊሰበር ምንም አልቀረውም ነበር። ቀን በቀን ስለ ልጇ ድምፅዋን በጸሎት ታነሣ ነበር። ከጊዜ በኋላ ወደ ሆስፒታል ተወስዶ በዚያ እንደ ሞተ ሰማች፤ ነገር ግን እንዴት እንደ ሞተ ምንም ማወቅ አልቻለችም። ዓመታት አለፉ፤ አንድ ቀንም አንድ ወዳጅ ከቤተ ሰቡ አባላት አንዱን በሥራ ጉዳይ ሊያይ መጣ። በግድግዳው ላይ የወታደሩ ልጅ ፎቶግራፍ ነበረ። ሰውዬው ተመለከተውና «ይህን ወጣት ታውቂው ነበርን?» አለ። እናቲቱም «ያ ወጣት ልጄ ነበር። ባለፈው ጦርነት ሞተ» አለች። ሰውዬውም «በደንብ አውቀው ነበር፤ በእኔ ክፍለ ጦር ውስጥ ነበረ» ብሎ መለሰ። ከዚያም እናቲቱ «ስለ አሟሟቱ የምታውቀው ነገር አለን?» ብላ ጠየቀች። ሰውዬውም «እኔ በሆስፒታሉ ውስጥ ነበርሁ፤ እርሱም በእምነት ድል አድራጊ ሆኖ እጅግ በሰላም ሞተ» አለ። እናቲቱ ስለ ልጇ አንዳች ነገር እሰማለሁ የሚለውን ተስፋ ቈርጣ ነበር፤ ነገር ግን ከዚህ ዓለም ከመለየቷ በፊት ጸሎቷ በእግዚአብሔር ዘንድ እንዳሸነፈ በማወቅ ረካች።

መልስ ያላገኙ መስለው የታዩን ብዙ ጸሎቶቻችን ወደ ሰማይ በደረስን ጊዜ መልስ አግኝተው የምናገኛቸው ይመስለኛል። እውነተኛ የእምነት ጸሎት ከሆነ እግዚአብሔር አያሳፍረንም። እግዚአብሔርን አንጠራጠር። በአንድ ወቅት በተገኘሁበት ስብሰባ ላይ አንድ ጨዋ ሰው አንድን ግለ ሰብ አመልክቶ «ያን በዚያ ያለውን ሰው ታየዋለህን? እርሱ ከአንድ የከሓዲዎች ማኅበር መሪዎች አንዱ ነው» አለኝ። አጠገቡ ተቀመጥሁ፤ ከሓዲውም እንዲህ አለ፦ «እኔ ክርስቲያን አይደለሁም። እነዚህን ሰዎች ለረጅም ጊዜ ስታታልላቸው ኖረሃል፤ ከእነዚህም አሮጊቶች አንዳንዶቹ ለጸሎት መልስ እንደምታገኝ እንዲያምኑ አድርገሃል። እስቲ በእኔ ላይ ሞክረው።» ጸለይሁ፤ ስነሣም ከሓዲው በብዙ ፌዝ «አልተለወጥሁም፤ እግዚአብሔር ጸሎትህን አልመለሰም!» አለ። እኔም «ነገር ግን ገና ልትለወጥ ትችላለህ» አልሁት። ከጥቂት ጊዜ በኋላ እንደ ተለወጠና በስብሰባዎቹ ውስጥ እያገለገለ እንዳለ የሚገልጥ ደብዳቤ ከአንድ ወዳጄ ደረሰኝ።

ኤርምያስ እንዲህ ብሎ ጸለየ፦ «አቤቱ ጌታ እግዚአብሔር ሆይ! እነሆ፥ ሰማይንና ምድርን በታላቅ ኃይልህና በተዘረጋች ክንድህ ፈጠርህ፤ ለአንተም የሚሳንህ ነገር የለም።» ለእግዚአብሔር የሚሳነው ነገር የለም፤ ይህ እንደ መሪ ቃል ልንይዘው የሚገባ መልካም ቃል ነው። ይህ ዘመን በዓለም ላይ የታላቅ በረከት ዘመን እንደ ሆነ አምናለሁ፤ ታላላቅ ነገሮችንም ልንጠብቅ እንችላለን። በረከቱ በዙሪያችን ሁሉ እየወረደ ሳለ ተነሥተን ከእርሱ እንካፈል። እግዚአብሔር «ወደ እኔ ጩኽ፥ እኔም እመልስልሃለሁ፥ የማታውቀውንም ታላቅና ኃይለኛ ነገር አሳይሃለሁ» ብሏል። እንግዲህ ጌታን እንጥራ፤ ይህም ስለ ራሳችን ሳይሆን ስለ ክርስቶስ ብሎ እንዲደረግ እንጸልይ።

ከብዙ ዓመታት በፊት በአንድ የክርስቲያኖች ጉባኤ ላይ አንድ ታዋቂ ሰው ተነሥቶ ተናገረ—ርዕሱም «ስለ ክርስቶስ ብሎ» የሚል ነበረ—በዚያም ክፍል ላይ አዲስ ብርሃን ፈነጠቀ። ከዚያ በፊት በዚያ መንገድ አይቼው አላውቅም ነበር። ጦርነቱ በተነሣ ጊዜ የዚህ ሰው አንድ ልጅ በሠራዊቱ ውስጥ ተመዝግቦ ነበር፤ ስለዚህ የወታደሮችን ጓድ ባየ ቍጥር ልቡ ወደ እነርሱ ይሳብ ነበር። ይህ ሰው በሚኖርባት ከተማ የወታደሮች ማረፊያ ቤት ከፈቱ፤ እርሱም በደስታ የኮሚቴው አባል ሆነ፤ ሊቀ መንበርም ሆኖ አገለገለ። ከጥቂት ጊዜ በኋላ ሚስቱን «ለእነዚህ ወታደሮች ብዙ ጊዜ ስለ ሰጠሁ ሥራዬን ቸል አልሁ» አላት፤ በዚያ ቀንም ማናቸውም ወታደር እንዳያውከው በጽኑ ቍርጥ አሳብ ወደ ቢሮው ሄደ። ብዙም ሳይቆይ በሩ ተከፈተ፤ አንድ ወታደርም ሲገባ አየ። ምንም ትኵረት ሳይሰጠው መጻፉን ቀጠለ፤ ምስኪኑ ሰውም ለተወሰነ ጊዜ ቆሞ ቀረ። በመጨረሻ ወታደሩ ጽሑፍ ያለበት አንድ አሮጌ የቆሸሸ ወረቀት አስቀመጠ። ሰውዬውም የልጁ የእጅ ጽሑፍ መሆኑን አስተዋለ፤ ወዲያውኑ ደብዳቤውን አንሥቶ አነበበ። ይዘቱ እንዲህ የሚል ነበር፦ «ውድ አባቴ ሆይ፣ ይህ ወጣት በእኔ ክፍለ ጦር ውስጥ ያለ ነው። አገሩን ሲከላከል ጤናውን አጥቷል፤ ሊሞትም ወደ እናቱ ቤት እየሄደ ነው። ስለ ቻርሊ ብለህ በደግነት ያዘው።» ሰውዬውም ወዲያውኑ ሥራውን ትቶ ወታደሩን ወደ ቤቱ ወሰደው፤ ወደ እናቱ ሊላክ እስኪችል ድረስም በደግነት ተንከባከቡት፤ ከዚያም ወደ ባቡር ጣቢያ ወስዶ «ስለ ቻርሊ ብሎ እግዚአብሔር ይባርክህ!» ብሎ ወደ ቤቱ ሸኘው።

እንግዲህ ጸሎታችን ስለ ክርስቶስ ብሎ ይሁን። ወንዶችና ሴቶች ልጆቻችን እንዲለወጡ የምንፈልግ ከሆነ ይህ ስለ ክርስቶስ ብሎ እንዲደረግ እንጸልይ። ዓላማችን ይህ ከሆነ ጸሎታችን መልስ ያገኛል። እግዚአብሔር ክርስቶስን ስለ ዓለም አሳልፎ ከሰጠ፣ ለእኛ የማይሰጠን ምን አለ? ክርስቶስን በክፋትና በኃጢአት ለተያዘ ዓለም ነፍሰ ገዳዮች፣ ተሳዳቢዎችና ዓመፀኞች ከሰጠ፣ ስለ ክርስቶስ ብለው ወደ እርሱ ለሚሄዱት የማይሰጣቸው ምን አለ? ጸሎታችን እግዚአብሔር ሥራውን ለእኛ ክብር ሳይሆን—ስለ እኛ ብሎ ሳይሆን—ስለ ላከው ስለ ተወዳጁ ልጁ ብሎ እንዲያስፋፋ ይሁን።

እንግዲህ ስንጸልይ መልስ መጠበቅ እንዳለብን እናስታውስ። መልሱን በተስፋ እንጠባበቅ። ጦርነቱ ሊያበቃ በተቃረበበት ጊዜ በደቡብ ከሚገኙ ከተሞቻችን በአንዷ የተደረገ ስብሰባ ሲጠናቀቅ አንድ ሰው እያለቀሰና እየተንቀጠቀጠ ወደ እኔ እንደ መጣ አስታውሳለሁ። እኔ የተናገርሁት አንዳች ነገር እንዳነቃው አሰብሁ፤ ምን እንደ ሆነም እጠይቀው ጀመር። ነገር ግን ከተናገርሁት አንዲት ቃል እንኳ ሊነግረኝ እንደማይችል አወቅሁ። «ወዳጄ ሆይ፣ ችግሩ ምንድን ነው?» አልሁት። እጁን ወደ ኪሱ አስገብቶ እንባው የፈሰሰበት ይመስል የቆሸሸ አንድ ደብዳቤ አወጣ። «ይህን ደብዳቤ» አለ፤ «ትናንት ማታ ከእኅቴ ተቀበልሁት። በየሌሊቱ ተንበርክካ ስለ እኔ ወደ እግዚአብሔር እንደምትጸልይ ትነግረኛለች። በካምበርላንድ ሠራዊት ሁሉ ውስጥ ከሁሉ የከፋሁ ሰው እኔ ነኝ ብዬ አስባለሁ። ዛሬ ፈጽሞ ጐስቍዬ ዋልሁ።» ያቺ እኅት ስድስት መቶ ማይል ርቃ ነበረች፤ ነገር ግን ለልባዊና ለሚያምን ጸሎቷ መልስ ሆኖ ወንድሟን አንበርክካዋለች። ከባድ ጉዳይ ነበር፤ ነገር ግን እግዚአብሔር የዚህችን እግዚአብሔርን የምትፈራ እኅት ጸሎት ሰምቶ መለሰ፤ ስለዚህ ሰውዬው በሸክላ ሠሪ እጅ እንዳለ ጭቃ ሆነ። ብዙም ሳይቆይ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ገባ—ሁሉም በእኅቱ ጸሎት ነበር።

ሠላሳ ማይል ያህል ርቆ ወደሚገኝ ሌላ ስፍራ ሄጄ ይህን ታሪክ ተናገርሁ። በሠራዊቱ ውስጥ መቶ አለቃ የነበረ አንድ ወጣት ብድግ ብሎ ቆሞ እንዲህ አለ፦ «ይህ ከእናቴ ያገኘሁትን የመጨረሻውን ደብዳቤ ያስታውሰኛል። በየሌሊቱ ፀሐይ ስትጠልቅ ስለ እኔ እንደምትጸልይ ነገረችኝ። ደብዳቤዋ ሲደርሰኝ ብቻዬን ገለል ብዬ ራሴን ለእግዚአብሔር እንድሰጥ ለመነችኝ። ገና ብዙ ጊዜ አለ ብዬ ደብዳቤውን ኪሴ ውስጥ አኖርሁት።» ቀጥሎም ከቤት የመጣው የሚቀጥለው ዜና እናቱ ማረፏ እንደ ነበረ ተናገረ። ብቻውን ወደ ጫካ ወጥቶ የእናቱ አምላክ እንዲምረው ጮኸ። ያ መቶ አለቃ ፊቱ እያበራ በስብሰባው ውስጥ ቆሞ እንዲህ አለ፦ «የእናቴ ጸሎት መልስ አግኝቷል፤ የሚቈጨኝ ብቸኛው ነገር እርሷ ይህን ለማወቅ በሕይወት አለመኖሯ ነው፤ ነገር ግን ውሎ አድሮ አገኛታለሁ።» ስለዚህ የጸሎታችንን መልስ ለማየት በሕይወት ባንኖርም፣ ወደ እግዚአብሔር በብርቱ ብንጮኽ መልሱ ይመጣል።

ከብዙ ዓመታት በፊት በስኮትላንድ ከሚስቱና ከሦስት ልጆቹ—ከሁለት ሴቶችና ከአንድ ወንድ ልጅ—ጋር የሚኖር አንድ ሰው ነበረ። የመስከር ልማድ ነበረው፤ በዚህም ምክንያት ሥራውን ያጣ ነበር። በመጨረሻ ጆኒን ይዞ ከቀድሞ ባልንጀሮቹ ርቆ ሕይወትን እንደ ገና ወደሚጀምርበት ወደ አሜሪካ እንደሚሄድ ተናገረ። የሰባት ዓመቱን ትንሽ ልጅ ይዞ ሄደ። አሜሪካ እንደ ደረሰ ብዙም ሳይቆይ ወደ መጠጥ ቤት ገብቶ ሰከረ። በመንገዶቹ ላይ ከልጁ ተለያየ፤ ከዚያም ወዲህ ዘመዶቹ ከቶ አላዩትም። ትንሹ ልጅ በአንድ የማሳደጊያ ተቋም ውስጥ ገባ፤ ከዚያም በኋላ በማሳቹሴትስ ሙያ እንዲማር ተሰጠ። በዚያ ለተወሰነ ጊዜ ከቆየ በኋላ አልረካም፤ ወደ ባሕር ሄደ፤ በመጨረሻም በሐይቆቹ ላይ ለመሥራት ወደ ቺካጎ መጣ። የሚንከራተት መንፈስ ነበረው፤ ባሕርንና የብስን አቋርጦ ሄዶ ነበር፤ አሁን ደግሞ በቺካጎ ነበረ። አንድ ጊዜ መርከቡ ወደ ወደብ በገባች ጊዜ ወደ አንድ የወንጌል ስብሰባ ተጋበዘ። የወንጌል የደስታ ድምፅ ልቡን ደረሰው፤ ክርስቲያንም ሆነ።

ክርስቲያን ሆኖ ጥቂት ጊዜ ከቆየ በኋላ እናቱን ለማግኘት እጅግ ጓጓ። በስኮትላንድ ወደሚገኙ ወደ ልዩ ልዩ ስፍራዎች ጻፈ፤ ነገር ግን የት እንዳለች ማወቅ አልቻለም። አንድ ቀን በመዝሙረ ዳዊት ውስጥ «በቅንነት የሚሄዱትን ከመልካም ነገር አያሳጣቸውም» የሚለውን አነበበ። መጽሐፍ ቅዱሱን ዘግቶ ተንበረከከና «አምላክ ሆይ፣ ላለፉት ወራት በቅንነት ለመሄድ ስሞክር ነበር፤ እናቴን እንዳገኝ እርዳኝ» አለ። ከዓመታት በፊት ጥሎት ወደ ሸሸበት ወደ ማሳቹሴትሱ ስፍራ መልሶ ለመጻፍ አሳብ መጣለት። ከስኮትላንድ የተላከ ደብዳቤ ለሰባት ዓመታት በዚያ ሲጠብቀው እንደ ነበረ ታወቀ። ወዲያውኑ በስኮትላንድ ወዳለው ስፍራ ጻፈ፤ እናቱም ገና በሕይወት እንዳለች አወቀ፤ መልሱ ወዲያውኑ ተመልሶ መጣ። ያን ደብዳቤ በተቀበለ ጊዜ ብታዩት ደስ ባለኝ ነበር። ወደ እኔ አመጣው፤ እንባውም እንዲህ ይፈስ ስለ ነበረ ሊያነበው እንኳ አልቻለም ነበር። እኅቱ ስለ እናቲቱ ጽፋ ነበር፤ እናቲቱ ለረጅም ጊዜ ስለ ጠፋው ልጅዋ በሰማችው ዜና እጅግ ስለ ተዋጠች መጻፍ አልቻለችም ነበር።

እኅቱ እንደ ጻፈችው፣ እርሱ በሄደባቸው በአሥራ ዘጠኙ ዓመታት ሁሉ እናቱ እንዲድንና በእርሱ ላይ ምን እንደ ደረሰ ለማወቅና አንድ ጊዜ እንደ ገና ለማየት በሕይወት እንድትኖር ቀንና ሌሊት ወደ እግዚአብሔር ስትጸልይ ኖራለች። አሁን፣ አለች እኅቱ፣ እርሱ በሕይወት በመኖሩ ብቻ ሳይሆን ክርስቲያን በመሆኑም እናቱ እጅግ ደስ ብሏታል። ብዙም ሳይቆይ እናቱና እኅቶቹ እርሱን ለማግኘት ወደ ቺካጎ መጡ።

ይህን ታሪክ የምጠቅሰው እግዚአብሔር ጸሎትን እንዴት እንደሚመልስ ለማሳየት ነው። ይህች እናት ለአሥራ ዘጠኝ ረጅም ዓመታት ወደ እግዚአብሔር ጮኸች። አንዳንድ ጊዜ እግዚአብሔር የልቧን መሻት ሊሰጣት ያላሰበ መስሎ ታይቷት ይሆናል፤ እርሷ ግን መጸለይዋን ቀጠለች፤ በመጨረሻም መልሱ መጣ።

የሚከተለው የግል ምስክርነት በቅርቡ በለንደን ባደረግናቸው ስብሰባዎች በአንዱ ላይ በሕዝብ ፊት የተሰጠ ነው፤ የእነዚህንም ገጾች አንባቢዎች ሊረዳና ሊያበረታታ ይችላል።

የጸሎት ስብሰባ ምስክርነት።

«ወዳጆቼ ሆይ፣ የምናገረው እኔ ያደረግሁትን ሳይሆን እግዚአብሔር ያደረገውን እንደ ሆነ እንድታስተውሉ እፈልጋለሁ። ይህን ማድረግ የሚችል እግዚአብሔር ብቻ ነበር! እኔ ራሴ ከረጅም ጊዜ በፊት ጉዳዩ የማይሆን ነው ብዬ ተስፋ ቈርጬበት ነበር። ነገር ግን ክርስቶስ በእርሱ በኩል ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ሁሉ ፈጽሞ ሊያድናቸው እንደሚችል ልነግራችሁ በዚህ ምሽት እዚህ የቆምሁት ከእግዚአብሔር ታላቅ ምሕረት የተነሣ ነው።

«የእነዚያ ‹ልመናዎች› [ሰካራሞች እንዲድኑ የቀረቡት] መነበብ እጅግ ልቤን ነካው። ስለ እኔ የቀረቡት የብዙ የጸሎት ልመናዎች ማስተጋቢያ መሰሉኝ። በአጠቃላይ ስለ ማኅበረ ሰቡና ስለ ሰው ተፈጥሮ ካለኝ እውቀት የተነሣ፣ እጅግ ብዙ በሆኑ ቤተ ሰቦች ውስጥ እንዲህ ያለ ልመና እንደሚያስፈልግ አውቃለሁ።

«ስለዚህ የምነግራችሁ ነገር የማንኛውንም ክርስቲያን ልብ ደስ ቢያሰኝ፣ እግዚአብሔርን የሚፈሩ አባትንና እናትን ስለ ልጆቻቸው መጸለያቸውን እንዲቀጥሉ ቢያበረታታ፣ ወይም ከተስፋ ክልል ውጭ እንደ ሆነ የተሰማውን ማንኛውንም ወንድ ወይም ሴት ቢረዳ፣ ስለዚህ እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ።

«እጅግ መልካም አጋጣሚዎች ነበሩኝ። ወላጆቼ ጌታ ኢየሱስን ይወዱ ነበር፤ በትክክለኛው መንገድ ሊያሳድጉኝም የሚችሉትን ሁሉ አደረጉ፤ ለተወሰነ ጊዜም እኔ ራሴ ክርስቲያን የምሆን መስሎኝ ነበር። ነገር ግን ከክርስቶስ ራቅሁ፤ ከእግዚአብሔርና ከመልካም ተጽዕኖዎች ሁሉ እየራቅሁ እየራቅሁ ሄድሁ።

«መጠጣት መጀመሪያ የተማርሁት በአንድ አዳሪ ትምህርት ቤት ነበር። በአሥራ ሰባት ዓመቴ ብዙ ጊዜ ከልክ በላይ እጠጣ ነበር፤ ነገር ግን ሃያ ሦስት ዓመት ገደማ እስኪሆነኝ ድረስ ፈጽሞ ከመበላሸት የጠበቀኝ የራስ ክብር ነበረኝ፤ ከዚያ ጀምሮ ሃያ ስድስት ዓመት እስኪሆነኝ ድረስ ግን ያለማቋረጥ ቍልቍል ወረድሁ። በካምብሪጅ በመጠጣት እየባሰብኝ ሄጄ የራስ ክብሬን ሁሉ አጣሁ፤ ከባልንጀሮችም የከፉትን በፈቃዴ መረጥሁ።

«ወዳጆቼ፣ ክርስቲያኖቹም ክርስቲያን ያልሆኑትም፣ ለእኔ ያለው ተስፋ እጅግ ጥቂት እንደ ሆነ እስኪያስቡና እስኪነግሩኝ ድረስ ከእግዚአብሔር እየራቅሁ እየራቅሁ ሄድሁ። ልዩ ልዩ ዓይነት ሰዎች ተማጽነውኝ ነበር፤ እኔ ግን ‹ተግሣጽን ጠላሁ›። የሃይማኖትን ሽታ ያለውን ነገር ሁሉ ጠላሁ፤ በዚያ መንገድ በተሰጠኝ በእያንዳንዱ መልካም ምክርና በማናቸውም ደግ ቃል ላይ አፌዝ ነበር።

«አባቴና እናቴ ሁለቱም ወደ ጌታ ስመጣ ሳያዩ ሞቱ። በሕይወት በኖሩበት ዘመን ሁሉ ስለ እኔ ጸለዩ፤ በመጨረሻውም ሰዓት እናቴ በሰማይ ከእርሷ ጋር እንድሆን እርሷን እንደምከተል ጠየቀችኝ። እርሷን ለማረጋጋትና ለማጽናናት እከተልሻለሁ አልኋት። ነገር ግን ከልቤ አልነበረም፤ ካረፈች በኋላም እውነተኛ ስሜቴን አሁን እንደምታውቅ አሰብሁ። ከሞተች በኋላ ከክፉ ወደ ባሰ ሄድሁ፤ ወደ ርኵሰትም ይበልጥ እየጠለቅሁ ገባሁ። መጠጥ ይበልጥ አጥብቆ ያዘኝ፤ እኔም ይበልጥ ዝቅ እያልሁ ወረድሁ። በተለምዶ በሚታወቀው አገላለጥ ‹መንገድ ዳር የወደቀ› ሰው ሆኜ አላውቅም፤ ነገር ግን በነፍሴ ከተራ የእንግዶች ማደሪያ ቤቶች በአንዱ እንደሚኖር ማንኛውም ሰው የወረድሁ ነበርሁ።

«ከካምብሪጅ በመጀመሪያ በሰሜን ወደምትገኝ አንዲት ከተማ ሄድሁ፤ በዚያም በአንድ የሕግ አማካሪ ዘንድ በሥልጠና ውል ተቀጠርሁ፤ ከዚያም ወደ ለንደን ሄድሁ። በሰሜን ሳለሁ ሙዲና ሳንኪ እኔ ወደምኖርባት ከተማ መጡ፤ እናቴ ከሞተች በኋላም ስለ እኔ መጸለይዋን ያልተወች አንዲት አክስቴ መጥታ ‹አንድ ውለታ ልለምንህ እፈልጋለሁ› አለችኝ። እጅግ ደግ ሆናልኝ ነበር፤ የምትፈልገውንም አውቅ ነበር። ‹ሄደህ ሙዲንና ሳንኪን እንድትሰማ ነው› አለች። ‹መልካም› አልሁ፤ ‹ተስማምተናል። ሄጄ ሰዎቹን እሰማለሁ፤ አንቺ ግን ዳግመኛ ከቶ እንዳትለምኚኝ። ይህን ቃል ትገቢልኛለሽን?› ‹አዎን› አለች፤ ‹ቃል እገባለሁ።› ሄድሁ፤ እንደ መሰለኝም የስምምነቱን ድርሻዬን በታላቅ ታማኝነት ፈጸምሁ።

«ስብከቱ እስኪያበቃ ድረስ ጠበቅሁ፤ ሙዲም ከመድረኩ ሲወርድ አየሁ። ስለ እኔ ልባዊ ጸሎት ቀርቦ ነበር፤ ስብከቱ እኔን እንዲመለከትና ወዲያውኑ ከስብከቱ በኋላ መጥቶ እንዲያነጋግረኝ በአክስቴና በእርሱ መካከል ስምምነት ነበረ። በመተላለፊያው ላይ ሙዲን አገኘነው፤ እኔም ሙዲ ሊያነጋግረኝ ሳይችል አክስቴን ዞሬ አልፌ ከሕንጻው በወጣሁ ጊዜ እጅግ ብልህ ነገር ያደረግሁ መሰለኝ።

«ከዚያ በኋላ ከእግዚአብሔር ይበልጥ ራቅሁ፤ ከሁለት እስከ ሦስት ዓመታት ለሚሆን ጊዜ በጸሎት ጕልበቴን ያንበረከክሁ አይመስለኝም። ወደ ለንደን ሄድሁ፤ ነገሮችም እየባሱ እየባሱ ሄዱ። አንዳንድ ጊዜ ራሴን ለመግታት ሞከርሁ። ስፍር ቍጥር የሌላቸው ውሳኔዎችን አደረግሁ። መጠጥን ላለመንካት ለራሴም ለወዳጆቼም ቃል ገባሁ። ውሳኔዎቼን ለጥቂት ቀናት፣ በአንድ ወቅትም ለስድስት ወራት ጠበቅሁ፤ ነገር ግን ፈተናው ከቀድሞው ሁሉ በበለጠ ኃይል መጥቶ ከበጎነት ጐዳና እያራቀ እያራቀ ጠራርጎ ወሰደኝ። በለንደን ሳለሁ ሥራዬንና ማድረግ የሚገባኝን ሁሉ ቸል አልሁ፤ ወደ ኃጢአትም ይበልጥ ሰመጥሁ።

«ከመጠጥ ባልንጀሮቼ አንዱ ‹ራስህን ካልገታህ ራስህን ትገድላለህ› አለኝ። ‹እንዴት ሆኖ?› ብዬ ጠየቅሁት። ‹እንደ ቀድሞህ ያህል መጠጣት ስለማትችል ራስህን እየገደልህ ነው።› ‹እንግዲያስ› ብዬ መለስሁ፤ ‹ምን ማድረግ እችላለሁ፤ አልችልም።› ምንም ዓይነት እርዳታ ሊኖረኝ የሚችል እስከማይመስለኝ ድረስ እንዲህ ያለ ሁኔታ ላይ ደረስሁ።

«እነዚህን ነገሮች መተረክ ያመኛል፤ ስተርካቸውም ከኀፍረት በቀር ሌላ ነገር እንዳይሰማኝ እግዚአብሔር ይጠብቀኝ። እነዚህን ነገሮች የምነግራችሁ አዳኝ ስላለን ነው፤ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ እኔን እንኳ ካዳነ እናንተንም ሊያድናችሁ ይችላል።

«በመጨረሻ በራሴ ላይ ያለኝን ቍጥጥር ሁሉ እስካጣሁ ድረስ ጉዳዮች በዚህ ሁኔታ ቀጠሉ።

«አንድ ቀን ስጠጣና ቢሊያርድ ስጫወት ውዬ ማታ ወደ ማደሪያዬ ተመለስሁ። እንደ ልማዴ ለጥቂት ጊዜ ተቀምጬ እንደ ገና ልወጣ አሰብሁ። ከመውጣቴ በፊት ማሰብ ጀመርሁ፤ ‹ይህ ሁሉ ፍጻሜው ምን ይሆናል?› የሚል አሳብ መጣብኝ። ‹ኦ› አልሁ በልቤ፣ ‹ይህን ማሰብ ምን ጥቅም አለው? ፍጻሜው ምን እንደሚሆን አውቃለሁ—በሥጋዬም በነፍሴም የዘላለም ጥፋቴ ነው!› ራሴን—ሥጋዬን—እየገደልሁ እንደ ሆነ ተሰማኝ፤ በነፍሴ ላይ የሚደርሰውንም ውጤት በሚገባ አውቅ ነበር። መዳን ለእኔ የማይቻል መሰለኝ። ነገር ግን ‹የማምለጫ መንገድ ይኖር ይሆን?› የሚል አሳብ በብርቱ መጣብኝ። ‹የለም› አልሁ፤ ‹ስፍር ቍጥር የሌላቸው ውሳኔዎችን አድርጌአለሁ። ከመጠጥ ለመራቅ የቻልሁትን ሁሉ አደረግሁ፤ ነገር ግን አልቻልሁም። የማይቻል ነው።›

«ልክ በዚያች ቅጽበት ከእግዚአብሔር ቃል የሆኑ ቃላት—ከልጅነቴ ጀምሮ ያላስታወስኋቸው ቃላት—ወደ አእምሮዬ መጡ፦ ‹ይህ በሰው ዘንድ አይቻልም በእግዚአብሔር ዘንድ ግን ሁሉ ይቻላል።› ከዚያም ልክ ቀደም ሲል በመቶ የሚቈጠሩ ጊዜያት እንዳደረግሁት አሁንም የማይቻል ነው ብዬ የተቀበልሁት ነገር፣ ወደ እርሱ ብሄድ እግዚአብሔር ራሱ ሊያደርገው ቃል የገባው ያው ብቸኛ ነገር እንደ ሆነ በቅጽበት አየሁ። ችግሮቹ ሁሉ በመንገዴ ላይ ተደቀኑ—ባልንጀሮቼ፣ ልዩ ልዩ ዓይነት አካባቢዎቼ፣ ፈተናዎቼም፤ እኔ ግን ቀና ብዬ ‹በእግዚአብሔር ዘንድ ይቻላል› ብዬ አሰብሁ።

«በዚያው ቅጽበት በዚያው በክፍሌ ውስጥ ተንበርክኬ የማይቻለውን እንዲያደርግ እግዚአብሔርን መለመን ጀመርሁ። በሚንተባተብ አንደበት ወደ እርሱ እንደ ጸለይሁ—ለሦስት ዓመታት ያህል አልጸለይሁም ነበር—‹እንግዲህ አሁን እግዚአብሔር ይረዳኛል› ብዬ አሰብሁ። እንዴት እንደ ሆነ ባላውቅም እውነቱን ያዝሁ። እንዴት እንደ ሆነ ከማወቄና ለነፍሴ ማረጋገጫ ወይም ሰላምና ዕረፍት ከማግኘቴ በፊት ዘጠኝ ቀናት አለፉ። እግዚአብሔር እንደሚያድነኝ በተስፋ በዚያው ቅጽበት ተነሣሁ። እውነት እንደ ሆነ ተቀበልሁት፤ በመጨረሻም እውነትነቱን አረጋገጥሁ፤ ስለዚህም እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ።

«ማድረግ የምችለው ከሁሉ የተሻለ ነገር ሄጄ ስለ ነፍሴ የሚያነጋግረኝና እንዴት እንደምድን የሚነግረኝ ሰው መፈለግ እንደ ሆነ አሰብሁ፤ ምንም እንኳ በመልካም ሁኔታ ያደግሁ ብሆንም ፍጹም አረማዊ ነበርሁና። ወጥቼ ለንደንን አሰስሁ፤ አንድ የዌስሊያን ቤተ ጸሎት እንኳ ማግኘት አለመቻሌ ስለ ሃይማኖተኛ ሰዎችና ስለ አምልኮ ስፍራዎች ምን ያህል ጥቂት እንደማውቅ ያሳያል። እናቴና አባቴ ዌስሊያኖች ነበሩ፤ የእነርሱ ቤተ እምነት የሆነ ስፍራ አገኛለሁ ብዬ አሰብሁ፤ ነገር ግን አልቻልሁም። ለአንድ ሰዓት ተኩል ፈለግሁ፤ በዚያችም ሌሊት ማንም ሰው ሊያስበው ወይም ሊገምተው በሚችለው እጅግ ፍጹምና የወረደ የሥጋና የነፍስ ጕስቍልና ውስጥ ነበርሁ።

«ወደ ማደሪያዬ ተመልሼ ወደ ላይኛው ፎቅ ወጣሁና በልቤ ‹እስክድን ድረስ አልተኛም› አልሁ። ነገር ግን ከመጠጡ የተነሣ እጅግ ታምሜ ነበር—በምሽት የተለመደውን ያህል ምግብ አልበላሁም ነበር፤ የሰውነቴም ምላሽ እጅግ ከባድ ስለ ነበረ (ለመተኛት ባልደፍርም እንኳ) ካልተኛሁ በማለዳ እጅግ አሳሳቢ ሁኔታ ላይ እንደምሆን ተሰማኝ።

«በማለዳ ምን እንደምሆን አውቅ ነበር፤ በመጠኑ ታድሼ ስነቃ ‹ትናንት ማታ ምንኛ ሞኝ ነበርሁ!› እያልሁ ብዙ ጊዜ እንዳደረግሁት እንደ ገና ወደ መጠጥ እሄድ ነበር። ነገር ግን እንደ ገና ‹እግዚአብሔር የማይቻለውን ማድረግ ይችላል። እኔ ራሴ ማድረግ የማልችለውን እርሱ ያደርጋል› ብዬ አሰብሁ። የኃጢአቴና የጕስቍልናዬ ክብደት እየተሰማኝ በተኛሁበት ሁኔታ እንድነቃ ጌታን ለመንሁ። ከዚያም አንቀላፋሁ። በማለዳ የት እንዳለሁ እንዳስታወስሁ የመጀመሪያው ነገር ‹የኃጢአት ወቀሳው ትቶኝ ይሆን?› ብዬ ማሰብ ነበር። አልተወኝም፤ ከቀድሞው ይበልጥ ተጨንቄ ነበር፤ እናም—ተፈጥሯዊ ቢሆንም እንግዳ ይመስል ነበር—ተነሥቼ ስለ ነፍሴ እንድጨነቅ ስላደረገኝ ጌታን አመሰገንሁ።

«እንዲህ ተሰምቷችሁ ያውቃልን? ምናልባት ከአንድ ስብሰባ ወይም ከአንድ ክርስቲያን ጋር ከተደረገ ውይይት በኋላ፣ ወይም የእግዚአብሔርን ቃል ካነበባችሁ በኋላ ተጨንቃችሁና ‹ልትረቱ ጥቂት ቀርቷችሁ› ወደ ክፍላችሁ ሄዳችሁ ይሆናል።

«ለስምንት ወይም ለዘጠኝ ቀናት ጌታን እየፈለግሁ ቀጠልሁ። በቅዳሜ ማለዳ ሄጄ ለጸሐፊዎቹ መንገር ነበረብኝ። ያ ከባድ ነበር። እንባዬ በጕንጮቼ ላይ እየፈሰሰ ነገርኋቸው። ሰው በሌሎች ሰዎች ፊት ማልቀስ አይወድም። ያም ሆነ ይህ፣ ክርስቲያን ለመሆን እንደምፈልግና እንደ ቈረጥሁ ነገርኋቸው። ጌታ ‹በእግዚአብሔር ዘንድ ሁሉ ይቻላል› በሚለው በዚያ የተስፋ ቃል ረዳኝ።

«አንድ ተጠራጣሪ አንገቱን ደፍቶ ምንም አልተናገረም። አብሬው ቢሊያርድ የምጫወተው ሌላ ሰው ደግሞ ‹ምነው እኔም ይህን ለመናገር ድፍረት በኖረኝ!› አለ። ቃሎቼ እንደ ገመትሁት ሳይሆን በሌላ መንገድ ተቀባይነት አገኙ። ነገር ግን በመጠጥ ራሴን እየገደልሁ እንደ ሆነ የነገረኝ ያው ሰው ‹ተክዘሃል፤ ደኅና አይደለህም፤ አንድ ብርጭቆ ብራንዲ ወይም ዊስኪ ይጠቅምሃል› እያለ እንድጠጣ ሊያደርገኝ አንድ ሰዓት ተኩል ሙሉ ሞከረ። እንድጠጣ ሊያደርገኝ ሞከረ፤ እኔም በመጨረሻ ወደ እርሱ ዞሬ ‹የነገርኸኝን ታስታውሳለህ፤ እኔ ከመጠጥ ለመራቅና ዳግመኛ ላለመንካት እየሞከርሁ ነው› አልሁት። ያንን ሳስብ የእግዚአብሔር የራሱ ቃል ትዝ ይለኛል፦ ‹የኀጥኣን ምሕረት ግን ጨካኝ ነው።›

«እናም ጌታ ያቺ ትንሽ ክር ነፍሴ ልትንጠለጠልበት የምትችል ገመድ እስክትሆን ድረስ ሳበኝ። ይበልጥ ወደ ራሱ አቀረበኝ፤ አዳኜ እንደ ሆነ እስካገኘሁ ድረስ። በእውነት እርሱ ‹በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ፈጽሞ ሊያድናቸው ይችላል።›

«በጕስቍልናዬ፣ በአቅመ ቢስነቴና በኃጢአቴ በእግዚአብሔር ፊት ወድቄ መዳን ለእኔ የማይቻል እንደ ሆነ፣ ከመጠጥ መራቅም የማይቻለኝ እንደ ሆነ እንደ ተናዘዝሁለት መንገር መርሳት የለብኝም፤ ነገር ግን ከዚያች ሌሊት ጀምሮ እስከዚህች ሰዓት ድረስ ለመጠጥ ትንሽ እንኳ ፍላጎት ኖሮኝ አያውቅም።

«ማጨስን መተው በእርግጥ ከባድ ትግል ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር በታላቅ ጥበቡ ለመጠጥ የነበረኝን ያንን የሚያሸንፍ ምኞት ብቻዬን ብዋጋው እንደምወድቅ ያውቅ ነበር፤ ያንንም ምኞት ፈጽሞ አስወገደው። ከዚያ ቀን ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ ጌታ ከመጠጥ ጠብቆኛል፤ እጅግ መራራ በሆነ ጥላቻም እንድጠላው አድርጎኛል። እኔ ምንም ብርታት እንደሌለኝ ብቻ ተናገርሁ፤ አሁንም የለኝም፤ ነገር ግን ‹ደግሞ በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ፈጽሞ ሊያድናቸው ይችላል› የተባለለት ጌታ ኢየሱስ ነው።

«የሚሰማኝ ማንም ሰው ተስፋን ሁሉ ቈርጦ ከሆነ ወደ አዳኙ ይምጣ! ‹እርሱ ሕዝቡን ከኃጢአታቸው ያድናቸዋልና› ስሙ ይህ ነው። ከዚያ ወዲህ በሄድሁበት ሁሉ አዳኜ ሆኖ አግኝቼዋለሁ። ትምክህት ከእኔ ይራቅ! በኀፍረቴ መመካት በሆነ ነበር። ስለ ራሴ እንዲህ የምናገረው ለኀፍረቴ ነው፤ ነገር ግን ኦ፣ አዳኙ ሊያድን ይችላል፤ ያድናልም!

«ክርስቲያን ወዳጆች ሆይ፣ መጸለያችሁን ቀጥሉ። ልጆቻችሁ ወደ ቤት ከመመለሳቸው በፊት እናንተ ወደ ሰማይ ልትሄዱ ትችላላችሁ። ወላጆቼ እንዲሁ ሆኑ፤ እኅቶቼም ለብዙ ብዙ ዓመታት ስለ እኔ ጸለዩ። አሁን ግን ሌሎችን ወደ ጽዮን በሚያደርጉት ጕዞ ልረዳቸው እችላለሁ። ስለ ምሕረቱ ሁሉ ጌታን አመስግኑ!

«አስታውሱ፦ ‹በእግዚአብሔር ዘንድ ሁሉ ይቻላል።› ከዚያም እንደ ቅዱስ ጳውሎስ ‹ኃይልን በሚሰጠኝ በክርስቶስ ሁሉን እችላለሁ።› ማለት ትችላላችሁ።»

ቀና ብለህ ተመልከት

«እጅግ የተተውሽ ነፍስ ሆይ፣ ቀና ብለሽ ተመልከቺ! ለአንቺ
አንድ የታመነ ድምፅ እርግጠኛ እፎይታን ተስፋ ይሰጣል።
ኃጢአትሽ ምንም ይሁን፣ ኀዘንሽ ምንም ይሁን፣
ሁሉን ለኢየሱስ ንገሪው። እርሱ ልባቸው የዛለ
ወደሚያለቅሱበት ይመለከታል፤ ገና ያልተሟላውን
ጸሎት በፍቅር ሊያዳምጥ፣ ወይም የእንባን
ጸጥ ያለ ልመና ሊያነብ ይቀርባል።
ዝምተኛ ነፍስ ሆይ፣ መብትሽን አታጪ፤
ኀዘንሽን በአዳኝሽ እግር ሥር አፍስሺው።
ምጽዋትን የሚሰጠውን እጅ የሚገፋ የትኛው የተጣለ ሰው ነው?
ኦ፣ ድምፅሽን ይስማ፤ ድምፅሽ ለእርሱ ጣፋጭ ነውና።»

ኤ. ኤስ.