መገዛት

በጸሎት ውስጥ ሌላው አስፈላጊ ክፍል መገዛት ነው። እውነተኛ ጸሎት ሁሉ ለእግዚአብሔር ፈጽሞ በመገዛት መቅረብ አለበት። ልመናችንን በእርሱ ዘንድ ካስታወቅን በኋላ ቋንቋችን «ፈቃድህ ትሁን» የሚል መሆን አለበት። ከእኔ ፈቃድ ይልቅ የእግዚአብሔር ፈቃድ እንዲሆን አንድ ሺህ እጥፍ እመርጣለሁ። እግዚአብሔር ወደ ፊት የሚሆነውን እንደሚያይ እኔ ማየት አልችልም፤ ስለዚህ ለራሴ ከምመርጥ ይልቅ እርሱ እንዲመርጥልኝ መተው እጅግ የተሻለ ነው። በመንፈሳዊ ነገሮች ረገድ አሳቡን አውቃለሁ። ፈቃዱ እኔ እንድቀደስ ነው፤ ስለዚህ ስለዚያ በመተማመን ወደ እግዚአብሔር መጸለይና ለጸሎቴ መልስ መጠበቅ እችላለሁ። ወደ ምድራዊ ጉዳዮች ስንመጣ ግን ነገሩ ይለያል፤ የምለምነው ነገር እግዚአብሔር ስለ እኔ ያለው ዓላማ ላይሆን ይችላል።

አንድ ሰው በመልካም አገላለጥ እንዲህ ብሏል፦ «በዚህ እርግጠኛ ሁኑ፦ ጸሎት ማለት እግዚአብሔርን ወደ አሳቤና ወደ ዓላማዬ ዝቅ አድርጌ ማውረድና አገዛዙን እንደ ሞኝነቴ፣ እንደ ከንቱነቴና አንዳንድ ጊዜም እንደ ኃጢአተኛ አሳቤ ማጣመም ማለት አይደለም። ጸሎት ማለት እኔ ከእርሱ ጋር ወደ አንድ ስሜት፣ ወደ አንድነትና ወደ አንድ ዓላማ ከፍ ማለቴ ነው፤ ወደ ምክሩ መግባቴና ዓላማውን ሙሉ በሙሉ መፈጸሜ ነው። አንዳንድ ጊዜ ስለ ጸሎት ፈጽሞ ተቃራኒ ባሕርይ እንዳለው አድርገን የምናስብ ይመስለኛል፤ በእርሱ አማካይነት በሰማይ ያለውን አባታችንን ወደ አእምሮአችን የመጣውን ሁሉና የሞኝነትና የአጭር እይታ ዓላማችንን የሚፈጽመውን ሁሉ እንዲያደርግ የምናሳምነው ወይም የምናግባባው ይመስል። በዚህ ፈጽሜ ተረድቻለሁ፦ ለእኔም ሆነ ለዓለም የሚበጀውን እኔ ልረዳ ከምችለው ይልቅ እግዚአብሔር አብልጦ ያውቃል፤ ስለዚህ ‹የእኔ ፈቃድ ትሁን› ማለት በሥልጣኔ ውስጥ ቢሆን እንኳ፣ ይልቁንም ለእርሱ ‹የአንተ ፈቃድ ትሁን› ማለትን እመርጣለሁ።»

ስለ አንዲት ሴት እንዲህ ተብሎ ይነገራል፤ ታማ ሳለች በሕይወት መኖርን ወይስ መሞትን እንደምትፈልግ በተጠየቀች ጊዜ «እግዚአብሔር ደስ ያሰኘውን» ብላ መለሰች። አንድ ሰውም «ነገር ግን እግዚአብሔር ምርጫውን ለአንቺ ቢተውልሽ የትኛውን ትመርጫለሽ?» አላት። እርሷም «በእውነት ምርጫውን መልሼ ለእርሱ እተውለታለሁ» ብላ መለሰች። እንግዲህ ፈቃዱን ለእግዚአብሔር ያስገዛ ሰው ፈቃዱን ከእግዚአብሔር ዘንድ ያገኛል።

ስፐርጀን በዚህ ርዕስ ላይ እንዲህ ይላል፦ «የሚያምን ሰው ከመለኮታዊው አሳብ ጋር ያለውን ኅብረት ጠብቆ ለመኖር በማናቸውም ጊዜ ወደ እግዚአብሔር ይሄዳል። ጸሎት ብቻን መናገር ሳይሆን ውይይት ነው፤ ወደ ውስጥ ራስን መመልከት ሳይሆን ረዳታችን ወደሚመጣበት ወደ ተራሮች መመልከት ነው። ልብን ለሚራራ ወዳጅ ገልጦ ሸክምን በማራገፍ ውስጥ እፎይታ አለ፤ እምነትም ይህን በብዛት ይሰማዋል፤ ነገር ግን በጸሎት ውስጥ ከዚህ የሚበልጥ ነገር አለ። የሚታዘዝ ትጋት ገመዱ እስከሚደርስበት ድረስ ሄዶ ሳለ የሚያስፈልገው ነገር ገና ካልተገኘ፣ ቀድሞ ከእኛ ጋር እንዲሄድ እንደ ተደገፍንበት ሁሉ አሁን የእግዚአብሔር እጅ ከእኛ አልፎ እንዲሄድ እንታመንበታለን። ፈቃዱ ከእግዚአብሔር አሳብ ጋር በማይስማማበት ጊዜ እምነት የራሱን ፈቃድ ለመፈጸም አይመኝም፤ እንዲህ ያለው ምኞት ከሥሩ ሲታይ የእግዚአብሔርን ፍርድ እንደ ምርጥ መሪያችን የማይታመን የአለማመን ግፊት በሆነ ነበርና። እምነት የእግዚአብሔር ፈቃድ ከሁሉ የሚበልጠው መልካም ነገር እንደ ሆነ፣ ለእኛ የሚጠቅመን ነገር ሁሉ ለልመናችን እንደሚሰጠንም ያውቃል።»

ታሪክ እንደሚነግረን፣ ቱስኩላውያን የተባሉ የኢጣሊያ ሕዝብ ኃይላቸው ከእነርሱ እጅግ እጅግ የሚበልጠውን ሮማውያንን አስቀይመው ስለ ነበር፣ ካሚሉስ ብርቱ ሠራዊት እየመራ ሊያስገዛቸው ገሠገሠ። እንዲህ ያለውን ጠላት ለመቋቋም አቅም እንደሌላቸው ስለ ተረዱ እርሱን ለማብረድ የሚከተለውን ዘዴ ወሰዱ፦ የመቋቋምን አሳብ ሁሉ ትተው በሮቻቸውን ከፈቱ፤ እያንዳንዱም ሰው ወደ ገዛ ሥራው ተሰማራ፤ መታገል ከንቱ እንደ ሆነ ባወቁበት ነገር ለመገዛት ቈረጡ። ካሚሉስም ወደ ከተማቸው በገባ ጊዜ በአካሄዳቸው ጥበብና ቅንነት ተደነቀ፤ እንዲህም አላቸው፦ «ከሕዝቦች ሁሉ የሮማውያንን ቍጣ የሚያበርደውን እውነተኛ መንገድ ያገኛችሁት እናንተ ብቻ ናችሁ፤ መገዛታችሁም ከሁሉ የሚበልጥ መከላከያችሁ ሆኗል። በዚህ ሁኔታ፣ በሌላ ሁኔታ እኛን ለመቋቋም ኃይል ልታገኙ እንደማትችሉ ሁሉ እኛም እናንተን ለመጕዳት በልባችን ልንደፍር አንችልም።» ዋናው ገዥም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ «ስለ ቀድሞው ሞኝነታችን በቅንነት ንስሐ ስለ ገባን፣ ለደግ ጠላት ይህ በቂ ካሣ እንደ ሆነ በመተማመን በደላችንን ለማመን አንፈራም።»

ልባችንን ለመለኮታዊው ፈቃድ ወደዚህ ፍጹም መገዛት ማምጣት ከባድ መሆኑን በማሰብ የፌኔሎንን ጸሎት የራሳችን ብናደርግ መልካም ነው፦ «አምላክ ሆይ፣ ልሰጥህ አልችልምና ልቤን ውሰደው፤ በወሰድኸውም ጊዜ ለአንተ ልጠብቀው አልችልምና ጠብቀው፤ እኔን ብቃወምም እንኳ አድነኝ።»

ዓለም ካየቻቸው እጅግ መልካም ሰዎች አንዳንዶቹ በዚህ ነጥብ ላይ ታላላቅ ስሕተቶችን ሠርተዋል። ሙሴ ስለ እስራኤል መጸለይና በእግዚአብሔር ዘንድ ማሸነፍ ይችል ነበር፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ስለ ራሱ ያቀረበውን ልመና አልመለሰለትም። ሊባኖስን ያይ ዘንድ እግዚአብሔር ዮርዳኖስን አሻግሮ እንዲወስደው ለመነ፤ በምድረ በዳ ከአርባ ዓመታት መንከራተት በኋላ ወደ ተስፋይቱ ምድር ለመግባት ተመኘ፤ ጌታ ግን ምኞቱን አልፈጸመለትም። ይህ እግዚአብሔር እንዳልወደደው የሚያሳይ ምልክት ነበርን? ከቶ አይደለም። እርሱ እንደ ዳንኤል በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ የተወደደ ሰው ነበረ፤ ሆኖም እግዚአብሔር ይህን ጸሎቱን አልመለሰለትም። ልጃችሁ «ይህን ወይም ያን እፈልጋለሁ» ይላል፤ እናንተ ግን የሚፈልገውን ሁሉ መስጠት ልጁን እንደሚያጠፋው ስለምታውቁ ልመናውን አትፈጽሙለትም። ሙሴ ወደ ተስፋይቱ ምድር ለመግባት ተመኘ፤ ጌታ ግን ሌላ ነገር አዘጋጅቶለት ነበር። አንድ ሰው እንዳለው፣ እግዚአብሔር ነፍሱን በመሳም ወሰዳት፤ ወደ ራሱም ወደ ቤቱ ወሰደው። «እግዚአብሔር ቀበረው»—ይህ ለሟች ሰው ከተሰጠው ክብር ሁሉ የሚበልጥ ክብር ነው።

ከአንድ ሺህ አምስት መቶ ዓመታት በኋላ እግዚአብሔር የሙሴን ጸሎት መለሰ፤ ወደ ተስፋይቱ ምድር እንዲገባና የሚመጣውን ክብር በጨረፍታ እንዲያይ ፈቀደለት። በተለወጠበት ተራራ ላይ ከታላቁ ነቢይ ከኤልያስ፣ ከጴጥሮስ፣ ከያዕቆብና ከዮሐንስ ጋር ሆኖ «የምወደው ልጄ ይህ ነው፥ እርሱን ስሙት» የሚለው ድምፅ ከእግዚአብሔር ዙፋን ሲመጣ ሰማ። ይህ እንደ ኢያሱ ዮርዳኖስን ተሻግሮ በከነዓን ምድር ለሠላሳ ዓመታት ከመኖር የተሻለ ነበር። ስለዚህ ስለ ምድራዊ ነገሮች ያቀረብነው ጸሎት መልስ ሳያገኝ ሲቀር ለእግዚአብሔር ፈቃድ እንገዛ፤ ሁሉም መልካም እንደ ሆነም እንወቅ።

አንድ ሰው መስማትና መናገር የማይችልን አንድ ልጅ መስማትና መናገር የማይችል ሆኖ የተወለደው ለምን እንደ ሆነ ቢያስብ እንደ ሆነ በጠየቀው ጊዜ፣ ልጁ ጠመኔውን ወስዶ በሰሌዳው ላይ «አዎን፥ አባት ሆይ፥ ፈቃድህ በፊትህ እንዲህ ሆኖአልና» ብሎ ጻፈ።

የሃዲንግተኑ ጆን ብራውን በአንድ ወቅት እንዲህ አለ፦ «እንደ ሌሎች ሰዎች መከራዎች እንደ ገጠሙኝ ጥርጥር የለውም፤ ሆኖም እግዚአብሔር ለእኔ እጅግ ቸር ሆኖልኛል፤ ስለዚህ በዓለም የኖርሁትን ያህል ዓመታት ቢሰጠኝ ኃጢአቴ ያነሰ ቢሆን ከመመኘት በቀር በዕጣ ፈንታዬ ውስጥ አንዲት ሁኔታ እንኳ እንድትለወጥ የማልመኝ ይመስለኛል። በሬሳ ሣጥኔ ላይ ‹አባቱንና እናቱን በልጅነቱ ያጣ፣ ነገር ግን የሁለቱንም እንክብካቤ ከቶ ያላጣ፣ የእግዚአብሔር መግቦት ከተንከባከባቸው አንዱ እዚህ ተኝቷል› ተብሎ ሊጻፍ ይችላል።»

ኤልያስ በጸሎት ብርቱ ነበረ፤ በመሥዋዕቱ ላይ ከሰማይ እሳትን አወረደ፤ ልመናውም በተጠማችው ምድር ላይ ዝናብን አመጣ። በጸሎት ኃይል ያለ ፍርሀት በንጉሡ በአክዓብ ፊት ቆመ። ሆኖም እንደ ፈሪ ከክትክታ ዛፍ በታች ተቀምጦ እግዚአብሔር እንዲሞት እንዲተወው ሲለምን እናገኘዋለን። ጌታ ግን ይህን ለማድረግ እጅግ ይወደው ነበር፤ በእሳት ሰረገላ ወደ ሰማይ ሊያወጣው ነበርና። ስለዚህ እኛ በምንፈልገው ጊዜና መንገድ ልመናችንን ሁሉ ስለማይፈጽምልን እግዚአብሔር እንደማይወደን እንድናምን ዲያብሎስ ብልጫ እንዲወስድብን መፍቀድ የለብንም።

በብሉይ ኪዳን ውስጥ ሙሴ ከማንም ሰው ይልቅ ሰፊ ስፍራ እንደሚይዝ፣ በአዲስ ኪዳንም ምናልባት ከጌታ ራሱ በቀር ጳውሎስ እንዲሁ ነው። ሆኖም ጳውሎስ ስለ ራሱ እንዴት መጸለይ እንዳለበት አላወቀም። «የሥጋ መውጊያውን» እንዲያስወግድለት ጌታን ለመነ። ልመናው አልተፈጸመለትም፤ ጌታ ግን የሚበልጥ በረከትን ሰጠው። ተጨማሪ ጸጋ ሰጠው። ምናልባት አንዳች መከራ—አንዳች የሥጋ መውጊያ—ይኖርብን ይሆናል። ያንን ማስወገድ የእግዚአብሔር ፈቃድ ካልሆነ እንድንሸከመው ተጨማሪ ጸጋ እንዲሰጠን እንለምነው። የእግዚአብሔር ኃይል ይበልጥ በእርሱ ላይ ስላደረ ጳውሎስ በውድቀቶቹና በድካሞቹ ይመካ እንደ ነበር እናገኛለን። ምናልባት ከእኛ መካከል ሁሉ ነገር የሚቃወማቸው የሚመስላቸው አንዳንዶች ይኖሩ ይሆናል። እግዚአብሔር በጳውሎስ አቋም ላይ ቆመን «እግዚአብሔርንም ለሚወዱት … ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ እናውቃለን» ለማለት ጸጋን ይስጠን። ስለዚህ ወደ እግዚአብሔር ስንጸልይ የምንገዛ መሆንና «ፈቃድህ ትሁን» ማለት አለብን።

በዮሐንስ ወንጌል እንዲህ እናነባለን፦ «በእኔ ብትኖሩ» (ይህች «ብትኖሩ» የምትለዋ ቃል ገና ከመነሻው ተራራ ናት)፣ «በእኔ ብትኖሩ ቃሎቼም በእናንተ ቢኖሩ የምትወዱትን ሁሉ ለምኑ ይሆንላችሁማል።» ብዙ ጊዜ የሚጠቀሰው የኋለኛው ክፍል እንጂ የፊተኛው አይደለም። እንግዲህ በዚህ ዘመን በክርስቶስ መኖር እጅግ ጥቂት ነው! አልፎ አልፎ ሄዳችሁ ትጐበኙታላችሁ፤ ያም ብቻ ነው። ክርስቶስ በልቤ ካለ፣ ከፈቃዱ ጋር የሚቃረን ነገር እንደማልለምን የታወቀ ነው። ደግሞስ ከመካከላችን የእግዚአብሔር ቃል በውስጡ የሚኖርበት ስንቱ ነው? ለጸሎታችን ማረጋገጫ ሊኖረን ይገባል። አንዳች ታላቅ ምኞት ቢኖረን፣ ያንን መለመን ትክክል እንደ ሆነ ለማወቅ መጻሕፍትን መመርመር አለብን። የምንፈልጋቸው ብዙ ነገሮች ለእኛ መልካም አይደሉም፤ ልናስወግዳቸው የምንመኛቸው ሌሎች ብዙ ነገሮች ደግሞ በእውነቱ ከሁሉ የሚበልጡ በረከቶቻችን ናቸው። አንድ ወዳጄ አንድ ቀን ጠዋት ጢሙን ሲላጭ አራት ዓመት ያልሞላው ትንሽ ልጁ ምላጩን ለመነውና እንጨት ሊጠርብበት እንደሚፈልግ ነገረው። ሊያገኘው እንደማይችል ባወቀ ጊዜ ልቡ የሚሰበር ይመስል ማልቀስ ጀመረ። ከመካከላችን ምላጭ እንዲሰጠን የምንጸልይ እጅግ ብዙዎች እንዳለን እፈራለሁ። ጆን ባንየን በዚህ ሕይወት ከደረሱበት ነገሮች ሁሉ ይልቅ ስለዚያ የቤድፎርድ እስር ቤት እግዚአብሔርን ባረከ። መከራ እንዲመጣብን ፈጽሞ አንጸልይም፤ ሆኖም ብዙ ጊዜ ልንለምነው የምንችለው ከሁሉ የሚበልጥ ነገር እርሱ ነው።

ዳየር እንዲህ ይላል፦ «ስለ መከራዎች እግዚአብሔርን ልንባርክ ስንችል መከራዎች ለእኛ በረከቶች ናቸው። መከራ ብዙዎችን ከኃጢአት ጠብቋል። እግዚአብሔር ያለ ኃጢአት የሆነ አንድ ልጅ ነበረው፤ ያለ ኀዘን የሆነ ልጅ ግን ከቶ አልነበረውም። እሳታማ ፈተናዎች ወርቃማ ክርስቲያኖችን ያደርጋሉ፤ የተቀደሱ መከራዎች መንፈሳዊ የደረጃ እድገቶች ናቸው።»

ራዘርፎርድ የተቀደሰ ፈተና ስላለው ዋጋና በእርሱ ውስጥ ለእግዚአብሔር ፈቃድ ስለ መገዛት ጥበብ በውብ አገላለጥ እንዲህ ይጽፋል፦ «ኦ፣ ለጌታዬ ለኢየሱስ መሞረጃ፣ መዶሻና እቶን ምንኛ ባለ ዕዳ ነኝ! በራሱ ማዕድ ላይ እንጀራ እንዲሆን በወፍጮውና በምድጃው ውስጥ የሚያልፈው የክርስቶስ ስንዴ ምን ያህል መልካም እንደ ሆነ አሁን አሳየኝ! የተፈተነ ጸጋ ከጸጋ ይሻላል፤ ከጸጋም ይበልጣል፤ በሕፃንነቱ ያለ ክብር ነው። እግዚአብሔርን መምሰል ከውጫዊው ገጽታና ከዚህ ዓለም ጌጣጌጦችና ጥልፎች እንደሚበልጥ አሁን አያለሁ። ያለ ፈተና የጸጋን እውነተኛነት የሚያውቅ ማን ነው? ኦ፣ ክርስቶስ በብዙ ድካምና ጭንቀት (እንዲህ ለማለት ከተፈቀደ) ከሚያሸንፈው በቀር ከእኛ የሚያገኘው እንዴት ጥቂት ነው! ያለ መስቀልስ እምነት እንዴት ፈጥኖ በበረደ ነበር! እንደዚህኛው የክርስቶስን ጣፋጭነት የሚናገር አንደበት ያልነበራቸው ስንት ዲዳ መስቀሎች በጀርባዬ ላይ ተጭነዋል! ክርስቶስ የራሱን መስቀሎች አንደበት ሰጥቶ ሲባርካቸው የክርስቶስን ፍቅር፣ ጥበብ፣ ደግነትና ለእኛ ያለውን እንክብካቤ ይተነፍሳሉ። በነፍሴ ላይ ጥልቅ ትልም የሚያወጣውን የጌታዬን ማረሻ ለምን እደነግጣለሁ? እርሱ ሥራ ፈት ገበሬ እንዳልሆነ አውቃለሁ፤ አዝመራን ያስባል። ኦ፣ ይህ የነጣና የደረቀ ጦም መሬት በእንዲህ ያለ ጭንቅ ለሚያርሰው ለእርሱ አዝመራ እንዲያፈራ ለም ቢሆን፣ ይህም ያልታረሰ መሬት ቢታረስ! እኔ (ሞኙ!) የታመኑ ምስክሮቹን ክብርና ሞገስ፣ የአበባ ጕንጕኑንና ጽጌረዳውን በራሴ ላይ በማኖሩ ለምን አዘንሁ? ከእንግዲህ ከክርስቶስ ጋር ክርክር ማቅረብ አልፈልግም። በእውነት በምቀበለው መከራ ኪሳራ ላይ አልጣለኝም፤ ምንም ዕዳ የለበትም፤ በእስራቴ ውስጥ ስለ እርሱ ያለኝ አሳብ ምንኛ ጣፋጭና የሚያጽናና ሆኖልኛልና፤ በዚህም በቂ የዋጋ ብድራት አገኛለሁ! ወደ እስር ቤት ወይም ወደ ስደት ስፍራ ሳይሆን ወደ ግብዣ ቤት፣ ወደ ወይን ቤት፣ ወደ ተወዳጁ ጌታዬ ወደ ኢየሱስ ተወዳጅ ግብዣዎች የላኩኝ ባላጋራዎቼ እንዴት ዕውሮች ናቸው!»

በዚህ ርዕስ ላይ የምንሰጠውን አሳብ ነቢዩ ኤርምያስ በሰቆቃወ ኤርምያስ ውስጥ በተናገረው ቃል ልንዘጋው እንችላለን፤ እንዲህ ይላል፦ «እግዚአብሔር ለሚጠብቁት ለምትፈልገውም ነፍስ ቸር ነው። ሰው ተስፋ ቢያደርግ የእግዚአብሔርንም ማዳን ዝም ብሎ ቢጠብቅ መልካም ነው። ለሰው በታናሽነቱ ቀንበርን ቢሸከም መልካም ነው። በላዩ ተሸክሞታልና ብቻውን ተቀምጦ ዝም ይላል። ምናልባት ተስፋ ይገኝ እንደ ሆነ አፉን በአፈር ውስጥ ያደርጋል። ጕንጩን ለሚመታው ይሰጣል፤ ስድብንም ይጠግባል። ጌታ ለዘላለም አይጥልምና፤ ቢያሳዝንም እንደ ምሕረቱ ብዛት ይራራል። ከልቡ አያስጨንቅምና፥ የሰውንም ልጆች አያሳዝንምና።... ጌታ ሳያዝዝ ተናግሮ የሚፈጽም ማን ነው? ክፉና መልካም ከልዑል አፍ አይወጡምን? ሕያው ሰው፣ ሰው ስለ ኃጢአቱ ቅጣት ስለ ምን ያጕረመርማል? መንገዳችንን እንመርምር እንፈትንም፤ ወደ እግዚአብሔርም እንመለስ። ልባችንን ከእጃችን ጋር በሰማይ ወዳለው አምላክ እናንሣ።»

መገዛት

«አምላኬ ሆይ፣ ስማኝ፤ ከንፈሬ ከእጅህ በታች
ለማጕረምረም ደፍሮ ከሆነ፣ ኦ፣ አሁን አስተምረኝ
የውስጤ አሳብ ሁሉ በፊትህ ተገልጦ እንዲሰማኝ፣
ይህም ዓመፀኛ ፈቃድ በእምነት እንዲንበረከክ።
ምድራዊ ጣዖታት ብቻቸውን ስፍራህን በያዙበት
በፈረሰው መቅደስ ላይ በብርቱ ባለቅስም፣
አሁን ይህን መቅደስ አንጽተህ የአንተ አድርገው፤
ጌታ ሆይ፣ ‹ፈቃድህ ትሁን!› ማለትን አስተምረኝ።

«የእኔ የሆነውን ምን አምጥቼ ላቀርብ እችላለሁ?
የኀዘን ወጣትነትና የኃጢአት ሕይወት።
ስላለፈው ይቅርታን አገኝ ዘንድ፣
በተቀደሰው መቅደስህ ላይ ምን ተስፋ ላኖር እችላለሁ?
እንዲህ እንደ ለማኝ ከእግርህ በታች ስንበረከክ፣
እንባ ያዘሉ ዓይኖቼን ወደ አንተ ለማንሣት እደፍራለሁ፤
አንተ የተሰበረውንና የተዋረደውን ልብ እንደማትንቅ
የቃልህን ተስፋ ጠቅሼ እማጸናለሁ።

«ምን ላምጣ? ጌታ ሆይ፣ የቈሰለ መንፈስን፣
በትግሉ የደከመውን፣ አሁን ዕረፍትን የሚናፍቀውን፣
አንዲት ምስኪን ወፍ በኃይለኛ ዐውሎ ነፋስ መካከል
የእናቷን ደረት እንደምትፈልግ ሰላምህን የሚናፍቀውን፤
መሥዋዕቴ ስለ እኔ የሞተው በግ ነው፤
የኃጢአት የለሹን የልጅህን ብቃት እማጸናለሁ፤
የተስፋ ቃሎችህን አመጣለሁ፤ በአንተ እታመናለሁ፤
በፍቅር ትመታለህ፤ ጌታ ሆይ፣ ‹ፈቃድህ ትሁን!›»