የመጽሐፍ ቅዱስ ጸሎቶች

በዚህች በኃጢአት በተረገመች ምድር ላይ እጅግ ጥልቅ አሻራ ትተው ያለፉት የጸሎት ሰዎች የነበሩ ወንዶችና ሴቶች ናቸው። ጸሎት እግዚአብሔርን ብቻ ሳይሆን ሰውንም ያንቀሳቀሰ ታላቅ ኃይል እንደ ሆነ ታገኛላችሁ። አብርሃም የጸሎት ሰው ነበረ፤ መላእክትም ከእርሱ ጋር ሊነጋገሩ ከሰማይ ወረዱ። ያዕቆብ በጵኒኤል በሆነው በዚያ አስደናቂ መገናኘት ጸሎቱ ተመለሰለት፤ ይህም ታላቅ በረከት እንዲያገኝ አደረገው፤ የወንድሙንም የዔሳውን ልብ አራራው። ሕፃኑ ሳሙኤል ለሐና ጸሎት መልስ ሆኖ ተሰጠ፤ የኤልያስ ጸሎት ሰማያትን ሦስት ዓመት ከስድስት ወር ዘጋ፤ ደግሞም ጸለየ፥ ሰማያትም ዝናብን ሰጡ።

ሐዋርያው ያዕቆብ ነቢዩ ኤልያስ «እንደ እኛ የሆነ ሰው» እንደ ነበረ ይነግረናል። በጸሎት እጅግ ብርቱዎች የነበሩት እነዚያ ወንዶችና ሴቶች ልክ እንደ እኛው ስለ ነበሩ አመሰግናለሁ። እነዚያ የጥንት ዘመን ነቢያትና ኃያላን ወንዶችና ሴቶች ከእኛ የተለዩ እንደ ነበሩ አድርገን ለማሰብ እንቸኩላለን። እርግጥ ነው፣ እጅግ በጨለመ ዘመን ኖረዋል፤ ነገር ግን እንደ እኛው ያለ ባሕርይ የነበራቸው ሰዎች ነበሩ።

በሌላ ጊዜ ደግሞ ኤልያስ በቀርሜሎስ ተራራ ላይ እሳትን እንዳወረደ እናነባለን። የበኣል ነቢያት ለረጅም ጊዜ በታላቅ ድምፅ ጮኹ፤ ነገር ግን ምንም መልስ አልመጣም። የኤልያስ አምላክ ግን ጸሎቱን ሰማ፤ መለሰለትም። የኤልያስ አምላክ ዛሬም ሕያው እንደ ሆነ እናስታውስ። ነቢዩ ተነጥቆ ወደ ሰማይ ወጣ፤ አምላኩ ግን አሁንም ሕያው ነው፤ ኤልያስ ወደ እርሱ የመቅረብ መብት እንደ ነበረው እኛም ያንኑ መብት አግኝተናል። ወደ እግዚአብሔር ሄደን ከሰማይ እሳት ወርዶ ምኞታችንንና ፍትወታችንን እንዲበላ—ጉድፋችንን እንዲያቃጥልና ክርስቶስ በእኛ በኩል እንዲያበራ—እንድንለምን ያው ፈቃድ ተሰጥቶናል።

ኤልሳዕ ጸለየ፤ ሕይወትም ወደ ሞተው ሕፃን ተመለሰ። ከልጆቻችን ብዙዎቹ በበደልና በኃጢአት ሙታን ናቸው። ኤልሳዕ እንዳደረገ እናድርግ፤ ለጸሎታችን መልስ ሆኖ እግዚአብሔር እንዲያስነሣቸው እንማልድ።

ንጉሡ ምናሴ ክፉ ሰው ነበረ፤ በአባቱ አምላክ ላይ የሚችለውን ሁሉ አድርጎ ነበር፤ ሆኖም በባቢሎን ሳለ ወደ እግዚአብሔር በጮኸ ጊዜ ጩኸቱ ተሰማ፤ ከእስር ቤትም ወጥቶ በኢየሩሳሌም በዙፋኑ ላይ ተቀመጠ። እግዚአብሔር የክፉውን የምናሴን ጸሎት ካደመጠ፣ በጭንቀታችን ጊዜ የእኛንም በእርግጥ ይሰማል። ይህ ጊዜ ለብዙ ባልንጀሮቻችን የጭንቀት ጊዜ አይደለምን? በመካከላችን ልባቸው በሸክም የከበደባቸው ብዙዎች የሉምን? ወደ ጸጋው ዙፋን ስንቀርብ እግዚአብሔር ጸሎትን እንደሚመልስ እናስታውስ።

ደግሞም ሶምሶንን ተመልከቱ። ጸለየ፤ ኃይሉም ተመለሰለት፤ ስለዚህም በሕይወቱ ዘመን ከገደላቸው ይልቅ በሞቱ የገደላቸው በዙ። ከእግዚአብሔር ወደ ኋላ ብሎ የነበረና እንደ ገና የተመለሰ ሰው ነበረ፤ በእግዚአብሔርም ዘንድ ኃይል ነበረው። ወደ ኋላ ያፈገፈጉ ሰዎች ወደ እግዚአብሔር ቢመለሱ፣ እግዚአብሔር ጸሎትን ምን ያህል ፈጥኖ እንደሚመልስ ያያሉ።

ኢዮብ ጸለየ፤ ምርኮውም ተመለሰ። በጨለማ ፋንታ ብርሃን መጣ፤ እግዚአብሔርም ከቀድሞ ብልጽግናው ከፍታ በላይ ከፍ አደረገው—ለጸሎት መልስ ሆኖ።

ዳንኤል ወደ እግዚአብሔር ጸለየ፤ ገብርኤልም በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ የተወደደ ሰው እንደ ሆነ ሊነግረው መጣ። ለጸሎት መልስ ሆኖ ያ መልእክት ሦስት ጊዜ ከሰማይ መጣለት። የሰማይ ምሥጢራት ተገለጡለት፤ የእግዚአብሔርም ልጅ ስለ ሕዝቡ ኃጢአት እንደሚቈረጥ ተነገረው። ደግሞም ቆርኔሌዎስ እንደ ጸለየ እናገኛለን፤ ጴጥሮስም እርሱና ቤተ ሰዎቹ የሚድኑበትን ቃል ሊነግረው ተላከ። ለጸሎት መልስ ሆኖ ይህ ታላቅ በረከት በእርሱና በቤተ ሰዎቹ ላይ መጣ። ጴጥሮስ ከሰማይ ስለ ወረደው ሸማ ያን አስደናቂ ራእይ ያየው ከቀትር በኋላ ሊጸልይ ወደ ሰገነት በወጣ ጊዜ ነበር። መልአኩ ጴጥሮስን ሊያድነው የተላከውም ስለ እርሱ ወደ እግዚአብሔር ያለማቋረጥ ጸሎት ይደረግ በነበረ ጊዜ ነበር።

ስለዚህ በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ውስጥ በእምነት የቀረበ ጸሎት ወደ እግዚአብሔር በወጣ ጊዜ መልሱ ወደ ታች እንደ ወረደ ታገኛላችሁ። የእግዚአብሔር ሕዝብ ተንበርክከው እርሱን በጠሩ ጊዜ ምን እንደ ሆነ ለማየት መጽሐፍ ቅዱስን ከዳር እስከ ዳር ማጥናት እጅግ የሚስብ ጥናት ይሆናል ብዬ አስባለሁ። እንዲህ ያለው ጥናት እምነታችንን እጅግ እንደሚያበረታ የተረጋገጠ ነው—እርዳታ ለማግኘት ጩኸት ወደ እርሱ በወጣ ጊዜ እግዚአብሔር እንዴት በሚያስደንቅ ሁኔታ እንደ ሰማና እንዳዳነ ያሳያልና።

ጳውሎስንና ሲላስን በፊልጵስዩስ ወኅኒ ውስጥ ተመልከቱ። እየጸለዩና በዜማ እያመሰገኑ ሳሉ ስፍራው ተናወጠ፤ የወኅኒው ጠባቂም ወደ ጌታ ተመለሰ። ምናልባት ያ አንድ ሰው መመለሱ በመጽሐፍ ቅዱስ ከተመዘገቡት ከማናቸውም ይልቅ ሰዎችን ወደ እግዚአብሔር መንግሥት በማምጣት ብዙ ሠርቶ ይሆናል። «እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል?» ለሚለው ጥያቄ መልስ ለማግኘት በመፈለግ ስንቶች ተባርከዋል! የወኅኒውን ጠባቂ በጉልበቱ ያንበረከከውና ለእርሱና ለቤተ ሰቡ በረከትን ያመጣው የእነዚያ የሁለቱ እግዚአብሔርን የሚፈሩ ሰዎች ጸሎት ነበር።

እስጢፋኖስ ሲጸልይና ወደ ላይ ሲመለከት ሰማያት ተከፍተው የሰው ልጅን በእግዚአብሔር ቀኝ እንዳየ ታስታውሳላችሁ፤ የሰማይ ብርሃን በፊቱ ላይ ወድቆ ፊቱ አበራ። ደግሞም ሙሴ ከተራራው ሲወርድ ፊቱ እንዴት እንዳበራ አስታውሱ፤ ከእግዚአብሔር ጋር በኅብረት ቆይቶ ነበርና። እንዲሁም እኛ በእውነት ከእግዚአብሔር ጋር ወደ ኅብረት ስንገባ፣ እርሱ ፊቱን ወደ እኛ ያነሣል፤ እግዚአብሔር ጸሎታችንን ስለ ሰማና ስለ መለሰ በጨፈገገ ገጽታ ፈንታ ፊታችን ያበራል።

ክርስቶስ በነገር ሁሉ፣ ከሁሉም ይልቅ ደግሞ በጸሎት ምሳሌ እንደ ሆነልን በተለይ ትኩረታችሁን ልሳብ እወዳለሁ። ክርስቶስ ስለ ሁሉ ነገር ወደ አባቱ እንደ ጸለየ እናነባለን። በሕይወቱ የመጣ እያንዳንዱ ታላቅ ወሳኝ ጊዜ በጸሎት ተቀድሞ ነበር። ጥቂት ክፍሎችን ልጥቀስ። ክርስቶስ በተጠመቀ ጊዜ ይጸልይ እንደ ነበረ ያስተዋልሁት ከጥቂት ዓመታት ወዲህ ነው። ሲጸልይ ሰማይ ተከፈተ፤ መንፈስ ቅዱስም በእርሱ ላይ ወረደ። በሕይወቱ የሆነው ሌላው ታላቅ ድርጊት በተራራ ላይ መልኩ መለወጡ ነበር። «ሲጸልይም የፊቱ መልክ ተለወጠ፤ ልብሱም ተብለጭልጮ ነጭ ሆነ።»

ደግሞም እንዲህ እናነባለን፦ «በነዚህም ወራት ይጸልይ ዘንድ ወደ ተራራ ወጣ፥ ሌሊቱንም ሁሉ ወደ እግዚአብሔር ሲጸልይ አደረ።» አዳኙ ሌሊቱን ሁሉ በጸሎት እንዳሳለፈ የተጻፈበት ብቸኛ ስፍራ ይህ ነው። ምን ሊሆን ነበረ? ከተራራው በወረደ ጊዜ ደቀ መዛሙርቱን በዙሪያው ሰበሰበ፤ የተራራው ስብከት ተብሎ የሚታወቀውንም ያን ታላቅ ትምህርት ሰበከ—ለሟች ሰዎች ከተሰበኩት ስብከቶች ሁሉ እጅግ ድንቅ የሆነውን ስብከት። ምናልባት እንደ እርሱ ብዙ መልካም ነገር ያደረገ ስብከት የለም፤ እርሱም በጸሎት ሌሊት ተቀድሞ ነበር። ስብከቶቻችን የሰዎችን ልብና ኅሊና የሚደርሱ ከሆኑ፣ ከቃሉ ጋር ኃይል እንዲሆን ወደ እግዚአብሔር አብዝተን መጸለይ አለብን።

በዮሐንስ ወንጌል ኢየሱስ በአልዓዛር መቃብር አጠገብ ዓይኖቹን ወደ ሰማይ አንሥቶ እንዲህ እንዳለ እናነባለን፦ «አባት ሆይ፥ ስለ ሰማኸኝ አመሰግንሃለሁ። ሁልጊዜም እንድትሰማኝ አወቅሁ፤ ነገር ግን አንተ እንደ ላክኸኝ ያምኑ ዘንድ በዚህ ዙሪያ ስለ ቆሙት ሕዝብ ተናገርሁ።» ሙታንን ወደ ሕይወት ከመጥራቱ በፊት ከአባቱ ጋር እንደ ተነጋገረ ልብ በሉ። በመንፈስ የሞቱ ወገኖቻችን እንዲነሡ ከፈለግን አስቀድመን በእግዚአብሔር ዘንድ ኃይል ማግኘት አለብን። ባልንጀሮቻችንን ለማንቀሳቀስ ብዙ ጊዜ የምንወድቅበት ምክንያት አስቀድመን በእግዚአብሔር ዘንድ ኃይል ሳናገኝ እነርሱን ለመማረክ ስለምንሞክር ነው። ኢየሱስ ከአባቱ ጋር በኅብረት ነበረ፤ ስለዚህም ጸሎቱ እንደ ተሰማ እርግጠኛ ሊሆን ቻለ።

ደግሞም በዮሐንስ አሥራ ሁለተኛው ምዕራፍ ወደ አብ እንደ ጸለየ እናነባለን። ይህ በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ውስጥ እጅግ ከሚያሳዝኑ ምዕራፎች አንዱ ነው ብዬ አስባለሁ። የአይሁድን ሕዝብ ትቶ ስለ ዓለም ኃጢአት ማስተስረያ ሊያደርግ ነበር። የሚለውን ስሙ፦ «አሁን ነፍሴ ታውካለች ምንስ እላለሁ? አባት ሆይ፥ ከዚህ ሰዓት አድነኝ። ነገር ግን ስለዚህ ወደዚህ ሰዓት መጣሁ።» የመስቀሉ ጥላ ሊያርፍበት ጥቂት ቀርቶት ነበር፤ የሰው ልጆች በደል ሁሉ በእርሱ ላይ ሊጫን ነበር፤ ከአሥራ ሁለቱ ደቀ መዛሙርቱ አንዱ ሊክደውና ከቶ እንደማያውቀው ሊምል ነበር፤ ሌላው በሠላሳ ብር ሊሸጠው ነበር፤ ሁሉም ትተውት ሊሸሹ ነበር። ነፍሱ እጅግ አዝና ነበር፤ እርሱም ይጸልያል፤ ነፍሱ በታወከች ጊዜ እግዚአብሔር ተናገረው። ከዚያም በጌቴሴማኒ የአትክልት ስፍራ ሲጸልይ የሚያበረታው መልአክ ታየው። «አባት ሆይ፥ ስምህን አክብረው» ብሎ ለጮኸው ጩኸት መልስ ሆኖ ከክብር ወደ ታች የሚመጣ ድምፅ ይሰማል፦ «አከበርሁት ደግሞም አከብረዋለሁ»።

ሌላው የማይረሳ የጌታችን ጸሎት በጌቴሴማኒ የአትክልት ስፍራ ነበረ፦ «ከእነርሱም የድንጋይ ውርወራ የሚያህል ራቀ፥ ተንበርክኮም» ጸለየ። አዳኙ ወደ እግዚአብሔር ሲጸልይ መልሱ በቀጥታ ከሰማይ አራት ጊዜ እንደ ወረደ ወደ ተመዘገበው እውነታ ትኩረታችሁን ልሳብ። የመጀመሪያው በተጠመቀ ጊዜ ነበር፤ ያን ጊዜ ሰማያት ተከፈቱ፤ ለጸሎቱም መልስ ሆኖ መንፈስ በእርሱ ላይ ወረደ። ደግሞም መልኩ በተለወጠበት ተራራ ላይ እግዚአብሔር ተገልጦ ተናገረው። ከዚያም የግሪክ ሰዎች እርሱን ለማየት ፈልገው በመጡ ጊዜ ለጥሪው ምላሽ የሚሰጥ የእግዚአብሔር ድምፅ ተሰማ፤ ደግሞም በጭንቀቱ መካከል ወደ አብ በጮኸ ጊዜ ቀጥተኛ መልስ ተሰጠው። እነዚህ ነገሮች የተመዘገቡት እንድንጸልይ እንድንበረታታ ነው ብዬ አልጠራጠርም።

ደቀ መዛሙርቱ ወደ እርሱ መጥተው «ጌታ ሆይ፥ … እንጸልይ ዘንድ አስተምረን» እንዳሉት እናነባለን። እንዴት እንደሚሰብኩ እንዳስተማራቸው አልተጻፈም። እንደ ገብርኤል መስበክን ከማወቅ ይልቅ እንደ ዳንኤል መጸለይን ማወቅ እመርጣለሁ ብዬ ብዙ ጊዜ ተናግሬአለሁ። ለጸሎት መልስ ሆኖ የእግዚአብሔር ጸጋ ይወርድ ዘንድ ፍቅርን ወደ ነፍሳችሁ ብታስገቡ፣ ሰዎችን ለመድረስ ምንም ችግር አይኖርም። የሚጠፉ ነፍሳት የሚደረሱት በአንደበተ ርቱዕ ስብከቶች አይደለም፤ በረከቱ ይወርድ ዘንድ የእግዚአብሔር ኃይል ያስፈልገናል።

ጌታችን ለደቀ መዛሙርቱ ያስተማራቸው ጸሎት በተለምዶ የጌታ ጸሎት ተብሎ ይጠራል። እኔ ግን በትክክል የጌታ ጸሎት የሚባለው በዮሐንስ አሥራ ሰባተኛው ምዕራፍ ያለው ነው ብዬ አስባለሁ። ኢየሱስ ካቀረባቸው ጸሎቶች ተመዝግቦ የምናገኘው ረጅሙ ጸሎት እርሱ ነው። በአራት ወይም በአምስት ደቂቃ ገደማ በዝግታና በጥንቃቄ ልታነቡት ትችላላችሁ። እዚህ አንድ ትምህርት ልንማር እንችላለን ብዬ አስባለሁ። የጌታችን ጸሎቶች በሕዝብ ፊት ሲቀርቡ አጫጭር ነበሩ፤ ከእግዚአብሔር ጋር ብቻውን ሲሆን ግን ነገሩ ሌላ ነበረ፤ ሌሊቱን ሁሉ ከአባቱ ጋር በኅብረት ያሳልፍ ነበር። በእልፍኛቸው ብዙ የሚጸልዩ ሰዎች በአብዛኛው በሕዝብ ፊት አጭር ጸሎት እንደሚጸልዩ በልምዴ አይቻለሁ። ረጃጅም ጸሎቶች ብዙ ጊዜ ጭራሽ ጸሎቶች አይደሉም፤ ሕዝቡንም ያሰለቻሉ። የቀራጩ ጸሎት ምንኛ አጭር ነበረ፦ «አምላክ ሆይ፥ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ!» የሲሮፊኒቃዊቱ ሴት ጸሎት ደግሞ ከዚያ ያጠረ ነበረ፦ «ጌታ ሆይ፥ እርዳኝ!» በቀጥታ ወደ ዒላማው ሄደች፤ የፈለገችውንም አገኘች። በመስቀል ላይ የነበረው የወንበዴው ጸሎት አጭር ነበረ፦ «ጌታ ሆይ፥ በመንግሥትህ በመጣህ ጊዜ አስበኝ!» የጴጥሮስ ጸሎት «ጌታ ሆይ፥ አድነኝ፤ አለዚያ እጠፋለሁ!» የሚል ነበረ። ስለዚህ መጻሕፍትን ብትመረምሩ፣ ፈጣን መልስ ያመጡት ጸሎቶች በአብዛኛው አጫጭር እንደ ነበሩ ታገኛላችሁ። ጸሎታችን ወደ ነጥቡ የሚሄድ ይሁን፤ የምንፈልገውን ብቻ ለእግዚአብሔር እንንገረው።

በዮሐንስ 17 ባለው በጌታችን ጸሎት ሰባት ልመናዎችን እንዳቀረበ እናገኛለን—አንዱን ለራሱ፣ አራቱን በዙሪያው ለነበሩት ደቀ መዛሙርቱ፣ ሁለቱን ደግሞ በሚመጡት ዘመናት ላሉ ደቀ መዛሙርት። በዚያ በአንድ ጸሎት ውስጥ እግዚአብሔር እንደ ላከው ስድስት ጊዜ ይደግማል። ዓለም እንደ አታላይ ይመለከተው ነበር፤ እርሱም ከሰማይ የተላከ መሆኑን እንዲያውቁ ፈለገ። ስለ ዓለም ዘጠኝ ጊዜ ይናገራል፤ ደቀ መዛሙርቱንና በእርሱ የሚያምኑትን ደግሞ ኀምሳ ጊዜ ይጠቅሳል።

ክርስቶስ በመስቀል ላይ የጸለየው የመጨረሻ ጸሎት አጭር ነበረ፦ «አባት ሆይ፥ የሚያደርጉትን አያውቁምና ይቅር በላቸው»። ያ ጸሎት መልስ እንዳገኘ አምናለሁ። እዚያው በመስቀሉ ፊት አንድ የሮማ የመቶ አለቃ ወደ ጌታ እንደ ተመለሰ እናገኛለን። ምናልባት ይህ ለአዳኙ ጸሎት መልስ ሆኖ ይሆናል። የወንበዴው መመለስም ለተባረከው ጌታችን ለዚያ ጸሎት መልስ ነበር ብዬ አምናለሁ። የጠርሴሱ ሳውል ጸሎቱን ሰምቶት ይሆናል፤ ወደ ደማስቆ ሲጓዝም ቃሉ ይከተለው ይሆናል፤ ስለዚህም ጌታ በመንገድ ላይ በተናገረው ጊዜ ድምፁን አውቆት ይሆናል። አንድ ነገር በእርግጥ እናውቃለን፤ በበዓለ ኀምሳ ቀን አንዳንድ የጌታ ጠላቶች ወደ እርሱ ተመለሱ። በእርግጥ ይህ «አባት ሆይ፥ … ይቅር በላቸው!» ለሚለው ጸሎት መልስ ነበር።

ስለዚህ ከመንፈሳዊ ሕይወት ልምምዶች መካከል ጸሎት ከፍ ያለ ስፍራ እንዳለው እናያለን። የእግዚአብሔር ሕዝብ ሁሉ የሚጸልዩ ሰዎች ነበሩ። ለምሳሌ ባክስተርን ተመልከቱ! የጥናት ክፍሉ ግድግዳዎች በጸሎት እስትንፋሱ እስኪበከሉ ድረስ ጸለየ፤ በመንፈስ ቅዱስ ቅባት ከተቀባ በኋላም በኪደርሚንስተር ላይ የሕይወት ውኃ ወንዝ አፈሰሰ፤ በመቶዎች የሚቈጠሩትንም ወደ ጌታ መለሰ። ሉተርና ባልንጀሮቹ ከእግዚአብሔር ጋር በብርቱ የሚማልዱ ሰዎች ስለ ነበሩ የዘመናትን አስማት ሰበሩ፤ አሕዛብንም አስገዝተው በመስቀሉ እግር ሥር አኖሩ። ጆን ኖክስ ስኮትላንድን ሁሉ በብርቱ የእምነት ክንዶቹ ጨበጣት፤ ጸሎቱ ጨቋኝ ገዦችን አሸበረ። ዋይትፊልድ በእልፍኙ ውስጥ ብዙ ቅዱስና ታማኝ ምልጃ ካቀረበ በኋላ ወደ ዲያብሎስ ገበያ ሄደ፤ በአንድ ቀንም ከአንድ ሺህ የሚበልጡ ነፍሳትን ከአንበሳው መዳፍ ነጠቀ። የሚጸልየው ዌስሊ ከአሥር ሺህ የሚበልጡ ነፍሳትን ወደ ጌታ ሲመልስ ተመልከቱ! ጸሎቱ፣ እምነቱ፣ ስብከቱና ጽሑፎቹ ይህችን አገር ሁሉ ያናወጡትንና በባሕሩ በሁለቱም ወገን ባሉ አብያተ ክርስቲያናት ውስጥ የበረከት ማዕበል የላኩትን የሚጸልየውን ፊኒን ተመልከቱ።

ዶክተር ጉትሪ ስለ ጸሎትና ስለ አስፈላጊነቱ እንዲህ ይላል፦ «የመንፈሳዊ ሕይወት የመጀመሪያው እውነተኛ ምልክት የሆነው ጸሎት ያንን ሕይወት ጠብቆ የሚያኖርበትም መንገድ ነው። ሰው ሳይጸልይ በመንፈስ ሊኖር የሚችለውን ያህል ብቻ ሳይተነፍስ በሥጋ ሊኖር ይችላል። ዓሣም የባሕር ወፍም ያልሆኑ፣ ጥልቁን ባሕር መኖሪያቸው ያደረጉ የእንስሳት ወገን አሉ—ዓሣ ነባሪዎች። ባሕሩ ቤታቸው ነው፤ ወደ ዳርቻ ከቶ አይወጡም፤ ሆኖም ከማዕበሉ በታች እየዋኙና እጅግ ጨለማ የሆኑትን ጥልቆቹን እየለኩ፣ አየር ይተነፍሱ ዘንድ ደጋግመው ወደ ላይ መውጣት አለባቸው። ይህ ባይሆን እነዚህ የጥልቁ ነገሥታት በሚኖሩበት፣ በሚንቀሳቀሱበትና ባሉበት ጥቅጥቅ ያለ ውኃ ውስጥ መኖር ባልቻሉ ነበር። በእነርሱ ላይ በሥጋዊ ግዴታ የተጫነውን የሚመስል ነገር ክርስቲያን በመንፈሳዊ ግዴታ ማድረግ አለበት። መንፈሳዊ ሕይወቱን የሚጠብቀው ደጋግሞ ወደ እግዚአብሔር በመውጣት፣ የመለኮታዊ ጸጋ ስንቅ ለማግኘት በጸሎት ወደ ከፍተኛና ንጹሕ ስፍራ በመነሣት ነው። እነዚህን እንስሳት ወደ ላይ እንዳይወጡ ብትከለክሏቸው ትንፋሽ አጥተው ይሞታሉ፤ ክርስቲያንንም ወደ እግዚአብሔር እንዳይወጣ ብትከለክሉት ጸሎት አጥቶ ይሞታል። ራሔል ‹ልጆችን ስጠኝ፤ አለዚያ እሞታለሁ› ብላ ጮኸች። ትንፋሽ ያጠረው ሰው ‹ልተንፍስ፤ አለዚያ እሞታለሁ› ይላል። ክርስቲያንም ‹ልጸልይ፤ አለዚያ እሞታለሁ› ይላል።»

ዶክተር ፔይሰን ተማሪ በነበረበት ጊዜ እንዲህ አለ፦ «በትምህርቴ ላይ የእግዚአብሔርን በረከት መለመን ከጀመርሁ ወዲህ፣ ከዚያ በፊት በነበረው ዓመት ሁሉ ከሠራሁት ይልቅ በአንድ ሳምንት ብዙ ሠርቻለሁ።» ሉተር በሥራ እጅግ በተጨናነቀ ጊዜ «በቀን ሦስት ሰዓት ሳልጸልይ መዝለቅ እስከማልችል ድረስ ብዙ የምሠራው ሥራ አለብኝ» አለ። ስለ ጸሎት ከፍ አድርገው የሚያስቡትና የሚናገሩት የሃይማኖት ሊቃውንት ብቻ አይደሉም፤ በሁሉም ማዕረግና የሕይወት ደረጃ ያሉ ሰዎች እንዲሁ ተሰምቷቸዋል። ጄኔራል ሃቨሎክ ሠራዊቱ የሚጓዝበት ሰዓት ከጠዋቱ አሥራ ሁለት ሰዓት ከሆነ፣ ከመነሣቱ በፊት ከእግዚአብሔር ጋር የሚያደርገውን የከበረ የኅብረት መብት ከማጣት ይልቅ ከሌሊቱ አሥር ሰዓት ይነሣ ነበር። ሰር ማቲው ሄል እንዲህ ይላል፦ «በማለዳ መጸለይንና የእግዚአብሔርን ቃል ማንበብን ብተው ቀኑን ሙሉ ምንም ነገር አይቃናልኝም።»

ማክሼን እንዲህ አለ፦ «ከጊዜዬ ብዙው ክፍል ልቤን ለጸሎት በማቃኘት ያልፋል። ጸሎት ምድርን ከሰማይ ጋር የሚያገናኝ ሰንሰለት ነው።»

ጉዳዩን በሰፊው ስንመለከት ለእውነተኛ ጸሎት የግድ አስፈላጊ የሆኑ ዘጠኝ ክፍሎች እንዳሉ እናያለን። የመጀመሪያው አምልኮ ነው፤ ገና ስንጀምር ከእግዚአብሔር ጋር በእኩልነት ልንገናኝ አንችልም። ከአቅማችንና ከዓይናችን እጅግ የራቀ እንደ ሆነ አውቀን ወደ እርሱ መቅረብ አለብን። ቀጥሎ ኑዛዜ ነው፤ ኃጢአት ከመንገድ መወገድ አለበት። በመካከላችን ማናቸውም መተላለፍ እያለ ከእግዚአብሔር ጋር ምንም ኅብረት ሊኖረን አይችልም። በአንድ ሰው ላይ የሠራችሁት በደል በመካከላችሁ ቆሞ ካለ፣ ወደ እርሱ ሄዳችሁ ጥፋታችሁን እስክትናዘዙ ድረስ የዚያን ሰው ሞገስ ልትጠብቁ አትችሉም። ካሣ ሌላው ክፍል ነው፤ በተቻለ መጠን ሁሉ የበደልነውን መካስ አለብን። ቀጥሎ ምስጋና ነው፤ እግዚአብሔር አስቀድሞ ስላደረገልን ነገር አመስጋኞች መሆን አለብን። ከዚያም ይቅርታ ይመጣል፤ ከዚያም አንድነት፤ ከዚያም እነዚህ ነገሮች ለሚያስገኙት ዓይነት ጸሎት እምነት ሊኖር ይገባል። እንዲህ ተዘጋጅተን በቀጥታ ልመና ለማቅረብ ዝግጁ እንሆናለን። ብዙ ጊዜ ምክር መስጠት ብቻ የሆነ ጸሎት እንሰማለን፤ የሰውየው ዓይኖች ተጨፍነው ባታዩ ኖሮ የሚሰብክ ይመስላችሁ ነበር። ደግሞም ጸሎት ተብሎ የሚጠራው ብዙው ነገር ነቀፋ ማቅረብ ብቻ ነው። በጸሎታችን ውስጥ ይበልጥ ልመና ሊኖር ይገባል። ከእነዚህ ሁሉ በኋላ መገዛት መምጣት አለበት። እየጸለይን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለመቀበል ዝግጁ መሆን አለብን። እነዚህን ዘጠኝ ክፍሎች በዝርዝር እንመለከታለን፤ ጥናታችንንም በእንዲህ ያሉ ሁኔታዎች መቀበላችን እርግጠኛ እንደ ሆነ በሚያሳዩ ታሪኮች፣ ማለትም ለጸሎት በተሰጡ መልሶች እንደመድማለን።

የጸሎት ሰዓት

«ጌታ ሆይ፥ በፊትህ የምታልፍ አንዲት አጭር ሰዓት
በውስጣችን እንዴት ያለ ለውጥ ታመጣለች!
ከደረታችን እንዴት ያለ ከባድ ሸክም ታነሣለች፤
የደረቀውን መሬት እንደ ካፊያ እንዴት ታረሰርሳለች።

«እንንበረከካለን—በዙሪያችን ያለው ሁሉ የጨለመ ይመስላል፤
እንነሣለን—ሩቁም ቅርቡም ሁሉ
በፀሐይ ብርሃን ደምቆ በግልጥ ይታያል፤
ስንንበረከክ፦ ምንኛ ደካሞች ነን!—ስንነሣ፦ ምንኛ በኃይል የተሞላን ነን!

«ታዲያ ለምን ራሳችንን ወይም ሌሎችን
እንበድላለን—ሁልጊዜ ብርቱዎች ባለመሆን?
ለምን ዘወትር በጭንቀት እንሸነፋለን?
ለምን ደካሞች ወይም ልበ ቢሶች እንሆናለን?
ለምን እንጨነቃለን፣ ለምንስ እንታወካለን፣ ጸሎት ከእኛ ጋር ሳለ፣
ደስታ፣ ብርታትና ድፍረትም ከአንተ ዘንድ ሳሉ?»

ትሬንች።