ምዕራፍ 12 · 3 ደቂቃ ንባብ · 4 ደቂቃ ማዳመጥ
የሞት ወንዝና ሰማያዊቱ ከተማ
«በውኃ ውስጥ ባለፍህ ጊዜ ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ በወንዞችም ውስጥ ባለፍህ ጊዜ አያሰጥሙህም፤ በእሳትም ውስጥ በሄድህ ጊዜ አትቃጠልም፥ ነበልባሉም አይፈጅህም።» (ኢሳይያስ 43:2)
ከተደገመበት ምድር አልፈው ክርስቲያንና ተስፈኛ ወደ ቤዩላ ምድር ይገባሉ — ሁሉም ነገርም ይለወጣል። አየሩ ጣፋጭ ነው፤ ፀሐይ ቀንና ሌሊት ታበራለች፤ ወፎቹም መዘመር አያቆሙም። አሁን ሰማያዊቱን ከተማ ማየት በሚችሉበት ቅርበት ላይ ናቸው፤ ብርሃንዋ በናፍቆት እስኪታመሙ ድረስ ቅርብ ነው — ባንየን ለእርሷ ካላቸው ፍቅር የተነሣ «ታመሙ» ይላል። ይህ በሰማይ ድንበር ላይ ያለው ምድር ነው፤ ነጥቡም ርኅሩኅ ነው፦ ከእግዚአብሔር ጋር ለሚሄድ ሰው የመጨረሻው ክፍል ከሁሉ የጨለመው አይደለም — ከሁሉ የጣፈጠው ነው።
ነገር ግን በእነርሱና በበሩ መካከል አንድ የመጨረሻ ነገር አለ፦ ድልድይ የሌለው ጥልቅ ወንዝ። በግልጽ ይነገራቸዋል፦ «በውስጡ ማለፍ አለባችሁ፤ ያለዚያ ወደ በሩ መድረስ አትችሉም።» ይህ ወንዝ ሞት ነው። ባንየን አያስጌጠውም፦ በታሪክ ሁሉ ከሁለት ሰዎች በቀር ሁሉም ሊሻገሩት ግድ ሆኖባቸዋል፤ ሌላ ማለፊያ መንገድም የለም።
ወደ ውስጡ ይገባሉ — እውነተኛው ክፍልም እዚህ ላይ ነው። የመጽሐፉ ሁሉ ጀግና የሆነው ክርስቲያን ሊሰጥም ይቃረባል። አጶልዮንን ያሸነፈው፣ ከጥርጣሬ ምሽግም ሰብሮ የወጣው ሰው በውኃው ውስጥ ይደነግጣል። ታላቅ ጨለማ ይወድቅበታል፤ ከሥሩ መሬት ሊረግጥ አይችልም፤ የቀድሞ ኃጢአቶቹ ሁሉ እንደ ጐርፍ ተመልሰው ይመጡበታል፤ እግዚአብሔር እንደ ተወው እርግጠኛ ይሆናል፤ ማዕበሎቹም በራሱ ላይ እያለፉ እንደ ሆነ ይጮኻል። ራሱን ከውኃው በላይ ደግፎ የያዘው ደግሞ እንደገና ጸጥተኛው ተስፈኛ ነው፦ «ወንድሜ ሆይ፣ አይዞህ። የወንዙ ታች ይሰማኛል፤ መልካምም ነው።»
በዚህ ላይ ቆም ብለህ አስብ፤ ምናልባት በመጽሐፉ ውስጥ ከሁሉ ይበልጥ የሚያጽናናው ነገር ይህ ነውና። እውነተኛ፣ ብርቱና ታማኝ አማኝ እንኳ ፈርቶ፣ ተውጦ፣ ወደ ቀድሞ በደሉ ተጎትቶ በሞት ውስጥ ሊያልፍ ይችላል። በመጨረሻ መታገል አስመሳይ እንደ ነበርህ ምልክት አይደለም፤ ከሁሉ የሚበልጡት እንኳ የሚያልፉት በልበ ሙሉነት እየተራመዱ ሳይሆን ተጣብቀው ነው። ክርስቲያንን ያዳነው የራሱ ድፍረት አይደለም። ተስፈኛ አልለቅም ማለቱ ነው፤ በዚያም መካከል የተስፋውን ቃል መስማቱ ነው — «በውኃ ውስጥ ባለፍህ ጊዜ ከአንተ ጋር እሆናለሁ» — ያንንም አጥብቆ መያዙ ነው። እንደ ያዘው ወዲያው እግሩ መሬት ይረግጣል፤ የቀረው ወንዝም ጥልቀት የሌለው ይሆናል። ይሻገራሉ።
በማዶው ዳርቻ አንጸባራቂዎቹ ወደ ከተማይቱ ይመሯቸዋል። ሽቅብ ሲወጡ የሚጠብቃቸው ይነገራቸዋል፦ አክሊሎች፣ ነጭ ልብሶች፣ የሕይወት ዛፍ፣ የኀዘንና የሕመምና የሞት ለዘላለም መቅረት፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ «ከንጉሡ ጋር በየቀኑ መሄድና መነጋገር።» የሰማይ ሠራዊት በመለከት ይወጣል፤ በሩ ይከፈታል፤ እነርሱም ይገባሉ — ተለውጠው፣ ወርቅ ለብሰው — በከተማይቱ ያሉ ደወሎች ሁሉ በደስታ ሲደውሉ። ከዚያም በሮቹ ይዘጋሉ፤ የሚመለከተው ባንየንም በቀላሉ «ከእነርሱ ጋር ብሆን ተመኘሁ» ይላል። መጽሐፉ ሁሉ ወደ እርሱ ሲጓዝ የነበረው መድረሻ ይህ ነው፦ ቤት፣ በሰላም፣ ንጉሡን ለዘላለም ፊት ለፊት፣ ያንኑ መንገድ ከሮጡት ከምትወዳቸው ሁሉ ጋር።
ነገር ግን ባንየን በደስታው ማስታወሻ ብቻ ለመጨረስ እምቢ ይላል፤ አንተም የመጨረሻውን ትእይንት ያስፈልግሃል። አላዋቂን አስታውስ — በራሱ መልካም ኑሮ የሚታመነውን ደስተኛና ጨዋ ወጣት? እርሱም ወንዙ ይደርሳል፤ ከንቱ ተስፋ በተባለ ጀልባ ነጂ ተሻግሮ በቀላሉ ያልፋል። ብቻውን ወደ በሩ ወጥቶ ያንኳኳል፤ የምስክር ወረቀቱንም ይጠይቁታል — በመስቀሉ የምትቀበለውንና በመንገዱ ሁሉ የምትይዘውን ማረጋገጫ። በጉያው ውስጥ ይፈልጋል። ምንም የለውም። ባንየንም በመጽሐፉ ውስጥ ከሁሉ ይበልጥ የሚያስደነግጠውን ዓረፍተ ነገር ይጽፋል፦ «ከዚያም ከሰማይ ደጅ እንኳ ወደ ሲኦል የሚወስድ መንገድ እንዳለ አየሁ።» መንገዱን ሁሉ ተጉዘህ፣ መልኩን ይዘህ፣ ስለ ራስህ ጥሩ ተሰምቶህ፣ እስከ በሩ ድረስ ደርሰህ — በተሳሳተ ነገር ላይ ተደግፈህ ልትገኝ ትችላለህ። አላዋቂ በራሱ ጨዋነት ይታመን ነበር። ወደ መስቀሉ ፈጽሞ አልመጣም፤ የምስክር ወረቀትም አልነበረውም። ጥሩ ሰው መሆን ከቶ የምስክር ወረቀቱ አልነበረም።
ይህ መጽሐፍ በሙሉ የሚጠቃለልበት አንድ ነገር፦ የምስክር ወረቀቱ እንዳለህ እርግጠኛ ሁን — ተስፋህ በራስህ መልካም ኑሮ፣ በራስህ ጨዋ ዝንባሌ፣ ስለ ራስህ ባለህ መልካም ስሜት ሳይሆን ክርስቶስ በመስቀል ላይ ባደረገው ላይ መሆኑን እርግጠኛ ሁን። በእነዚህ አሥራ ሁለት ምዕራፎች ውስጥ ያለው ሌላው ነገር ሁሉ በሚገባ ስለ መጓዝ ነው። ይህ ግን ጨርሶ ትገባ እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ ነው። ያንን አንዱን ነገር ወስን — ወደ መስቀሉ ሂድ፤ በዚያም ጸንተህ ኑር — በሁሉም መጨረሻ ያለው ወንዝም የሚያስፈራ አይሆንም። በማዶ ከተማ አለች፤ ደወሎቹም አሁንም እየደወሉ ነው።
ምዕራፍ 12 ተጠናቋል
የሞት ወንዝና ሰማያዊቱ ከተማ