የጥበብ ቤት

«መልካም መሥራትን ተማሩ፤ ፍርድን ፈልጉ፤ የተገፋውን አድኑ፤ ለድሀ አደጉ ፍረዱለት፤ ስለ መበለቲቱም ተሟገቱ።» — ከኢሳይያስ 1

በ1886 ራማባይ በመርከብ ወደ አሜሪካ ሄደች። ሦስት ዓመት የሚጠጋ ጊዜ በዚያ ቆየች። ስለ ሕንድ ሴቶች መጽሐፍ ጻፈች፤ መጽሐፉም የሕፃናት መበለቶችን አሳዛኝ ታሪክ ተረከ። አሜሪካውያን በሕንድ ለመበለቶች ትምህርት ቤት እንድትከፍት እንዲረዷት ለመነች። በቦስተን የነበሩ ብዙ ደጋግ ሰዎች ሊረዷት ቃል ገቡ። ራማባይ በዚያ ምሽት «በደስታ እያለቀስሁ ነበር» አለች።

ማርች 11 ቀን 1889 ራማባይ ወደ ሕንድ ተመልሳ ትምህርት ቤቷን ከፈተች። ሻራዳ ሳዳን ብላ ጠራችው፤ ትርጉሙም «የጥበብ ቤት» ማለት ነው። በመጀመሪያው ቀን የነበሩት ተማሪዎች ሁለት ብቻ ነበሩ! ብዙም ሳይቆይ ግን ተጨማሪ ተማሪዎች መጡ። ወጣቶቹ መበለቶች ማንበብና መጻፍ ተማሩ፤ ብዙዎቹም የራሳቸውን ገቢ እንዲያገኙ መምህራን ለመሆን ሠለጠኑ።

በምሽት ሴት ልጆቹ ሁሉ ለመዘመር ወደ ራማባይ ክፍል ይመጡ ነበር። ብዙ ሰዎች ሴት ልጆች ፈጽሞ መዘመር የለባቸውም ብለው ያስቡ ነበር። ራማባይና ልጆቿ ግን በደስታ አብረው ይዘምሩ ነበር፤ እርሷም «ማዕበሉን እንመልሰዋለን» አለች።

ራማባይ ትምህርት ቤቱ ልጆቹን ክርስቲያኖች ለማድረግ እንደማይሞክር ቃል ገብታ ነበር። ልጆቹ የራሳቸውን ሃይማኖት መጠበቅ ይችሉ ነበር። ነገር ግን ራማባይ በየማለዳው በገዛ ክፍሏ ከማኖራማ ጋር መጽሐፍ ቅዱስን ታነብና ትጸልይ ነበር፤ በሩንም ክፍት ትተወው ነበር።

መጀመሪያ ላይ አንዳንድ ልጆች አጮልቀው ብቻ ያዩ ነበር። ከዚያም አንድ በአንድ ጥቂት ቀረብ አሉ። ብዙም ሳይቆይ ብዙዎቹ በጸጥታ ተቀምጠው መጽሐፍ ቅዱስን ያዳምጡ፣ ከእርሷም ጋር ተንበርክከው ይጸልዩ ነበር። ራማባይ «ማንኛዋም ልጅ እንድትገባ አትገደድም» አለች። የመጡት ስለ ፈለጉ ነበር።

ትምህርት ቤቱን ያማክሩ የነበሩ አንዳንድ የሂንዱ ሰዎች በክፍቱ በር እጅግ ተከፉ። ራማባይ ግን የምታምነውን አልደበቀችም፤ ማንንም ደግሞ አላስገደደችም።

ራማባይ እምነቷን በማንም ላይ አልጫነችም፤ ነገር ግን አልደበቀችውም። ስለ ኢየሱስ ስትናገር ማስገደድ የለብህም። ደግ በመሆንና ስለምታምነው ነገር ሐቀኛ በመሆን በርህን ክፍት መተው ብቻ ትችላለህ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ለሁሉም ሰው መልካም ወዳጅ እንድሆን እርዳኝ። አንተን እንደምወድህ እንዳልደብቅ፣ ፍቅርህንም በደግነት እንዳካፍል እርዳኝ። አሜን።