ኃጢአትን የመግደል ሥራ አስፈላጊነት፤ የምርጦቹ አማኞች ተግባር

ኃጢአትን የመግደል ሥራ አስፈላጊነትን የሚመለከተው ዋናው አባባል ማስረጃ እንዲቀርብለት ቀረበ — ኃጢአትን የመግደል ሥራ የምርጦቹ አማኞች ተግባር ነው (ቆላስይስ 3:5፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 9:27) — በውስጥ የሚኖር ኃጢአት ዘወትር ይኖራል፤ በዚህ ሕይወት ፍጹምነት የለም (ፊልጵስዩስ 3:12፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 13:12፤ 2ኛ ጴጥሮስ 3:18፤ ገላትያ 5:17፣ ወዘተ) — በአማኞች ውስጥ የሚኖረው ኃጢአት የሚያሳየው ትጋት (ሮሜ 7:23፤ ያዕቆብ 4:5፤ ዕብራውያን 12:1) — ፍሬያማነቱና ዝንባሌው — እያንዳንዱ ምኞት በዓይነቱ ወደ ጫፉ ለመድረስ ያልማል — መንፈስና አዲሱ ባሕርይ በውስጥ ከሚኖር ኃጢአት ጋር እንድንታገል ተሰጥተዋል (ገላትያ 5:17፤ 2ኛ ጴጥሮስ 1:4-5፤ ሮሜ 7:23) — ኃጢአትን የመግደልን ሥራ ቸል ማለት የሚያስከትለው አስፈሪ ፍጻሜ (ራእይ 3:2፤ ዕብራውያን 3:13) — ከዚህም የጽሑፉ ሁሉ የመጀመሪያው አጠቃላይ መርሕ ተረጋገጠ — የዚህ ተግባር መጓደል አሳዛኝነት።

ይህን መሠረት ከጣልሁ በኋላ፣ ቀደም ብዬ ለጠቀስኋቸው ዋና ዋና መደምደሚያዎች አጭር ማስረጃ ማቅረብ በዋናነት ወደማስበው ነገር ያደርሰኛል፤ —

፩. ከኃጢአት የሚኰንን ኃይል በእርግጥ ነጻ የወጡ ምርጦቹ አማኞች እንኳ፣ በውስጥ የሚኖረውን የኃጢአት ኃይል መግደልን በዘመናቸው ሁሉ ሥራቸው ሊያደርጉት ይገባቸዋል።

ሐዋርያውም እንዲሁ ይላል (ቆላስይስ 3:5)፦ «እንግዲህ በምድር ያሉቱን ብልቶቻችሁን ግደሉ»። ለማን ነው የሚናገረው? «ከክርስቶስ ጋር ከተነሣችሁ» ለተባሉት (ቁጥር 1)፤ ከእርሱ ጋር «ሞታችኋልና» ለተባሉት (ቁጥር 3)፤ ክርስቶስ ሕይወታቸው ለሆነላቸውና «ከእርሱ ጋር በክብር ትገለጣላችሁ» ለተባሉት (ቁጥር 4)። እናንተ ግደሉ፤ የዕለት ሥራችሁ አድርጉት፤ በሕይወት እስካላችሁ ድረስ ዘወትር በእርሱ ላይ ሁኑ፤ ከዚህ ሥራ አንድ ቀን እንኳ አታቋርጡ፤ ኃጢአትን ግደሉ፤ አለዚያ እርሱ ይገድላችኋል። በመርሕ ደረጃ ከክርስቶስ ጋር መሞታችሁ፣ ከእርሱም ጋር ሕያዋን መደረጋችሁ ከዚህ ሥራ ነጻ አያደርጋችሁም። አዳኛችንም አባቱ በእርሱ ያለውን ፍሬ የሚያፈራውን ቅርንጫፍ ሁሉ፣ እውነተኛና ሕያው የሆነውን ቅርንጫፍ ሁሉ እንዴት እንደሚይዘው ይነግረናል፦ «ፍሬ የሚያፈራውንም ሁሉ አብዝቶ እንዲያፈራ ያጠራዋል» (ዮሐንስ 15:2)። ይገርዘዋል፤ ይህንም የሚያደርገው ለአንድ ወይም ለሁለት ቀን ሳይሆን በዚህ ዓለም ቅርንጫፍ ሆኖ እስካለ ድረስ ነው። ሐዋርያውም ልማዱ ምን እንደ ነበረ ይነግራችኋል (1ኛ ቆሮንቶስ 9:27)፦ «ሥጋዬን እየጎሰምሁ አስገዛዋለሁ»። «ይህን አደርገዋለሁ» ይላል፤ «በየዕለቱ፤ የሕይወቴ ሥራ ነው፤ አልተወውም፤ ይህ ጕዳዬ ነው»። በጸጋ፣ በራእዮች፣ በደስታዎች፣ በልዩ መብቶችና በመጽናናቶች ከተራ አማኞች መጠን በላይ እጅግ ከፍ ከፍ ያለው የጳውሎስ ሥራና ጕዳይ ይህ ከሆነ፣ እኛ በዚህ ዓለም እስካለን ድረስ ከዚህ ሥራና ተግባር ነጻ መሆናችንን በምን ላይ ልንመሠርተው እንችላለን? የዚህ ምክንያቶች በአጭሩ እንደሚከተለው ሊቀርቡ ይችላሉ፦ —

1. በውስጥ የሚኖር ኃጢአት በዚህ ዓለም እስካለን ድረስ ዘወትር ይኖራል፤ ስለዚህም ዘወትር ሊገደል ይገባዋል። የእግዚአብሔርን ትእዛዛት ፍጹም አድርጎ ስለ መጠበቅ፣ በዚህ ሕይወት ስለሚገኝ ፍጹምነት፣ ለኃጢአት ሙሉ በሙሉና ፍጹም በሆነ መንገድ ስለ መሞት ሰዎች የሚያነሡትን ከንቱ፣ ሞኝነትና አላዋቂነት የተሞላበት ክርክር አሁን አልነካውም። የእነዚያ አስጸያፊ ትምህርቶች ባለቤቶች ከእግዚአብሔር ትእዛዛት አንዲቱን እንኳ መጠበቅ ምን እንደሚጠይቅ ፈጽሞ ያላወቁ መሆናቸው ከሚገመተው በላይ እርግጥ ነው፤ ከደረጃዎች ፍጹምነት እጅግ በታች ስለ ሆኑም፣ በመታዘዝ የክፍሎችን ፍጹምነት፣ ወይም በቅንነት የሆነ ሁለንተናዊ መታዘዝን እንኳ ፈጽሞ አላገኙም። ስለዚህም በዘመናችን ስለ ፍጹምነት ያወሩ ብዙዎች ይበልጥ ብልጦች ሆነው፣ ፍጹምነት በመልካምና በክፉ መካከል ምንም ልዩነት አለማወቅ ነው ብለው አረጋግጠዋል። ይህም እኛ መልካም በምንላቸው ነገሮች ፍጹማን ስለ ሆኑ ሳይሆን፣ ሁሉም ነገር ለእነርሱ አንድ ስለ ሆነና የክፋት ጫፍ ፍጹምነታቸው ስለ ሆነ ነው። ሌሎች ደግሞ የቀደመውን በውስጥ የሚኖር ኃጢአት በመካድና የእግዚአብሔርን ሕግ መንፈሳዊነት ከሰዎች ሥጋዊ ልብ ጋር እንዲስማማ በማለዘብ ወደ ፍጹምነት የሚያደርስ አዲስ መንገድ አግኝተዋል፤ በዚህም የክርስቶስን ሕይወትና በአማኞች ውስጥ ያለውን ኃይሉን እንደማያውቁ ራሳቸውን በበቂ ሁኔታ እንደ ገለጡ ሁሉ፣ በሥጋዊ አእምሮአቸው በከንቱ እየታበዩ ወንጌል የማያውቀውን አዲስ ጽድቅ ፈጥረዋል። እኛ ግን ከተጻፈው በላይ ጥበበኞች ለመሆን የማንደፍር፣ እግዚአብሔርም ያላደረገልንን በሌሎች ሰዎች ሕይወት የማንመካ ሰዎች፣ በዚህ ዓለም እስካለን ድረስ በውስጥ የሚኖር ኃጢአት በተወሰነ መጠንና ደረጃ በእኛ ውስጥ ይኖራል እንላለን። «አሁን እንዳገኘሁ ወይም አሁን ፍጹም እንደ ሆንሁ» ያህል ለመናገር አንደፍርም (ፊልጵስዩስ 3:12)። እዚህ በሕይወት እስካለን ድረስ «የውስጡ ሰውነታችን ዕለት ዕለት ይታደሳል» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:16)፤ የአዲሱም መታደስ በሚጨምርበት መጠን የአሮጌው መፍረስና መበስበስ ይሆናል። እዚህ እስካለን ድረስ «ከእውቀት ከፍለን ብቻ እናውቃለን» (1ኛ ቆሮንቶስ 13:12)፤ «በጌታችንና በመድኃኒታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋና እውቀት» በማደግ ቀስ በቀስ ሊወገድ የሚገባው የቀረ ጨለማ አለብን (2ኛ ጴጥሮስ 3:18)፤ ደግሞም «ሥጋ በመንፈስ ላይ መንፈስም በሥጋ ላይ ይመኛልና፥ እነዚህም እርስ በርሳቸው ይቀዋወማሉ፤ ስለዚህም የምትወዱትን ልታደርጉ አትችሉም» (ገላትያ 5:17)፤ ስለዚህም በብርሃናችን ብቻ ሳይሆን በመታዘዛችንም ጕድለት አለብን (1ኛ ዮሐንስ 1:8)። «ሞት የተሰጠው ሰውነት» አለን (ሮሜ 7:24)፤ ከእርሱም የምንድነው በሥጋችን ሞት ብቻ ነው (ፊልጵስዩስ 3:21)። እንግዲህ ኃጢአት በእኛ እስካለ ድረስ መግደል፣ መግደሉንም መቀጠል ተግባራችን ስለ ሆነ፣ በሥራው ላይ መሆን አለብን። ጠላትን እንዲገድል የተሾመ ሰው፣ ጠላቱ በሕይወት መኖሩን ሳያቆም መምታቱን ቢያቆም፣ የሠራው የሥራውን ግማሽ ብቻ ነው (ገላትያ 6:9፤ ዕብራውያን 12:1፤ 2ኛ ቆሮንቶስ 7:1)።

2. ኃጢአት በእኛ ውስጥ መኖሩን የቀጠለ ብቻ ሳይሆን፣ ዘወትር ይሠራል፤ የሥጋን ሥራ ለማውጣት ዘወትር ይደክማል። ኃጢአት ሲተወን እኛም ኃጢአትን ልንተወው እንችላለን፤ ነገር ግን ኃጢአት ይበልጥ ጸጥ ያለ በሚመስልበት ጊዜ ከመቼውም ይልቅ ጸጥታ የራቀው ስለ ሆነ፣ ውኆቹም ጸጥ ባሉ ጊዜ አብዛኛውን ጊዜ ጥልቅ ስለ ሆኑ፣ በእርሱ ላይ የምንዘይደው ዘዴ በሁሉም ጊዜና በሁሉም ሁኔታ፣ ጥርጣሬ ባነሰበት ስፍራ እንኳ፣ ብርቱ ሊሆን ይገባዋል። ኃጢአት በእኛ ውስጥ የሚኖር ብቻ ሳይሆን፣ «የብልቶች ሕግ ከአእምሮ ሕግ ጋር ዘወትር ይዋጋል» (ሮሜ 7:23)፤ ደግሞም «በእኛ ዘንድ ያሳደረው መንፈስ በቅንዓት ይመኛል» (ያዕቆብ 4:5)። ዘወትር በማያቋርጥ ሥራ ላይ ነው፤ «ሥጋ በመንፈስ ላይ መንፈስም በሥጋ ላይ ይመኛልና» (ገላትያ 5:17)፤ ምኞት ዘወትር ይፈትናል፣ ኃጢአትንም ይፀንሳል (ያዕቆብ 1:14)፤ በእያንዳንዱ የግብረ ገብ ድርጊት ውስጥ ወይ ወደ ክፉ ያዘነብላል፣ ወይ ከመልካሙ ይከለክላል፣ ወይም መንፈስን ከእግዚአብሔር ጋር ላለው ኅብረት ከሚገባው ሥሪት ያፋልሳል። ወደ ክፉ ያዘነብላል። ሐዋርያው፦ «የማልወደውን ክፉን ነገር አደርጋለሁ» ይላል (ሮሜ 7:19)። ይህ ከየት የመጣ ነው? «በእኔ ማለት በሥጋዬ በጎ ነገር ስለማይኖር» ነው። ከመልካሙም ይከለክላል፦ «የምወደውን በጎውን ነገር አላደርገውም» (ቁጥር 19)፤ — «በዚሁ ምክንያት ወይ አላደርገውም፣ ወይም እንደሚገባ አላደርገውም፤ ቅዱስ ነገሮቼ ሁሉ በዚህ ኃጢአት ረክሰዋልና»። «ሥጋ በመንፈስ ላይ መንፈስም በሥጋ ላይ ይመኛልና፥ እነዚህም እርስ በርሳቸው ይቀዋወማሉ፤ ስለዚህም የምትወዱትን ልታደርጉ አትችሉም» (ገላትያ 5:17)። መንፈሳችንንም ከሥሪቱ ያፋልሰዋል፤ ስለዚህም «በቀላሉ የሚከብበን ኃጢአት» ተብሎ ይጠራል (ዕብራውያን 12:1)፤ ሐዋርያውም በዚህ ምክንያት ስለ እርሱ ያን ከባድ የምሬት ጩኸት ያሰማል (ሮሜ 7)። ስለዚህ ኃጢአት ዘወትር ይሠራል፣ ዘወትር ይፀንሳል፣ ዘወትር ያስታል፣ ይፈትናልም። ከእግዚአብሔር ጋር ወይም ለእግዚአብሔር አንዳች ነገር አድርጌአለሁ፣ በውስጥ የሚኖር ኃጢአትም ያደረግሁትን በማበላሸት እጁን አላስገባበትም ሊል የሚችል ማን ነው? ይህንም ንግድ በዘመናችን ሁሉ ብዙም ይሁን ጥቂት ማካሄዱን አያቆምም። እንግዲህ ኃጢአት ዘወትር የሚሠራ ከሆነ፣ እኛ ዘወትር የማንገድለው ከሆነ፣ የጠፋን ፍጥረቶች ነን። ዝም ብሎ ቆሞ ጠላቶቹ ያለ ምንም መቋቋም ምት በምት ላይ እንዲደራርቡበት የሚፈቅድ ሰው፣ በመጨረሻ መሸነፉ አይቀርም። ኃጢአት ነፍሳችንን በመግደል ሥራ ላይ ብልጥ፣ ንቁና ብርቱ ሆኖ ዘወትር የሚሠራ ከሆነ፣ እኛ ደግሞ እርሱን ለማጥፋት በምናደርገው ጥረት ሰነፎች፣ ቸልተኞችና ሞኞች ከሆንን፣ የሚያጽናና ፍጻሜ ልንጠብቅ እንችላለን? ኃጢአት የማያሸንፍበት ወይም የማይሸነፍበት፣ የማያይልበት ወይም የማይያዝበት አንድም ቀን የለም፤ በዚህ ዓለም እስከምንኖር ድረስም እንዲሁ ይሆናል።

ኃጢአትን ወደ ስምምነት፣ በዚህ ጦርነት ውስጥ ወደ ተኩስ አቁም ሊያመጣ የሚችልን ሰው ከዚህ ተግባር ነጻ አደርገዋለሁ፤ ኃጢአት አንድ ቀን እንኳ፣ በአንድ መንፈሳዊ ተግባር እንኳ የሚተወው ከሆነ (የመታዘዝን መንፈሳዊነትና የኃጢአትን ተንኰል የሚያውቅ ሰው እስከ ሆነ ድረስ)፣ ይህን ተግባር በተመለከተ ነፍሱን «አንቺ ነፍሴ፥ … ዕረፊ» ይበላት። ከሚያስጨንቀው ዓመፁ መዳንን ነፍሳቸው የምትናፍቅ ቅዱሳን ግን ከእርሱ መጠበቂያ ከማያቋርጥ ጦርነት በቀር ሌላ እንደሌለ ያውቃሉ።

3. ኃጢአት መታገልን፣ መሥራትን፣ ማመፅን፣ ማወክንና ማሸበርን ብቻ አይደለም የሚያደርገው፤ ቢተውና ዘወትር ባይገደል፣ ታላላቅ፣ የተረገሙ፣ አሰናካይና ነፍስን የሚያጠፉ ኃጢአቶችን ይወልዳል። ሐዋርያው ሥራውና ፍሬው ምን እንደ ሆነ ይነግረናል (ገላትያ 5:19-21)፦ «የሥጋ ሥራም የተገለጠ ነው እርሱም ዝሙት፥ ርኵሰት፥ መዳራት፥ ጣዖትን ማምለክ፥ ምዋርት፥ ጥል፥ ክርክር፥ ቅንዓት፥ ቁጣ፥ አድመኛነት፥ መለያየት፥ መናፍቅነት፥ ምቀኝነት፥ መግደል፥ ስካር፥ ዘፋኝነት፥ ይህንም የሚመስል ነው»። በዳዊትና በሌሎች ብዙዎች ምን እንዳደረገ ታውቃላችሁ። ኃጢአት ዘወትር ወደ ጽንፍ ያልማል፤ ሊፈትን ወይም ሊያባብል በተነሣ ቁጥር፣ መንገዱን ቢያገኝ፣ በዚያ ዓይነት ኃጢአት እስከ መጨረሻው ጽንፍ ይሄድ ነበር። እያንዳንዱ ርኩስ አሳብ ወይም ቅጽበታዊ እይታ ቢችል ምንዝር ይሆን ነበር፤ እያንዳንዱ የመጎምጀት ምኞት ግፍ፣ እያንዳንዱ ያለማመን አሳብ ደግሞ እስከ ሙሉ ቁመቱ ቢያድግ እግዚአብሔርን መካድ ይሆን ነበር። ሰዎች ኃጢአት በልባቸው አሰናካይ ቃል ሲናገር የማይሰማበት ደረጃ ሊደርሱ ይችላሉ፤ — ማለትም በአፉ አሰናካይነትን ይዞ ወደ ማንኛውም ታላቅ ኃጢአት ሲያነሣሣ የማይሰማበት ደረጃ፤ ነገር ግን እያንዳንዱ የምኞት መነሣሣት፣ መንገዱን ቢያገኝ፣ እስከ ክፋት ጫፍ ይደርስ ነበር፤ ፈጽሞ እንደማይጠግብ መቃብር ነው። የኃጢአት መታለል ታላቅ ድርሻም በዚህ ውስጥ አለ፤ በእርሱም ሰዎችን ወደ ልበ ደንዳናነት፣ በዚያም ወደ ጥፋታቸው ለማድረስ ይችላል (ዕብራውያን 3:13)፤ — በመጀመሪያ እንቅስቃሴዎቹና ሐሳቦቹ ልከኛ ይመስላል፤ ነገር ግን በእነርሱ አማካይነት በልብ ውስጥ አንድ ጊዜ እግሩን ካቆመ በኋላ፣ ያገኘውን ስፍራ ሁልጊዜ አጽንቶ ይይዛል፤ በዚያው ዓይነትም ወደ ተጨማሪ ደረጃዎች ይገፋል። ይህ አዲስ ድርጊትና ወደ ፊት መግፋት ነፍስ ከእግዚአብሔር ለመራቅ ምን ያህል መግቢያ አስቀድሞ እንደ ተከፈተ ብዙም እንዳታስተውል ያደርጋታል፤ ተጨማሪ እድገት ከሌለ ሁሉ ነገር በመጠኑ ደህና እንደ ሆነ ታስባለች፤ ነፍስም ለማንኛውም ኃጢአት ስሜት የሌላት በምትደረግበት መጠን፣ — ማለትም ወንጌል ከሚጠይቀው ዓይነት ስሜት አንጻር፣ — በዚያው መጠን ትደነድናለች፤ ኃጢአት ግን ወደ ፊት መግፋቱን አያቆምም፤ ይህም የሆነው ከእግዚአብሔር ፈጽሞ ከመለየትና እርሱን ከመቃወም በቀር ሌላ ገደብ ስለሌለው ነው፤ ቀስ በቀስ ወደ ጫፉ መሄዱ፣ ያገኘውንም ስፍራ በልበ ደንዳናነት አጽንቶ መያዙ፣ ከመታለሉ እንጂ ከባሕርዩ የመጣ አይደለም። እንግዲህ ይህን ሊከላከል የሚችል ኃጢአትን ከመግደል ሥራ በቀር ምንም የለም፤ እርሱ ሥሩን ያደርቃል፣ የኃጢአትንም ራስ በየሰዓቱ ይመታል፤ ስለዚህም ኃጢአት ያለመው ሁሉ ይከሽፍበታል። በዓለም ላይ ያለ ምርጡ ቅዱስ እንኳ ይህን ተግባር ቢተው፣ በእርሱ ዓይነት ያለ ማንም ሰው የወደቀባቸውን ያህል ብዙ የተረገሙ ኃጢአቶች ውስጥ ይወድቃል።

4. መንፈስና አዲሱ ባሕርይ የተሰጡን ዋና ምክንያት አንዱ ይህ ነው፤ — ኃጢአትንና ምኞትን የምንቃወምበት መርሕ በውስጣችን እንዲኖረን። «ሥጋ በመንፈስ ላይ ይመኛል»። መልካም! ታዲያ ምን ይሁን? «መንፈስም በሥጋ ላይ ይመኛል» (ገላትያ 5:17)። በሥጋ ውስጥ በመንፈስ ላይ የመሥራት ዝንባሌ እንዳለ ሁሉ፣ በመንፈስ ወይም በመንፈሳዊው አዲስ ባሕርይ ውስጥም በሥጋ ላይ የመሥራት ዝንባሌ አለ፤ 2ኛ ጴጥሮስ 1:4-5 እንዲሁ ይላል። ስለ ክፉ ምኞት በዓለም ካለው ጥፋት እንድናመልጥ የሚያደርገን «ከመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች» መሆናችን ነው፤ በሮሜ 7:23 ደግሞ የብልቶች ሕግ እንዳለ ሁሉ የአእምሮ ሕግም አለ። እንግዲህ፣ በመጀመሪያ፣ ሁለት ተፋላሚዎች በተጋጠሙ ጊዜ አንዱን አስሮ የሚችለውን ሁሉ እንዳያደርግ መከልከልና ሌላውን እንደ ፈቀደው እንዲያቆስለው ነጻ መተው በዓለም ላይ እጅግ ፍትሕ የጎደለውና ምክንያታዊ ያልሆነ ነገር ነው፤ በሁለተኛ ደረጃ ደግሞ ለዘላለማዊ ሁኔታችን [ለመዳናችን?] የሚዋጋውን አስሮ የዘላለም ጥፋታችንን የሚሻውንና በኃይል የሚሞክረውን መተው በዓለም ላይ እጅግ የሞኝነት ነገር ነው። ትግሉ ስለ ሕይወታችንና ስለ ነፍሳችን ነው። መንፈስንና አዲሱን ባሕርይ ኃጢአትን ለመግደል በየዕለቱ አለመጠቀም፣ እግዚአብሔር ከታላቁ ጠላታችን ጋር እንድንዋጋ የሰጠንን ያን ግሩም እርዳታ ቸል ማለት ነው። የተቀበልነውን መጠቀም ቸል ካልን፣ እግዚአብሔር ተጨማሪ ከመስጠት እጁን ቢሰበስብ ትክክል ነው። ስጦታዎቹ ብቻ ሳይሆኑ ጸጋዎቹም እንድንጠቀምባቸው፣ እንድንለማመድባቸውና እንድንነግድባቸው ተሰጥተውናል። ኃጢአትን በየዕለቱ አለመግደል፣ ይህን የምናደርግበትን መርሕ ያስታጠቀንን የእግዚአብሔርን በጎነት፣ ደግነት፣ ጥበብ፣ ጸጋና ፍቅር መበደል ነው።

5. በዚህ ተግባር ላይ ቸልተኛ መሆን ነፍስን ሐዋርያው የእርሱ እንደ ነበረ ከሚያረጋግጠው ሁኔታ ፈጽሞ ተቃራኒ ወደ ሆነ ሁኔታ ይጥላታል (2ኛ ቆሮንቶስ 4:16)፦ «የውጭው ሰውነታችን ቢጠፋ እንኳ የውስጡ ሰውነታችን ዕለት ዕለት ይታደሳል»። በእነዚህ ሰዎች ግን የውስጡ ሰውነት ይጠፋል፣ የውጭው ሰውነት ደግሞ ዕለት ዕለት ይታደሳል። ኃጢአት እንደ ዳዊት ቤት፣ ጸጋ ደግሞ እንደ ሳኦል ቤት ነው። መለማመድ እና መከናወን በልብ ውስጥ ጸጋን የሚያሳድጉ ሁለቱ ዋና ዋና ነገሮች ናቸው፤ ጸጋ ዝም ብሎ እንዲተኛ ሲተው ይጠወልጋል፣ ይመነምናልም፤ የእርሱ የሆኑት ነገሮች «ሊሞቱም ያላቸውን» ናቸው (ራእይ 3:2)፤ ኃጢአትም ልብን ለማደንደን ስፍራ ያገኛል (ዕብራውያን 3:13)። ያሰብሁት ይህ ነው፦ ይህን ተግባር በመተው ጸጋ ይጠወልጋል፣ ምኞት ይለመልማል፣ የልብም ሥሪት እየባሰ ይሄዳል፤ ይህም ከብዙዎች ጋር ምን ዓይነት ተስፋ የሚያስቆርጥና አስፈሪ ፍጻሜዎች እንዳስከተለ ጌታ ያውቃል። ኃጢአትን የመግደል ሥራ ቸል በመባሉ ኃጢአት ከፍ ያለ ድል በሚያገኝበት ስፍራ፣ የነፍስን አጥንቶች ይሰብራል (መዝሙር 31:10፤ 51:8)፣ ሰውንም ደካማ፣ ሕመምተኛና ለሞት የተቃረበ ያደርገዋል (መዝሙር 38:3-5)፤ ስለዚህም ቀና ብሎ ማየት አይችልም (መዝሙር 40:12፤ ኢሳይያስ 33:24)፤ ምስኪን ፍጥረቶች ምት በምት ላይ፣ ቁስል በቁስል ላይ፣ ሽንፈት በሽንፈት ላይ እየተቀበሉ ለብርቱ መቋቋም ራሳቸውን ፈጽሞ ካላነቁ፣ በኃጢአት መታለል እልከኞች ከመሆንና ነፍሳቸው ደም እየፈሰሳት እስከ ሞት ከመድረስ በቀር ሌላ ምን ሊጠብቁ ይችላሉ? (2ኛ ዮሐንስ 8)። በእውነትም በየዕለቱ በዓይናችን ፊት የሚታዩትን የዚህን ቸልተኝነት አስፈሪ ፍጻሜዎች ማሰብ የሚያሳዝን ነገር ነው። ትሑታን፣ ልባቸው የሚቀልጥና የተሰበረ ክርስቲያኖች፣ ላለማስቀየም ርኅሩኆችና ፈሪዎች፣ ለእግዚአብሔርና ለመንገዶቹ ሁሉ፣ ለሰንበቶቹና ለሥርዓቶቹ ቀናተኞች ሆነው የምናውቃቸው ሰዎች፣ ለዚህ ተግባር መንቃትን ቸል በማለታቸው፣ ምድራውያን፣ ሥጋውያን፣ ቀዝቃዞች፣ ቍጡዎች፣ ከዓለም ሰዎችና ከዓለም ነገሮች ጋር የሚስማሙ ሆነው፣ ለሃይማኖት መሰናከልና ለሚያውቋቸውም አስፈሪ ፈተና ሲሆኑ አናይምን? እውነቱ ይህ ነው፦ በአንድ በኩል ኃጢአትን የመግደልን ሥራ ደረቅና እልከኛ በሆነ የመንፈስ ሥሪት ውስጥ በማድረግ — ይህም ሥሪት አብዛኛውን ጊዜ ምድራዊ፣ ሕግ አጥባቂ፣ ነቃፊ፣ አድሏዊ፣ ከቍጣ፣ ከቅንዓት፣ ከክፋትና ከትዕቢት ጋር አብሮ የሚኖር ነው — በሌላ በኩል ደግሞ ነጻነትንና ጸጋን፣ ሌላም የማላውቀውን ነገር በማመካኘት መካከል፣ እውነተኛው የወንጌል ኃጢአትን የመግደል ሥራ በመካከላችን ሊጠፋ ተቃርቧል፤ ስለዚህም በኋላ እናገራለሁ።

6. «በእግዚአብሔር ፍርሃት ቅድስናን ፍጹም» ማድረግ (2ኛ ቆሮንቶስ 7:1)፣ በየዕለቱ «በጸጋ ማደግ» (1ኛ ጴጥሮስ 2:2፤ 2ኛ ጴጥሮስ 3:18)፣ «የውስጡን ሰውነታችንን ዕለት ዕለት ማደስ» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:16) ተግባራችን ነው። ይህ ደግሞ ኃጢአትን በየዕለቱ ሳይገድሉ ሊሆን አይችልም። ኃጢአት ብርታቱን በእያንዳንዱ የቅድስና ድርጊትና በምናድግበት በእያንዳንዱ ደረጃ ላይ ያሰልፋል። በምኞቶቹ ሆድ ላይ የማይረማመድ ሰው በቅድስና እድገት እያደረገ እንደ ሆነ አያስብ። ኃጢአትን በዚህ መንገድ የማይገድል ሰው ወደ ጕዞው ፍጻሜ ምንም እርምጃ አይራመድም። ከኃጢአት ተቃውሞ የማያገኝና በእያንዳንዱ ነገር ራሱን ለመግደሉ የማያዘጋጅ ሰው፣ ከእርሱ ጋር በሰላም ይኖራል እንጂ ለእርሱ አይሞትም።

እንግዲህ የቀጣዩ ጽሑፋችን የመጀመሪያው አጠቃላይ መርሕ ይህ ነው፦ እንዲህ ለማለት ቢፈቀድልኝ፣ በክርስቶስ መስቀል የሁሉም የእያንዳንዱም ኃጢአት በብቃት የሆነ መገደል ቢኖርም፣ በመጀመሪያው መለወጣችን በኃጢአት በመወቀስ፣ ስለ ኃጢአት በመዋረድና ለእርሱ ተቃራኒ የሆነና የሚያጠፋው አዲስ መርሕ በመተከል የሁለንተናዊው ኃጢአትን የመግደል ሥራ እውነተኛ መሠረት ቢጣልም፣ — ኃጢአት ግን በዚህ ዓለም እስከሚኖሩ ድረስ በምርጦቹ አማኞች ውስጥ እንኳ እንዲህ ይኖራል፣ ይሠራልም፤ ስለዚህም በየዕለቱ ያለማቋረጥ መግደሉ በዘመናቸው ሁሉ በእነርሱ ላይ የተጣለ ግዴታ ነው። ወደሚቀጥለው መርሕ ከመሻገሬ በፊት፣ በመንገዴ ላይ በዚህ ዘመን ስላሉ ብዙ ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎች ከማማረር ልቆጠብ አልችልም፤ እነርሱ የሚጠበቁትን ታላላቅና ግልጽ የኃጢአትን የመግደል ሥራ ፍሬዎች ከማፍራት ይልቅ፣ የእርሱን ቅጠል እንኳ በጭንቅ ያቈጠቍጣሉ። በእርግጥም በዚህ ትውልድ ሰዎች ላይ ሰፊ ብርሃን ወርዷል፤ ከእርሱም ጋር ብዙ መንፈሳዊ ስጦታዎች ተሰጥተዋል፤ እነዚህም ከሌሎች አንዳንድ ነገሮች ጋር ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎችንና የሃይማኖት ምስክርነትን ድንበር በሚያስደንቅ ሁኔታ አስፍተዋል፤ እነርሱም እርሱም እጅግ በዝተዋል፣ ጨምረዋልም። ስለዚህም በየማዕዘኑ የሃይማኖትና የመንፈሳዊ ተግባራት ድምፅ አለ፤ ስብከትም በብዛት አለ፤ — ይህም እንደ ቀድሞው ባዶ፣ ቀላል፣ ተራና ከንቱ በሆነ መንገድ ሳይሆን፣ ከመንፈሳዊ ስጦታ ጥሩ መጠን ጋር የሚመጣጠን ነው፤ — ስለዚህም የአማኞችን ቍጥር በብርሃን፣ በስጦታዎችና በምስክርነት ብትለኩ፣ ቤተ ክርስቲያን «እነዚህን ሁሉ ማን ወለደልኝ?» ለማለት ምክንያት ሊኖራት ይችላል። ነገር ግን የክርስቲያኖችን ማንነት በሚለየው በዚህ ታላቅ ጸጋ ብትለኳቸው፣ ምናልባት ቍጥራቸው ያን ያህል እንዳልበዛ ታገኛላችሁ። መለወጡን ለእነዚህ የብርሃን ቀናት ባለ ዕዳ የሆነ፣ በቀደሙት ዘመናት የነበሩ ጥቂቶች ብቻ በጥቂቱም ቢሆን ያወቁትን በሚያህል የመንፈሳዊነት ደረጃ የሚያወራና የሚመሰክር (አልፈርድባቸውም፤ ነገር ግን ምናልባት ጌታ በእነርሱ ያደረገውን እየተመኩ ይሆናል)፣ ሆኖም እጅግ የሚያሳዝን ያልተገደለ ልብ እንዳለው ማስረጃ የማያሳይ ክርስትናን የሚናገር ሰው የት አለ? ጊዜን በከንቱ ማባከን፣ ሥራ ፈትነት፣ ሰዎች በተሰጣቸው ስፍራ ፍሬ ቢስ መሆናቸው፣ ቅንዓት፣ ክርክር፣ ጥል፣ ፉክክር፣ ቍጣ፣ ትዕቢት፣ ዓለማዊነትና ራስ ወዳድነት (1ኛ ቆሮንቶስ 1) የክርስቲያኖች መለያ ምልክቶች ከሆኑ፣ በላያችንም በመካከላችንም በብዛት አሉ። ብዙ ብርሃን ካላቸውና ብርሃናቸውም የሚያድን እንደ ሆነ ተስፋ ከምናደርግላቸው ሰዎች ጋር እንዲህ ከሆነ፣ ሃይማኖተኞች ተብለው መቈጠር እየፈለጉ የወንጌልን ብርሃን ስለሚንቁና በእጃችን ስላለው ተግባር ደግሞ ሰዎች አንዳንድ ጊዜ በውጫዊ ደስታዎች ራሳቸውን ከመካዳቸው በቀር ሌላ ምንም ስለማያውቁ ሰዎች ምን እንላለን? ይህም ከቅርንጫፎቹ እጅግ ውጫዊው ነው፤ ይህንም እንኳ እምብዛም አይለማመዱትም። ቸሩ ጌታ በሽታዎቻችንን የሚፈውስ የኃጢአትን የመግደል መንፈስ ይላክልን፤ አለዚያ በሚያሳዝን ሁኔታ ውስጥ ነን!

ኃጢአቱን ያልገደለ ክርስትናን የሚናገር ሰው ሁሉ በእርግጥ የሚከተሉት ሁለት ክፉ ነገሮች አሉ፤ — የመጀመሪያው በራሱ፣ ሌላው ደግሞ ከሌሎች አንጻር ነው፦ —

1. በራሱ። የፈለገውን ቢያስመስልም፣ ስለ ኃጢአት ቀላል አሳብ አለው፤ ቢያንስ ስለ ዕለታዊ ድካም ኃጢአቶች። ኃጢአቱን ያልገደለ አካሄድ ሥሩ ኃጢአትን በልብ ውስጥ ያለ ምሬት ማብላላት ነው። አንድ ሰው ዕለታዊ ኃጢአቶችን ያለ ምሬት ለመዋጥና ለማብላላት እስኪችል ድረስ ስለ ጸጋና ምሕረት ያለውን አስተሳሰብ በምናቡ ሲያጸና፣ ያ ሰው የእግዚአብሔርን ጸጋ በሴሰኝነት ወደ መለወጥና በኃጢአት መታለል ወደ መደንደን አፋፍ ላይ ደርሷል። እንዲህ ያለውን ንግድ ከማካሄድ የበለጠ የሐሰተኛና የበሰበሰ ልብ ማስረጃ በዓለም ላይ የለም። ሊያነጻን የተሰጠውን የክርስቶስን ደም (1ኛ ዮሐንስ 1:7፤ ቲቶ 2:14)፣ ንስሐን ሊሰጠን የሆነውን የክርስቶስን ከፍ ከፍ ማለት (የሐዋርያት ሥራ 5:31)፣ ኃጢአተኝነትን ሁሉ እንድንክድ የሚያስተምረንን የጸጋን ትምህርት (ቲቶ 2:11-12) ኃጢአትን ለማበረታታት መጠቀም በመጨረሻ አጥንትን የሚሰብር ዓመፅ ነው። በዘመናችን ከሃይማኖት የካዱት ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎች አብዛኞቹ ከእኛ የወጡት በዚህ በር ነው። ለጊዜው አብዛኞቹ በኃጢአት ወቀሳ ሥር ነበሩ፤ ይህም በመንፈሳዊ ተግባራት ላይ ጠብቋቸው ነበር፣ ወደ ምስክርነትም አምጥቷቸው ነበር፤ ስለዚህም «በጌታችንና በመድኃኒታችን በኢየሱስ ክርስቶስ እውቀት ከዓለም ርኵሰት» አመለጡ (2ኛ ጴጥሮስ 2:20)፤ ነገር ግን ከወንጌል ትምህርት ጋር ትውውቅ ካገኙ በኋላ፣ ምንም መርሕ ያልነበራቸውን መንፈሳዊ ተግባር በመሰልቸት፣ ከጸጋ ትምህርት ተነሥተው በብዙ ቸልተኝነቶች ራሳቸውን ማበረታታት ጀመሩ። ይህ ክፉ ነገር አንድ ጊዜ ከያዛቸው በኋላም ፈጥነው ወደ ጥፋት ተንከባለሉ።

2. ለሌሎች። በሁለት መንገድ በእነርሱ ላይ ክፉ ተጽዕኖ ያሳድራል፦ —

(1.) ያደነድናቸዋል፤ ይህም እንደ ምርጦቹ ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎች በመልካም ሁኔታ ላይ እንዳሉ የሚያሳምን አስተሳሰብ በውስጣቸው በመውለድ ነው። በእነርሱ የሚያዩት ማንኛውም ነገር በዚህ የኃጢአት መግደል ሥራ መጓደል የተነሣ እጅግ የቆሸሸ ስለ ሆነ በእነርሱ ዘንድ ምንም ዋጋ የለውም። ለሃይማኖት ቅንዓት አላቸው፤ ነገር ግን ከትዕግሥት ማጣትና ከሁለንተናዊ ጽድቅ መጓደል ጋር የታጀበ ነው። አባካኝነትን ይክዳሉ፤ ነገር ግን ከዓለማዊነት ጋር ነው፤ ከዓለም ይለያሉ፤ ነገር ግን በምድር ላይ ቸርነትን ለማድረግ ምንም ሳይጨነቁ ፈጽመው ለራሳቸው ይኖራሉ፤ ወይም መንፈሳዊ ነገር ያወራሉ፣ በከንቱም ይኖራሉ፤ ከእግዚአብሔር ጋር ስላለ ኅብረት ይጠቅሳሉ፣ በሁሉም መንገድ ግን ዓለምን ይመስላሉ፤ ስለ ኃጢአት ይቅርታ ይመካሉ፣ ሌሎችን ግን ፈጽሞ ይቅር አይሉም። በእንደዚህ ያሉ አሳቦችም ምስኪን ፍጥረቶች ዳግም ባልተወለዱበት ሁኔታቸው ልባቸውን ያደነድናሉ።

(2.) ያታልሏቸዋል፤ ይህም ወደ እነርሱ ሁኔታ ቢደርሱ መልካም እንደሚሆንላቸው እንዲያምኑ በማድረግ ነው፤ ስለዚህም በሃይማኖት ስም የማግኘትን ታላቅ ፈተና መታገል ቀላል ነገር ይሆንባቸዋል፤ ሆኖም በእነርሱ ዘንድ ከሚታየው አንጻር እጅግ ልቀው ሄደው እንኳ የዘላለምን ሕይወት ሊያጡ ይችላሉ። ነገር ግን ስለ እነዚህ ነገሮችና ስለ ኃጢአቱ ያልተገደለ አካሄድ ክፉ ነገሮች ሁሉ በኋላ እናገራለሁ።