የሚመጣው መነቃቃት

«ሕዝብህ በአንተ ደስ ይለው ዘንድ ተመልሰህ ሕያው አታደርገንምን?»—መዝሙር 85:6።

«አቤቱ፥ ሥራህን በዘመናት መካከል ሕያው አድርግ።»—ዕንባቆም 3:2።

«በመከራ መካከል ብሄድ አንተ ሕያው ታደርገኛለህ፤ ቀኝህም ታድነኛለች።»—መዝሙር 138:7።

«የተሰበሩትን ልብ ሕያው አደርግ ዘንድ ከተሰበረና ከትሑት ልብ ጋር እኖራለሁ።»—ኢሳይያስ 57:15።

«ኑ፥ ወደ እግዚአብሔር እንመለስ፤ እርሱ ሰብሮናልና፥ እርሱም ይፈውሰናል። እርሱ ሕያው ያደርገናል።»—ሆሴዕ 6:1-2።

የሚመጣው መነቃቃት—ይህን ቃል ብዙ ጊዜ እንሰማዋለን። የመቅረቡን ምልክቶች የሚያዩና በቅርቡ እንደሚገለጥ በልበ ሙሉነት የሚያውጁ ጥቂት ያልሆኑ አስተማሪዎች አሉ። በሚስዮን ሥራ ላይ ባለው ፍላጎት መጨመር፣ ሁሉ ሙት ወይም ቀዝቃዛ በነበረባቸው ስፍራዎች ስለ ተደረጉ መነቃቃቶች በሚሰማው ወሬ፣ በተማሪዎችና በሌሎች ማኅበራት ወይም በክርስቲያን ኢንዴቨር ማኅበራት ውስጥ በተሰበሰቡት እጅግ ብዙ ወጣቶቻችን፣ በክርስቲያኑም ሆነ በአሕዛብ ዓለም በየስፍራው በተከፈቱት በሮች፣ ለመከር በነጡት እርሻዎች ቀድሞውኑ በተገኙት ድሎች—አማኝና ተስፋ ያላቸው ሠራተኞች በሚገቡበት ስፍራ ሁሉ—እኛ ያላወቅነው የኃይልና የበረከት ዘመን እንደሚመጣ ማረጋገጫ ያገኛሉ። ቤተ ክርስቲያን እየጨመረ በሚሄድ መንፈሳዊነትና በሰፊ መስፋፋት ወደ አዲስ ዘመን ልትገባ ነው።

ከእነዚህ እውነታዎች አንዳንዶቹ እውነት መሆናቸውን እየተቀበሉ፣ ከእነርሱ የሚወሰዱት መደምደሚያዎች ግን አንድ ወገን ብቻ የሚያዩና ያለ ጊዜያቸው የተደረሰባቸው እንዳይሆኑ የሚሰጉ ሌሎች አሉ። ለሚስዮን ሥራ ያለው ፍላጎት እንደ ጨመረ ያያሉ፤ ነገር ግን ይህ ፍላጎት ምን ያህል በጠባብ ክበብ ውስጥ ብቻ የተወሰነ እንደ ሆነ፣ መሆን ከሚገባውም ጋር ፈጽሞ እንደማይመጣጠን ያመለክታሉ። ለአብዛኞቹ የቤተ ክርስቲያን አባላት፣ ለአብዛኛውም የቤተ ክርስቲያን ክፍል፣ ይህ ገና የሕይወትና የሞት ጉዳይ ከመሆን እጅግ የራቀ ነው። ዓለማዊነትና ልማዳዊ ሃይማኖት ያላቸውን ኃይል፣ ክርስቲያን ነን በሚሉት መካከል ገንዘብ የማካበትና ተድላን የመውደድ መንፈስ መጨመሩን፣ በእጅግ ብዙ አብያተ ክርስቲያኖቻችን ያለውን የመንፈሳዊነት ጉድለት፣ እንዲሁም እጅግ ብዙ ሕዝብ ከእግዚአብሔር ቀንና ከቃሉ መራቁ መቀጠሉንና እየባሰም መሄዱን ያሳስቡናል፤ ይህም ታላቁ መነቃቃት በእርግጥ ገና እንዳልጀመረ፣ ብዙዎችም ስለ እርሱ እንኳ እንደማያስቡ ማስረጃ ነው ይላሉ። የእውነተኛ መነቃቃት ሁሉ ቀዳሚዎች ሆነው የሚታዩትን ጥልቅ ራስን ማዋረድ፣ ብርቱ ናፍቆትና ትጉህ ጸሎት እንደማያዩ ይናገራሉ።

በቀኝም በግራም ያሉ፣ እኩል አደገኛ የሆኑ ስሕተቶች አሉ። የክፋቱን ስፋት ከቶ ሊመዝን ከማይችለው ላይ ላዩን ብቻ ከሚያይ የተስፋ ብሩህ አመለካከት ለመጠበቅ የምንሻውን ያህል፣ እግዚአብሔርን ስላደረገው ነገር ሊያመሰግነውም ሆነ ሊያደርግ ስለ ተዘጋጀው ሊታመነው ከማይችለው ተስፋ ቢስ ጨለምተኝነትም ልንጠበቅ ይገባናል። የመጀመሪያው በቅንዓቱ፣ በትጋቱና በሚታየው ስኬቱ ደስ እያለው ራሱን በደስታ በማመስገን ራሱን ያጣል፤ የጨለማን ሠራዊት ለመግጠምና ለማሸነፍ ከመዘጋጀታችን በፊት የኑዛዜና የታላቅ የጸሎት ተጋድሎ አስፈላጊነትን ከቶ አያይም። ሁለተኛው ግን ዓለምን ለሰይጣን አሳልፎ ይሰጣል ማለት ይቻላል፤ ሁሉን የሚያቀናውን የእርሱን መምጣት ለማፍጠን ነገሮች እየከፉ ሲሄዱ ለማየት ይጸልያል፣ ደስም ይለዋል ማለት ይቻላል። እግዚአብሔር ከሁለቱም ስሕተት ይጠብቀን፤ «ወደ ቀኝ ወይም ወደ ግራ ስትዞሩ፥ ጆሮህ በኋላህ፦ መንገዱ ይህች ናት፥ በእርስዋ ሂዱ የሚል ቃል ትሰማለች» የሚለውንም የተስፋ ቃል ይፈጽም። የጠቀስናቸው ክፍሎች የሚያስተምሩንን ትምህርቶች እናድምጥ፤ «አቤቱ፥ ሥራህን ሕያው አድርግ!» የሚለውን ጸሎት በትክክል እንድንጸልይ ሊረዱን ይችላሉ።

1. «አቤቱ፥ ሥራህን ሕያው አድርግ!»—የመጽሐፍ ቅዱስን ክፍሎች ደግመህ አንብብ፤ ሁሉም አንድ አሳብ እንደያዙ ተመልከት፦ መነቃቃት የእግዚአብሔር ሥራ ነው፤ እርሱ ብቻ ሊሰጠው ይችላል፤ ከላይ መምጣት አለበት። እግዚአብሔር ያደረገውንና እያደረገ ያለውን እያየን፣ ያንንም ወዲያውኑ ተጨማሪ እንደሚያደርግ እንደ ዋስትና የመቁጠር አደጋ ብዙ ጊዜ ያጋጥመናል። ይሁን እንጂ በዚያው ጊዜ ሁሉ እርሱ እንደ እምነታችን ወይም ራስን የመሠዋታችን መጠን እየባረከን፣ እርሱን የሚያግደው ነገር እንደ ገና ተገኝቶ እስኪታመን ድረስ የበለጠ መጠን ሊሰጠን የማይችል ሊሆን ይችላል። ወይም በዙሪያችን ያሉትን የሕይወትና የመልካምነት ምልክቶች ሁሉ እየተመለከትን፣ ስለሚቋቋሙት ድርጅቶችና ተቋማት ሁሉ ራሳችንን እያመሰገንን ሊሆን ይችላል፤ በዚያው ጊዜ ግን እግዚአብሔር በኃይልና በቀጥታ ጣልቃ እንዲገባ የሚያስፈልገን መሆኑ በትክክል አልተሰማንም፤ በእርሱ ላይ ሙሉ በሙሉ መደገፍንም አላዳበርንም። ዳግም መወለድ—መለኮታዊ ሕይወትን መስጠት—የእግዚአብሔር ሥራ፣ የኃይሉ ተአምር እንደ ሆነ ሁላችንም እንቀበላለን። በነፍስ ወይም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ መለኮታዊውን ሕይወት መመለስ ወይም ሕያው ማድረግም እንደዚሁ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ሥራ ነው። የሰማዩን ምልክቶች መረዳትና የሚመጣውን መነቃቃት አስቀድሞ ማወቅ የሚችል መንፈሳዊ ማስተዋል እንዲኖረን፣ ስለ መነቃቃቱ ቅድመ ሁኔታዎችና ስለ እርሱ ስለሚጸልዩ ወይም እርሱን ለማምጣት ስለሚጠቀምባቸው ሰዎች መዘጋጀት ወደ እግዚአብሔር አሳብና ፈቃድ በጥልቅ መግባት ያስፈልገናል። «በእውነት ጌታ እግዚአብሔር ምሥጢሩን ለባሪያዎቹ ለነቢያት ካልገለጠ በቀር ምንም አያደርግም።» መነቃቃትን የሚሰጥ እግዚአብሔር ነው፤ ምሥጢሩን የሚገልጥ እግዚአብሔር ነው፤ ለእርሱ የሚያዘጋጀውም ክብሩንና ምስጋናውን ለእርሱ እየሰጠ በእግዚአብሔር ላይ ፈጽሞ የመደገፍ መንፈስ ነው።

2. «አቤቱ፥ ሥራህን ሕያው አድርግ!»—የሚጠቁመን ሁለተኛው ትምህርት ደግሞ እግዚአብሔር የሚሰጠው መነቃቃት ለጸሎት መልስ ሆኖ እንደሚሰጥ ነው። ከእግዚአብሔር ራሱ በቀጥታ ሊለመንና ሊቀበሉት ይገባል። የመነቃቃቶችን ታሪክ በጥቂቱም ቢሆን የሚያውቁ ይህ ምን ያህል ጊዜ እንደ ተረጋገጠ ያስታውሳሉ—ሰፋፊዎቹም ሆኑ በአንድ አካባቢ የተወሰኑት መነቃቃቶች ከልዩ ጸሎት የመነጩ መሆናቸው በግልጽ ተረጋግጧል። በእኛም ዘመን ልዩ ወይም ቀጣይ መነቃቃቶች—ክብር ሁሉ ለእግዚአብሔር ይሁን—በሥርዓት ከሚቀርብ፣ በእምነት ከሚደረግ ጸሎት ጋር የተያያዙባቸው ብዙ ጉባኤዎችና ሚስዮኖች አሉ። የሚመጣው መነቃቃትም ከዚህ የተለየ አይሆንም። አማኞችን ወደ ብዙ የስውርና የኅብረት ጸሎት የሚገፋፋ፣ በልመናቸውም «እንዲጋደሉ» የሚያስገድድ ያልተለመደ የጸሎት መንፈስ፣ የበረከት ካፊያና ጎርፍ መቅረቡን ከሚያሳዩ እጅግ እርግጠኛ ምልክቶች አንዱ ይሆናል።

በመንፈሳዊነት ጉድለት፣ በአማኞች ውስጥ ያለው የእግዚአብሔር ሕይወት በመዳከሙ ሸክም የተሰማቸው ሁሉ ለሁሉ የሚመጣውን ጥሪ ያድምጡ። መነቃቃት—ኃያል፣ መለኮታዊ መነቃቃት—የሚመጣ ከሆነ፣ በእኛ በኩል በጸሎትና በእምነት ተመጣጣኝ የሆነ በሙሉ ልብ መሰጠትን ይጠይቃል። አንድም አማኝ ለመርዳት በጣም ደካማ እንደ ሆነ አያስብ፤ ወይም እንደማይጎድል አይገምት። እርሱ ቢጀምር፣ በእርሱ ውስጥ ያለው ስጦታ እንዲህ ሊነቃቃ ይችላል፤ ስለዚህም ለክበቡ ወይም ለአካባቢው የእግዚአብሔር የተመረጠ አማላጅ ይሆናል። የነፍሳትን ፍላጎት፣ በእግዚአብሔር ሕዝብ መካከል ያሉትን ኃጢአቶችና ውድቀቶች ሁሉ፣ በብዙ ስብከት ውስጥ ያለውን የኃይል ማነስ እናስብ፤ በየቀኑም «ሕዝብህ በአንተ ደስ ይለው ዘንድ ተመልሰህ ሕያው አታደርገንምን?» ብለን መጮኽ እንጀምር። ይህም እውነት በልባችን በጥልቅ ይቀረጽ፦ በዓለ ኀምሳ እንደ መጣ፣ መነቃቃት ሁሉ የሚመጣው የኅብረትና የማያቋርጥ ጸሎት ፍሬ ሆኖ ነው። የሚመጣው መነቃቃት በታላቅ የጸሎት መነቃቃት መጀመር አለበት። የብዙ ዝናብ ድምፅ አስቀድሞ የሚሰማው በእልፍኝ ውስጥ፣ መዝጊያው ተዘግቶ ነው። በአገልጋዮችና በምእመናን መካከል የስውር ጸሎት መጨመር እርግጠኛ የበረከት አብሣሪ ይሆናል።

3. «አቤቱ፥ ሥራህን ሕያው አድርግ!»—ጥቅሶቻችን የሚያስተምሩት ሦስተኛው ትምህርት መነቃቃት የተሰጠው ተስፋ ለትሑታንና ልባቸው ለተሰበረ መሆኑ ነው። መነቃቃቱ በትዕቢተኞችና ራሳቸውን በሚያረኩት ላይ መጥቶ እንዲሰብራቸውና እንዲያድናቸው እንፈልጋለን። እግዚአብሔር ይህን ይሰጣል፤ ነገር ግን የሌሎችን ኃጢአት የሚያዩና የሚሰማቸው ሰዎች የኑዛዜ ሸክማቸውን ሲወስዱና ሲሸከሙት፣ ለቤተ ክርስቲያኑም የእግዚአብሔርን ሕያው የሚያደርግ ኃይል የሚጸልዩና በእምነት የሚጠይቁ ሁሉ የቤተ ክርስቲያንን ኃጢአት በመናዘዝ ራሳቸውን ሲያዋርዱ ብቻ ነው። የመነቃቃት አስፈላጊነት ሁልጊዜ አስቀድሞ የነበረን ውድቀት ያመለክታል፤ ውድቀትም ሁልጊዜ የተከሰተው በኃጢአት ነው። ራስን ማዋረድና የልብ መሰበር ሁልጊዜ የመነቃቃት ቅድመ ሁኔታዎች ሆነው ኖረዋል። በምልጃ ሁሉ የሰውን ኃጢአትና የእግዚአብሔርን ጽድቅ የሆነ ፍርድ መናዘዝ ሁልጊዜ አስፈላጊ ክፍል ነው።

በእስራኤል ታሪክ ሁሉ ይህን ዘወትር እናያለን። በይሁዳ ጻድቃን ነገሥታት ዘመን በተደረጉት ተሐድሶዎች ይገለጣል። እንደ ዕዝራ፣ ነህምያና ዳንኤል ባሉ ሰዎች ጸሎት እንሰማዋለን። በኢሳይያስ፣ በኤርምያስና በሕዝቅኤል እንዲሁም በታናናሾቹ ነቢያት የማስጠንቀቂያውም ሆነ የተስፋው ቃል ሁሉ ዋና ቃና ነው። ራስን ማዋረድና ኃጢአትን መተው ከሌለ መነቃቃትም ሆነ መዳን ሊኖር አይችልም፦ «እነዚህ ሰዎች ጣዖቶቻቸውን በልባቸው አቁመዋል፤ በውኑ እኔ በእነርሱ እጠየቃለሁን?» «ነገር ግን ወደዚህ ወደ ትሑትና መንፈሱ ወደ ተሰበረ፥ በቃሌም ወደሚንቀጠቀጥ ሰው እመለከታለሁ።» እጅግ ጸጋ በሞላባቸው የመለኮታዊ ጉብኝት የተስፋ ቃሎች መካከል እንኳ ይህ ቃና ሁልጊዜ አለ፦ «የእስራኤል ቤት ሆይ፥ ስለ መንገዳችሁ እፈሩ ተዋረዱም።»

በአዲስ ኪዳንም ያንኑ እናገኛለን። የተራራው ስብከት መንግሥቱን ለድሆችና ለሚያዝኑ ተስፋ ይሰጣል። በቆሮንቶስና በገላትያ መልእክቶች ውስጥ የሰው ሃይማኖት—የዓለማዊ ጥበብና በሥጋ የመታመን ሃይማኖት—ተጋልጦ ይወገዛል፤ ካልተናዘዙትና ካልተዉት የጸጋና የመንፈስ የተስፋ ቃሎች ሁሉ ከንቱ ይሆናሉ። ለሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት በተጻፉት መልእክቶች ውስጥ፣ ከአፉ በሁለት ወገን የተሳለ ስለታም ሰይፍ የሚወጣው እርሱ የሚነቅፍባቸው ነገር እንዳለ የሚላቸውን አምስቱን እናገኛለን። በእያንዳንዳቸው የመልእክቱ ቁልፍ ቃል—ላልተለወጡት ሳይሆን ለቤተ ክርስቲያን—ንስሐ ግባ! የሚል ነው። በእነዚህ መልእክቶች ውስጥ ያሉት የከበሩ የተስፋ ቃሎች ሁሉ፣ እስከ መጨረሻው—«ደጁንም ቢከፍትልኝ፥ ወደ እርሱ እገባለሁ»፣ «ድል ለነሣው ከእኔ ጋር በዙፋኔ ላይ ይቀመጥ ዘንድ እሰጠዋለሁ» እስከሚለው ድረስ—በዚያች በአንዲት ቃል ላይ የተመሠረቱ ናቸው፦ ንስሐ ግባ!

መነቃቃት የሚመጣ ከሆነ—ባልዳኑት መካከል ሳይሆን ቅዱስና መንፈሳዊ አባልነትን ለመስጠት በአብያተ ክርስቲያኖቻችን ውስጥ—ያ የመለከት ድምፅ፣ ንስሐ ግባ! የሚለው፣ መሰማት አያስፈልገውምን? በእግዚአብሔር ሕዝብ ውስጥ ሊነጻ የሚገባው ያን ያህል ክፉ ነገር የነበረው በነገሥታትና በነቢያት አገልግሎት ዘመን በእስራኤል ብቻ ነበርን? ጳውሎስና ያዕቆብ፣ ጌታችንም ራሱ እንዲህ ያለ የተሳለ ቃል መናገር ያስፈለጋቸው በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን ቤተ ክርስቲያን ብቻ ነበርን? ወይስ በዘመናችን ቤተ ክርስቲያን ውስጥ የገንዘብ፣ የችሎታና የሥልጣኔ ጣዖት አምልኮ፣ ለአንዱና ለብቸኛው ባሏና ጌታዋ ታማኝ እንዳትሆን የሚያደርጋት ዓለማዊ መንፈስ፣ የእግዚአብሔርን መንፈስ ቅዱስ የሚያሳዝንና የሚቃወም በሥጋ መታመን የለምን? በየስፍራው ማለት ይቻላል የመንፈሳዊነትና የመንፈሳዊ ኃይል ጉድለት መኖሩ አይታመንምን? የሚመጣውን መነቃቃት የሚናፍቁና በጸሎታቸው ሊያፋጥኑት የሚሹ ሁሉ ከሁሉ በላይ ይህን ይጸልዩ፦ ጌታ ነቢያቱን በትእዛዙ ከፊቱ እንዲሄዱ ያዘጋጅ፦ «በኃይል ጩኽ፥ አትቈጥብ፤ ድምፅህን እንደ መለከት አንሣ፥ ለሕዝቤም መተላለፋቸውን ንገር።» በእግዚአብሔር ሕዝብ መካከል የሚሆን ጥልቅ መነቃቃት ሁሉ ሥሩ በጥልቅ የኃጢአት ስሜትና ኑዛዜ ውስጥ ሊሆን ይገባል። ቤተ ክርስቲያንን በመነቃቃት መንገድ ሊመሩ የሚሹ ሰዎች በቤተ ክርስቲያን ኃጢአቶች ላይ በታማኝነት እስኪመሰክሩ ድረስ፣ መነቃቃቱ ሕዝቡን ሳይዘጋጅ እንዳያገኘው ያሰጋል። ሰዎች መነቃቃትን ከድርጅቶቻቸውና ከእድገታቸው የሚበቅል ሆኖ ቢያገኙት ደስ ይላቸዋል። የእግዚአብሔር መንገድ ግን ተቃራኒ ነው፦ እርሱ ሕያው የሚያደርገው ከሞት ውስጥ ነው—የኃጢአት ዋጋ እንደ ሆነ ከታመነ፣ ፍጹም አቅመ ቢስነት እንደ ሆነ ከተናዘዙት ሞት። የተሰበረውን ልብ ሕያው ያደርጋል።

4. «አቤቱ፥ ሥራህን ሕያው አድርግ!»—ከሆሴዕ በተወሰደው ጥቅስ የተጠቆመ የመጨረሻ አሳብ አለ። መነቃቃት የሚመጣው ወደ ጌታ ስንመለስ ነው፤ ከእርሱ ባንቅበዘበዝ ኖሮ ሕይወቱ በመካከላችን በኃይል በኖረ ነበርና። «ኑ፥ ወደ እግዚአብሔር እንመለስ፤ እርሱ ሰብሮናልና፥ እርሱም ይፈውሰናል፤ እርሱ መትቶናል፥ እርሱም ይጠግነናል፤ ሕያው ያደርገናል፥ በፊቱም በሕይወት እንኖራለን።» እንዳልነው፣ የመቅበዝበዝ ስሜትና ኑዛዜ በሌለበት ወደ ጌታ መመለስ ሊኖር አይችልም። ወደ ጌታ እንመለስ የሚለው የመነቃቃቱ ዋና ቃና መሆን አለበት። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ፈጽሞ እንደ እርሱ አሳብና መንፈስ ያልሆነውን ሁሉ እያመንንና እየተውን እንመለስ። በሃይማኖታችን ውስጥ ወይም ከእርሱ ጋር አብሮ የነበረውን የእግዚአብሔርን የሁለቱን ታላላቅ ጠላቶች—በሥጋ መታመንን ወይም የዓለምን መንፈስ—ኃይል ሁሉ አሳልፈን እየሰጠንና አውጥተን እየጣልን እንመለስ። በመንፈሱ ሊሞላንና ለልጁ መንግሥት ሊጠቀምብን እግዚአብሔር እንዴት ያለ ክፍፍል ሊኖረን እንደሚገባ እያመንን እንመለስ። ኦ፣ ጌታ ከሆነው ከእርሱ ፍጹም የባለቤትነት ጥያቄ በቀር ሌላ መለኪያ በሌለው መደገፍና መሰጠት ራሳችንን እያስገዛን እንመለስ! ፈጽሞ የራሱ አድርጎ እንዲያደርገንና እንዲጠብቀን በሙሉ ልባችን ወደ ጌታ እንመለስ። እርሱ ሕያው ያደርገናል፤ በፊቱም በሕይወት እንኖራለን። ክርስቶስ ደቀ መዛሙርቱን ወደ እርሱ እንዲመለሱ እንደ መራቸው ወደ በዓለ ኀምሳ አምላክ እንመለስ፤ የበዓለ ኀምሳ አምላክም ወደ እኛ ይመለሳል።

ታላቁ የምልጃ ሥራ የሚያስፈልገው ለዚህ ወደ ጌታ መመለስ ነው። የሚመጣው መነቃቃት ብርታቱን የሚያገኘው እዚህ ነው። በራሳችንም ሆነ በሌሎች ውስጥ የምናየውን ኃጢአት ወይም እንቅፋት ሁሉ እየተናዘዝን እያንዳንዳችን በስውር እግዚአብሔርን መማጸን እንጀምር። ሌላ አንድም ኃጢአት ባይኖር እንኳ፣ በጸሎት ጉድለት ውስጥ ብቻ ለንስሐ፣ ለኑዛዜና ወደ ጌታ ለመመለስ የሚበቃ ምክንያት በእርግጥ አለ። በዙሪያችን ባሉት ውስጥ የኑዛዜን፣ የልመናንና የምልጃን መንፈስ ለማሳደግ እንጣር። ራሳቸውን እጅግ ደካማ አድርገው የሚቆጥሩትን ለማበረታታትና ለማሠልጠን እንርዳ። ታላላቆቹን እውነቶች ለማወጅ ድምፃችንን ከፍ እናድርግ። መነቃቃቱ ከላይ መምጣት አለበት፤ መነቃቃቱ ከላይ በእምነት ሊቀበሉትና በጸሎት ሊያወርዱት ይገባል፤ መነቃቃቱ ለሌሎች እንዲያደርሱት ወደ ትሑታንና ልባቸው ወደ ተሰበረ ይመጣል፤ በሙሉ ልባችን ወደ ጌታ ብንመለስ ሕያው ያደርገናል። እነዚህን እውነቶች በሚያዩት ላይ ለእነርሱ ለመመስከርና በተግባር ለመኖር ራሳቸውን የመስጠት ከባድ ኃላፊነት ያርፋል።

እያንዳንዳችንም በቤተ ክርስቲያን ሁሉ መነቃቃት እንዲሆን ስንማጸን፣ በዚያው ጊዜ በተለይ ስለ ራሳችን አካባቢ ወይም የሥራ መስክ ወደ እግዚአብሔር እንጩኽ። በእያንዳንዱ አገልጋይና ሠራተኛ ዘንድ እግዚአብሔር የሚፈልገውን ያህል ጊዜና ጉልበት ለጸሎት ለመስጠት ዝግጁ ስለ መሆናቸው «ታላቅ የልብ ምርመራ» ይሁን። በአደባባይ የትልቅም ሆነ የትንሽ ክበቦቻቸው መሪዎች እንደ ሆኑ፣ እንዲሁ በስውር፣ ታላቁ መነቃቃት—የበረከት ጎርፍ—ከመምጣቱ በፊት በእግዚአብሔር ዘንድ ማሸነፍ ባለበት በታላቁ የምልጃ ሰራዊት ፊተኛው ረድፍ ላይ ስፍራቸውን ለመያዝ ራሳቸውን ይስጡ። ስለ መነቃቃት ከሚናገሩ፣ ከሚያስቡ ወይም ከሚናፍቁ ሁሉ አንድም ሰው ከዚህ ታላቅ የቅን፣ የትጋትና የተወሰነ ምልጃ ሥራ ወደ ኋላ አይበል፦ አቤቱ፥ ሥራህን ሕያው አድርግ! ተመልሰህ ሕያው አታደርገንምን?

ኑ፥ ወደ ጌታ እንመለስ፤ እርሱ ሕያው ያደርገናል! እንወቅ፤ ጌታንም እናውቅ ዘንድ እንትጋ። «መውጣቱ እንደ ማለዳ የተረጋገጠ ነው፤ ምድርንም እንደሚያጠጣ እንደ መጨረሻው ዝናብ፥ እንደ ዝናብ ወደ እኛ ይመጣል።» አሜን። ይሁን።