መግቢያ፦ ያልቆሙት የተላኩ ሰዎች

ምቾትን የሚወድ ሃይማኖት ሊሸሸው የሚጥርበት አንድ ጥያቄ በክርስትና እምነት እምብርት ላይ አለ፦ ኢየሱስን መከተል በእርግጥ ምን ያስከፍላል? የተወለወለው ተቋማዊ ክርስትና አይደለም — እሑድ በአንድ ሰዓት ውስጥ በሥርዓት የሚጠቃለለውና ከሳምንቱ ቀሪ ቀናት አንዳች የማይጠይቀው ዓይነት — ነገር ግን ከሙታን የተነሣው ጌታ ተልእኮውን የሚሰጥበት፣ ደቀ መዛሙርቱም በእርግጥ የሚታዘዙበት ያ ጥሬው፣ የመጀመሪያውና ሐዋርያዊው ክርስትና ነው። በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት አሥሩ ወንዶችና ሴቶች ለዚህ ጥያቄ በሕይወታቸው መልስ ሰጡ፤ የሰጡትም መልስ ምቹ አልነበረም። ሀብታቸውን ሰጡ፣ የትዳር አጋሮቻቸውን ቀበሩ፣ እስራትን ታገሡ፣ ከዓመፅ ተረፉ፣ ውቅያኖሶችን አቋረጡ፤ ከእነርሱም አንዳንዶቹ የገዛ ሥጋቸውን ለሥራው ሰጡ። ተላኩ፤ ሄዱም፤ አልቆሙምም።

ሕይወታቸውን የቀረጸው ትእዛዝ፣ ቤተ ክርስቲያን በታማኝነቷ ከፍታ ላይ በነበረችበት ዘመን ሁሉ የቀረጻት ያው ትእዛዝ ነበር። ከሙታን የተነሣው ክርስቶስ ከማረጉ በፊት ደቀ መዛሙርቱን ሰብስቦ ፈጽሞ ያልተሻረውን ተልእኮ ሰጣቸው፦ «እንግዲህ ሂዱና አሕዛብን ሁሉ በአብ በወልድ በመንፈስ ቅዱስ ስም እያጠመቃችኋቸው፥ ያዘዝኋችሁንም ሁሉ እንዲጠብቁ እያስተማራችኋቸው ደቀ መዛሙርት አድርጓቸው፤ እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ።» (ማቴዎስ 28:19-20)። እነዚህ ቃላት ለመጀመሪያ ጊዜ ከተነገሩበት ጊዜ ጀምሮ በየትውልዱ ወንዶችንና ሴቶችን እስከ ምድር ዳርቻ ልከዋል። በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት አሥሩ ሕይወቶች ለዚያ ተልእኮ የተሰጡ አሥር መልሶች ናቸው — እግዚአብሔር ለእያንዳንዳቸው ወዳዘጋጀላቸው ልዩ ምድር፣ ባህልና ዘመን ታላቁ ትእዛዝ የተተረጐመባቸው አሥር የተለያዩ ትርጕሞች ናቸው።

ኢየሱስ ከማረጉ በፊት የተልእኮውን ስፋት የትኛውንም የዓለም ማዕዘን ከአቅሙ ውጭ በማይተው ትክክለኛነት ገለጸ፦ «ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ በእናንተ ላይ በወረደ ጊዜ ኃይልን ትቀበላላችሁ፥ በኢየሩሳሌምም በይሁዳም ሁሉ በሰማርያም እስከ ምድር ዳርም ድረስ ምስክሮቼ ትሆናላችሁ።» (የሐዋርያት ሥራ 1:8)። «እስከ ምድር ዳር» የሚለው ቃል ለዚህ መጽሐፍ ወንዶችና ሴቶች ዘይቤያዊ አነጋገር ብቻ አልነበረም። ዊልያም ኬሪ አርባ አንድ ዓመት በሕንድ አሳለፈ። ዴቪድ ሊቪንግስተን ካርታ ወዳልተሠራለት ወደ መካከለኛው አፍሪካ ውስጣዊ ምድር ዘልቆ ገባ፤ በዚያም ተንበርክኮ ሞተ። ሲ.ቲ. ስተድ በሦስት አህጉራት አገለገለ። ካትሪን ቡዝ ወንጌልን በቪክቶሪያ ዘመን ለንደን እጅግ አደገኛ ወደ ነበሩት የድሆች መንደሮች ጎዳናዎች ወሰደች። የምድር ዳር ለእያንዳንዳቸው በካርታ ላይ የሚጠቈሙ የተወሰኑ ስፍራዎች ነበሩ — ስም ያላቸው ቦታዎች፣ ፊት ያላቸው ሕዝቦች፣ ወንጌል ገና ያልደረሰላቸው።

እነዚህን አሥር ሰዎች ለዚያ ያልተለመደ የመሥዋዕትነትና የተልእኮ ሕይወት ያስታጠቃቸው ምን ነበር? የላቀ ድፍረት ወይም ልዩ ጽናት አልነበረም፤ ሁለቱም በእነርሱ ዘንድ ቢገኙም። ያስታጠቃቸው፣ ክርስቶስ የሌላቸው ሰዎች ጠፍተው እንዳሉ የሚያውቅ የጸና ሥነ መለኮታዊ እምነትና ከዚያ እምነት የፈለቀው ግድ የሚል ግፊት ነበር።

እያንዳንዳቸው በየራሳቸው መንገድ የሐዋርያው ጳውሎስን ክርክር አመክንዮ በውስጣቸው አስርጸው፣ ሙሉ የሞራል ክብደቱም ተሰምቷቸው ነበር። ምን አደጋ ላይ እንዳለ ተረድተው ነበር — ወንጌልን ሰምቶ ከማያውቅ ከእያንዳንዱ ሰው በስተ ጀርባ ዘላለማዊ ዋጋ ያላት ነፍስ እንዳለች፣ የዘላለም ዕጣ ፈንታውም ጉዳይ ምቹ የሆነ የሃይማኖት ንድፈ ሐሳብ ሳይሆን የሚያቃጥል፣ አስቸኳይና ሕይወትን የሚለውጥ እውነታ እንደ ሆነ ያውቁ ነበር።

ጳውሎስ በሮሜ መልእክት ያቀረበውን የአመክንዮ ሰንሰለት በእውነት ያመኑበት ሰዎች በምቾት ሊዘነጉት አይችሉም ነበር፦ «እንግዲህ ያላመኑበትን እንዴት አድርገው ይጠሩታል? ባልሰሙትስ እንዴት ያምናሉ? ያለ ሰባኪስ እንዴት ይሰማሉ? ‹መልካሙን የምሥራች የሚያወሩ እግሮቻቸው እንዴት ያማሩ ናቸው› ተብሎ እንደ ተጻፈ ካልተላኩ እንዴት ይሰብካሉ?» (ሮሜ 10:14-15)። ሰንሰለቱ ከመስማት ወደ ማመን፣ ከማመን ወደ መጥራት፣ ከመጥራትም ወደ መዳን ይዘልቃል — በሰንሰለቱ መነሻ ላይ የቆመውም የተላከው ሰው ነው። እነዚህ አሥር ሰዎች የዚያ ሰንሰለት ቀለበቶች ነበሩ። ያማሩት እግሮች እነርሱ ነበሩ። ሰንሰለቱም አልተበጠሰም።

እነዚህ ሕይወቶች የጠየቁት መሥዋዕትነት በተልእኮው ላይ በአጋጣሚ የተጨመረ ሳይሆን የተልእኮው ባሕርይ ራሱ ነበር። ጳውሎስ የራሱን አገልግሎት እነዚህ አሥሩ እያንዳንዳቸው ስለ ራሳቸው ሊጽፉት በሚችሉት ቃላት ገልጾታል፦ «ነገር ግን ሩጫዬንና ከጌታ ከኢየሱስ የተቀበልሁትን አገልግሎት እርሱም የእግዚአብሔርን ጸጋ ወንጌልን መመስከር እፈጽም ዘንድ ነፍሴን በእኔ ዘንድ እንደማትከብር እንደ ከንቱ ነገር እቆጥራለሁ።» (የሐዋርያት ሥራ 20:24)። ነፍስን እንደ ከንቱ ነገር መቍጠር የጨለመ አስተሳሰብ ወይም ራስን መጥላት አይደለም፤ ይልቁንም የራሷን ምቾት ከመጠበቅ እጅግ ወሰን በሌለው መጠን የሚበልጥ ነገር ያገኘች ነፍስ ነጻነት ነው። እነዚህ አሥር ሰዎች ያን ነገር አግኝተው ነበር። የጸጋ ወንጌል ብለው ጠሩት፤ እርሱንም ለማካፈል ያላቸውን ሁሉ ሰጡ።

እነዚህ ምዕራፎች ሰዎቹን በእውነተኛ መልካቸው የሚያሳዩ ሥዕሎች እንጂ ከፍ አድርገው የሚያቆሙ ሐውልቶች አይደሉም። በእነዚህ ገጾች የምታገኛቸው ወንዶችና ሴቶች ፍርሃት፣ ጥርጣሬ፣ ብቸኝነት ወይም ውድቀት የማይነካቸው ልዕለ ሰዎች አልነበሩም። ዊልያም ኬሪ በሕንድ ያሳለፋቸው የመጀመሪያዎቹ ሰባት ዓመታት አንድም አማኝ አላስገኙም። የዴቪድ ሊቪንግስተን ትዳር በተልእኮው ጫና ሥር ተናጋ። የሲ.ቲ. ስተድ ጀግንነት የተሞላበት መሥዋዕትነት፣ የሕይወት ታሪክ ጸሐፊዎቹ ያልሸፋፈኑት የግል ችግርም ነበረበት። ጂም ኤሊየት ሊደርስላቸው ከሄደላቸው ሕዝብ መካከል አንድም ሰው ሲመለስ ሳያይ በሀያ ስምንት ዓመቱ ሞተ። እነዚህን ሕይወቶች ልዩ ያደረጋቸው የሰው ድካም አለመኖሩ ሳይሆን፣ ምንም ቢሆን ፈቃደኞች በሆኑ ደካማ ሰዎች በኩል የሚሠራው እግዚአብሔር በመካከላቸው መገኘቱ ነው።

እነዚህ አሥር ሕይወቶች ምቹ፣ ራሱን ብቻ የሚያኖርና በግል ብቻ የተወሰነ ሃይማኖታዊ ኑሮ ለመኖር የምናቀርበውን ሰበብ ሁሉ ይግፈፉልን። ቍም ነገረኛ ክርስቲያኖች በየትውልዱ ደግመው ሊመልሱት የሚገባቸውን ጥያቄ በውስጥህ እንደ ገና ይቀስቅሱ፦ ክርስቶስ ያደረገውን፣ ዓለም የሚያስፈልገውን፣ ከእኛ ለማናችንም ያለን አንድ ሕይወት ብቻ መሆኑን ካወቅሁ — እኔ በሕይወቴ ምን እያደረግሁ ነው? መልሱ እንደ ዛሬ አስቸኳይ ሆኖ አያውቅም።