መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት

«ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል።» (ገላትያ 2:20)

ዋችማን ኒ እጅግ የታወቀውን መጽሐፉን የከፈተው ድፍረት የተሞላ ሊመስል በሚችል ጥያቄ ነበር። መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት ምንድን ነው? ብሎ ጠየቀ። ቃሉ ወሳኝ ነው። ፍጹም ተስማሚው የክርስቲያን ሕይወት ምንድን ነው፣ ወይም የላቀው የክርስቲያን ሕይወት፣ ወይም የሕይወት ታሪካቸውን በአድናቆት የምናነብባቸውና ልንመስላቸው ፈጽሞ የማንጠብቃቸው የእነዚያ ያልተለመዱ ቅዱሳን ሕይወት ምንድን ነው ብሎ አልጠየቀም። የጠየቀው መደበኛው ምንድን ነው ብሎ ነው። መልሱም መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት በገላትያ 2:20 የተገለጸው ሕይወት ነው የሚል ነበር — ከእንግዲህ በአማኙ ራሱ ሳይሆን በእርሱ ውስጥ ባለው በክርስቶስ የሚኖር ሕይወት። ይህን ከአብዛኞቻችን ልምምድ ጋር ጎን ለጎን አስቀምጠው፤ ክፍተቱ ወዲያውኑ ያሳምማል። መደበኛ የምንለው ሌላ ነገር ነው፤ የቁርጥ ውሳኔና የውድቀት አዙሪት፣ ከፍ የሚያደርጉን ጉባኤዎችና የሚያደቁን ሰኞዎች፣ በእሑድ የተናዘዝናቸውና እስከ ረቡዕ እንደ ገና የፈጸምናቸው ኃጢአቶች። መደበኛ የሚለውን ቃል ትርጉሙ ሽንፈት እስኪሆን ድረስ በጸጥታ ዝቅ አድርገነዋል፤ ከዚያም ሌላውም ሰው ሁሉ እንደ ተሸነፈ በማሰብ ራሳችንን አጽናንተናል። የኒ አገልግሎት ሁሉ ይህን የትርጉም ዝቅ ማድረግ የሚቃወም ነበር። በ«መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት» ውስጥ አጥብቆ እንደ ተናገረው፣ የአዲስ ኪዳን መለኪያ ለጥቂቶች ብቻ የተዘጋጀ የማይደረስበት ጫፍ አይደለም። የእግዚአብሔር ልጅ ሁሉ የተለመደ ብኵርና ነው። የማንደሰትበትም ምክንያት በበቂ ሁኔታ ስላልሞከርን አይደለም። ጨርሶ ለመሞከር በመጣራችን ነው።

የችግሩ ሁለት ገጽታዎች

ክርክሩን የገነባው በሮሜ መልእክት ላይ ነበር፤ ያ መልእክት የተዋቀረበትንም መንገድ እጅግ አጽንዖት ሰጥቶበታል። ሮሜ በምዕራፍ አምስት መጨረሻ አካባቢ ለሁለት ይከፈላል። የመጀመሪያው ክፍል፣ ከምዕራፍ አንድ እስከ ምዕራፍ አምስት ቁጥር አሥራ አንድ፣ አንድን ችግር ይመለከታል። ሁለተኛው ክፍል፣ ከምዕራፍ አምስት ቁጥር አሥራ ሁለት እስከ ምዕራፍ ስምንት፣ ሌላውን ችግር ይመለከታል። እርሱ እንዳስተዋለው አብዛኞቹ አማኞች የመጀመሪያውን ክፍል ተረድተዋል፤ ወደ ሁለተኛው ግን ፈጽሞ አልገቡም። የመጀመሪያው ችግር ኃጢአቶቻችን ናቸው — በብዙ ቍጥር። ያደረግናቸው ነገሮች። በእኛ ላይ የተመዘገበው። በሕሊና ላይ ያረፈው በደለኛነት። ለዚያ ችግር እግዚአብሔር የኢየሱስ ክርስቶስን ደም አዘጋጅቷል፤ የዚያ የመጀመሪያው ክፍል ቋንቋም የይቅርታ፣ የመጽደቅ፣ የኃጢአት ስርየትና የማስተስረያ ቋንቋ ነው፦

«እርሱንም እግዚአብሔር በእምነት የሚገኝ በደሙም የሆነ ማስተስሪያ አድርጎ አቆመው፤ ይህም በፊት የተደረገውን ኃጢአት በእግዚአብሔር ችሎታ ስለ መተው ጽድቁን ያሳይ ዘንድ ነው።» (ሮሜ 3:25)

ሁለተኛው ችግር ኃጢአታችን ነው — በነጠላ ቍጥር። ድርጊቶቹ ሳይሆኑ እነርሱን የሚያስገኘው ተፈጥሮ። ፍሬው ሳይሆን ሥሩ። ያደረግነው ሳይሆን ማንነታችን። ለዚያ ችግር ደግሞ፣ ኒ እንደ ተከራከረው፣ ደም ጨርሶ መፍትሔ አይደለም። ተፈጥሮን ይቅር ማለት አትችልም። ዝንባሌን ምሕረት ማድረግ አትችልም። አንድ ነገር ለእኛ ሳይሆን በእኛ ላይ መደረግ አለበት። ቋንቋውም በዚሁ መሠረት ይለወጣል፦

«ከእንግዲህስ ወዲያ ለኃጢአት እንዳንገዛ የኃጢአት ሥጋ ይሻር ዘንድ አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን።» (ሮሜ 6:6)

ግሡን አስተውል። ይሰቀላል አይደለም። ሊሰቀል ይገባዋል አይደለም። ተሰቅሏል ነው — በግሪኩም የተፈጸመ ነገር ሆኖ ነው። የአማኙ አሮጌው ሰው ክርስቶስ በተገደለ ጊዜ ተገደለ። ሆኗል። ታሪክ ነው። ኒ እንዳለው ጥረታችን ሁሉ ማለት ይቻላል የሚሳሳተው በዚህ ቦታ ነው። ሮሜ 6 አዋጅ ሆኖ ሳለ እንደ ትእዛዝ እንይዘዋለን። «እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ … ራሳችሁን ቈጠሩ» የሚለውን እናነብና ለመሞት መጣር እንጀምራለን። ነገር ግን ማንም እንዲሞት አልተጠየቀም። የተጠየቅነው እንደ ሞትን እንድናምን ነው።

ታላቁ ግኝት ጥረት ሳይሆን ማየት ነው

ኒ በዓመታት ውስጥ በተለያዩ መንገዶች የሚተርከው አንድ ታሪክ አለ፤ በውድቀቶቹ ስለ ተሠቃየ አንድ ወጣት አማኝ ነው፤ እርሱም በመጨረሻ ወደ ሮሜ 6:6 ደርሶ ለመጀመሪያ ጊዜ እንደሚያነበው አድርጎ አነበበው፤ ይህ እውነት ከሆነ መሞት አያስፈልገኝም፤ አስቀድሞ እንደ ሞትሁ ማየት ብቻ ያስፈልገኛል ብሎ ጮኸ። የነገሩ ሁሉ መዘውር ይኸው ነው። በኒ ትምህርት ውስጥ ነጻ መውጣት ፈጽሞ በትግል አይመጣም። በማየት ይመጣል። ማየት ደግሞ ሰው ሊያመርተው የሚችል ነገር አይደለም፤ እግዚአብሔር የሚሰጠው ነገር ነው። መገለጥ በሚለው ቃል ላይ ይህን ያህል ክብደት ያኖረውም ስለዚህ ነው — ከመጽሐፍ ቅዱስ ውጭ የሆነ አዲስ እውነት ማለቱ አይደለም፤ ነገር ግን በገጹ ላይ ሁልጊዜ ተጽፎ የነበረው ነገር በድንገት፣ በግል፣ በማይካድ ሁኔታ እውን እንዲሆን መንፈስ ቅዱስ በአማኙ ልብ ውስጥ ብርሃንን ማብራቱ ነው። ጳውሎስ የጸለየው ልክ ለዚህ ነበር፦

«የክብር አባት የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክ እርሱን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ እንዲሰጣችሁ፥ … የልቡናችሁ ዓይኖች ሲበሩ …» (ኤፌሶን 1:17-18)

ሮሜ 6ን ለዐሥር ዓመት አጥንተህ አሁንም በባርነት ልትቀር ትችላለህ። በአንድ አፍታ አይተኸው ነጻ ሆነህ ልትወጣ ትችላለህ። ልዩነቱ የአእምሮ ችሎታ ወይም ጥረት አይደለም። ብርሃን ነው።

እግዚአብሔር ያደረገውና እኛ ልናደርገው የሚገባን

ክርስቶስ ፈጽሞ ለጨረሰው ሥራ የክርስቲያኑ ምላሽ ምን እንደ ሆነ ኒ በቀጥታ ከሮሜ 6 በተወሰዱ በአራት ቃላት ቅደም ተከተል አጠቃለለው፤ ቅደም ተከተሉም ሁሉ ነገር ነው። ማወቅ — ቁጥር ስድስት። መቍጠር — ቁጥር አሥራ አንድ። ማቅረብ — ቁጥር አሥራ ሦስት። መታዘዝ — ቁጥር አሥራ ስድስት። የዚህ መጽሐፍ ቀጣዮቹ በርካታ ምዕራፎች ይህንኑ ቅደም ተከተል ይከተላሉ፤ ምክንያቱም ቅደም ተከተሉን መገልበጥ ብዙ ትጉህ አማኞችን የሚያጠፋው ነገር ራሱ ነው። ከመቍጠራችን በፊት ለማቅረብ፣ ከማወቃችንም በፊት ለመቍጠር እንሞክራለን፤ መጨረሻችንም መዛል ይሆናል። ሁሉም ነገር የሚጀምረው ከእኛ ውጭ ባለ እውነታ ነው። «ነገር ግን ገና ኃጢአተኞች ሳለን ክርስቶስ ስለ እኛ ሞቶአልና እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን የራሱን ፍቅር ያስረዳል» (ሮሜ 5:8)። የክርስቲያን ሕይወት የሌለንን በረከት ማሳደድ አይደለም። አስቀድመን በያዝነው ስፍራ ላይ መኖር ነው።

ልንለው የሚገባ አንድ ተጨማሪ ነገር አለ፤ ኒም ዘወትር ይናገረው ነበር። ይህ ሕይወት ራስን ማሻሻል አይደለም። መተካት ነው። የሂደቱ ፍጻሜ የተሻለው አንተ አይደለህም። ቀድሞ አንተ ትኖርበት በነበረው ስፍራ የሚኖረው ክርስቶስ ነው። እኔ አይደለሁም፣ ክርስቶስ እንጂ።

ይህ ፍጽምናን የሚያስተምር ትምህርት አይደለምን?

ተቃውሞው ወዲያውኑ ይነሣል፤ ኒም በቀጥታ መለሰለት። መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት ክርስቶስ በእኔ የሚኖረው ሕይወት ከሆነ፣ አማኙ ከእንግዲህ ኃጢአት አያደርግም ማለት ነውን? መልሱ አይደለም የሚል ነበር፤ ምክንያቱንም በጥንቃቄ አስረዳ። በትምህርቱ ውስጥ ኃጢአተኛው ተፈጥሮ ተነቅሎ እንደሚጠፋ፣ ወይም አማኝ ፈተና ምንም መያዣ የማያገኝበት ጽኑ ሁኔታ ላይ እንደሚደርስ የሚያመለክት ነገር የለም። ሮሜ 6 ኃጢአት ሞቷል ፈጽሞ አይልም። እኛ እንደ ሞትን ይላል፤ ወዲያውም ኃጢአት እንዲነግሥ እንዳንፈቅድ ያስጠነቅቀናል — ኃጢአት ሊነግሥ በዚያ ባይገኝ ኖሮ ይህ ማስጠንቀቂያ ትርጉም አልባ በሆነ ነበር።

«ልጆቼ ሆይ፥ ኃጢአትን እንዳታደርጉ ይህን እጽፍላችኋለሁ። ማንም ኃጢአትን ቢያደርግ ከአብ ዘንድ ጠበቃ አለን እርሱም ጻድቅ የሆነ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።» (1ኛ ዮሐንስ 2:1)

ዮሐንስ ሁለቱንም እንዴት እንደሚይዝ አስተውል። ግቡ ኃጢአትን እንዳናደርግ ነው። ስናደርግ ደግሞ የተዘጋጀልን ይሸፍነናል። የኒ ትምህርት የሚኖረው ልክ በዚያ መካከል ነው፤ ኃጢአት የሌለበትን ሁኔታ ተስፋ የሚሰጥ ማንኛውም የትምህርቱ አቀራረብ እርሱን በተሳሳተ መንገድ አቅርቦታል። እርሱ ያለው ነገር ከዚህ የሚያንስና ይበልጥ የሚጠቅም ነው። ኃጢአት ጌታ መሆን አያስፈልገውም አለ። የክርስቲያን ልምምድ የተለመደው ገጽታ ከሽንፈት ይልቅ ነጻ መውጣት ሊሆን ይገባዋል አለ። ዓመት ከዓመት በዚያው ነገር የሚሸነፍ አማኝ እግዚአብሔር እንዳሰበው እየኖረ አይደለም፤ ይህንንም የማይቀር ነገር አድርጎ መቀበል የለበትም አለ። በተጨማሪም አጥብቆ ተናገረ — ይህም ከፍጽምና ትምህርት ዓይነቶች ሁሉ የሚጠብቅ መከላከያ ነው — ነጻ መውጣቱ ከክርስቶስ ተለይተን በራሳችን የምንይዘው ሀብት ፈጽሞ አይደለም። ተደርሶበት ከዚያም በባለቤትነት የሚያዝ ሁኔታ አይደለም። በየአፍታው የሚደረግ መደገፍ ነው። ቅርንጫፉ ለኋላ የሚሆን ጭማቂ አያከማችም፤ ያለማቋረጥ ይመጣል፤ መምጠጡን ባቆመበት ቅጽበትም ትላንት ምንም ያህል ለምልሞ ቢታይ ይደርቃል።

«በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ። ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ባይኖር ከራሱ ፍሬ ሊያፈራ እንዳይቻለው፥ እንዲሁ እናንተ ደግሞ በእኔ ባትኖሩ አትችሉም።» (ዮሐንስ 15:4)

በዚህ ትምህርትና ተደርሶበት በሚያዝ ቅድስና በሚያምን በማንኛውም አስተምህሮ መካከል ያለው ልዩነት ይኸው ነው። አንዱ በራሱ የሚተማመንና ሁኔታውን የማያይ ሰውን ያስገኛል። ሌላው ምንም እንደሌለው የሚያውቅና ሁሉ ካለው ከእርሱ አጠገብ የሚኖር ሰውን ያስገኛል።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. በኃጢአቶችህና በኃጢአትህ መካከል ያለውን ልዩነት በራስህ ቃላት ጻፍ። የጸሎት ሕይወትህ በአብዛኛው የሚያተኩረው ከሁለቱ በየትኛው ላይ ነበር? ሌላውን እንዲያሳይህ እግዚአብሔርን ለምነው።

2. ሮሜን ከምዕራፍ ስድስት እስከ ስምንት በአንድ ጊዜ ተቀምጠህ በዝግታ አንብብ፤ አስቀድሞ የተፈጸመን ነገር የሚገልጽ ግሥ ሁሉ ላይ አስምርበት። ትእዛዛቱን ገና አታስምርባቸው። እውነታዎቹን ብቻ ተመልከት።

3. በፈቃድ ኃይል ስትታገለው የነበረውን ደጋግሞ የሚይዝህን አንድ ውድቀት ለይተህ እወቅ። በዚህ ሳምንት መታገሉን አቁም። ይልቁንም በየማለዳው ሮሜ 6:6ን ወደ እግዚአብሔር አቅርበህ በዕውቀት ብቻ የሚታወቅ ሳይሆን እውን እንዲያደርግልህ ለምነው።

4. ሽንፈትህን ለማስተናገድ ስትል መደበኛ የክርስቲያን ሕይወት ለሚለው ትርጉም መለኪያህን ዝቅ ያደረግህበትን ማንኛውንም ቦታ ለእግዚአብሔር በቅንነት ተናዘዝ።

5. ገላትያ 2:20 በገዛ ልምምዱ ምን ትርጉም እንዳለው እንዲነግርህ አንድ የበሰለ አማኝ ጠይቅ። ሳትከራከር አዳምጥ።

ጸሎት

አባት ሆይ፣ አስቀድሜ ነህ የምትለኝን ለመሆን ስደክም ኖሬአለሁ። አስቀድመህ ወዳኖርከኝ ስፍራ ለመድረስ ስጥር ኖሬአለሁ። ከመቀበል ይልቅ በራሱ ማግኘትን ለሚመርጠው ትዕቢቴ ይቅር በለኝ።

የልቡናዬን ዓይኖች አብራልኝ። አዲስ እውነትን አልለምንም፤ በአሮጌው እውነት ላይ ብርሃንን እለምናለሁ። የመስቀልን ትርጉም ላስረዳው የምችለው አስተምህሮ አድርገህ ሳይሆን በእኔ ላይ የተፈጸመ እውነታ አድርገህ አሳየኝ።

ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ አንተ ሁሉ ብትሆን እኔ ምንም ባልሆን ደስ ይለኛል። ዛሬ ሕይወትህን በእኔ ውስጥ ኑር። አሜን።