ተቀመጥ

«ከእርሱ ጋር አስነሣን፥ በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን።» (ኤፌሶን 2:6)

ከኒ መጻሕፍት ሁሉ እጅግ አጭሩ ምናልባትም ከሁሉ ይበልጥ በተሟላ ጥበብ የተዋቀረው ነው ማለት ይቻላል። «ተቀመጥ፣ ተመላለስ፣ ቁም» የኤፌሶንን መልእክት ይዞ ሦስቱን እንቅስቃሴዎቹን የሚያመለክቱ ሦስት ቃላትን በውስጡ ያገኛል፤ እነርሱም በእግዚአብሔር ፊት ያለን ስፍራ፣ በዓለም ውስጥ ያለን ሕይወትና በጠላት ላይ ያለን አቋም ናቸው። ቅደም ተከተሉም የሚያደራድር አይደለም። ሁሉ ነገር የተንጠለጠለው ከትክክለኛው ቦታ በመጀመር ላይ ነው።

ክርስትና የሚጀምረው በወንበር ነው

ተፈጥሮአዊው የሃይማኖት ዝንባሌ በመመላለስ መጀመር ነው — በምግባር፣ በጥረት፣ በግዴታ። የኒ አቋም ግን የክርስቲያን ሕይወት የሚጀምረው በመቀመጥ ነው የሚል ነው።

«በበደላችን ሙታን እንኳ በሆንን ጊዜ ከክርስቶስ ጋር ሕይወት ሰጠን፥ በጸጋ ድናችኋልና፥ ከእርሱ ጋር አስነሣን፥ በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን።» (ኤፌሶን 2:5-6)

መቀመጥ፣ ብሎ አመለከተ፣ ሥራውን የጨረሰ ሰው አኳኋን ነው። ሥራ ለመጀመር አንቀመጥም፤ የምንቀመጠው ሥራውን ከጨረስን በኋላ ነው። በኤፌሶን 2 ውስጥ የሚያስደንቀውም ነገር መቀመጡ አስቀድሞ መፈጸሙ ነው፤ የተፈጸመውም በዚያን ጊዜ በኃጢአት ሙታን በነበሩና ለዚያ ምንም አንዳች ባላበረከቱ ሰዎች ላይ ነው። ከፍጥረት ታሪክ ጋርም አነጻጸረው። ሰው የተፈጠረው በስድስተኛው ቀን ነበር፤ የሕልውናው የመጀመሪያ ሙሉ ቀንም ሰባተኛው ቀን ነበር — የእግዚአብሔር የዕረፍት ቀን። ሰው ስድስት ቀን ሠርቶ ከዚያ በኋላ አላረፈም፤ እግዚአብሔር አስቀድሞ በገባበት ዕረፍት ውስጥ ጀመረ። እንዲሁም አማኙ የክርስትና ሕይወቱን የሚጀምረው ከራሱ ሥራ መነሻ ሳይሆን እግዚአብሔር ሥራውን ከፈጸመበት ነጥብ ነው።

«እንግዲያስ የሰንበት ዕረፍት ለእግዚአብሔር ሕዝብ ቀርቶላቸዋል። ወደ ዕረፍቱ የገባ፥ እግዚአብሔር ከሥራው እንዳረፈ፥ እርሱ ደግሞ ከሥራው አርፎአልና።» (ዕብራውያን 4:9-10)

ከሥራ ማረፍ ሳይሆን ከዕረፍት መሥራት

ኒ ነጥቡን ግልጽ ከሆነው የተሳሳተ ንባብ ለመጠበቅ ፈጣን ነበር። መቀመጥ ሥራ ፈት መሆን አይደለም። ክርስቲያን ይሠራል — የኤፌሶን መልእክት ራሱ ስለ ምግባር፣ ስለ ቤተሰብ፣ ስለ ድካምና ስለ ውጊያ በሚሰጥ ትምህርት የተሞላ ነው። ጥያቄው እንሠራለን ወይስ አንሠራም የሚለው ሳይሆን ሥራው ከየት ይጀምራል የሚለው ነው።

ልዩነቱ ወደ አንድ ስፍራ ለመድረስ በመሥራትና ከስፍራው በመነሣት በመሥራት መካከል ነው። ተቀባይነቱን በሥራ ለማግኘት የሚጥር ሰው ፈጽሞ በማይለቀው ጭንቀት ሥር ይደክማል፤ ምክንያቱም ሁልጊዜ ገና የሚሠራ ነገር አለ። እንዲቀመጥ የተደረገ ሰው ግን እርሱ ካልፈጠረውና ሊያጣውም ከማይችለው ዋስትና በመነሣት ይደክማል። ኒ በጀልባ ላይ ያለን ሰው ምሳሌ ይወድ ነበር። ጀልባዋን ገፍቶ ሊያስኬዳት ቢሞክር ራሱን ያደክማል፤ እርሷም በጭንቅ ትንቀሳቀሳለች። ተቀምጦ የውኃው ፍሰት እንዲወስደው ቢፈቅድ ግን ይደርሳል። ለመወሰድ የሚያስፈልገው ኃይል ምንም ነው፤ ሰው ግን በእርግጥ መቀመጥ አለበት።

ስጦታውና የምንተወው ነገር

መቀመጥ ዋጋ ያስከፍላል፤ ኒም ይህን አልደበቀም። ዋጋውም አንዳች አበርክቻለሁ ከማለት የሚገኘውን እርካታ መተው ነው። እኛ ማገዝን እንመርጣለን። በእያንዳንዳችን ውስጥ አንድ ነገር አለ — በውስጣችንም ያለው እጅግ ጥንታዊው ነገር ነው — እጃችን ያለበትን መዳን የሚመርጥ። መቀመጥ ነገሩ ሁሉ ያለ እኛ እንደ ተፈጸመ ማመን ነው፤ በዚህም ውስጥ ብዙ አማኞች በሥራ በመጠመድ ለዓመታት የሚሸሹት ራስን የሚያዋርድ ነገር አለ።

«ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና፤ ይህም የእግዚአብሔር ስጦታ ነው እንጂ ከእናንተ አይደለም፤ ማንም እንዳይመካ ከሥራ አይደለም።» (ኤፌሶን 2:8-9)

ወንበሩ ያለበት ስፍራ

ኒ ሳያልፈው ያልቀረ አንድ ተጨማሪ ዝርዝር አለ፤ «በሰማያዊ ስፍራ» የሚለው። የአማኙ መቀመጫ በምድር ላይ አይደለም። በላይ ነው — ክርስቶስ ባለበት ስፍራ፣ በእግዚአብሔር ቀኝ፣ «ከአለቅነትና ከሥልጣን ከኃይልም ከጌትነትም ሁሉ በላይ» (ኤፌሶን 1:21)። ይህ ቆይቶ ለሚመጣው ነገር እጅግ ወሳኝ ነው። ክርስቲያን ወደ ድል ለመድረስ እየተዋጋ ወደ ላይ አይወጣም፤ ውጊያውን ከበላዩ ሆኖ ይመለከታል። የሥልጣን ስፍራ ላይ ለመድረስ አይታገልም፤ ሥልጣኑ ካለው ከእርሱ ጋር አስቀድሞ ተቀምጧል። በምዕራፍ ስድስት ያለው የውጊያ ጥያቄ ሁሉ በምዕራፍ ሁለት በተመሠረተው ነገር ይፈታል።

«ተቀመጥ» የመጀመሪያው ቃል ነው፤ አብዛኞቻችን የምንዘልለውም እርሱን ነው። የክርስትና ሕይወትህ በማያቋርጥ ድካም የሚታወቅ ከሆነ — በሥራ የሚመጣው ሐቀኛ ድካም ሳይሆን ፈጽሞ ካለመድረስ የሚመጣው ደብዛዛ ዝለት — ችግሩ እዚህ መሆኑ ከሞላ ጎደል የተረጋገጠ ነው። ሳትቀመጥ ስትመላለስ ኖረሃል።

የማርታ ማዕድ ቤት

ኒ በቢታንያ የሆነውን ትዕይንት ይወድ ነበር፤ ስለ ክርስቲያናዊ አገልግሎት ያሉንን አብዛኞቹን ግምቶች የሚያቋርጥ ልዩነት ለማሳየትም ተጠቀመበት።

«ማርታ ግን አገልግሎት ስለ በዛባት ባከነች … የሚያስፈልገው ግን ጥቂት ወይም አንድ ነገር ነው፤ ማርያምም መልካም ዕድልን መርጣለች ከእርስዋም አይወሰድባትም።» (ሉቃስ 10:40, 42)

የሚያስደንቀው ነገር፣ ብሎ አስተዋለ፣ ማርታ ምንም ስሕተት እየሠራች አለመሆኗ ነው። ኢየሱስን እያገለገለች ነበር። ምግቡ መበሰል ነበረበት፤ አንድ ሰው ሊያበስለው ግድ ነበር፤ እንግዳው የእግዚአብሔር ልጅ ነበር፤ መስተንግዶውም ከልብ ነበር። ሐቀኞች ከሆንን አብዛኞቻችን በጉባኤያችን ውስጥ ከማርያም ይልቅ ማርታ ብትኖር እንመርጣለን። ስሕተቱ ሥራው ሳይሆን ምንጩ ነበር። ማርታ ባከነች — ቃሉ ወዲያ ወዲህ መጎተትን፣ ወደ ብዙ አቅጣጫ መሳብን ያመለክታል። ምልክቱም እንደ ሁልጊዜው በንግግሯ ታየ፤ በእኅቷ ላይ አጉረመረመች፤ ጌታንም ልብ ስላላለ ወቀሰችው። ከዕረፍት ማጣት የሚወጣ አገልግሎት በማያገለግሉት ላይ ቂምን ማስከተሉ አይቀርም። ኒ ይህን ሲተገብረው በሥራ ለተጠመዱ ሰዎች የማይመች ነበር። ብዙው የክርስቲያን ሥራ፣ አለ፣ የማርታ ሥራ ነው፤ ለጌታ ተብሎ የሚሠራ ቢሆንም ከዕረፍት የማይመነጭ፣ ስለዚህም በዙሪያው ያለ ሰው ሁሉ ሊሰማው የሚችል የውጥረት፣ ራስን ከሌሎች የማወዳደርና ራስን የማጽደቅ ቅላጼ ያዘለ ነው። አማራጩ ሥራ ፈትነት አይደለም። ማርያም የተመሰገነችው ሰነፍ በመሆኗ አይደለም፤ የተመሰገነችው የሚያስፈልገውን አንዱን ነገር በመምረጧ ነው፤ ቅደም ተከተሉም ወሳኝ ነው። በሌላ የወንጌል ክፍል ጌታን ለቀብሩ ሽቱ የቀባችው ይህችው የቢታንያዋ ማርያም ናት — ይህም እጅግ ውድ ከመሆኑ የተነሣ የተነቀፈ፣ ጥልቅ ማስተዋል ያለበት ከመሆኑም የተነሣ እርሱ የተከላከለለት የአገልግሎት ተግባር ነው። የተቀመጠችው ሴት የተረዳች ሴት ሆነች፤ የተረዳችው ሴትም ከሁሉ የሚበልጠውን ሰጠች። በሌላ አነጋገር መቀመጥ አገልግሎትን አይቀንስም። አገልግሎት ከየት እንደሚመነጭ ይለውጣል፤ የአገልግሎትንም ዋጋ ይለውጣል።

«በማለዳ ትነሡ ዘንድ፥ ሌሊትም ትተጉ ዘንድ፥ የኀዘንንም እንጀራ ትበሉ ዘንድ ከንቱ ነው፤ ለወዳጆቹ እንቅልፍን ይሰጣልና።» (መዝሙር 127:2)

የኒ መፈተኛ ቀላል ነበር፤ በቅንነትም ልንጠቀምበት ይገባል። አገልግሎትህ እርሱን በማይሠሩት ሰዎች ላይ ቂም እንድትይዝ ያደርግሃልን? እንዲህ ከሆነ ችግሩ ምናልባት የእነርሱ ሥራ ፈትነት አይደለም። የገዛ ድካምህ የሚነሣበት ስፍራ ነው።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. ራስህን በግልጽ ጠይቅ፤ የምሠራው የእግዚአብሔርን ተቀባይነት ለማግኘት ነው ወይስ ከተቀባይነቱ በመነሣት? መልስህ በውድቀት ካሳለፍከው ቀን በኋላ በሚሰማህ ስሜት ይገለጣል።

2. ኤፌሶን 1ንና 2ን ወስደህ ባለቤቱ እግዚአብሔር የሆነውን ግሥ ሁሉ ምልክት አድርግበት። ከእነርሱ ውስጥ ባለቤታቸው አንተ የሆንክባቸው ምን ያህል ጥቂት እንደ ሆኑ አስተውል።

3. በአገልግሎትህ ወይም በሥራህ ውስጥ ከዕረፍት ይልቅ ከጭንቀት የተነሣ የምታደርገውን አንድ ተግባር ለይተህ ጥቀስ። እግዚአብሔር በእርግጥ ጠይቆህ እንደ ሆነ አስብበት።

4. ሆን ብለህ መቀመጥን ተለማመድ፤ ከመለመን ይልቅ ለመቀበል አሥራ አምስት ደቂቃ ውሰድ። አንዳች አትናገር። በተፈጸመው ነገር ዝም ብለህ ተስማማ።

5. ተቃውሞ በሚገጥምህ ቦታ መቀመጫህ የት እንደ ሆነ ራስህን አስታውስ — ከተቃውሞው በላይ እንጂ ከበታቹ አይደለም።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ አስቀድመህ የሰጠኸኝን ስፍራ ለመድረስ ስጥር ኖሬአለሁ። ያለ እኔ እርዳታ የገባህበትን ዕረፍት ለማግኘት ስደክም ኖሬአለሁ።

ከመቀበል ይልቅ ማገዝን የሚመርጠውን ትዕቢት ይቅር በለኝ። አንዳች አበርክቻለሁ ከማለት የሚገኘውን እርካታ አኖራለሁ።

መቀመጥን አስተምረኝ — በሥራ ፈትነት ሳይሆን በክርስቶስ በተፈጸመው ሥራ ውስጥ። ከዚያም መቀመጫ ድካሜ ሁሉ ይጀምር። አሜን።