የቅዱሳን የዘላለም ዕረፍት

«እንግዲያስ የሰንበት ዕረፍት ለእግዚአብሔር ሕዝብ ቀርቶላቸዋል።» (ዕብራውያን 4:9)

በ1647 ባክስተር የሠላሳ አንድ ዓመት ሰው ነበር፤ እየሞተም ነበር — ቢያንስ እርሱን ራሱን ጨምሮ ሁሉም እንዲህ ብለው አምነው ነበር። ለሁለት ዓመት በሠራዊት ውስጥ ቄስ ሆኖ ካገለገለ በኋላ ወድቆ ታመመ፤ ወዳጆቹም ከቤተ መጻሕፍቱ እጅግ ርቆ በሚገኝ የገጠር ቤት ተቀበሉት፤ እዚያም ሊያመሳክራቸው የሚችላቸው መጻሕፍት ሳይኖሩት ማለት ይቻላል ለወራት ተኛ። የመጨረሻ ወራቶቹ ናቸው ብሎ የገመታቸውን ቀናት ወዴት እንደሚሄድ በማሰብ ሊያሳልፍና ያሰበውንም ሊጽፍ ወሰነ። ውጤቱም «የቅዱሳን የዘላለም ዕረፍት» ነበር፤ ይህም መጽሐፍ በመላው እንግሊዝ አስታወቀው። እርሱ ግን ተፈወሰ፤ ከዚያም በኋላ አርባ አራት ዓመት ኖረ። ለራሱ የሞት አልጋ የጻፈው መጽሐፍ በሺህ በሚቈጠሩ ሌሎች ሰዎች የሞት አልጋ አጠገብ ተነበበ።

ዕረፍት ምን ማለት ነው

ባክስተር የጀመረው ቃሉን በመፍታት ነበር፤ ምክንያቱም በቀላሉ ወደ ልብ ስሜት ብቻ ይለወጣልና። ዕረፍት ሥራ ፈትነት አይደለም። እርሱ እንዳብራራው ሰማያዊው ዕረፍት ሁለት ገጽታዎች አሉት፦ ካደከመን ነገር መገላገልና ለእርሱ ወደ ተፈጠርንለት ነገር ደስታ መግባት። የድካም መጨረሻና የርስት መጀመሪያ ነው።

«በጌታ የሚሞቱ ሙታን ብፁዓን ናቸው። መንፈስ። አዎን፥ ከድካማቸው ያርፉ ዘንድ፥ ሥራቸውም ይከተላቸዋል» (ራእይ 14:13)

የዕረፍቱ አሉታዊ ገጽታ ለመግለጽ ቀላል ነው፤ ባክስተርም ዘወትር በሕመም ይሠቃይ ስለ ነበር ከልቡ በሆነ ስሜት ገለጸው። የኃጢአት መጨረሻ ይሆናል — አስቀድሞ የተፈጸመለት በደሉ ብቻ ሳይሆን በውስጣችን መኖሩ ራሱ ያከትማል። የኀዘን፣ የሕመም፣ የፈተና፣ የስደት፣ የሞት ፍርሃትና የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ተከፋፍላና ተጨንቃ የማየት መጨረሻ ይሆናል።

«እንባዎችንም ሁሉ ከዓይኖቻቸው ያብሳል፥ ሞትም ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም፥ ኀዘንም ቢሆን ወይም ጩኸት ወይም ሥቃይ ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም…» (ራእይ 21:4)

ከአንድ አካል ጋር የሚሆን ዕረፍት

ባክስተር ግን በዋናነት በዚያ በሚቀሩ ነገሮች ብቻ የሚገለጽ ሰማይን አይታገሥም ነበር። የዕረፍቱ ፍሬ ነገር እግዚአብሔር ራሱ ነው፤ የሚታወቅ፣ የሚወደድና ደስ የሚሰኙበት እርሱ ነው ብሎ አጥብቆ ተናገረ። ፍጹም እውቀት ይኖራል፦ ከመጽሐፍ ቅዱስ ጭልምልምነት፣ ከአምላካዊው አሠራር ዝምታ ወይም ከገዛ መከራው ምክንያት ጋር የታገለ አማኝ ሁሉ መልሱን ያገኛል — በክርክር ሳይሆን በማየት። ፍጹም ፍቅር ይኖራል፤ ባክስተር የነገሩ ልብ ይህ ነው ብሎ ያስብ ነበር፦ እጅግ በደካማ ሁኔታ የተጠቀምንበት፣ ውለታውን ሊመልሱ በማይችሉ ነገሮች ላይ ያባከንነው ችሎታችን በመጨረሻ ሙሉውን ሊቀበል የሚገባውን አካል ያገኛል። ፍጹም ደስታም ይኖራል፤ ይህም ከሁለቱ የሚመነጭ ነው፤ ደስታ ማለት ነፍስ የሚገባውን ስታውቅና ስትወድ የሚሆነው ነገር ነውና።

«የሕይወትን መንገድ አሳየኸኝ፤ በፊትህ የደስታ ጥጋብ አለ፥ በቀኝህም ለዘላለም ተድላ አለ።» (መዝሙር 16:11)

ሁሉን የሚያስተሳስረው ሐሳብ ይህ ነው፦ ሰማይ ደስ የምንሰኝበት ስፍራ ሳይሆን የምናየው አካል ነው።

«ወዳጆች ሆይ፥ አሁን የእግዚአብሔር ልጆች ነን፥ ምንም እንደምንሆን ገና አልተገለጠም። ዳሩ ግን ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን።» (1ኛ ዮሐንስ 3:2)

ባክስተር በዚህ ቍጥር ውስጥ ያለውን ቅደም ተከተል አወጣ። ማየት መምሰልን ያስገኛል። በሕይወታችን ሁሉ በከፊል ስኬት ብቻ ስንደክምበት የኖርነው መለወጥ ክርስቶስን በማየት ፍጹም ሆኖ ይፈጸማል። ስለዚህም ራስን ማዕከል ያደረገውን የሰማይ ሥዕል — ከቤተሰብ ጋር መገናኘት፣ ከችግር ማረፍ፣ አክሊሉና በገናው — እውነት ቢሆንም እጅግ በጣም ያልበቃ አድርጎ ይቈጥረው ነበር። እነዚህ ነገሮች እውነተኞች ናቸው፤ ዋናው ነገር ግን እነርሱ አይደሉም። የሰማይ ተስፋው በምቾትና በባልንጀርነት ሊረካ የሚችል አማኝ ተስፋ የሚያደርገውን ገና አልተረዳም።

አብረን የምንገባበት ዕረፍት

ባክስተር ከብዙዎች ይልቅ አጥብቆ የተሰማው የዕረፍቱ ሌላ ገጽታ አለ፤ ይህም ከሕይወቱ ሁኔታ የበቀለ ነው። የእንግሊዝ ቤተ ክርስቲያን ራሷን ስትገነጣጥል እያየ ሕይወቱን አሳለፈ፤ አንድ ሊያደርጋቸው የሞከራቸው ወገኖች ሁሉ እርሱ የተቃዋሚው ወገን እንደ ሆነ ደመደሙ። ስለዚህ ስለ ሰማይ ሲጽፍ የመከፋፈል ፍጻሜ በማዕከሉ አቅራቢያ ነበር።

«ነገር ግን ወደ ጽዮን ተራራና ወደ ሕያው እግዚአብሔር ከተማ ደርሳችኋል፥ ወደ ሰማያዊቱም ኢየሩሳሌም፥ በደስታም ወደ ተሰበሰቡት ወደ አእላፋት መላእክት፥ በሰማያትም ወደ ተጻፉ ወደ በኵራት ማኅበር፥…» (ዕብራውያን 12:22-23)

«ማኅበር»። አንድ ጉባኤ፣ ያልተከፋፈለ፤ በአንድ ማዕድ አብረው የማይቀመጡትን ወገኖችና እርስ በርሳቸው የተቃወሙ ጽሑፎችን የጻፉትን ሰዎች የያዘ። ባክስተር ይህን እንደ መጽናኛም እንደ ተግሣጽም ቈጠረው። ዛሬ በአንድ ክፍል ውስጥ አብረናቸው ልንሆን ከማንችላቸው ክርስቲያኖች ጋር ዘላለምን ባልተቋረጠ ኅብረት የምናሳልፍ ከሆነ፣ የአሁኑ መከፋፈላችን ሥነ መለኮታችን በሚቀበለውና ጠባያችን በሚክደው መንገድ ጊዜያዊ ነው። ተግባራዊ ምክሩ የቤተ ክርስቲያን ጠብ በመረረ ቍጥር ስለ ሰማይ ማሰብና ጉዳዩ ከዚያ ሲታይ ምን እንደሚመስል መጠየቅ ነበር። ይህም ብዙ ክርክሮችን እንዳሳጠረለት አገኘ — ምንም እንኳ የራሱን ሁሉ እንዳላሳጠረለት ቢቀበልም።

መጽሐፉ ሊፈውሰው የተጻፈለት በሽታ

ባክስተር መጽሐፉን የጻፈው እንደ ግምታዊ ሥነ መለኮት አልነበረም፤ ስለሚመጣው ዓለም አሠራርም የሚያነሣው የጉጉት ጥያቄ እጅግ ጥቂት ነው። የጻፈው በክርስቲያኖች ዘንድ ከሞላ ጎደል በሁሉ ዘንድ የተስፋፋ ነው ብሎ ላሰበው በሽታ መድኃኒት እንዲሆን ነው፦ በሰማይ እናምናለን፣ ግን ፈጽሞ ስለ እርሱ አናስብም። ውጤቱም፣ እርሱ እንደ ተከራከረው፣ ግዴታ ብቻ የሆነ ምስኪን ሃይማኖት ነው። መድረሻውን ፈጽሞ የማያሰላስል አማኝ መታዘዝ ሸክም፣ መከራ የማይታገሡት፣ ሞትም አስፈሪ ይሆንበታል — አስተምህሮው ስሕተት ስለ ሆነ ሳይሆን ከሁሉ የሚበልጠውን ክፍሉን ሳይጠቀምበት ስለ ተወው ነው።

ስለዚህ የመጽሐፉ የመጨረሻ ክፍል — ከሁሉ አብልጦ ያሳሰበው ክፍልና መጽሐፉ በብዙዎች ዘንድ የተሠራበትም ምክንያት — ሰማይን ከመግለጽ ወደ አንድ ተግባራዊ ጥያቄ ይዞራል፦ ክርስቲያን በእርግጥ ስለ ሰማይ እንዴት ያስባል? መልሱ «ሰማያዊ ማሰላሰል» ብሎ የጠራው ሥርዓታዊ ልምምድ ነው፤ ይህንንም ባልታወቀ ከተማ ውስጥ ለእንግዳ ሰው መንገድ እንደሚያሳይ ሰው በዝርዝር አቀረበው።

«እንግዲህ ከክርስቶስ ጋር ከተነሣችሁ፥ …በላይ ያለውን እሹ። በላይ ያለውን አስቡ እንጂ በምድር ያለውን አይደለም።» (ቆላስይስ 3:1-2)

ለምን ታስቦበት መሆን አለበት

መነሻ ምልከታው ይህ ነገር በራሱ እንደማይሆን ነው። አማኞች አስተምህሮውን እስከ ያዙ ድረስ መጽናናቱ በሚያስፈልግበት ጊዜ — በመቃብር አጠገብ ወይም በችግር ሰዓት — ይገኛል ብለው ያስባሉ። የባክስተር ልምድ ግን የዚህ ተቃራኒ ነበር። አእምሮ በራሱ ፈቃድ ወደ ሰማይ አይሄድም፤ ወደ ለመደው ነገር ይሄዳል፤ ይህም ብዙውን ጊዜ ገንዘብ፣ ሥራ፣ ቂምና የቅርቡ ጊዜ ጉዳይ ነው። ፈጽሞ ያላሰላሰልነው እውነት በምንፈልገው ጊዜ አይገኝም።

«እኛ የምናየውን አንመለከትም የማይታየውን እንጂ፤ የሚታየው የጊዜው ነውና፥ የማይታየው ግን የዘላለም ነው።» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:18)

«መመልከት» ንቁ ግስ ነው። የማይታየው ነገር ትኩረታችንን በግድ አይወስድም፤ ልንመለከተው ይገባል።

ባክስተር ስለ ዝግጅቱ እስከሚያስቅ ድረስ ተግባራዊ ነበር። ጊዜ ወስን — ከተቻለ በየቀኑ፣ ቢያንስ በየሳምንቱ — ምክንያቱም አልፎ አልፎ የሚደረግ ዕቅድ ይተናል፤ የእሑድ ከሰዓትና ምሽት ለዚህ በተለይ ተስማሚ ናቸው ብሎ ያስብ ነበር። ጸጥ ያለ ስፍራ ምረጥ፤ እርሱ ራሱ ወደ ምሽት በሜዳ ላይ መመላለስ ይወድ ነበር። ልብህ ነጻ ሆኖ ቅረብ እንጂ ከጠብ ገና እንደ ወጣህ ወይም በሥራ ጉዳይ ተጭነህ አትምጣ። ስለ ሰማይ በጥቅሉ ለማሰብ ከመሞከርም ይልቅ አንድ ጥቅስ ወይም አንድ ትዕይንት ያዝ፦ አንድ የተወሰነ የተስፋ ቃል፣ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ያለ አንድ የተወሰነ መግለጫ፣ አንድ የተወሰነ የእግዚአብሔር ባሕርይ። ግልጽ ያልሆነ ሐሳብ ማሰላሰልን ያከሽፋል።

ማስተዋል፣ ከዚያም ስሜቶች

ልምምዱ ራሱ ሁለት ደረጃዎች አሉት፤ ባክስተርም አብዛኞቹ ሰዎች ከመጀመሪያው በኋላ እንደሚቆሙ አጥብቆ ተናገረ። የመጀመሪያው ማስተዋል ነው — ታስቦበት የሚደረግ የአእምሮ ሥራ። እውነቱን ገልብጠህ ተመልከተው። ምን ማለት እንደ ሆነና ምን ያህል ዋጋ እንዳለው ጠይቅ። ሰማይን አሁን ከምትከተለው ነገር ጋር አወዳድረው። ሁለተኛው የልብ ስሜቶችን ማነሣሣት ነው፤ የነገሩ ሁሉ ዓላማም ይህ ነው። ማስተዋል ወናፍ ነው፤ ስሜቶች ደግሞ እሳቱ ናቸው። ስለ እውነቱ ካሰብህ በኋላ እንድትወደው፣ እንድትናፍቀው፣ በእርሱ ደስ እንዲልህና ቸል ስላልከውም እንድታዝን ራስህን ሆን ብለህ አነሣሣ።

«በሰማይ ከአንተ በቀር ማን አለኝ? በምድርም ከአንተ በቀር የምሻው የለም።» (መዝሙር 73:25)

ባክስተር ለራስ መናገርን እጅግ አጽንዖት ሰጠው — መዝሙረኞች እንደሚያደርጉት ለገዛ ነፍስ መስበክ፦ «ነፍሴ ሆይ፥ ለምን ትተክዢያለሽ?» ሰው ሌላውን ሰው እንደሚማጸን ራሱን ሊማጸን ይችላል፤ ባክስተርም አብዛኞቹ ክርስቲያኖች ሌሎችን በሚያነጋግሩበት ቀጥተኛነት ግማሹን ያህል ራሳቸውን ቢያነጋግሩ ይለወጡ ነበር ብሎ ያስብ ነበር። ልምምዱ የሚፈጸመው ከእግዚአብሔር ጋር በሚደረግ ንግግር ነው፤ ማሰላሰሉ በተፈጥሮው ወደ ጸሎት ይለወጣል፤ ከመጀመሪያውም ወደዚያው ሲያመራ ነበር።

«ሰማይ» የሚለውን ቃል ሲሰሙ አእምሮአቸው ባዶ ለሚሆንባቸው ሰዎችም አንድ እገዛ ጨመረ። ከምታውቀው ነገር ተነሥተህ ወደ ላይ አስብ። የቀመስከውን ጥልቁን ደስታ — መገናኘትን፣ ከሕመም መዳንን፣ ሸክም መቅለልን — ውሰድና ደስታን የፈጠረውና ያለውንም ገና ያልጨረሰው አምላክ ከሚሰጠው ከሚበልጥ ነገር የተጣለ ጥላ እንደ ሆነ አስብ።

«ነገር ግን። ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው ተብሎ እንደ ተጻፈ፥ እንዲህ እንናገራለን።» (1ኛ ቆሮንቶስ 2:9)

ስለ ገደቦቹም ጥንቁቅ ነበር። ይህ ማወዳደር ነው እንጂ መገንባት አይደለም፦ ልምምዱ በእግዚአብሔር ሀልዎት ሳይሆን በእኛ ምርጫ የተቀረጸ ስፍራ መሥራት በጀመረበት ቅጽበት ተሳስቷል። በእርሱም የተማርነው ማንኛውም ነገር እንደ እውነታ ሊሰበክ አይገባም። መጽሐፍ ቅዱስ ይገዛል፤ እርሱ ዝም ባለበትም ሳናውቅ መኖራችን ይበቃናል።

ሁለት ማስጠንቀቂያዎች

አንደኛ፣ ይህ ዘዴ ብቻ ሊሆን ይችላል፤ ዘዴም ሸክም ሊሆን ይችላል። ባክስተር የጻፈው መመሪያ እንጂ ሕግ አልነበረም፤ መንፈሳዊነቱን ልምምዱ ምን ያህል እንደ ተሳካለት የሚለካ አማኝ በስሕተት ተጠቅሞበታል። ሁለተኛ — ይህም አስፈላጊ ነው — አንዳንድ ሰዎች ይህን ማድረግ አይችሉም፤ ይህም የእነርሱ ጥፋት አይደለም። በኀዘን፣ በድካም ወይም ባክስተር «ትካዜ» ብሎ በጠራው የአእምሮ ሕመም የተጫኑ ሰዎች ረዘም ያለ ማሰላሰል ከማሻሻል ይልቅ ሊያባብስባቸው ይችላል። ባክስተር ይህን ያውቅ ነበር፤ ተናግሮታልም፤ በእርሱ ላይ የሰጠውንም ምክር በሚቀጥል ምዕራፍ እንመለከታለን። እንዲህ ያለ ሰው አእምሮው ስለማይረጋ ብቻ ሰማይ በእርሱ ላይ እንደ ተዘጋ ሊደመድም አይገባውም።

ከዚህ ምዕራፍ ይዘህ ልትወጣው የሚገባ አንድ ጥያቄ አለ፤ ይህም አስተምህሮው እውን እንደ ሆነልህ ለማወቅ ትክክለኛ ፈተና ነው። ሰማይ አሁን ከእርሱ ጋር የምታያይዘውን ነገር ሁሉ — የሕመም አለመኖርን፣ መገናኘቱን፣ ዕረፍቱን — ቢይዝ፣ እግዚአብሔር ራሱ ግን በሆነ መንገድ በዚያ ባይኖር፣ አሁንም መሄድ ትፈልግ ነበርን?

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. ስለ ሰማይ ስታስብ በእርግጥ የምትሥለውን ጻፍ። ምን ያህሉ ስለ አንተ እንደ ሆነ አስተውል።

2. ከላይ ያለውን ጥያቄ በታማኝነት መልስ። እግዚአብሔር በዚያ ባይኖር፣ አሁንም ትፈልገው ነበርን?

3. በዚህ ሳምንት ስለ ሰማይ ታስቦበት ለሚደረግ አንድ ማሰላሰል የተወሰነ ጊዜና ስፍራ ወስን። ለመጀመር ሀያ ደቂቃ ይበቃል።

4. ስለ ርዕሱ በጥቅሉ ሳይሆን አንድ የተወሰነ የተስፋ ቃል ውሰድ፤ በመረዳትም ብቻ አትቁም። ስሜቶችህን አነሣሣ — ናፍቆትን፣ ደስታን፣ በራስህ ቸልተኝነት ላይ ኀዘንን።

5. ለራስህ መናገርን ሞክር። ማሳመን ያስፈለገውን ወዳጅ እንደምታነጋግር ነፍስህን ጮክ ብለህ አነጋግራት።

6. በኀዘን ወይም በድካም ምክንያት አእምሮህ የማይረጋ ከሆነ፣ አታስገድደው፤ ራስህንም አትኰንን። በዚህ ፈንታ «ትካዜ ለያዛቸው የሚሆን ምክር» የተሰኘውን ምዕራፍ አንብብ።

ጸሎት

አባት ሆይ፣ በሰማይ አምናለሁ፤ ስለ እርሱ ግን ከቶ አላስብም ማለት ይቻላል፤ በዚህም ምክንያት ሃይማኖቴ ከብዶብኛል።

በምቾትና በባልንጀርነት ሊረካ የሚችል እጅግ ትንሽ ተስፋ ስለ ያዝሁ ይቅር በለኝ። ዕረፍቱ አንተ ነህ። የችግሮቼ አለመኖር አይደለም — አንተው ራስህ ነህ።

አእምሮዬ ወደ ለመደው ስፍራ ሁሉ ይሄዳል። የማይታየውን ሆን ብዬ እንድመለከት አስተምረኝ፤ ከመረዳትም አልፌ ወደ ናፍቆት አድርሰኝ።

ልቤ እጅግ ከብዶ መነሣት በማይችልበት ጊዜም በእኔ ላይ ገር ሁን፤ አንተው ራስህም አንሣው። ለሕዝብህ ዕረፍት እንደ ቀረላቸው፣ እኔም ወደ እርሱ በመንገድ ላይ እንዳለሁ አስታውሰኝ። አሜን።