ክርስቶስ ፈዋሻችን

«ከእናንተ የታመመ ማንም ቢኖር የቤተ ክርስቲያንን ሽምግሌዎች ወደ እርሱ ይጥራ፤ በጌታም ስም እርሱን ዘይት ቀብተው ይጸልዩለት።» (ያዕቆብ 5:14)

ይህ ከሲምፕሰን ሠረገላ መንኮራኩሮች ሁሉ ይበልጥ አከራካሪው ነው፤ በዚህ መጽሐፍ ካሉት ምዕራፎች ሁሉ ይበልጥም በጥንቃቄ ሊያዝ ይገባዋል። እባክህ በመጨረሻ ያሉትን ማስጠንቀቂያዎች አንብብ። ኋላ ትዝ ብለው የተጨመሩ አይደሉም፤ የትምህርቱ ክፍል ናቸው።

በኦልድ ኦርቻርድ የነበረው የጥድ ጫካ

ሲምፕሰን የጕልምስና ዘመኑን አብዛኛውን በሕመም ያሳለፈ ሰው ነበር። የልብ ሕመም ነበረበት፤ ከሥራ ብዛት የተነሣ ከአንድ ጊዜ በላይ ወድቆ ነበር፤ ደረጃ በወጣ ቍጥር ለሚነሣበት ሕመም የሚወስደውን መድኃኒት በጠርሙስ ይዞ ይዞር ነበር። በኒው ዮርክ የሚገኝ አንድ ሐኪም የቀረው ሦስት ወር ያህል እንደ ሆነ ነግሮት ነበር። በ1881 በጋ፣ በሜይን በኦልድ ኦርቻርድ ቢች በሚገኘው የጉባኤ ስፍራ ሲያርፍ፣ ዶክተር ቻርልስ ኩሊስ ስለ መለኮታዊ ፈውስ ሲያስተምር ሰማ። ከክርክሮቹ ይልቅ ልቡን የነካው የተፈወሱ ሰዎች ምስክርነት ነበር። ከዚያ ሄዶ ስለዚሁ ጉዳይ አዲስ ኪዳኑን ራሱ አጠና፤ እርግጠኛም ሆነ። በነሐሴ ወር በአንድ ዓርብ ከሰዓት በኋላ ብቻውን ወደ ጥድ ጫካ ገባ፤ ሦስት ክፍል ያለው ቃል ኪዳንም አደረገ፦ ኢየሱስ ሥጋን ይፈውሳል የሚለውን የመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት እንደሚቀበል፤ የሕይወት ሥራው እስኪፈጸም ድረስ ለሥጋው ለሚያስፈልገው ሁሉ ክርስቶስን በዚያው ቅጽበት የሥጋው ሕይወት አድርጎ እንደሚቀበል፤ የሚሰጠውንም ብርታት ለእግዚአብሔር ክብርና ሌሎችን ለማገልገል እንደሚጠቀምበት። በማግሥቱ ሦስት ሺህ ጫማ ከፍታ ያለውን ተራራ ወጣ። ብዙም ሳይቆይ ከአሥር ዓመት በፊት ትንሹን ልጁን ሜልቪልን በገደለው በዲፍቴሪያ በሽታ በጽኑ ለታመመችው ለልጁ ለማርጋሬት ጸለየ፤ እርሷም ዳነች። እርሱ ራሱ ሠላሳ ስምንት ዓመት ተጨማሪ ኖረ፤ እርሱን እጅግ የሚያንሱ ወጣቶችን ያደከመ በሆነ ፍጥነትም ሠራ።

ያስተማረው

ሲምፕሰን አቋሙን «የፈውስ ወንጌል» (1885) በተባለው መጽሐፉ ውስጥ አቀረበ፤ ዋናው ቍም ነገሩም ስለ ስርየት የሚናገር አንድ አባባል ነው።

«በእውነት ደዌያችንን ተቀበለ ሕመማችንንም ተሸክሞአል … እርሱ ግን ስለ መተላለፋችን ቈሰለ፥ ስለ በደላችንም ደቀቀ፤ የደኅንነታችንም ተግሣጽ በእርሱ ላይ ነበረ፥ በእርሱ ቍስል እኛ ተፈወስን።» (ኢሳይያስ 53:4-5)

ማቴዎስ የዚህን ክፍል የመጀመሪያ እኩሌታ ጠቅሶ በግልጽ በክርስቶስ የፈውስ አገልግሎት ላይ ይተገብረዋል (ማቴዎስ 8:16-17)። ከዚህ በመነሣት ሲምፕሰን ክርስቶስ ኃጢአታችንን እንደ ተሸከመ ሁሉ ደዌያችንንም በእውነት እንደ ተሸከመ፣ ስለዚህም የሥጋ ፈውስ ከመስቀሉ ዝግጅት ውጭ ሳይሆን በውስጡ እንደሚገኝ ተከራከረ። ይህ ምን ማለት እንዳልሆነም ይጠነቀቅ ነበር። ሥጋ አሁኑኑ ተዋጅቷል ብሎ አላስተማረም — የሥጋ ሙሉ ቤዛነት ትንሣኤን እንደሚጠብቅ አጥብቆ ያምን ነበር። ያለው ነገር ጌታ ለዚያ ሰው የሰጠው ሥራ ገና ሳይፈጸም ሳለ ለሥጋ ብርታት እንዲሆን፣ የትንሣኤ ሕይወት በመጠኑ አሁን በእምነት ሊገኝ እንደሚችል ነው። የራሱ አገላለጽ ክርስቶስን የሥጋው ሕይወት አድርጎ የወሰደው «የሕይወቴ ሥራ ሁሉ እስኪፈጸም ድረስ» እንደ ሆነ ነበር — ይህ ገደብ ሲጠቀስ ሁልጊዜ ከሞላ ጎደል ይዘለላል። አስተምህሮው በተገቢው መጠን እንዲያዝም አጥብቆ ጠየቀ። የፈውስ ወንጌላዊው ጆን አሌክሳንደር ዳውዊ በመላው አገር በሚካሄድ የፈውስ ዘመቻ ራሱን እንዲሰጥ በጋበዘው ጊዜ፣ ሲምፕሰን በሠረገላው ላይ አራት መንኮራኩሮች እንዳሉትና በአንዱ ላይ ለማተኮር ሲል ሦስቱን ቸል ማለት እንደማይችል መለሰለት። ፈውስ መልእክቱ ሆኖ እንዲቀመጥ ፈጽሞ አልፈቀደም።

በዚህ ውስጥ በእውነት መጽሐፍ ቅዱሳዊ የሆነው

በሲምፕሰን አጽንዖት ውስጥ ያሉ በርካታ ነገሮች በግልጽ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ናቸው፤ ከልክ ያለፈውን ነገር በመቃወም የተነሡ አብያተ ክርስቲያናትም ብዙ ጊዜ እነዚህን አጥተዋቸዋል። እግዚአብሔር ይፈውሳል፤ ዛሬም ይፈውሳል። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ይህን ልምምድ ጡረታ የሚያወጣ ምንም ነገር የለም። ቤተ ክርስቲያን ለሕሙማን እንድትጸልይ፣ በተለይም በሽማግሌዎቿ በኩል ዘይት እንድትቀባቸው ታዝዛለች። ያዕቆብ 5 ብዙ ጉባኤዎች በቀላሉ ቸል የሚሉት ጸንቶ የሚኖር ትእዛዝ ነው።

«የእምነትም ጸሎት ድውዩን ያድናል ጌታም ያስነሣዋል።» (ያዕቆብ 5:15)

ሥጋ በእግዚአብሔር ዘንድ ዋጋ አለው። እርሱ ፈጠረው፤ ክርስቶስ ሥጋ ለበሰ፤ ይነሣልም። ሥጋን ምንም ዋጋ እንደሌለው የሚቈጥር መንፈሳዊነት ከመጽሐፍ ቅዱስ ይልቅ ለጥንቱ አረማዊነት ይቀርባል። ክርስቶስ ለሕሙማን የነበረው ርኅራኄም በወንጌሎች ውስጥ እጅግ ጎልተው ከሚታዩት ገጽታዎች አንዱ ነው። ማንንም ከመፈወሱ በፊት ደጋግሞ ያዝንላቸው ነበር።

ገደብ ሊበጅለት የሚገባው

አሁን ደግሞ አስፈላጊዎቹ እርማቶች፤ ሰዎች በዚህ ስፍራ ክፉኛ ስለ ተጐዱ ሳይለዘቡ መነገር አለባቸው። መጽሐፍ ቅዱስ በሁሉም ሁኔታ ፈውስን ተስፋ አይሰጥም። አዲስ ኪዳን ያልተፈወሱ ታማኝ አማኞችን ይመዘግባል። ጳውሎስ ጥሮፊሞስን ታሞ በሚሊጢን ተወው (2ኛ ጢሞቴዎስ 4:20)። አፍሮዲጡ ለሞት እስኪቀርብ ድረስ ታሞ ነበር (ፊልጵስዩስ 2:27)። ጢሞቴዎስ ተደጋጋሚ የሆድ ሕመም ነበረበት፤ የጳውሎስም ምክር ስለ እምነት ተግሣጽ ሳይሆን ተግባራዊ መፍትሔ ነበር (1ኛ ጢሞቴዎስ 5:23)። ጳውሎስ ራሱም መውጊያው እንዲወገድለት ሦስት ጊዜ ለመነ፤ ልመናውም አልተፈቀደለትም።

«እርሱም፦ ‹ጸጋዬ ይበቃሃል፥ ኃይሌ በድካም ይፈጸማልና› አለኝ።» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9)

ይህ እግዚአብሔር አንድን ሐዋርያ ለመፈወስ እንቢ ሲል፣ እንቢታውንም ጸጋ ብሎ ሲጠራው ነው። ይህን ቍጥር ማስተናገድ የማይችል ማንኛውም አስተምህሮ ጕድለት አለበት። ሕሙማን በፍጹም ሊወቀሱ አይገባም። የሕመም መቀጠል የእምነት ጕድለት ማስረጃ ነው የሚለው ትምህርት ጨካኝ ነው፤ እግዚአብሔርም በኢዮብ መጽሐፍ የገሠጸው ስሕተት ይኸው ነው። በመከራ ላይ በደለኛነትን ይጨምራል፤ የተጨነቁትንም ቤተ ክርስቲያን እጅግ በሚያስፈልጋቸው ጊዜ ከእርሷ ያርቃቸዋል። ሕመምህ የአንተ ጥፋት እንደ ሆነ ተነግሮህ ከሆነ፣ ያ ክርስቶስ ለአንተ ያለው አሳብ አልነበረም። መድኃኒት አለማመን አይደለም። ከጳውሎስ ጋር የተጓዘው ሉቃስ «የተወደደው ባለ መድኃኒቱ» ተብሎ ተጠርቷል። ሳምራዊው በቍስሎቹ ላይ ዘይትና የወይን ጠጅ አፈሰሰ። ኢሳይያስ እግዚአብሔር የሕዝቅያስን ዕድሜ በተአምር ባረዘመበት በዚያው ታሪክ ውስጥ በሕዝቅያስ እባጭ ላይ የበለስ ጥፍጥፍ አደረገ። መጽሐፍ ቅዱስ ሕክምናንና መታመንን የትም ቦታ እንደ ተቀናቃኞች አይቈጥራቸውም። የሲምፕሰን የራሱ ልምምድ ግን ከዚህ አልፎ ሄደ። ከ1881 በኋላ ለራሱ የሕክምና ዘዴዎችን ፈጽሞ ተወ፤ ሌሎችም እንዲሁ እንዲያደርጉ አስተማረ፤ እርሱን ከተከተሉት አንዳንዶቹም ሊታከሙ በሚችሉ ሕመሞች ሞቱ። እርሱን በአክብሮት አለመቀበል የሚገባው በዚህ ነጥብ ላይ ነው። በዚህ ምዕራፍ ውስጥ ያለ ምንም ነገር አንድን አንባቢ የሕክምና እርዳታን እንዲከለክል፣ እንዲያዘገይ ወይም እንዲያቋርጥ ሊያደርገው አይገባም። ጸልይ፤ ሐኪምህንም እይ። ደግሞም ሰው ሁሉ ይሞታል። ሲምፕሰን እየደከመ ሄደ፤ የማስታወስ ችሎታውን አጣ፤ በሰባ አምስት ዓመቱም ሞተ። ይህ የአስተምህሮው ውድቀት አይደለም፤ የሰው ልጅ ሁኔታ ነው። የመጨረሻው ፈውስ በዚህ ሕይወት ውስጥ አይደለም።

«… ራሳችን ደግሞ የሰውነታችን ቤዛ የሆነውን ልጅነት እየተጠባበቅን ራሳችን በውስጣችን እንቃትታለን።» (ሮሜ 8:23)

ከእነዚህ እርማቶች ጋር ሲያዝ፣ ዋናው ቍም ነገር ይቀራል፤ መልሶ ማግኘትም ይገባዋል። ለሕሙማን በድፍረት ጸልይ። ያዕቆብ 5ን ታዘዝ። እግዚአብሔር እንዲሠራ ጠብቅ፤ ውጤቱንም ለእርሱ ተው። ሳይፈውስ ሲቀር ደግሞ አልመለሰም ብለህ አትደምድም — ጳውሎስ እንዲህ አልደመደመም።

ለሕሙማን እንዴት መጸለይ እንደሚገባ

አንድ ተግባራዊ ማስታወሻ፤ ይህ አስተምህሮ አማኞችን በታማሚ አልጋ አጠገብ በእርግጥ ምን እንደሚሉ ግራ ሊያጋባቸው ይችላልና። በድፍረት ጸልይ። እያንዳንዱን ዓረፍተ ነገር ትርጉም እስኪያጣ ድረስ በማለሳለስ ሳይሆን፣ ፈውስን በግልጽ ለምን። ጌታ ቀጥተኛ ልመናን ጋብዟል፤ የታመመው ሰውም አንድ ሰው የሚፈልገውን ነገር ከእግዚአብሔር ሲለምንለት መስማቱ ብዙውን ጊዜ ይረዳዋል።

በመገዛት ጸልይ። አብነቱ በጌቴሴማኒ ነው፤ በዚያ የእግዚአብሔር ልጅ ጽዋው እንዲያልፍ ለመነ፤ አንድ ሐረግም ጨመረ።

«ነገር ግን አንተ እንደምትወድ ይሁን እንጂ እኔ እንደምወድ አይሁን።» (ማቴዎስ 26:39)

ያ ሐረግ የደካማ እምነት ምልክት አይደለም። ከማንም ይልቅ እምነት የነበረው የእርሱ እምነት ነው፤ በእርሱ ጸሎት ውስጥ ስፍራ በነበረው በዚያው ምክንያት በእኛም ጸሎት ውስጥ ስፍራ አለው። ምንም ቃል አትግባ። ለታመመ ሰው እግዚአብሔር በዚህ ሕይወት በእርግጥ ይፈውስሃል አትበለው። አታውቅም፤ ከተሳሳትህ ደግሞ ሕመሙን ብቻ ሳይሆን የተነገረው ነገር መፍረሱንም መሸከም ይኖርበታል። አብረህ ቆይ። አብዛኞቻችን ልናቀርበው የምንችለው እጅግ ውድ ነገር የጸሎት ቀመር ሳይሆን ጽናት ነው — አዲስነቱ ካለፈና ሁኔታው ካልተሻሻለ በኋላም መጠየቁን መቀጠል። የኢዮብ ወዳጆች እጅግ የተሻሉ የነበሩት አንዳች ሳይናገሩ አብረውት በተቀመጡባቸው በእነዚያ ሰባት ቀናት ነበር። ከሥጋም በላይ ለሆነው ጸልይ። ለትዕግሥት፣ ለሰላም፣ ምሬት እንዳይኖር፣ ለሰውየውም ቤተሰብ ለምን። እነዚህ ጸሎቶች ሁልጊዜ እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ናቸው፤ ሁልጊዜም መልስ ያገኛሉ።

«እርሱ ስለ እናንተ ያስባልና የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት።» (1ኛ ጴጥሮስ 5:7)

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. በዚህ ሳምንት ለታመመ አንድ ሰው እግዚአብሔር ያልሰጠውን ውጤት ቃል ሳትገባለት፣ በተለይና በተስፋ ጸልይለት።

2. ቤተ ክርስቲያንህ ያዕቆብ 5:14ን ፈጽሞ የማትተገብር ከሆነ፣ ለምን እንደ ሆነ መሪዎችህን ጠይቅ።

3. ሕመምህ በእምነትህ ላይ የተሰጠ ፍርድ እንደ ሆነ እንዲሰማህ ተደርገህ ከሆነ፣ ያንን አትቀበል። የመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት አይደለም።

4. መድኃኒትህን ውሰድ፤ ቀጠሮዎችህንም አክብር። መታመንና ሕክምና ተቀናቃኞች አይደሉም።

5. እግዚአብሔር ከአንተ ስላላስወገደው ነገር ይህን ማለት እስክትችል ድረስ 2ኛ ቆሮንቶስ 12:9ን አሰላስል።

ጸሎት

ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ሕሙማንን የፈወስኸው ስላዘንህላቸው ነው፤ አንተም አልተለወጥህም።

ያልነገርኸኝን የማውቅ መስዬ ሳልታይ፣ ለሚሠቃዩት በድፍረት መጸለይን አስተምረኝ።

በምትፈውስበት ስፍራ ክብሩን ለአንተ እንድሰጥ አድርገኝ። በማትፈውስበት ስፍራ ደግሞ ጸጋህ እንደሚበቃ ስትናገር እንድሰማና እንዳምንም አድርገኝ።

ደግሞም የሌላውን ሕመም የራሱ ጥፋት እንደ ሆነ በመጠቆም በሸክሙ ላይ ሸክም ከመጨመር ፈጽሞ ጠብቀኝ። አሜን።