በሠረገላው ላይ አራት መንኮራኩሮች የነበሩት ሰው

«ኃይልን በሚሰጠኝ በክርስቶስ ሁሉን እችላለሁ።» (ፊልጵስዩስ 4:13)

የስኮትላንድ ቃል ኪዳናውያን ቤት። አልበርት ቤንጃሚን ሲምፕሰን ዲሴምበር 15 ቀን 1843 ከካናዳ ምሥራቃዊ ጠረፍ ወጣ ብላ በምትገኘው በፕሪንስ ኤድዋርድ ደሴት፣ በቤይቪው ተወለደ። ወላጆቹ ጄምስና ጃኔት ሲምፕሰን ስኮትላንዳውያን፣ ፕሬስቢቴሪያኖች፣ በጥንቱ የቃል ኪዳናውያን ልማድም ጥብቆች ነበሩ። አባቱ መርከብ ሠሪና ነጋዴ፣ የቤተ ክርስቲያንም ሽማግሌ ነበር፤ ሰንበት ያለ አንዳች ድርድር ይጠበቅ፣ ካቴኪዝምም ይጠና ነበር። በ1840ዎቹ መጨረሻ የባሕር ንግድን የኢኮኖሚ ድቀት መታው፤ የቤተሰቡ ንግድ ከሰረ፤ እነርሱም ወደ ምዕራብ ተጉዘው በኦንታሪዮ ወደምትገኘው ወደ ቻታም ተዛወሩ። ልጁ ያደገው ኑሮው ባሽቆለቆለ፣ ሃይማኖታዊ ሥነ ሥርዓት በጠበቀበትና ብዙ ጭንቀት በሞላበት ቤት ውስጥ ነበር። በቀላሉ የሚረበሽ፣ ሕሊናው ስሱ የሆነ ልጅ ነበር፤ ሃይማኖቱም ደስታን ነሣው። አስተምህሮዎቹን ያምን ነበር፤ በእነርሱ ግን ሰላም ማግኘት አልቻለም፤ ሰላምን ለማግኘት ሲጣጣርም ራሱን አድክሞ በሥጋው ወደቀ። ይህም በሕይወቱ ዘመን ሁሉ ከደረሱበት በርካታ መፈራረሶች የመጀመሪያው ነበር።

የመጀመሪያው መልካም ሥራ። ዕረፍት የመጣለት በአንድ መጽሐፍ በኩል ነበር። በአሥራ አምስተኛ ዓመቱ፣ አንድ ጎብኚ አይርላንዳዊ ወንጌላዊ ሲሰብክ በቻታም መነቃቃት በሆነበት ወቅት፣ የዋልተር ማርሻልን የቆየ የፒዩሪታን መጽሐፍ «የቅድስና የወንጌል ምሥጢር»ን አገኘ፤ ቋጠሮውን የፈታለትንም አንድ ዓረፍተ ነገር አነበበ፦ ሰው ሊሠራው የሚችለው የመጀመሪያው መልካም ሥራ በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ማመን እንደ ሆነ። ለመምጣት የሚያበቃውን ብቃት ራሱ ለማስገኘት ሲጥር ቆይቶ ነበር። ማመን ራሱ መምጣት እንደ ሆነ አየ። የስሜት ጎርፍ አልመጣለትም — በዚህ ረገድ በሕይወቱ ዘመን ሁሉ ሐቀኛ ነበር — ነገር ግን ክርስቶስ እንደ ተቀበለው ልቡ ጸና። በጃንዋሪ 1861 ራሱን ለእግዚአብሔር የሚሰጥበትን መደበኛ ቃል ኪዳን ጽፎ ፈረመበት። ቶሮንቶ ወደሚገኘው ኖክስ ኮሌጅ ገባ፤ በ1865 ተመረቀ።

ሦስት የተከበሩ መድረኮች። ከዚያ የተከተለው በውጭ የማያቋርጥ ስኬት፣ በውስጥ ግን ጸጥ ያለ እርካታ ማጣት የታየበት የአገልግሎት ዘመን ነበር። በሃያ አንድ ዓመቱ በካናዳ ካሉት ትላልቅ ጉባኤዎች አንዱ ወደ ነበረው፣ በኦንታሪዮ፣ በሃሚልተን ወደሚገኘው የኖክስ ፕሬስቢቴሪያን ቤተ ክርስቲያን ተጠራ። የሹመት ፈተናዎቹን ከወሰደ ከሁለት ቀን በኋላ ማርጋሬት ሄንሪን አገባ፤ በሚቀጥለው እሑድም ተመልሶ በመድረኩ ላይ ነበር። እጅግ በትጋት ሠራ፤ በስምንት ዓመታትም ውስጥ ሰባት መቶ ያህል አባላትን ጨመረ።

የሃሚልተን ዓመታት የመጀመሪያውን ኀዘንም አመጡ። ሁለተኛው ልጃቸው ሜልቪል ጄኒንግስ በሦስት ዓመቱ ሞተ። ሲምፕሰን ከዚያ በኋላ እንደ ጻፈው፣ እስከዚያ ጊዜ ድረስ ወደ ኀዘንተኛ ቤተሰቦች ይሄድ የነበረው ከልብ የመነጨ፣ ነገር ግን አንዳችም ያልነካ ርኅራኄ ይዞ ነበር፤ የራሱ የሆነ ኀዘን አያውቅም ነበርና። ከስድስት ልጆቻቸው ሁለቱ በልጅነታቸው ተቀበሩ። በዲሴምበር 1873 በኬንታኪ፣ በሉዊቪል ወደሚገኘውና በዚያች ከተማ ቀዳሚው የፕሬስቢቴሪያን መድረክ ወደ ነበረው ወደ ቼስትነት ስትሪት ፕሬስቢቴሪያን ቤተ ክርስቲያን ተዛወረ። በዚያም ቤተ እምነቶችን ሁሉ ያካተቱ የጋራ የወንጌል ስብሰባዎች እንዲካሄዱ ገፋፋ፤ ጥሩ ልብስ የሌላቸው ሠራተኞችም ሳያፍሩ መምጣት እንዲችሉ ቀላል የስብሰባ ድንኳን ሠራ። ሥራው ተሳካ፤ ጉባኤው ግን በዚህ ሙሉ በሙሉ አልተደሰተም። በ1879 በኒው ዮርክ ከተማ ወደሚገኘው የአሥራ ሦስተኛ ጎዳና ፕሬስቢቴሪያን ቤተ ክርስቲያን ተጠራ፤ እዚያ ሲደርስም የቀረውን ሕይወቱን የሚወስነውን ነገር አገኘ፦ የተከበሩ አብያተ ክርስቲያናቷ ሊቀበሏቸው አንዳችም ሐሳብ ወደሌላቸው ከተማ የሚጎርፉ በመቶ ሺዎች የሚቆጠሩ ስደተኞችን።

ሁለት ቀውሶች። ሁለት ልምምዶች አቅጣጫውን ለወጡት፤ በመካከላቸውም አምስት ዓመታት ነበሩ። የመጀመሪያው በ1874 በሉዊቪል ነበር። ደክሞ፣ አገልግሎቱም በገዛ ኃይሉ እንደሚሄድ ተገንዝቦ ሳለ የደብሊው. ኢ. ቦርድማንን «ከፍተኛው የክርስትና ሕይወት» አነበበ፤ ከዚያም በኋላ ክርስቶስን መቀደሱ አድርጎ መቀበል ብሎ ወደ ገለጸው ልምምድ ገባ — አዲስ ጥረት ሳይሆን አዲስ መደገፍ። እውነተኛ አገልግሎቱን የሚቆጥረው ከዚያ ጀምሮ ነበር። ሁለተኛው በ1881 በጋ ነበር። ለዓመታት በልብ ሕመም ሲሠቃይ ኖሮ ነበር፤ በኒው ዮርክ የነበረ አንድ ሐኪም ሦስት ወር ብቻ እንደሚቀረው ነግሮት ነበር። በሜይን፣ በኦልድ ኦርቻርድ ቢች በሚገኘው የጉባኤ ስፍራ ዶክተር ቻርልስ ኩሊስ ስለ መለኮታዊ ፈውስ ሲያስተምር ሰማ፤ ከክርክሩ ይልቅ ምስክርነቶቹ ልቡን ይበልጥ ነኩት። በኦገስት ወር በአንድ ዓርብ ከሰዓት በኋላ ብቻውን ወደ ጥድ ጫካ ገብቶ ሦስት ክፍል ያለው ቃል ኪዳን ገባ፦ ኢየሱስ የሥጋ ፈዋሽ ነው የሚለውን የመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት እንደሚቀበል፤ የሕይወት ሥራው እስኪፈጸም ድረስ ለሥጋው ፍላጎቶች ሁሉ እርሱን በዚያው ቅጽበት የገዛ ሥጋዊ ሕይወቱ አድርጎ እንደሚቀበለው፤ የተሰጠውንም ብርታት ለእግዚአብሔር ክብርና ሌሎችን ለማገልገል እንደሚያውለው። ከጫካው ተለውጦ ወጣ። በማግሥቱ ሦስት ሺህ ጫማ ከፍታ ያለው ተራራ ወጣ። ከዚያ በኋላ ሠላሳ ስምንት ዓመታት ኖረ፤ ከእርሱ እጅግ የሚያንሱ ወጣቶችን በሚያደክም ፍጥነትም ሠራ።

መለያየቱ። በዚያው የመከር ወቅት ጉባኤውን አዲስ አማኞች የሆኑ የኢጣልያ ስደተኞችን በአባልነት እንዲቀበል ጠየቀ። እነርሱም እምቢ አሉ። በኖቬምበር 1881 ሥራውን ለቀቀ — ቋሚ ደመወዙን፣ የተከበረውን መድረኩን፣ ያደገበትንና የተሾመበትንም ቤተ እምነት ትቶ — ጉባኤም ገቢም ሳይኖረው፣ ሰባት ልጆች ይዞ። በሚቀጥለው ዓመት መጀመሪያ በኒው ዮርክ በአንድ የባፕቲስት ቤተ ክርስቲያን በውኃ ውስጥ በመጥለቅ ተጠመቀ። በአንድ አዳራሽ ውስጥ ለጥቂት ሰዎች መስበክ ጀመረ። በጥቂት ዓመታት ውስጥ የወንጌል ድንኳን በከተማዪቱ ካሉት እጅግ ብርቱ ጉባኤዎች አንዱ ሆነ፤ ሌላ ማንም የማያደርገውንም ያደርግ ነበር፦ የነፍስ አድን ሚስዮኖች፣ በድሆች መካከል የሚሠራ ሥራ፣ የወላጅ አልባ ሕፃናት ማሳደጊያ፣ የታመሙ የሚቆዩባቸውና የሚጸለይላቸው ቤቶች፣ እንዲሁም ለስደተኞች በገዛ ቋንቋቸው የሚደረጉ አገልግሎቶች።

ሰዎችን ለመላክ የተሠሩ ተቋማት። በ1882 የሚስዮናውያን ማሠልጠኛ ትምህርት ቤት ከፈተ — ይህም በሰሜን አሜሪካ የመጀመሪያው የመጽሐፍ ቅዱስ ኢንስቲትዩት ነበር — ተግባራዊ ሥልጠናና ጥሪ ያላቸው ተራ አማኞች በሰባት ዓመት ሳይሆን በሁለት ዓመት ወደ ሥራ መስክ ሊደርሱ ይችላሉ በሚል ጽኑ እምነት። በኋላም በሃድሰን ወንዝ ሽቅብ ወደ ናያክ ተዛወረ። በዓለም ያሉ የመጽሐፍ ቅዱስ ኮሌጆች ሁሉ ማለት ይቻላል ከዚያ ሐሳብ የመነጩ ናቸው። በ1887 በኦልድ ኦርቻርድ ሁለት ማኅበራትን መሠረተ፦ በአገር ውስጥ መንፈሳዊ ሕይወትን ለማጥለቅ የክርስቲያን ኅብረትን፣ ሠራተኞችን ወደ ውጭ አገር ለመላክ ደግሞ የወንጌላውያን ሚስዮናዊ ኅብረትን። በ1897 እነዚህ ተዋሕደው የክርስቲያንና የሚስዮናዊ ኅብረት ሆኑ። ቤተ እምነት ለመመሥረት ፈጽሞ አላሰበም። የፈለገው በነባሮቹ አብያተ ክርስቲያናት ውስጥ የሚኖር እንቅስቃሴን ነበር — ከየትኛውም ትውፊት የመጡ፣ በባለ አራት ገጽ ወንጌልና በዓለም ወንጌል ስርጭት አንድ የሆኑ ሰዎች ኅብረት። ቢሆንም ቤተ እምነት ሆነ፤ ብዙውን ጊዜ የሚሆነውም ይኸው ነው። በዚህ ሁሉ መካከል ለአርባ ዓመታት ገደማ ሳምንታዊ መጽሔት አዘጋጀ፤ መላውን መጽሐፍ ቅዱስ የሚያብራራ ማብራሪያን ጨምሮ ወደ መቶ የሚጠጉ መጻሕፍትን ጻፈ፤ ከመቶ የሚበልጡ መዝሙራትንም ደረሰ፤ ብዙ ጊዜም ጉባኤው በእሑድ እንዲዘምራቸው ቃላቱን በቅዳሜ ይጽፍ ነበር።

የጴንጤቆስጤው ጥያቄ። ከ1906 በኋላ የጴንጤቆስጤ መነቃቃት ለእርሱ ቅርብ በነበሩት እንቅስቃሴዎች ውስጥ ጠራርጎ አለፈ፤ ብዙ የኅብረቱ ሰዎችም ተሳቡበት። የሲምፕሰን ምላሽ እንደ ልማዱ ሚዛናዊ ነበር፤ ማንንም ግን ሙሉ በሙሉ አላረካም። የመንፈስን ኃይል ይበልጥ ይናፍቅ ነበር፤ በኦገስት 1907 የበለጠ ሙሉ ጥምቀት እንዲሰጠው እግዚአብሔርን ለመለመን ወደዚያው የኦልድ ኦርቻርድ ጥድ ጫካ ተመለሰ። በልሳን አልተናገረም፤ በዚያን ጊዜም ሆነ ከዚያ በኋላ። በልሳን መናገር እግዚአብሔር እንደ ፈቃዱ የሚያከፋፍለው እውነተኛ ስጦታ እንደ ሆነ፣ ነገር ግን የመንፈስ ሙላት የግድ አስፈላጊ ማስረጃ እንዳልሆነ ደመደመ — ከዚያ ወዲህ ኅብረቱን የለየውንም መመሪያ አወጣ፦ «አትፈልጉ፣ አትከልክሉ»። ዋጋውም እውነተኛ ነበር። እንቅስቃሴው በሁለቱም አቅጣጫ አባላትን አጣ፤ የበለጠ ወደሚፈልጉትም፣ በሩ እንዲዘጋ ወደሚፈልጉትም።

መጨረሻው። የመጨረሻዎቹ ዓመታቱ ከባድ ነበሩ። ሰውነቱ ደከመ፣ የማስታወስ ችሎታው ጠፋ፤ ለብዙዎች ስለ ድል ያስተማረውን ሰው በዚያ ሁኔታ ማየት ወዳጆቹን ያሳመመበት የመንፈሳዊ ጨለማ ወቅትም አለፈበት። በ1918 ከመሪነት ገለል አለ። ኦክቶበር 28 ቀን 1919 ራሱን ስቶ ወደቀ፤ በማግሥቱም በሰባ አምስት ዓመቱ በናያክ ዐረፈ። ሀብት አላወረሰም። ያወረሰው የማሠልጠኛ ትምህርት ቤት፣ መጽሔት፣ የመዝሙር መጽሐፍ፣ በድሆች የተሞላ ድንኳን፣ እንዲሁም ፈጽሞ ባላያቸውና በስማቸው በጸለየላቸው ቦታዎች በዓለም ዙሪያ የተበተኑ በመቶ የሚቆጠሩ ሚስዮናውያንን ነበር።