ሚስዮናዊ ልብ

«… ያለ ሰባኪስ እንዴት ይሰማሉ? … ካልተላኩ እንዴት ይሰብካሉ?» (ሮሜ 10:14-15)

ሲምፕሰን ወደ ቻይና መሄድ ይፈልግ ነበር። የቤተሰቡ ሁኔታ ግን ስላልፈቀደለት እንደ ሚስዮናዊ ወደ የትም ስፍራ አልሄደም። ስለዚህ የቀረውን ዕድሜውን ሌሎችን በመላክ አሳለፈ፤ በሞተበትም ጊዜ በስም እየጠራ በጸለየላቸውና ፈጽሞ ባላያቸው ስፍራዎች ሁሉ ተበትነው የሚሠሩ በመቶዎች የሚቈጠሩ ሠራተኞች ነበሩት።

ግዴታው የመላዋ ቤተ ክርስቲያን ነው

የመነሻ እምነቱ ታላቁ ተልእኮ ለጥቂት ልዩ ባለሙያዎች ብቻ የተሰጠ አይደለም የሚል ነበር።

«እንግዲህ ሂዱና አሕዛብን ሁሉ በአብ በወልድ በመንፈስ ቅዱስ ስም እያጠመቃችኋቸው፥ … ደቀ መዛሙርት አድርጓቸው» (ማቴዎስ 28:19)

በሲምፕሰን ዘመን የውጭ አገር ሚስዮን ሥራ በአብዛኛው የቤተ እምነቶች የሚስዮን ቦርዶች ጉዳይ ነበር፤ እነዚህ ቦርዶች ከፍተኛ ሥልጠና ባገኙ ሰዎች የሚመሩና በይፋዊ መንገዶች የሚደገፉ ነበሩ፤ አብዛኞቹ ተራ የቤተ ክርስቲያን አባላትም ሥራውን ሌሎች ሰዎች የሚሠሩት ነገር አድርገው ይቈጥሩት ነበር። እርሱ ግን ይህ አሠራር ምንም መጽሐፍ ቅዱሳዊ መሠረት እንደሌለውና ከሚያስፈልጉት ሠራተኞች እጅግ ጥቂቱን ብቻ እያስገኘ እንደ ነበረ አመነ። እርሱ ያቀረበው አማራጭ ሚስዮንን የመላዋ ቤተ ክርስቲያን ሥራ ማድረግ ነበር — እያንዳንዱ አባል ወይ የሚሄድ፣ ወይ የሚልክ፣ ወይ የሚጸልይ፤ ከዚህም ነጻ የሆነ አንድም ሰው የለም።

ተግባራዊ መዋቅር

ሲምፕሰንን ተመሳሳይ ሸክም ከነበራቸው ሌሎች ሰዎች የሚለየው መዋቅሩን በተግባር መገንባቱ ነው። በ1882 የማሠልጠኛ ትምህርት ቤት አቋቋመ — በሰሜን አሜሪካ የመጀመሪያው የመጽሐፍ ቅዱስ ኢንስቲትዩት ነበር — ይህንንም ሆን ብሎ ከተለመደው በተለየ መርሕ ላይ መሠረተው። የሰባት ዓመት ክላሲካዊ ትምህርት እውነተኛ ጥሪ ለነበራቸው ለአብዛኞቹ ሰዎች የማይታለፍ እንቅፋት ነበር፤ ሲምፕሰንም ይህ አስፈላጊ አይደለም ብሎ ደመደመ። ተራ አማኞችን በሁለት ዓመት ገደማ ውስጥ በቅዱሳት መጻሕፍት የጠነከረ መሠረትና ተግባራዊ ሥልጠና ስጣቸው፤ ከዚያም ወደ ሥራው መስክ ላካቸው — ይህ ነበር መርሑ። ሐሳቡ የትምህርትን ደረጃ ዝቅ ያደርጋል ተብሎ በሰፊው ተተቸ። ከዚያ ወዲህ ግን በዓለም ላይ ያለ የመጽሐፍ ቅዱስ ኮሌጅ ሁሉ ማለት ይቻላል ገልብጦታል። መላኩንም ሥራ አደራጀ። ኅብረቱ በእምነት መርሕ ይሠራ ነበር — የተረጋገጠ ደመወዝ የለም፣ ዕዳ የለም፣ በተለመደው መንገድ ገንዘብ መለመንም የለም — ሲምፕሰን «የተዘነጉ መስኮች» ብሎ ለጠራቸው፣ ማለትም ሌላ ማንም ለማይሠራባቸው ስፍራዎች፣ ቅድሚያ ሰጠ።

«እንዲሁም በሌላው ሰው መሠረት ላይ እንዳልሠራ የክርስቶስ ስም በተጠራበት ስፍራ ሳይሆን ወንጌልን ለመስበክ ተጣጣርሁ።» (ሮሜ 15:20)

ስልቱን የሚመራው ይህ ጥቅስ ነበር። ወንጌል አስቀድሞ በደረሰበት ስፍራ ሌሎች ሊገነቡ ይችላሉ። ኅብረቱ ግን ማንም ወዳልሄደበት ስፍራ ይሄዳል።

ዋጋው፣ በቅንነት ሲነገር

ይህ ታሪክ እንደ ፍቅር ተረት ሊቀርብ አይገባውም። እንደዚያ አልነበረምና። ሠራተኞቹ ለውጭ አገር ሰዎች የሞት መጠን እጅግ አስደንጋጭ ወደ ነበረባቸው አካባቢዎች ሄዱ፤ ከእነርሱም ብዙዎቹ በጥቂት ዓመታት ውስጥ፣ አንዳንዶቹም በጥቂት ወራት ውስጥ፣ በበሽታ ሞቱ። ሌሎች ተሰብረው ተመለሱ። ቤተሰቦች ለዓመታት ተለያይተው ኖሩ፤ ልጆችም በዘመዶቻቸው እንዲያድጉ ወደ አገር ቤት ተላኩ። መቃብሮቹ እውነተኛ ናቸው፤ ያሉትም ሲምፕሰን በጸለየላቸው ስፍራዎች ነው። ሒሳቡን ያውቅ ነበር፤ ቢሆንም መላኩን ቀጠለ፤ ሠራተኞቹም መሄዳቸውን ቀጠሉ። ስለዚህ ጉዳይ ማንም ምንም ቢያስብ፣ ይህ በሃይማኖት የሚጫወቱ ሰዎች ታሪክ አይደለም።

«እነርሱም ከበጉ ደም የተነሣ ከምስክራቸውም ቃል የተነሣ ድል ነሡት፥ ነፍሳቸውንም እስከ ሞት ድረስ አልወደዱም።» (ራእይ 12:11)

ሁሉም ሰው ከሦስቱ ምድቦች በአንዱ ውስጥ ነው

ሲምፕሰን ለጉባኤ ያቀርበው የነበረው ተግባራዊ ፈተና አራተኛ አማራጭ የለም የሚል ነበር። ወይ የምትሄድ ነህ — ወንጌልን ለሌላቸው ሕዝብ ራስህ የምትወስድ፣ በዓለም ማዶ ይሁን ወይም በገዛ ከተማህ ማዶ። ወይ የምትልክ ነህ — የሚሄዱትን ሰዎች አኗኗርህን በሚነካ መጠን በገንዘብ የምትደግፍ። ወይ የምትጸልይ ነህ — ለይተህ፣ ሠራተኞችንና አገሮችን በስም እየጠራህ የምትጸልይ፣ ምንም ነገር የሚሆን በማይመስልበት ጊዜም የምትቀጥል። አብዛኞቻችን በቅንነት ብንመረመር ከሦስቱ አንዱንም እያደረግን አይደለንም፤ ሥራውን በጥቅሉ ስለምንደግፈው ብቻ ድርሻችንን እንደ ተወጣን እንገምታለን።

«የጌታንም ድምፅ፦ ‹ማንን እልካለሁ? ማንስ ይሄድልናል?› ሲል ሰማሁ። እኔም፦ ‹እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ› አልሁ።» (ኢሳይያስ 6:8)

ስለ ሲምፕሰን የሚስዮን ፍቅር ልናስተውለው የሚገባ አንድ ተጨማሪ ነገር አለ፤ ይህም ወደዚህ መጽሐፍ የመጀመሪያ ምዕራፍ ይመልሰናል። ይህን ፍቅር ያቀጣጠለው የበደለኛነት ስሜት፣ ወይም አኃዛዊ መረጃ፣ ወይም ምዕራባውያን ግዴታ አለብን የሚል ስሜት አልነበረም። ያቀጣጠለው ክርስቶስ ክብር ሁሉ የሚገባው ነው የሚለው ጽኑ እምነት ነበር — ይህን ያህል ክቡር የሆነ እርሱ በሁሉም ስፍራ ሊታወቅ ይገባዋል፤ እርሱን የማያውቅ ሕዝብ ሁሉ የተዘረፈ ነው የሚል።

በዚህ መረዳት፣ ሚስዮን በዋነኛነት የነፍስ አድን ሥራ አይደለም። ወደ ሩቅ የተዘረጋ አምልኮ ነው።

የቅርቡ መስክ

የሲምፕሰን የሚስዮን ራእይ የጀመረው ከገዛ ደጁ ነበር፤ በተልእኮው ውስጥ ያለውም ቅደም ተከተል ልብ ሊባል ይገባዋል።

«… በኢየሩሳሌምም በይሁዳም ሁሉ በሰማርያም እስከ ምድር ዳርም ድረስ ምስክሮቼ ትሆናላችሁ» (የሐዋርያት ሥራ 1:8)

አራት ክበቦች ናቸው፤ የመጀመሪያውም አሁን የቆምህባት ከተማ ናት። ሲምፕሰን የመጨረሻውን የመጀመሪያው ምትክ አድርጎ ፈጽሞ አልቈጠረውም። ሠራተኞችን ወደ ቻይና የውስጥ ክፍል የላከው ያው እምነት ከገዛ መድረኩ ጥቂት መንገዶች ርቀው የነፍስ አድን ሚስዮኖችን አስከፈተ፤ በውጭ አገር ያሉ ሚስዮናውያንን እየደገፈ በአጠገቡ ያሉትን የተዘነጉ ሰዎች ችላ የሚል ጉባኤ ጥቅሱን በተሳሳተ መንገድ እንዳነበበ ይቈጥረው ነበር። በመካከል ያለውንም ቃል አስተውሎ ነበር። ሰማርያ በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን ለነበረ የኢየሩሳሌም አማኝ ሰው የሚርቀውን የጎረቤት ሕዝብ ትወክል ነበር — በአካባቢ ቅርብ፣ በልብ ግን ሩቅ የሆነውን። እያንዳንዱ ስፍራ የራሱ ሰማርያ አለው፤ ብዙውን ጊዜም የአጥቢያው ቤተ ክርስቲያን ለመግባት እጅግ ፈቃደኛ ያልሆነችበት መስክ እርሱ ነው፤ ምክንያቱም ቅርበቱ ጭፍን ጥላቻውን ለመደበቅ ያስቸግራልና። ሲምፕሰን በኒው ዮርክ ሲጀምር ያየውና ከዚያ ወዲህ ሁኔታውን ፈጽሞ የለወጠው የዚህ ሐሳብ አንድ ተጨማሪ ገጽታ አለ። አሕዛብ ራሳቸው እየመጡ ነበር። ሚስዮናውያን ሊገቡባቸው ከማይችሉ አገሮች የመጡ ስደተኞች፣ ስለ እነዚያ አገሮች እየጸለዩ ዜጎቻቸውን ግን ችላ ከሚሉ አብያተ ክርስቲያናት በእግር መንገድ ርቀት ይኖሩ ነበር።

«የሰውንም ወገን ሁሉ ከአንድ ደም በምድር ፊት ሁሉ ላይ እንዲኖሩ ፈጠረ፤ የተወሰኑትንም ዘመኖችና የሚኖሩበትን ድንበር መደበላቸው፤ ይህም ጌታን ይፈልጉ ዘንድ ነው» (የሐዋርያት ሥራ 17:26-27)

የጳውሎስ ክርክር እግዚአብሔር ሕዝቦች የሚኖሩበትን ስፍራ እንደሚወስን፣ ይህንንም በዓላማ እንደሚያደርግ ነው። ይህ እውነት ከሆነ፣ ከአገራቸው ርቀው የሚኖሩ የአንድ ሕዝብ ማኅበረሰብ በከተማህ መገኘቱ የኢኮኖሚ አጋጣሚ ብቻ አይደለም። የተመደበልህ ሥራ ነው።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. ከሦስቱ በእውነት የትኛው እንደ ሆንህ — የምትሄድ፣ የምትልክ ወይስ የምትጸልይ — ለይተህ ዕወቅ፤ መልሱ «አንዱም» ከሆነም በቅንነት አምን።

2. የምትልክ ከሆንህ፣ የምትሰጠው መጠን አኗኗርህን የሚነካ መሆኑን መርምር። የማይነካ ከሆነ፣ በአዲስ ኪዳን ትርጉም ገና መላክ አይደለም።

3. ወንጌል ያልደረሰውን አንድ ሕዝብ ወይም አንድ ሠራተኛ ምረጥ፤ ለአንድ ዓመትም በስም እየጠራህ ጸልይ።

4. ከመሄድ የሚከለክልህ ነገር ውስጥ እውነተኛ እንቅፋት ሳይሆን የራስህ ምርጫ ብቻ የሆነ ነገር እንዳለ ራስህን ጠይቅ።

5. ምክንያትህ የበደለኛነት ስሜት ሳይሆን ክርስቶስ ክብር የሚገባው መሆኑ ይሁን። የበደለኛነት ስሜት አይዘልቅም፤ አምልኮ ግን ይዘልቃል።

ጸሎት

የመከሩ ጌታ ሆይ፣ የሚስዮንን ሥራ በሐሳብ ደግፌአለሁ፤ ለእርሱ ያበረከትሁት ግን ምንም ማለት ይቻላል።

አልሄድሁም፤ የምልከውም በጭንቅ ነው፤ ለማንም በስሙ እየጠራሁ አልጸልይም። ይህን ሚስዮናዊ ልብ ብዬ በመጥራቴ ይቅር በለኝ።

ከሦስቱ የትኛውን ከእኔ እንደምትሻ አሳየኝ፤ ከአንተም ጋር እንዳልደራደር ጠብቀኝ።

ምክንያቱም ክብርህ ይሁን — በምድር ላይ በማንኛውም ሕዝብ መካከል ሳትታወቅ እንድትቀር እጅግ ክቡር ነህና። አሜን።