ንግግሩ የዘገየ

«… እኔም ከአፍህ ጋር እሆናለሁ፥ የምትናገረውንም አስተምርሃለሁ።» — ከዘጸአት 4

ጆንን በቀላሉ ማወቅ አይቻልም ነበር። ዓይን አፋርና ዝምተኛ ነበር። ደግሞም ጆሮው ትንሽ ይከብደው ነበር፤ ዓመታት እያለፉም የመስማት ችግሩ እየጨመረ ሄደ። ሰዎች ሲያነጋግሩት ብዙ ጊዜ የማይሰማ ይመስል ነበር፤ ወይም መልስ ለመስጠት ረጅም ጊዜ ይወስድበት ነበር።

ሁሉም ግን ዓይኖቹን ያስተውሉ ነበር። አንድ ወዳጁ «ድንቅ ሰማያዊ ዓይኖች» እንደ ነበሩት ተናገረ፤ እነዚያም ዓይኖች በቀጥታ ወደ ልብህ የሚመለከቱ ይመስሉ ነበር።

አዲስ ሚስዮናውያን አብዛኛውን ጊዜያቸውን ቋንቋ በመማር እንዲያሳልፉ ይጠበቅባቸው ነበር። ጆንም ቋንቋውን ያጠና ነበር። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስንም በማጥናት ብዙ ሰዓታትን ያሳልፍ ነበር፤ የሚስዮኑ መሪዎችም ገሠጹት። ጆንም «ዋናው ነገር ይቀድማል» ብሎ መለሰ። ወደ ሕንድ የመጣው መጽሐፍ ቅዱስን ለማስተማር ነበርና በደንብ ማወቅ ያስፈልገው ነበር።

ለረጅም ጊዜ ሰዎች ጆን ኡርዱንም ሆነ ፑንጃብኛን በደንብ ፈጽሞ እንደማይናገር ያስቡ ነበር። በሕንድ የመጀመሪያዎቹ አሥር ዓመታቱ ዝግ ያሉ ነበሩ፤ ወደ ኢየሱስ የመጡትም ሰዎች ብዙ አልነበሩም። ከሌሎቹ ሚስዮናውያን አንዳንዶቹ ብዙ ጊዜ በጸሎት ስለሚያሳልፍ እንግዳ ሰው እንደ ሆነ ያስቡ ነበር። ከብዙ ዓመታት በኋላ አንድ ወዳጁ፣ እነርሱ በእርሱ እንዳልተደሰቱ ያውቅ እንደ ነበረ ጆንን ጠየቀው። ጆንም ፈገግ ብሎ «አዎ፣ አውቅ ነበር፤ ነገር ግን አልተረዱኝም ነበር፤ ያ ብቻ ነው፤ ክፉ ሊያደርጉብኝ ፈጽሞ አላሰቡም» አለ። ምንም ዓይነት ምሬት አልነበረበትም።

እግዚአብሔር ቀስ በቀስ የጆንን አንደበት ፈታው። በመጨረሻ በኡርዱ፣ በፑንጃብኛና በእንግሊዝኛ መስበክ ቻለ፤ ብዙ ሕዝብም ያዳምጠው ነበር። ኡርዱ የሚናገሩ ሰዎች፣ ትንሽ እንደ መጽሐፍ ቢሰማም እንኳ፣ ቋንቋውን በደንብ እንደሚናገር ይመሰክሩ ነበር!

ምናልባት የሚከብድህ ነገር ይኖር ይሆናል። ምናልባት ዓይን አፋር ትሆናለህ፤ ወይም ማንበብ፣ መስማት ወይም መናገር ይከብድህ ይሆናል። እግዚአብሔር ፈጥሮሃል፤ ሁሉንም ያውቃል። እንዳለህ ሊጠቀምብህ ይችላል።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስለ ፈጠርኸኝ አመሰግንሃለሁ። ዓይን አፋርነት ወይም መዘግየት ሲሰማኝ፣ ከእኔ ጋር እንዳለህና ልትጠቀምብኝ እንደምትችል እንዳስታውስ እርዳኝ። አሜን።