ድል፣ ድል፣ ድል

«… በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ድል መንሣትን ለሚሰጠን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን።» — ከ1ኛ ቆሮንቶስ 15

እነዚያ ሁሉ የትጋትና የጥቂት እንቅልፍ ዓመታት ጆንን አደከሙት። በ1910 በካልካታ ያለ አንድ ሐኪም ልቡ በጣም በከፋ ሁኔታ ላይ እንዳለ፣ ለብዙ ወራትም ጸጥ ያለ ዕረፍት እንደሚያስፈልገው ነገረው። ጆን ፈገግ ብቻ አለ። በማርች 1911፣ በጣም ታምሞ፣ ሕንድን ለመጨረሻ ጊዜ ለቆ ሄደ።

ወደ አገሩ ሲመለስ በዌልስ ከወዳጁ ከአቶ ጆንስ ጋር ተቀመጠ። በዚያም ጆሮዋ እጅግ የሚከብዳት አንዲት አሮጊት አገኘ። በቤተ ክርስቲያን ምንም ነገር መስማት ስለማትችል ታዝን ነበር። ጆን «ስለዚህ ነገር እግዚአብሔርን ልታመሰግኚ ይገባሻል!» አላት። እርሱም በቤተ ክርስቲያን መስማት እንደማይችል ነገራት። ስለዚህ ሰባኪውን እየተመለከተ ስለ እርሱ ይጸልይ ነበር፤ ከዚያም እያንዳንዱን ሰው እየተመለከተ፣ አንድ በአንድ፣ ስለ እነርሱ ይጸልይ ነበር። አሮጊቷም ሳቀችና እንደምትሞክረው ተናገረች። ከጊዜ በኋላም ይህ በሕይወቷ ላይ ድንቅ ለውጥ እንዳመጣ ጻፈች።

ወደ አሜሪካ ከተመለሰ በኋላ ሐኪሞቹ ጆን ሊፈውሱት የማይችሉት በሽታ እንዳለበት አወቁ። በማሳቹሴትስ ግዛት፣ በኖርዝሃምፕተን ወደምትኖረው እኅቱ ቤት ሄዶ ተቀመጠ። ብዙ ጊዜ በታላቅ ሕመም ውስጥ ነበር፤ ነገር ግን አላማረረም። ከከባዱ ሕመም በኋላ «ጌታ ይመስገን» ይል ነበር። ከመሞቱ ጥቂት ቀደም ብሎ ለእኅቱ «ድል ብቻ ነው፤ ድል፣ ድል፣ ድል» አላት።

ጆን በፌብሩዋሪ 17 ቀን 1912 ሞተ። ዕድሜውም አርባ ስድስት ዓመት ነበር። የመጨረሻ ቃላቱ በፑንጃብኛ ነበሩ — በሚወዳቸው መንደሮች ቋንቋ። ወዳጆቹ «ቦል፣ ዪሱ መሲሕ፣ ኪ ጃይ!» ብለው አስታወሷቸው። ይህም «የኢየሱስ ክርስቶስን ድል አውጁ!» ማለት ነው። በካርቴጅ፣ ከአባቱ፣ ከእናቱና ከወንድሙ ከኤድመንድ አጠገብ ተቀበረ።

ዛሬ በመላው ዓለም ያሉ ሰዎች «ጸሎተኛው ሃይድ» ብለው ያስታውሱታል። ጆን ግን ሰዎች እርሱን እንዲመለከቱ ፈጽሞ አልፈለገም። ኢየሱስን እንዲመለከቱና እንዲጸልዩ ነበር የፈለገው።

የኢየሱስ ስትሆን መሞት እንኳ መጨረሻ አይደለም። ኢየሱስ ድሉን አስቀድሞ አሸንፏል፤ በእርሱ የሚታመኑ ሁሉ ለዘላለም ከእርሱ ጋር ይኖራሉ።

ውድ ኢየሱስ ሆይ፣ ድሉን ስላሸነፍህ አመሰግንሃለሁ። መጸለይን አስተምረኝ፤ በሕይወቴ ዘመን ሁሉም በአንተ እንድታመን እርዳኝ። አሜን።