ቅንዓትና ሙሉ መዳን

ከሃይማኖት በቀር በሁሉ ነገር በቅንዓት የምንሞላው ለምንድር ነው? ለዚህ አንዳች ምክንያት ልትሰጡኝ ትችላላችሁ?

ነፍሳችንን እስከ ውስጠኛው ማዕከሏ ድረስ የሚያነቃንቅና የተፈጥሮአችንን ቅንዓት የሚቀሰቅስ ጉዳይ ካለ፣ በእርግጥ ሃይማኖት ነው—እውነተኛው ከሆነ። ታዲያ ለምን በቅንዓት አንሞላም? እስካሁን ድረስ በቂ ምክንያት አላየሁም። በክብር ልናደርገው እንደምንጠብቀው የንጉሣችንን ምስጋና ለምን አንጮኽም፣ ለምንስ አንዘምርም? አንድ ሰው ስለ ኃጢአቱ በተወቀሰ ጊዜ፣ ያለበትን አደጋ ሲገነዘብ፣ እግዚአብሔርም ካልማረው በቀር እንደሚኰነን ሲጠብቅ፣ መዝሙረኛው እንደሚለው ከሲኦል ሆድ ውስጥ እንደሚጮኽ ሆኖ ለምን አይጮኽም፣ ለምን አይቃትትም፣ በነፍሱስ ለምን አይጨነቅም?

ዳዊት እንዳደረገው ከመንፈሱ ጭንቀት የተነሣ ለምን አያገሣም? በዚህ ውስጥ ከማስተዋል ጋር የሚጋጭ ነገር አለን? ከአእምሮ ሕጎች ጋር የሚቃረን ነገር አለበትን? በታላቅ መከራ ግፊት፣ ወይም አደጋን በመገንዘብ፣ ወይም በሐዘን ውስጥ ላለ ሰው የማትፈቅዱለት ነገር አለበትን? ታዲያ በነፍስ ጉዳዮች ይህ መገለጥ ለምን አይኖረንም? በቀድሞው ሥርዓት ሥር ይህ ነበራቸው። ሕዝቡ ከውድቀት፣ ከኋላ መመለስና ከአለማመን ጊዜ በኋላ ሲሰበሰብ፣ እግዚአብሔርም የሚንበለበልና የሚነድድ ነቢይ በመካከላቸው ሲልክ፣ በቀርሜሎስ ተራራ ተዳፋት ወይም በሌላ ስፍራ በተሰበሰቡ ጊዜ፣ አንዳንድ ጊዜ ልቅሶው፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ ደስታው እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ ምድሪቱን እንኳ እንዳንቀጠቀጧት፣ በልቅሶአቸውና በደስታቸው ድምፅም ሰማያትን ሊሰነጥቁ እንደ ደረሱ ደግመን ደጋግመን እናነባለን።

በአንድ ወቅት ጩኸቱ ከሩቅ እንደ ተሰማ፣ በሌላ ጊዜ ደግሞ እንደ ብዙ ውኃዎች ድምፅ እንደ ነበረ ተነግሮናል። ምነው በዚህ ዘመን ሰዎች ስለ ኃጢአታቸውና ስለ ነፍሳቸው እንዲህ እስኪጮኹ ድረስ እንዲጨነቁ ማድረግ በቻልን። እንዲህ ቢሆን ለሃይማኖትም ለዓለምም የደስታ ቀን በሆነ ነበር። እነዚህ ነገሮች እውነት ከሆኑ፣ እነርሱን የምንይዝበት እጅግ ጤናማ፣ አስተዋይና ምክንያታዊ መንገድ ይህ ነው ብዬ እሞግታለሁ፤ የተለመደው ቀዝቃዛ፣ ልብ የለሽ፣ ሥርዓታዊ መንገድ ደግሞ (እንደዚያ ባይሆንም እንኳ እንደዚያ ይመስላል) መጽሐፍ ቅዱሳዊ አይደለም እላለሁ።

አንድ ሰው በሃይማኖት ውስጥ ይህን ያህል ስሜት መኖሩን በተመለከተ ያነጋግረኝ ነበር። እኔም «ወዳጄ ሆይ፣ እግዚአብሔር ስሜትን የሰጠህ ለምን ይመስልሃል?» አልሁት። አንዳንድ ሰዎች ስሜት ያለን በስሕተት እንደ ሆነ የሚያስቡ ይመስላሉ። ስሜታችን በማኅበራዊ ግንኙነቶቻችን ሁሉ ውስጥ እጅግ ትልቅ ድርሻ አለው። ታዲያ ከሃይማኖት ለምን ታገልሏቸዋላችሁ? ዳዊት ስሜቱን ገለጠ፤ በስሜቱም እጅግ ከመወሰዱ የተነሣ ፍጥረት ሁሉ ጌታን እንዲያመሰግን፣ ኮረብቶችና ዛፎችም እጃቸውን እንዲያጨበጭቡና ደስ እንዲላቸው ጠራ። ትክክለኛውን ሃይማኖት ያዙ፤ እርሱም ደስ ያሰኛችኋል። ትክክለኛው ስሜት ከሌላችሁ፣ ትክክለኛው ሃይማኖትም የሌላችሁ እንዳይሆን እፈራለሁ። እኛ በመጠኑ ቅንዓት አለን፤ ቅንዓታችንም ሲሞት እኛም ደግሞ እንዳንሞት እፈራለሁ። ቢሆንም ኃይላችን በቅንዓታችን ውስጥ አይደለም፤ ወይም በተወሰኑ የእውነት አመለካከቶች ወይም ስለ እውነት በሚሰሙን በተወሰኑ ስሜቶች ውስጥ አይደለም። ነገር ግን በፍጹም ልብ፣ በሙሉነትና ያለ አንዳች ማመንታት ለእግዚአብሔር ራስን በመስጠት ላይ ነው፤ ይህም ስሜት ቢኖርም ባይኖርም ትክክለኛው ነገር ነው፤ የኃይላችንም ምሥጢር ይኸው ነው። ክቡር ስሜቶች እንደ ውጤት ይኖሩናል፤ ነገር ግን ስሜቱ ሃይማኖቱ አይደለም—ስሜቱ ቅድስናው አይደለም። ቅድስና የቅንዓቱ ምንጭና መፍለቂያ ነው። ከብዙኃኑ ሕዝብ ጋር ያለን ኃይልም ከዚህ የተነሣ ነው።

እንደ ድርጅት በሄድንበት ስፍራ ሁሉ እነዚህ ምልክቶችና ድንቆች የሚደረጉት እንዴት ነው? አንድ ሰው እንዲህ አለ፦ «ይህ እንግዳ ነገር ነው፤ በእገሌ ከተማ፣ በእገሌና በእገሌ የተደረገውን ተመልከቱ።

ሁሉም ሞክረው ነበር፤ እናንተ ግን ሁለት ጎረምሶችን ወይም ሁለት ልጃገረዶችን ትልካላችሁ፤ ከተማይቱም ወዲያው ትናወጣለች። ይህ ምንድር ነው? ምሥጢሩስ ምንድር ነው? ለጥያቄው መልስ ትሰጣላችሁን?» እንግዲህ፣ ምሥጢሩ ለንጉሡ ሲባል ሁሉን ነገር በፍጹም ልብና በቁርጥ ውሳኔ መተው ነው። ይኸው ነው። ሐዋርያት እንደ ገቡ መግባት ነው—ነፍሳትን ለመማረክ ቆርጦ፣ የኢየሱስ ክርስቶስን መንግሥት በማንኛውም ዋጋ ለመመሥረት ቆርጦ መግባት ነው።

የኃይላችን ምንጭ ይኸው ነው፤ ይህን ካገኛችሁ ኃይል ይኖራችኋል፤ ይህን ካላገኛችሁ ግን ሌላ ምንም ቢኖራችሁ ዋጋ የለውም። ይህ ቅድስና እውነተኛና በግልጽ የሚታወቅ በረከት እንደ ሆነ በማስተዋልና በእርጋታ እንድታዩ እፈልጋለሁ፤ የዚህ ትውልድ ክርስቲያኖች ነን ባዮች ብዙኃኑ ያልደረሱበት፣ እንዲያውም ቀና ብለው ለማየት እንኳ ያልሞከሩት ደረጃ ነው። ከፍ ያለ ደረጃ ነው፤ ነገር ግን ብትፈቅዱ እያንዳንዳችሁ ልትደርሱበት የምትችሉት ደረጃ ነው። ስለ እርሱ በቂ ሰምታችኋል።

ልታገኙት እንደምትችሉ አምናችኋል። ታዲያ ትቀበሉታላችሁን? ጌታ በዚያ ተቀምጧል፤ እየተመለከታችሁ ነው፤ እንዲህም ይላል፦ «ይህ ሁሉ ግርግር ስለ ምንድር ነው? ይህ ሁሉ ንግግር፣ ይህ ዝማሬና ይህ ጸሎት ስለ ምንድር ነው? እኔ እዚህ ነኝ። ምን እንዳደርግላችሁ ትፈልጋላችሁ? ላደርገው ዝግጁ ነኝ።» እናንተም፦ «ጌታ ሆይ፣ ልቤን ከኃጢአት እንድታነጻ፣ በመንፈስ ቅዱስ እንድትሞላኝ፣ በአገልግሎትህም በፍጹም ልብና ያለ ጉድለት እንድሆን እንድታስችለኝ፣ ሄጄም ነፍሳትን ለአንተ እንድማርክ እፈልጋለሁ» ትላላችሁ። ጌታም፦ «መልካም ነው» ይላል፤ «ቆሻሻውን ካስወገዳችሁ ወደ መቅደሱ ለመግባት ዝግጁ ነኝ። እንድገባ ፈቃደኞች ናችሁን? እንደ አንጣሪ ልገባ እጠብቃለሁ፤ እናንተ ግን ለእግሬ ቅን መንገድ ማድረግ አለባችሁ። ድንጋዮቹን ለቅማችሁ ቆሻሻውንም ጥላችሁ ቅን መንገድ አድርጉልኝ።»

ቅን መንገድ ታደርጉለታላችሁን? የበረከቱን ሙላት ለረጅም ጊዜ ከእናንተ ያራቀውን ያንን እርም ነገር ከእግራችሁ በታች ትረግጡታላችሁን? ስለ እርሱ መከራከሩን፣ ማሰናከያ እንደ ሆነ እያወቃችሁ ማሰናከያ አይደለም ብሎ ለማሳየት መሞከሩን ትተዋላችሁን? ስንቶቻችሁ ታደርጉታላችሁ? የንስሐ መቀመጫ የምናኖርበት ስፍራ ቢኖረን ብዬ እመኛለሁ። ባለመኖሩ አዝናለሁ። በዚህ ጉዳይ ላይ ባላችሁ ብርሃን ሁሉ፣ መንፈስ ቅዱስ ለነፍሳችሁ እንደ ገለጠና አሁንም እየገለጠ እንደ ሆነ እርግጠኛ በሆንሁበት ነገር ሁሉ፣ በፊታችሁ በሚያኖረው ክብር ሁሉ፣ ለጥቅምና ለደስታ ባለው ኃይል ሁሉ—ይህን ሙሉ ራስን መቀደስ ታደርጋላችሁን?

የመንፈስ ብርሃን በላያችሁ ነው፤ እርምጃ ትወስዳላችሁን? እርምጃ ትወስዳላችሁን? ሳትታዘዙት የምታገኙት የብርሃን ፍንጣቂ ሁሉ ነፍሳችሁን ይበልጥ ያጨልማታል። ወደ መንግሥቱ ዳርቻ እየመጣችሁ ሳትሻገሩ በተመለሳችሁ ቁጥር ፈጽሞ የመሻገራችሁ ዕድል እየቀነሰ ይሄዳል። እንደ እስራኤላውያን ከአርባ ዓመት በላይ ወዲያና ወዲህ ሲመላለሱ የኖሩ ሰዎችን አውቃለሁ፤ ፈጽሞ ይገቡ እንደ ሆነም አጠራጣሪ ነው። እናንተ እንደ ገና ቀርባችኋል። ትሻገራላችሁን? እኛ ብናውቅና እግራችሁን ወደዚህ የሰላምና የኃይል ከነዓን ድንበር ስታሻግሩ ብናይ ደስ ቢለንም፣ ለእኛ ሳትነግሩ ለጌታ መንገር ትችላላችሁ። እግራችሁን ታሻግራላችሁን? ማን ያደርጋል? ማን ያደርጋል? ተነሥታችሁ ድምፃችሁን ወደ ጌታ ከፍ በማድረግ ትለምኑታላችሁን?