ቤተ ክርስቲያንና ዓለም

አንድ ቤተሰብ

የእግዚአብሔር ፍጥረተ ዓለም አንድ ነው፤ ሰማይና ምድር አለማመን እንዳለመው ያህል የተለያዩ አይደሉም። ጌታ በአንድ መዝገብ የተጻፈ፣ በአንድ ደም የተዋጀ፣ በአንድ መንፈስ ሕያው የሆነ አንድ ቤተሰብ ብቻ እንዳለው ሁሉ፣ ይህ ቤተሰብ በሙሉ ለዘላለም በአንድ መኖሪያ ይኖራል። በሥጋ ያለን እኛ በታችኛው ክፍል እንኖራለን፤ ይህ ክፍል አንዳንድ ጊዜ ጨለማና ቀዝቃዛ ቢሆንም በእግዚአብሔር ቤት ውስጥ ያለ ክፍል መሆኑን የሚያሳዩ በቂ ምልክቶች አሉት፤ ለእምነታችን ዓይን ብዙ ጊዜ በሰማያዊ ብርሃን ይደምቃልና፤ እኛም፣ አዎን እኛ ራሳችን፣ ገና እዚህ ሳለን በተባረከ መያዣ በቅዱሳን ርስት በብርሃን ተካፋዮች ሆነናል። ቤቱ አንድ ነው እላለሁ፤ ነገር ግን የእኛ የታችኛው ክፍል ነው፤ የከበሩት ወንድሞቻችን ግን በላይ በላይኛው ፎቅ ናቸው፤ በዚያ የፀሐይ ብርሃን ለዘላለም ይጐርፋል፤ የሚያንቀጠቅጥ ነፋስ ወይም መርዛማ እስትንፋስ ከቶ ወደዚያ አይደርስም። በብዙ መጠንም በታችኛውና በላይኛው ክፍል መካከል መመሳሰል አለ። በምድር ላይ ለሰማይ እንደምንዘጋጅ፣ እንዲሁ በምድር ያሉ ቅዱሳን ሁኔታ አስቀድሞ የተጠቈመ ሰማይ ነው። በብዙ ረገድ የእግዚአብሔር ልጅ በምድር ያለበት ሁኔታ በሰማይ የሚኖርበት ሁኔታ ምሳሌ ነው፤ በላይ ያሉት ቅዱሳን ጠባይ ምን እንደ ሆነ፣ በታች ያሉት ቅዱሳን ጠባይም እንዲሁ ሊሆን ይገባዋል። እነዚያን የከበሩ መንፈሶች ምሳሌ አድርገን ብንወስዳቸው ምንም አያሰጋም። እነርሱን በመምሰል፣ ሥራቸውን በመማር ወይም ደስታቸውን ለመካፈል በመሞከር እንሳሳታለን ብለን መፍራት አያስፈልገንም። በእርግጥ በሰማይ ያሉት ነገሮች በምድር ላሉት ነገሮች አርአያ ናቸው፤ እነርሱ በዙፋኑ ፊት እንዳሉ እኛም እንዲሁ ልንሆን ይገባናል። እንዲያውም በመብታችን ልክ በኖርንና የጌታችንን የኢየሱስ ክርስቶስን መልክና ምሳሌ በተቀበልን መጠን እንዲሁ እንሆናለን።

በሰርዴስ እንኳ ጥቂት ሰዎች

«ልብሳቸውን ያላረከሱ በሰርዴስ ጥቂት ሰዎች ከአንተ ጋር አሉ።» እዚህ ልዩ ጥበቃን እናያለን። በጥንቃቄ አስተውሉት። «ጥቂት ሰዎች ከአንተ ጋር አሉ።» ጥቂቶች ብቻ፤ አንዳንዶች እንደሚያስቡት ያህል ጥቂት አይደሉም፤ ሌሎች እንደሚገምቱት ያህል ብዙም አይደሉም። ከብዙኃኑ አማኝ ነን ባዮች ጋር ሲነጻጸሩ ጥቂቶች ናቸው፤ ከእውነተኞቹ የእግዚአብሔር ልጆች ጋር ሲነጻጸሩ እንኳ ጥቂቶች ናቸው፤ ከእነርሱም መካከል ብዙዎቹ ልብሳቸውን አርክሰዋልና። ጥቂቶች ብቻ ነበሩ፤ እነዚያ ጥቂቶችም የነበሩት በሰርዴስ እንኳ ነበር። «ጥቂቶች» የሌሉባት እስከዚህ ድረስ የረከሰች ቤተ ክርስቲያን በምድር ላይ የለችም።

ክርስቲያኖች ሆይ፣ አይዞአችሁ፤ በሰርዴስ ጥቂቶች አሉ። ፈጽማችሁ አትዘን። አንዳንድ ጀግኖች በጦርነቱ ቀን ጀርባቸውን አላዞሩም፤ አንዳንድ ኃያላን አሁንም ስለ እውነት ይዋጋሉ። ነገር ግን ተጠንቀቁ፤ ምናልባት እናንተ ከ«ጥቂቶቹ» አንዱ ላትሆኑ ትችላላችሁና። «ጥቂቶች» ብቻ ስላሉ ታላቅ የልብ ምርመራ ሊኖር ይገባል። የራሳችንን ልብስ እንመልከት፤ ረክሶ እንደ ሆነም እንይ። «ጥቂቶች» ብቻ ስላሉም ትጉ። ሥራውን የሚሠሩ ሠራተኞች ባነሱ ቍጥር እናንተ ትጉ እንድትሆኑ የሚያስገድደው ምክንያት ይበልጣል። «በጊዜውም አለጊዜውም ጽና።» ኦ! ከኋላችን መቶዎች ቢኖሩ ኖሮ፣ «እነርሱ ሥራውን ይሥሩ» ልንል በቻልን ነበር፤ ነገር ግን ከ«ጥቂቶች» ጋር ብቻ ከቆምን፣ ከእነዚያ ጥቂቶች እያንዳንዱ እንዴት ሊተጋ ይገባዋል!

እንግዲህ ራሳችሁን እጅግ ለበዛ ትጋት አነሣሡ፤ በእውነት ልብሳቸውን ያላረከሱ በሰርዴስ ጥቂቶች ብቻ ናቸውና። ከሁሉም በላይ በጸሎት ትጉ። ታማኞችን እንዲያበዛ፣ ጸንተው የሚቆሙትን የተመረጡትን ቍጥር እንዲጨምር፣ ቤተ ክርስቲያንንም እንዲያጠራ ልባዊ ጩኸታችሁን ወደ እግዚአብሔር አቅርቡ። ጥሩው ወርቅ ከእንግዲህ የማይደበዝዝበት፣ ክብርም እንደ ገና ወደ ጽዮን የሚመለስበት ቀን እንዲመጣ ወደ እግዚአብሔር ጩኹ። ደመናውን እንዲያስወግድ፣ «የሚዳሰሰውንም ጨለማ» እንዲያርቅ እግዚአብሔርን ለምኑ። ልብሳቸውን ያላረከሱ በሰርዴስ ጥቂቶች ብቻ ናቸውና በእጥፍ በጸሎት ትጉ።

ቤተ ክርስቲያንና ዓለም

ክርስቲያኖች በእነርሱና በዓለም ሰዎች መካከል ስላለው ንጽጽር መናገር ከንቱ እስኪሆን ድረስ ሊኖሩ ይገባቸዋል። ንጽጽር ሳይሆን ተቃርኖ ሊሆን ይገባዋል። የደረጃ መለኪያ ሊኖር አይገባም፤ አማኝ ዳግመኛ ላልተወለደው ሰው ቀጥተኛና ግልጽ ተቃራኒ ሊሆን ይገባዋል። የቅዱስ ሰው ሕይወት ከኃጢአተኛ ሕይወት ፈጽሞ በላይ፣ ከእርሱም ጋር በአንድ ዝርዝር የማይቈጠር ሊሆን ይገባዋል። ተቺዎቻችን ግብረ ገቦች መልካም፣ ክርስቲያኖች ደግሞ ጥቂት የተሻሉ እንደ ሆኑ እንዲያምኑ ሳይሆን፣ ዓለም ጨለማ ሳለ እኛ በግልጥ ብርሃን መሆናችንን፣ ዓለም በሞላው በክፉው ተይዞ ሳለ እኛ ከእግዚአብሔር እንደ ሆንን በግልጥ ማሳየታችንንና የዚያን ክፉ ፈተናዎች ማሸነፋችንን እንዲያውቁ ልናስገድዳቸው ይገባናል። ሕይወትና ሞት፣ ብርሃንና ጨለማ፣ ንጽሕናና ኃጢአት እንደ ሁለቱ የምድር ዋልታዎች የተራራቁ ናቸው። በዓለማዊ ሰውና በክርስቲያን መካከል በሲኦልና በሰማይ መካከል፣ በጥፋትና በዘላለም ሕይወት መካከል ያለውን ያህል ልዩነት ሊኖር ይገባል። በመጨረሻ ንስሐ ከማይገቡት ሰዎች ፍርድ የሚለየን ታላቅ ገደል እንደሚኖር ተስፋ እንደምናደርግ፣ እዚህም በእኛና እግዚአብሔርን በማይፈሩት መካከል ጥልቅና ሰፊ ገደል ሊኖር ይገባል። ሰዎች የሌላና የበላይ ዘር መሆናችንን እንዲያስተውሉ የባሕርያችን ንጽሕና እንዲህ ያለ ሊሆን ይገባዋል። ነን የምንለውን ብንሆን ኖሮ ክርስቲያኑን ከዓለማዊው ሰው መለየት ምንም አያስቸግርም ነበር። ነገር ግን ወዮ! ቤተ ክርስቲያን እጅግ ስለ ተበረዘች መመካታችንን መቀነስ ግድ ሆኖብናል፤ ባሕርያችንንም እንደምንወደው ከፍ ልናደርግ አንችልም። ኦ፣ «አገራችን በሰማይ ነው» የሚለው ቃል በኑሮአችን የሚገለጥበት፣ የዓለማዊውም ሰው ክብር የሌለው ሕይወት ክርስቶስን በሚመስለው ባሕርያችን የሚወቀስበት ዘመን ምነው በመጣ! ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ የጠራንን የእርሱን በጎነት እንድንናገር፣ በግልጥ የተመረጠ ትውልድ፥ የንጉሥ ካህናት፥ ቅዱስ ሕዝብ፥ ለርስቱ የተለየ ወገን እንድንሆን እግዚአብሔር ከቀን ወደ ቀን አብልጦ ይስጠን።