መስቀል የሚመስል ጥላ

«… ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ … እለምናችኋለሁ።» — ከሮሜ 12

በ1948 የጸደይ ወራት ሲገባ፣ ቤቲና ጂም እርስ በርሳቸው መዋደድ ጀመሩ። ነገር ግን ስለዚህ ምን ማድረግ እንዳለባቸው አላወቁም ነበር። ጂም ለሰዎች ስለ ኢየሱስ ለመንገር ወደ አስቸጋሪና አደገኛ ስፍራዎች መሄድ ይችል ዘንድ፣ እግዚአብሔር ሳያገባ እንዲኖር ይፈልግ ይሆናል ብሎ አሰበ። እርግጠኛ አልነበረም፤ እርግጠኛ እስኪሆንም ድረስ ምንም ቃል መግባት አልፈለገም።

ጁን 9 ቀን 1948፣ ቤቲ ኮሌጅ ልትጨርስ ጥቂት ሲቀራት፣ ሁለቱ በምሽት ለእግር ጉዞ ወጡ። ለመጀመሪያ ጊዜም የሚሰማቸውን እርስ በርሳቸው ተነጋገሩ። ጂምም ቤቲን ምንም ነገር ሊጠይቃት ወይም ምንም ነገር ቃል ሊገባላት እንደማይችል ነገራት።

ስለዚህ ፍቅራቸውን መልሰው ለእግዚአብሔር ለመስጠት ወሰኑ። አብርሃም ልጁን ይስሐቅን በመሠዊያ ላይ ለማቅረብ ፈቃደኛ የሆነበትንና እግዚአብሔርም በልጁ ፈንታ አውራ በግ ያዘጋጀበትን የመጽሐፍ ቅዱስ ታሪክ አሰቡ። ፍቅራቸው ውድ ስጦታ ነበር፤ ስለዚህ መልሰው ለእግዚአብሔር ሊያቀርቡት ፈለጉ። እግዚአብሔር መልሶ ቢሰጣቸው፣ ይህ ድንቅ ነገር ይሆን ነበር። ባይሰጣቸው ግን፣ ከዚህ የሚሻል ነገር እንዳለው በእርሱ ይታመናሉ።

ተቀምጠው ሲነጋገሩ፣ ጨረቃ ከኋላቸው ወጣች። ጨረቃዋም የአንድ ትልቅ የድንጋይ መስቀል ጥላ በመካከላቸው መሬት ላይ ጣለች። ሁለቱም ይህን ሁልጊዜ ያስታውሱት ነበር። ገና የወሰኑትን ነገር የሚያሳይ ሥዕል ይመስል ነበር፦ በፍቅራቸው ላይ የሚሆነው ነገር ሁሉ የሚሆነው በኢየሱስ መስቀል ሥር ነው።

ከዚያም የመጠበቅ ዓመታት መጡ። ቤቲ በካናዳ ቀዝቃዛና በረዶ በሚበዛባቸው ሰፋፊ ሜዳዎች ወደሚገኝ የመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት ቤት ሄደች። ጂም ኮሌጁን ጨርሶ ወደ ቤቱ ወደ ኦሬገን ተመለሰ። ደብዳቤ ይጻጻፉ ነበር፤ ነገር ግን የተገባ ቃል አልነበረም። ቤቲ ብዙ ጊዜ ብቸኝነት ይሰማት ነበር፤ መጠበቁም በጣም ከባድ ነበር። እርሷ ግን መጸለይዋን ቀጠለች፤ በየዕለቱም ከፊቷ ያለውን ሥራ መሥራቷን ቀጠለች።

አንዳንድ ጊዜ አንድን ነገር በጣም እንፈልጋለን፤ ነገር ግን መጠበቅ አለብን። ያንን ነገር ለእግዚአብሔር መስጠት ስለ ነገሩ ግድ መስጠታችንን እናቆማለን ማለት አይደለም። ይልቁንም የሚሻለውን እርሱ እንደሚያውቅና እርሱም እንደሚንከባከብልን በእርሱ እንታመናለን ማለት ነው።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ የምፈልገውን ነገር መጠበቅ ሲኖርብኝ፣ በአንተ እንድታመን እርዳኝ። ከሁሉ አብልጬ የምወዳቸውን ነገሮች ለአንተ እሰጣለሁ። አሜን።