ሰባት ወጣቶች

«‹ማንን እልካለሁ? ማንስ ይሄድልናል?› … እኔም፦ ‹እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ› አልሁ።» — ከኢሳይያስ 6

ይህን ያደረገ ቻርሊ ብቻ አልነበረም። በ1884 መጨረሻ ሰባት ወጣቶች ከቻይና የውስጥ ሚስዮን ጋር ወደ ቻይና ለመሄድ ራሳቸውን አቅርበው ነበር። አብዛኞቹ በካምብሪጅ የተማሩ ነበሩ። አንዳንዶቹ ለካምብሪጅ ጀልባ ቀዝፈው ነበር፤ አንዳንዶቹ የጦር መኰንኖች ነበሩ፤ አንዱ ወጣት የቤተ ክርስቲያን አገልጋይ ነበር፤ አንዱ ደግሞ የእንግሊዝ የክሪኬት ተጫዋች የሆነው ቻርሊ ነበር። ሰዎችም የካምብሪጅ ሰባቱ ብለው ጠሯቸው።

ሁሉም ተደነቁ። ሀብታምና ዝነኛ ወጣቶች ወደ ሩቅ አገር ለመሄድ ይህን ያህል ብዙ ነገር ለምን ይተዋሉ? ከመሄዳቸው በፊት ሰባቱ በእንግሊዝና በስኮትላንድ ዩኒቨርሲቲዎች በስብሰባዎች ላይ ተናገሩ። ቻርሊ ታላቅ ተናጋሪ አልነበረም፤ ነገር ግን ክሪኬትን ይወድ እንደ ነበረና በኢየሱስ እጅግ የሚበልጥ ነገር እንዳገኘ ለተማሪዎቹ በቀላሉ ነገራቸው። ክሪኬት አይዘልቅም፤ ለኢየሱስ መኖር ግን ይዘልቃል አለ። ብዙ ተማሪዎች እግዚአብሔር እነርሱንም ይጠራቸው እንደ ሆነ እያሰቡ ወደ ቤታቸው ሄዱ።

ፌብሩዋሪ 4 ቀን 1885 ወደ ሦስት ሺህ የሚጠጉ ሰዎች ሊሰናበቷቸው በለንደን አንድ ታላቅ አዳራሽ ሞሉ። በማግሥቱ ጠዋት ሰባቱ ወደ ቻይና ጉዞ ጀመሩ። ታሪካቸውም ባሕሩን አቋርጦ ወደ አሜሪካ ደረሰ፤ በዚያም ብዙ ተማሪዎች ሚስዮናውያን ለመሆን እንዲወስኑ ረዳ።

ማርች 18 ቀን ሻንጋይ ደረሱ። በጥቂት ቀናት ውስጥ የቻይና ልብስ ለበሱ፦ ረጃጅም ቀሚሶችና የጨርቅ ጫማዎች። የራሳቸውን የፊት ክፍል ተላጩ፤ በዚያን ጊዜ የቻይና ወንዶች እንደሚያደርጉት ጸጉራቸውን ከኋላ ረጅም ሹሩባ አድርገው ጠለፉት። ሃድሰን ቴለር ሚስዮናውያን እንደ አለቆች ሳይሆን እንደ እንግዶችና እንደ ተማሪዎች መምጣት እንዳለባቸው ያስተምር ነበር።

ስለዚህ ቻርሊ በሕይወቱ ለመጀመሪያ ጊዜ ጀማሪ ሆነ። የቻይና ቋንቋ ለእርሱ በጣም ከባድ ነበር። ያለ እርዳታ አንድ ሲኒ ሻይ እንኳ መጠየቅ አይችልም ነበር፤ በመንገድ ላይ ያለ እያንዳንዱ ልጅ ከእርሱ የበለጠ ያውቅ ነበር!

እግዚአብሔር ዛሬም፦ ማን ይሄድልኛል? ብሎ ይጠይቃል። ለመመለስ ዝነኛ መሆን አያስፈልግህም። የትም ብትሆን፦ እግዚአብሔር ሆይ፣ እነሆኝ ማለት ትችላለህ። እንደ ቻርሊም ሌሎችን የሚሰማና ከመጀመሪያው ለመጀመር የማይኮራ ጥሩ ተማሪ መሆን ትችላለህ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ እነሆኝ። እባክህ ተጠቀምብኝ፤ ትሑትና ለመማር ዝግጁ እንድሆን እርዳኝ። አሜን።