ወደ አፍሪካ እምብርት

«አብርሃም … በእምነት ታዘዘ፥ ወዴትም እንደሚሄድ ሳያውቅ ወጣ።» — ከዕብራውያን 11

በ1912 መጨረሻ ቻርሊና ጥቂት ወዳጆቹ አዲስ ሚስዮን ጀመሩ። የአፍሪካ እምብርት ሚስዮን ብለው ጠሩት። ሚስዮናውያኑ ምንም ደመወዝ አያገኙም ነበር። በቀላል ኑሮ እየኖሩ ለሚያስፈልጋቸው ነገር በእግዚአብሔር ይታመኑ ነበር።

ፕሪሲላ ቻርሊ እንዲሄድ አልፈለገችም ነበር፤ ለእርሷም በጣም ከባድ ነበር። ብዙም ሳይቆይ ግን አስደናቂ ነገር አደረገች። ልቧ ደካማ ቢሆንም እንኳ ሚስዮኑን በሙሉ በለንደን ካለው ቤታቸው ሆና መራች። ደብዳቤዎችን ጻፈች፣ ገንዘቡን ተቈጣጠረች፣ አዳዲስ ሚስዮናውያንን አገኘች፣ በመላው አገሪቱም በስብሰባዎች ላይ ተናገረች። እርሷ ባትኖር ኖሮ ሚስዮኑ ሊቀጥል አይችልም ነበር።

በ1913 መጀመሪያ ቻርሊ በመርከብ ወደ አፍሪካ ተጓዘ። ሃምሳ ሁለት ዓመቱ ነበር፤ ሐኪሞቹም እንዳይሄድ መክረውት ነበር። ከእርሱ ጋር ሃያ አንድ ዓመት ገደማ የሆነው ወጣቱ አልፍሬድ ባክስተን ሄደ፤ እርሱም አብሮ ለመሄድ የሐኪምነት ትምህርቱን ትቶ ነበር። በመርከብ፣ በባቡር፣ በእንፋሎት ጀልባና በእግር ተጓዙ፤ ዛሬ ኬንያና ኡጋንዳ በሚባሉት አገሮች አልፈው ወደ ኮንጎ ገቡ። ጉዞው ዘጠኝ ወር ያህል ፈጀ።

ኦክቶበር 16 ቀን 1913 በዌሌ ወንዝ ዳር ወደምትገኘው ኒያንጋራ ከተማ ደረሱ። በዚያ ብዙ ቋንቋዎችን የሚናገሩ ብዙ ሕዝቦች ይኖሩ ነበር። አስቀድመው ብዙ መከራ ደርሶባቸው ነበር። ለብዙ ዓመታት የኮንጎ ገዥዎች ሰዎችን ላስቲክና የዝሆን ጥርስ እንዲሰበስቡ አስገድደዋቸው፣ በጭካኔም ይዘዋቸው ነበር። ሰዎቹ እንግዶችን ለመጠንቀቅ በቂ ምክንያት ነበራቸው።

አልፍሬድ የአካባቢውን ቋንቋ በፍጥነት ተምሮ በዚያ ቋንቋ ሰበከ። ቻርሊ ዘገምተኛ ነበር፤ ነገር ግን በየቦታው ተጓዘ። ብዙም ሳይቆዩ አራት የሚስዮን ጣቢያዎችን ጀመሩ። በ1914 መጨረሻ ፕሪሲላ በጠና ታመመች፤ ቻርሊም በፍጥነት ወደ ቤቱ ተመለሰ። በ1916 ከልጁ ከኢዲትና ከአንዳንድ አዳዲስ ሚስዮናውያን ጋር ወደ ኮንጎ ተመለሰ። ሰዎች እስከሚያውቁት ድረስ እንግሊዝን ዳግመኛ ፈጽሞ አላያትም።

አብርሃም ወዴት እንደሚሄድ ሳያውቅ እንኳ እግዚአብሔርን ታዘዘ። ቻርሊም እንዲሁ አደረገ። የሚሆነውን ሁሉ ማወቅ አያስፈልግህም። እርምጃ በእርምጃ በእግዚአብሔር መታመን ትችላለህ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ በእኔ ላይ የሚሆነውን ሁሉ አላውቅም፤ አንተ ግን ታውቃለህ። እርምጃ በእርምጃ በአንተ እንድታመን እርዳኝ። አሜን።