በኪልንስ የነበሩ ወዳጆች

«በዚያን ጊዜ እግዚአብሔርን የሚፈሩ እርስ በርሳቸው ተነጋገሩ፤ እግዚአብሔርም አደመጠ፥ ሰማም።» — ከሚልክያስ 3

በ1930 ጃክ፣ ዋርኒና ወይዘሮ ሙር ከኦክስፎርድ ወጣ ብሎ የራሳቸውን ቤት ገዙ። ኪልንስ የሚባል ዝቅ ያለ የጡብ ቤት ነበር፤ ስያሜውንም ያገኘው ከአጠገቡ ከቆሙት ሁለት ጥንታዊ የጡብ መተኮሻ ምድጃዎች ነው። ቤቱ ጫካ፣ ትልቅ ያልተገራ የአትክልት ቦታና ኩሬ ነበረው። ጃክ ገና ሲያየው ወደደው። በቀረው ሕይወቱ ሁሉ በዚያ ኖረ።

ጃክ በማንኛውም የአየር ሁኔታ በኩሬው ውስጥ ይዋኝ ነበር፤ በየቀኑም ፒፓውን በአፉ ይዞ በጫካው ውስጥ ይመላለስ ነበር። ሁልጊዜ የከፋውን የሚጠብቅና ብዙውን ጊዜ ግን በዚያም የሚደሰት ፓክስፎርድ የሚባል አትክልተኛ ነበር። ውሾች፣ ድመቶች፣ ለተወሰነ ጊዜም ብዙ ዶሮዎች ነበሩ። በ1932 ዋርኒ ከሠራዊቱ ወጥቶ እርሱም በኪልንስ ሊኖር መጣ። ሁለቱ ወንድማማቾች እንደ ገና አብረው ሆኑ።

በየእሑዱ ጃክ ከጠዋቱ ሁለት ሰዓት ለሚደረገው የማለዳ አገልግሎት ማሳዎቹን አቋርጦ ወደ ቅድስት ሥላሴ ቤተ ክርስቲያን በእግሩ ይሄድ ነበር። ከፊት አካባቢ፣ በጎን በኩል ይቀመጥ ነበር። ለመንደሩ ሰዎች እርሱ ታዋቂ ጸሐፊ አልነበረም። የኪልንሱ አቶ ሉዊስ ብቻ ነበር።

ጃክ ደግሞ ሐሙስ ምሽት በማግደለን ባሉት ክፍሎቹ የሚገናኙ የጓደኞች ቡድን ነበረው። ራሳቸውን ኢንክሊንግስ ብለው ይጠሩ ነበር። ዋርኒ ሻይ ያፈላ ነበር። ከዚያም አንድ ሰው የጻፈውን ታሪክ፣ ግጥም ወይም ምዕራፍ ጮክ ብሎ ያነብ ነበር፤ ሌሎቹም ስለ እርሱ ያሰቡትን ይናገሩ ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ በደግነት፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ያለ ደግነት!

ቶልኪን ይጽፈው የነበረውን አንድ ታላቅ ታሪክ ለብዙ ዓመታት ምዕራፍ በምዕራፍ አነበበላቸው። «የቀለበቶቹ ጌታ» ይባል ነበር። ቶልኪን የጃክ ማበረታቻ ባይኖር ኖሮ ፈጽሞ እንደማይጨርሰው ተናገረ።

የጃክ ጓደኞች እግዚአብሔርን ይወዱ ነበር፤ እርስ በርሳቸውም እውነቱን ይነጋገሩ ነበር። ጥሩ ጓደኞች እንድናድግ ይረዱናል፤ ቤተ ክርስቲያንም የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባላት የምንሆንበት ስፍራ ናት። ወዳጆቹ ስለ እርሱ አብረው ሲነጋገሩ እግዚአብሔር ያደምጣል።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስለ ጓደኞቼና ስለ ቤተ ክርስቲያን ቤተሰቤ አመሰግንሃለሁ። ሌሎችን የሚያበረታታ ጥሩ ጓደኛ እንድሆን እርዳኝ። አሜን።