የሚረዳ ቅኝት

ፈላጊው በኢየሱስ ወደ እውነተኛ እምነት እንዲደርስ ለመርዳት፣ ጌታ ኢየሱስ በኃጢአተኞች ቦታ፣ ስፍራና ፋንታ የሠራውን ሥራ ላስታውሰው እወዳለሁ። «ገና ደካሞች ሳለን ክርስቶስ ዘመኑ ሲደርስ ስለ ኃጢአተኞች ሞቶአልና» (ሮሜ 5:6)። «እርሱ ራሱ በሥጋው ኃጢአታችንን በእንጨት ላይ ተሸከመ» (1ኛ ጴጥሮስ 2:24)። «እግዚአብሔርም የሁላችንን በደል በእርሱ ላይ አኖረ» (ኢሳይያስ 53:6)። «ክርስቶስ ደግሞ ወደ እግዚአብሔር እንዲያቀርበን እርሱ ጻድቅ ሆኖ ስለ ዓመፀኞች አንድ ጊዜ በኃጢአት ምክንያት ሞቶአልና» (1ኛ ጴጥሮስ 3:18)።

አንባቢው ዓይኑን በአንድ የመጽሐፍ ቃል ላይ ያኑር። «በእርሱ ቍስል እኛ ተፈወስን» (ኢሳይያስ 53:5)። እግዚአብሔር እዚህ ኃጢአትን እንደ በሽታ ይመለከተዋል፤ ያዘጋጀውንም ውድ መድኃኒት በፊታችን ያቀርባል።

ለጥቂት ደቂቃዎች የጌታ ኢየሱስን ቍስል በፊትህ ሳቀርብ በማሰላሰልህ አብረኸኝ እንድትጓዝ እጅግ በአክብሮት እለምንሃለሁ። ጌታ ሊመልሰን ወሰነ፤ ስለዚህም አንድያ ልጁን፣ «ከእውነተኛ አምላክ የተገኘ እውነተኛ አምላክ» የሆነውን፣ ለቤዛነታችን ባሕርያችንን በራሱ ላይ ይወስድ ዘንድ ወደዚህ ዓለም እንዲወርድ ላከው። በሰዎች መካከል እንደ ሰው ኖረ፤ በጊዜውም፣ ከሠላሳ ዓመትና ከዚያ በላይ ከሆነ መታዘዝ በኋላ፣ ከሁሉ የሚበልጠውን አገልግሎት ሊያደርግልን፣ ይኸውም በእኛ ፋንታ ሊቆምና «የደኅንነታችንን ተግሣጽ» ሊሸከም ጊዜው ደረሰ። ወደ ጌቴሴማኒ ሄደ፤ በዚያም መራራውን ጽዋችንን በመጀመሪያ ሲቀምስ እንደ ደም ነጠብጣብ ያለ ታላቅ ላብ አላበው። ወደ ጲላጦስ አዳራሽና ወደ ሄሮድስ የፍርድ ወንበር ሄደ፤ በዚያም በእኛ ቦታና ስፍራ የሕማምንና የንቀትን ጽዋ ጠጣ። በመጨረሻም ወደ መስቀል ወሰዱት፤ እንዲሞትም በዚያ ቸነከሩት—በእኛ ፋንታ እንዲሞት። «ቍስል» የሚለው ቃል የሥጋውንም የነፍሱንም መከራ ለመግለጽ ጥቅም ላይ ውሏል። ክርስቶስ በሙሉ ስለ እኛ መሥዋዕት ሆነ፤ ሰውነቱ በሙሉ መከራን ተቀበለ። ሥጋውም ቢሆን ፈጽሞ ሊገለጽ በማይችል ኀዘን ከነፍሱ ጋር ተካፈለ። በሕማሙ መጀመሪያ፣ በተለየ ሁኔታ በእኛ ፋንታ መከራ ሲቀበል፣ በጭንቅ ውስጥ ነበረ፤ ከሰውነቱም እስከ መሬት እስኪወርድ ድረስ የደም ላብ በብዛት ፈሰሰ። ሰው ደም ማላቡ እጅግ ጥቂት ነው። አንድ ወይም ሁለት እንዲህ ያሉ አጋጣሚዎች ተከስተዋል፤ እነርሱንም ወዲያውኑ ሞት ተከትሏቸዋል ማለት ይቻላል፤ አዳኛችን ግን ኖረ—ለሌላ ለማንም ሞት ይሆን ከነበረ ጭንቅ በኋላ ኖረ። ፊቱን ከዚህ አስፈሪ ቀይ ደም ሳያነጻ ወደ ሊቀ ካህናቱ አዳራሽ በችኮላ ወሰዱት። በሌሊቱ እኩሌታ አስረው ወሰዱት። ቀጥሎም ወደ ጲላጦስና ወደ ሄሮድስ ወሰዱት። እነዚህም ገረፉት፤ ወታደሮቻቸውም በፊቱ ላይ ተፉበት፣ በጡጫም መቱት፣ በራሱም ላይ የእሾህ አክሊል አደረጉበት። ግርፋት በክፋት ሊደረጉ ከሚችሉ ሥቃዮች ሁሉ እጅግ አሰቃቂ ከሆኑት አንዱ ነው። ባለ ብዙ ጭራው ጅራፍ በወታደሩ ላይ ይሠራበት የነበረው በቀድሞ ዘመን ለእንግሊዝ ሠራዊት ውርደት ነበር፤ ጨካኝ የሆነ የሥቃይ ቅጣት ነበር። ለሮማዊ ግን ጭካኔ እጅግ ተፈጥሯዊ ስለ ነበረ የተለመዱ ቅጣቶቹን ከአውሬነት የከፋ አደረጋቸው። የሮማውያን ጅራፍ ከበሬዎች ጅማት ተጎንጉኖ በቋጠሮዎች የተሠራ እንደ ነበረ ይነገራል፤ በእነዚህም ቋጠሮዎች ውስጥ የአጥንት ስባሪዎችና የበጎች ቁርጭምጭሚት አጥንቶች ይገቡ ነበር፤ ስለዚህም ጅራፉ በተራቆተው ጀርባ ላይ በወደቀ ቍጥር «አራሾች ትልማቸውን አስረዘሙ»። አዳኛችን የሮማውያንን ጅራፍ ብርቱ ሕማም እንዲታገሥ ተጠራ፤ ይህም የቅጣቱ መደምደሚያ ሆኖ ሳይሆን ለስቅላት መቅድም ሆኖ ነበር። በዚህ ላይ አሳዳጆቹ በጡጫ መምታትንና ጠጕሩን መንጨትን ጨመሩበት፤ ምንም ዓይነት ሕማም አላስቀሩበትም። ከደም መፍሰስና ከጾም የተነሣ በዛለበት ሁሉ፣ ተጠቂያቸው በመንገድ ላይ እንዳይሞትባቸው፣ ጭካኔያቸው አስቀድሞ አስቦ ሌላ ሰው እንዲሸከምለት እስኪገደድ ድረስ መስቀሉን አሸከሙት። ልብሱን ገፈፉት፣ ወደ መሬት ጣሉት፣ በእንጨቱም ላይ ቸነከሩት። እጆቹንና እግሮቹን ወጉ። እርሱ በላዩ እንዳለ እንጨቱን ከፍ አድርገው በመሬት ውስጥ ወዳለው ስፍራው በኃይል ጣሉት፤ ስለዚህም በሀያ ሁለተኛው መዝሙር ሙሾ መሠረት አካላቱ ሁሉ ከመገጣጠሚያቸው ወለቁ፦ «እንደ ውኃ ፈሰስሁ፥ አጥንቶቼም ሁሉ ተለያዩ»። ትኩሳቱ ኃይሉን እስኪያቀልጥ ድረስ በሚያቃጥለው ፀሐይ ላይ ተንጠለጠለ፤ እንዲህም አለ፦ «ልቤ እንደ ሰም ሆነ፥ በአንጀቴም መካከል ቀለጠ። ኃይሌ እንደ ገል ደረቀ፥ ምላሴም በጕሮሮዬ ተጣበቀ፤ ወደ ሞትም አፈር አወረድኸኝ።» በዚያ ለእግዚአብሔርና ለሰዎች ትርኢት ሆኖ ተንጠለጠለ። የሰውነቱ ክብደት በመጀመሪያ በእግሮቹ ተደግፎ ነበር፤ ችንካሮቹ ስስ የሆኑትን ጅማቶች እስኪቀድዱ ድረስ፤ ከዚያም የሚያሠቃየው ሸክም በእጆቹ ላይ መጎተትና እነዚያን ስሜታዊ የአካሉን ክፍሎች መቅደድ ጀመረ። በእጅ ላይ ያለች እንዴት ያለች ትንሽ ቍስል መንጋጋ የሚያስር በሽታ አምጥታለች! ያ የሚጎትት ብረት የእጆቹንና የእግሮቹን ስስ ክፍሎች ሲቀድድ ያስከተለው ሥቃይ እንዴት አስፈሪ ሊሆን ይገባዋል! አሁን የሥጋ ሕማም ሁሉ በተሠቃየው ሰውነቱ ላይ ተከማቸ። በዚያ ጊዜ ሁሉ ጠላቶቹ ዙሪያውን ቆመው በንቀት ወደ እርሱ ያመለክቱ፣ ለማላገጥ ምላሳቸውን ያወጡ፣ በጸሎቱ ላይ ያፌዙ፣ በሕማሙም ይደሰቱ ነበር። «ተጠማሁ» ብሎ ጮኸ፤ እነርሱም ከሐሞት ጋር የተቀላቀለ ሆምጣጤ ሰጡት። ከጥቂት ጊዜ በኋላ «ተፈጸመ» አለ። የተወሰነውን የሕማም ጽንፍ ታግሦ ነበር፤ ለመለኮታዊ ፍትሕም ሙሉ ካሳ አድርጎ ነበር፤ ከዚያም፣ ከዚያ በፊት ሳይሆን፣ ነፍሱን አሳልፎ ሰጠ። የጥንት ቅዱሳን ሰዎች ስለ ጌታችን የሥጋ መከራ በብዙ ፍቅር አብራርተው ጽፈዋል፤ እኔም እንደዚያ ለማድረግ አላመነታም፤ የሚንቀጠቀጡ ኃጢአተኞች በእነዚህ በቤዛው አሳማሚ «ቍስሎች» ውስጥ መዳንን እንዲያዩ ተስፋ አደርጋለሁና።

የጌታችንን ውጫዊ መከራ መግለጽ ቀላል አይደለም፤ እንደ ተሳነኝ እመሰክራለሁ። ነገር ግን የመከራው ነፍስ የሆነውን የነፍሱን መከራ ምን እንደ ነበረ መግለጽ ይቅርና ማንስ ሊገምተው ይችላል? ገና በመጀመሪያ እንደ ደም ነጠብጣብ ያለ ታላቅ ላብ እንዳላበው ነግሬሃለሁ። ያ በላዩ ከነበረው አስፈሪ የመንፈስ ድቀት የተነሣ ልቡ የሕይወቱን ጎርፍ ወደ ቆዳው ገጽ መግፋቱ ነበር። «ነፍሴ እስከ ሞት ድረስ እጅግ አዘነች» አለ። የይሁዳ አሳልፎ መስጠትና የአሥራ ሁለቱ መበተን ጌታችንን አሳዘኑት፤ ነገር ግን በልቡ ላይ የነበረው እውነተኛ ጫና የኃጢአታችን ክብደት ነበር። በደላችን የሕይወቱን እርጥበት ከእርሱ ያወጣው የወይራ መጭመቂያ ነበር። ሕማሙን አስቀድሞ ሲጠብቅ የደረሰበትን ጭንቅ ምንም ቋንቋ ሊናገረው አይችልም፤ ታዲያ ሕማሙን ራሱን እንዴት አድርገን ልንገምተው እንችላለን? በመስቀል ላይ በተቸነከረ ጊዜ ማንም ሰማዕት ያልተቀበለውን መከራ ታገሠ፤ ሰማዕታት ሲሞቱ በሕማማቸው መካከል ደስ እስኪላቸው ድረስ በእግዚአብሔር ተደግፈዋልና፤ ቤዛችን ግን፦ «አምላኬ አምላኬ፥ ስለ ምን ተውኸኝ?» ብሎ እስኪጮኽ ድረስ በአባቱ ተተወ። ያ ከጩኸቶች ሁሉ እጅግ መራራው፣ የማይመረመረው ኀዘኑ የመጨረሻው ጥልቀት ነበር። ቢሆንም እግዚአብሔር ፊቱን ከኃጢአት፣ ስለዚህም ስለ እኛ ኃጢአት ከተደረገው ከእርሱ ማዞር ስለ ነበረበት መተው ያስፈልገው ነበር። ኃጢአታቸውን በራሱ ላይ ወስዶ ስለ እነርሱ እርግማን ባይሆን ኖሮ ኃጢአተኞች ሊጣሉበት በነበረው የሲኦል ሽብር ፋንታ የታላቁ ተተኪ ነፍስ የመከራ ሽብርን ተቀበለች። «በእንጨት የሚሰቀል ሁሉ የተረገመ ነው» ተብሎ ተጽፏል፤ ነገር ግን ያ እርግማን ምን ማለት እንደ ሆነ ማን ያውቃል?

ለእኔና ለአንተ ኃጢአት መድኃኒቱ የሚገኘው በጌታ ኢየሱስ ምትካዊ መከራ ውስጥ ነው፤ በእነዚህም ብቻ። እነዚህ የጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ «ቍስሎች» ስለ እኛ ነበሩ። «የኃጢአትን በደል ለማስወገድ እኛ የምናደርገው አንዳች ነገር አለን?» ብለህ ትጠይቃለህን? እኔም እመልሳለሁ፦ አንተ የምታደርገው ምንም ነገር የለም። በኢየሱስ ቍስል እኛ ተፈወስን። እነዚያን ቍስሎች ሁሉ እርሱ ታግሦአቸዋል፤ እኛ እንድንሸከመው አንዱን እንኳ አላስቀረልንም።

«ነገር ግን በእርሱ ማመን የለብንምን?» አዎን፣ በእርግጥ። ስለ አንድ ቅባት ይፈውሳል ብል፣ ወደ ቍስሉ ለማድረስ ማሰሪያ ጨርቅ እንደሚያስፈልግህ አልክድም። እምነት የክርስቶስን የማስታረቅ ቅባት ከኃጢአታችን ቍስል ጋር የሚያስረው የበፍታ ጨርቅ ነው። በፍታው አይፈውስም፤ ያ የቅባቱ ሥራ ነው። እንዲሁም እምነት አይፈውስም፤ ያ የክርስቶስ ማስተስረያ ሥራ ነው።

ሌላው ደግሞ፦ «ነገር ግን ንስሐ መግባት አለብን» ብሎ ይጮኻል። በእርግጥ አለብን፤ እንገባለንም፤ ንስሐ የመፈወስ የመጀመሪያው ምልክት ነውና፤ ነገር ግን የሚፈውሰን የኢየሱስ ቍስል ነው እንጂ ንስሐችን አይደለም። እነዚህ ቍስሎች በልብ ላይ ሲደረጉ በውስጣችን ንስሐን ይሠራሉ፤ ኢየሱስን ስላሠቃየው ኃጢአትን እንጠላለን።

ኢየሱስ ስለ አንተ መከራ እንደ ተቀበለ በማስተዋል በእርሱ ስትታመን፣ ኢየሱስ በሞተለት በደል እግዚአብሔር ፈጽሞ እንደማይቀጣህ ታገኛለህ። ፍትሑ ዕዳው በመጀመሪያ በዋሱ፣ ከዚያም እንደ ገና በባለ ዕዳው ሲከፈል እንዲያይ አይፈቅድለትም። ፍትሕ ካሳን ሁለት ጊዜ ሊጠይቅ አይችልም፤ የሚደማው ዋሴ በደሌን ከተሸከመ፣ እኔ ልሸከመው አልችልም። ክርስቶስ ኢየሱስን ስለ እኔ መከራ እንደ ተቀበለ በመቀበሌ ከፍርድ ተጠያቂነት ሙሉ ነጻነትን ተቀብያለሁ። በክርስቶስ ተፈርዶብኛል፤ ስለዚህም ከእንግዲህ ወዲህ በእኔ ላይ አሁን ኵነኔ የለም። በኢየሱስ የሚያምን ኃጢአተኛ የደኅንነቱ መሠረት ይህ ነው፤ ኢየሱስ በእርሱ ቦታ፣ ስፍራና ፋንታ ስለ ሞተ ይኖራል፤ ኢየሱስም ተቀባይነት ስላገኘ በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት አለው። ኢየሱስ ተቀባይነት ያገኘ ተተኪ የሆነለት ሰው በነጻ መሄድ አለበት፤ ማንም ሊነካው አይችልም፤ ንጹሕ ነው። አንተ የምትሰማኝ ሆይ፣ ኢየሱስ ክርስቶስ ተተኪህ እንዲሆን ትቀበለዋለህን? እንደዚያ ከሆነ ነጻ ነህ። «በእርሱ በሚያምን አይፈረድበትም»። እንዲህም «በእርሱ ቍስል እኛ ተፈወስን»።