መንቃት

እጅግ ብዙ ሰዎች ስለ ዘላለማዊ ነገሮች ምንም ግድ የላቸውም። ከነፍሳቸው ይልቅ ለድመቶቻቸውና ለውሾቻቸው ያስባሉ። ስለ ራሳችን፣ እንዲሁም በእግዚአብሔርና በዘላለማዊው ዓለም ፊት ስላለን አቋም እንድናስብ መደረጋችን ታላቅ ምሕረት ነው። ይህም ብዙ ጊዜ መዳን ወደ እኛ እየመጣ እንደ ሆነ የሚያሳይ ምልክት ነው። በተፈጥሮአችን መንፈሳዊ ጭንቀት የሚያመጣብንን መረበሽ አንወድድም፤ ስለዚህም እንደ ታካች ሰው እንደ ገና ለመተኛት እንሞክራለን። ይህ ታላቅ ሞኝነት ነው፤ ሞት እንዲህ ቅርብ፣ ፍርድም እንዲህ እርግጥ ሆኖ ሳለ ብንዘናጋ ራሳችንን ለአደጋ መስጠታችን ነውና። ጌታ ለዘላለም ሕይወት መርጦን ከሆነ ወደ እንቅልፋችን እንድንመለስ አይተወንም። ልባሞች ከሆንን፣ በእውነትና በእርግጥ እስክንድን ድረስ ስለ ነፍሳችን ያለን ጭንቀት ፈጽሞ እንዳያበቃ እንጸልያለን። ከልባችን እንዲህ እንበል፦—

«በእኔ ፋንታ መከራን የተቀበለው እርሱ ሐኪሜ ይሆናል፤ ኢየሱስ እስኪያጽናናኝ ድረስ፣ እኔ አልጽናናም።»

እያለምን ወደ ሲኦል መውረድ፣ በዚያም በእኛና በሰማይ መካከል ታላቅ ገደል ተደርጎ ሳለ ዓይኖቻችንን ማንሣት እጅግ የሚያስፈራ ነገር ይሆናል። ከሚመጣው ቍጣ እንድናመልጥ ከተነቃቃን በኋላ የማስጠንቀቂያውን ተጽዕኖ አራግፈን ወደ ቀድሞ ግድ የለሽነታችን መመለሳችንም እንዲሁ አስፈሪ ይሆናል። የኅሊና ወቀሳቸውን አሸንፈው በኃጢአታቸው የሚቀጥሉ ሰዎች በሚቀጥለው ጊዜ በቀላሉ እንደማይነኩ አስተውያለሁ፤ ተጥሎ የሚቀር እያንዳንዱ መንቃት ነፍስን ከቀድሞው ይበልጥ እንቅልፋም ያደርጋታል፤ እንደ ገናም ወደ ቅዱስ ስሜት የመነሣሣቷን ዕድል ያሳንሰዋል። ስለዚህ ልባችን ከትክክለኛው መንገድ በቀር በሌላ በማናቸውም መንገድ ከጭንቀቱ ለመገላገል በማሰብ እጅግ ሊታወክ ይገባዋል። ሪህ የነበረበት አንድ ሰው በአንድ አጭበርባሪ ወጌሻ መድኃኒት ተፈወሰ፤ መድኃኒቱ ግን በሽታውን ወደ ውስጥ ገፋው፤ በሽተኛውም ሞተ። ከአእምሮ ጭንቀት በሐሰተኛ ተስፋ መፈወስ አስከፊ ነገር ይሆናል፤ መድኃኒቱ ከበሽታው የከፋ ይሆናልና። የኅሊናችንን ስሱነት አጥተን በልባችን ድንዳኔ ከምንጠፋ ይልቅ፣ ያ ስሱነት ለብዙ ዓመታት ጭንቀት ቢዳርገን እጅግ ይሻላል።

ሆኖም መንቃት የምናርፍበት ወይም ወር ከወር እንዲራዘም የምንመኘው ነገር አይደለም። በድንጋጤ ብንን ብዬ ቤቴ በእሳት ሲቃጠል ባገኘው፣ በአልጋው ጠርዝ ተቀምጬ ለራሴ «በእውነት እንደ ነቃሁ ተስፋ አደርጋለሁ! ተኝቼ እንድቀር ስላልተተውሁ በእውነት እጅግ አመስጋኝ ነኝ!» አልልም። አይደለም፤ ከሚያሰጋኝ ሞት ማምለጥ እፈልጋለሁ፤ ስለዚህም ወጥቼ ባለሁበት እንዳልጠፋ ወደ በሩ ወይም ወደ መስኮቱ እቻኮላለሁ። መንቃት ሆኖ ከአደጋው አለማምለጥ አጠራጣሪ ስጦታ ይሆናል። አስታውስ፤ መንቃት መዳን አይደለም። ሰው እንደ ጠፋ ሊያውቅ ይችላል፤ ቢሆንም ፈጽሞ ላይድን ይችላል። እንዲያስብ ሊደረግ ይችላል፤ ሆኖም በኃጢአቱ ሊሞት ይችላል። እንደ ከሰርህ ብታውቅ፣ ዕዳህን ማሰላሰልህ አይከፍለውም። ሰው ዓመቱን ሙሉ ቍስሉን ሊመረምር ይችላል፤ ነገር ግን ሕመማቸው ስለ ተሰማውና ቍጥራቸውን ስለ ቈጠረ ብቻ ወደ መፈወስ አንዲት ጋት እንኳ አይቀርቡም። ሰው በኃጢአት ስሜት ብቻ እንዲረካ መፈተን የዲያብሎስ አንዱ ተንኰል ነው፤ ኃጢአተኛው በአዳኙ የተፈጸመ ሥራ ላይ የሚጨምረው የተወሰነ መጠን ያለው ተስፋ መቁረጥ ይዞ መቅረብ ካልቻለ በክርስቶስ በመታመን ብቻ ሊረካ እንደማይገባው በስውር ማሾክሾክ ደግሞ የዚያው አታላይ ሌላ ተንኰል ነው። መንቃታችን አዳኙን ለመርዳት ሳይሆን እኛን ወደ አዳኙ ለማድረስ ነው። የኃጢአት ስሜቴ ኃጢአቱን በማስወገድ ረገድ ድርሻ አለው ብሎ ማሰብ የማይረባ ነገር ነው። ይህ በመስተዋት ረዘም ላለ ጊዜ ካልተመለከትሁና በግንባሬ ላይ ያሉትን የጥላሸት እድፎች ካልቈጠርሁ ውኃ ፊቴን ሊያነጻ አይችልም እንደ ማለት ነው። በጸጋ የመዳን አስፈላጊነት የሚሰማን ስሜት እጅግ ጤናማ ምልክት ነው፤ ነገር ግን በትክክል ለመጠቀምበትና ጣዖት እንዳይደረግ ጥበብ ያስፈልጋል።

አንዳንዶች ጥርጣሬያቸውን፣ ፍርሃታቸውንና ጭንቀታቸውን የወደዱ ይመስላሉ። ከሽብራቸው ልታላቅቃቸው አትችልም—ከእርሱ ጋር የተጋቡ ይመስላሉ። በረታቸው በእሳት ሲያያዝ ፈረሶችን በተመለከተ እጅግ አስቸጋሪው ነገር ከጋጣቸው እንዲወጡ ማድረግ አለመቻል እንደ ሆነ ይነገራል። አንተ የምትመራቸውን ቢከተሉ ብቻ ከነበልባሉ ሊያመልጡ ይችሉ ነበር፤ እነርሱ ግን በፍርሃት የደነዘዙ ይመስላሉ። በዚህም እሳትን መፍራታቸው ከእሳቱ እንዳያመልጡ ያግዳቸዋል። አንባቢ ሆይ፥ ከሚመጣው ቍጣ ያለህ ፍርሃት ራሱ ከእርሱ እንዳታመልጥ ይከለክልሃልን? እንደማይከለክልህ ተስፋ እናደርጋለን።

ለረጅም ጊዜ በእስር ቤት የቆየ አንድ ሰው ለመውጣት ፈቃደኛ አልነበረም። በሩ ተከፍቶ ነበር፤ እርሱ ግን ብዙ ዘመን በኖረበት ስፍራ እንዲቆይ እንዲፈቀድለት በእንባ እንኳ ለመነ። እስር ቤትን መውደድ! ከብረት መቀርቀሪያዎቹና ከእስር ቤቱ ምግብ ጋር መጋባት! በእርግጥ ያ እስረኛ አእምሮው ትንሽ ተነክቶ መሆን አለበት! አንተስ የነቃ ሰው ብቻ ሆነህ ከዚያ ያለፈ ምንም ሳትሆን ለመቅረት ፈቃደኛ ነህን? ወዲያውኑ ይቅር ለመባል አትጓጓምን? በጭንቀትና በሽብር ውስጥ መዘግየትን ብትመርጥ፣ በእርግጥ አንተም አእምሮህ ትንሽ የሳተ መሆን አለበት! ሰላም የሚገኝ ከሆነ ወዲያውኑ ውሰደው! እግሮችህ በረግረግ ጭቃ በሚሰምጡበት በጕድጓዱ ጨለማ ውስጥ ለምን ትዘገያለህ? የሚገኝ ብርሃን አለ፤ ድንቅና ሰማያዊ ብርሃን፤ ታዲያ በጨለማ ተጋድመህ በጭንቀት ለምን ትሞታለህ? መዳን ምን ያህል ወደ አንተ እንደ ቀረበ አታውቅም። ብታውቅ ኖሮ በእርግጥ እጅህን ዘርግተህ በወሰድኸው ነበር፤ እነሆ በዚያው አለና፤ ደግሞም የሚወስደው ሁሉ የሚያገኘው ነው።

የተስፋ መቁረጥ ስሜት ለምሕረት ብቁ ያደርግሃል ብለህ አታስብ። መንገደኛው ወደ ጠባቧ በር ሲሄድ በተስፋ መቁረጥ ረግረግ ውስጥ በወደቀ ጊዜ፣ የዚያ ረግረግ ቆሻሻ ጭቃ በልብሱ ላይ መጣበቁ በመንገዱ መጀመሪያ ላይ በቀላሉ እንዲገባ የሚያስችለው መሸኛ ደብዳቤ የሆነለት ይመስልሃልን? እንዲህ አይደለም። መንገደኛው በምንም መንገድ እንዲህ አላሰበም፤ አንተም እንዲህ ልታስብ አይገባህም። የሚያድንህ አንተ የሚሰማህ ሳይሆን ኢየሱስ የተሰማው ነው። በስሜቶች ውስጥ አንዳች የመፈወስ ዋጋ ቢኖር እንኳ፣ መልካም ስሜቶች መሆን በተገባቸው ነበር፤ የክርስቶስን የማዳን ኃይል እንድንጠራጠር የሚያደርገንና በእርሱ መዳንን እንዳናገኝ የሚያግደን ስሜት ግን በምንም መንገድ መልካም አይደለም፤ ይልቁንም በኢየሱስ ፍቅር ላይ የሚፈጸም ጨካኝ በደል ነው።

አንድ ወዳጃችን ሊጠይቀን መጥቶ በተጨናነቀችው ለንደናችን ውስጥ በባቡር ወይም በትራም ወይም በኦምኒባስ ተጉዞአል። በድንገት ፊቱ ይገረጣል። ምን እንደ ሆነ እንጠይቀዋለን፤ እርሱም «የኪስ ቦርሳዬ ጠፍቶብኛል፤ በዓለም ላይ ያለኝ ገንዘብ ሁሉ በውስጡ ነበረ» ብሎ ይመልሳል። መጠኑን እስከ አንዲት ሳንቲም ድረስ ይዘረዝራል፤ ቼኮቹን፣ የሐዋላ ሰነዶቹን፣ የወረቀት ገንዘቦቹንና ሳንቲሞቹንም ይገልጻል። የጠፋበትን ነገር መጠን እንዲህ በትክክል ማወቁ ታላቅ መጽናኛ ሊሆንለት እንደሚገባ እንነግረዋለን። እርሱ ግን የመጽናኛችን ዋጋ የታየው አይመስልም። ብዙ ሰዎች የኪስ ቦርሳቸው ጠፍቶባቸው የጠፋባቸውን ማስላት ፈጽሞ ሊያቅታቸው ይችል ስለ ነበር፣ እርሱ ስለ ጥፋቱ እንዲህ ያለ ግልጽ ግንዛቤ ስላለው አመስጋኝ ሊሆን እንደሚገባው እናረጋግጥለታለን። ወዳጃችን ግን በጥቂቱ እንኳ አልተጽናናም። «አይደለም» ይላል፤ «የጠፋብኝን ማወቄ መልሼ እንዳገኘው አይረዳኝም። ንብረቴን የት እንደማገኘው ንገሩኝ፤ ያን ጊዜ እውነተኛ ውለታ ዋላችሁልኝ፤ የጠፋብኝን ማወቅ ብቻ ግን ምንም መጽናኛ አይሆነኝም።» እንዲሁም ኃጢአት እንደ ሠራህና ነፍስህ ለእግዚአብሔር ፍትሕ እንደ ተሰጠች ማመን እጅግ ተገቢ ነገር ነው፤ ነገር ግን አያድንም። መዳን የራሳችንን ጥፋት በማወቃችን ሳይሆን በክርስቶስ ኢየሱስ የተዘጋጀውን ማዳን አጥብቀን በመያዛችን ነው። ወደ ጌታ ኢየሱስ ለመመልከት እምቢ ብሎ በኃጢአቱና በጥፋቱ ላይ ማሰላሰሉን የሚቀጥል ሰው፣ በለንደን የፍሳሽ ቦይ ክፍት ፍርግርግ ውስጥ አንድ ሽልንግ ጥሎ ለሰዓታት በዚያ የቆየውንና «ልክ እዚያ ጋ ተንከባለለ! ልክ በእነዚያ በሁለቱ የብረት ዘንጎች መካከል ቍልቍል ሲገባ አየሁት» በማለት መጽናናትን ያገኘውን ልጅ ያስታውሰናል። ምስኪን ነፍስ! የጠፋበትን ነገር ዝርዝር ለብዙ ጊዜ ቢያስታውስ እንኳ፣ በዚህ መንገድ ቍራሽ እንጀራ የሚገዛበትን አንዲት ሳንቲም ወደ ኪሱ አይመልስም። የምሳሌው ዓላማ ገብቶሃል፤ ተጠቀምበት።

---