ውጤታማ መጠራት

በጥቅሱ ውስጥ የተገለጸው ይህ መብት የሚገባቸው ሰዎች ሁለተኛው መለያ፣ እግዚአብሔር የጠራቸው መሆናቸው ነው። ነገር ሁሉ «ለተጠሩት» ለበጎ ይደረጋል። ይህ የተጠሩ የሚለው ቃል በጥቅሱ ቅደም ተከተል እግዚአብሔርን ከመውደድ በኋላ ቢቀመጥም፣ በነገሩ ባሕርይ ግን ይቀድመዋል። ፍቅር በመጀመሪያ ተጠቀሰ እንጂ በመጀመሪያ የሚሠራው እርሱ አይደለም፤ እግዚአብሔርን ልንወድ የምንችለው አስቀድመን በእግዚአብሔር ስንጠራ ነው።

መጠራት በወርቃማው የመዳን ሰንሰለት ውስጥ መካከለኛው ቀለበት ተደርጎ ተቀምጧል (ሮሜ 8:30)። ይኸውም አስቀድሞ በመወሰንና በመክበር መካከል የሚገኝ ነው፤ ይህን መካከለኛውን ቀለበት አጥብቀን ከያዝነው የሰንሰለቱን ሁለቱን ጫፎች እንደምንይዝ እርግጠኞች ነን። ይህን ይበልጥ ግልጽ ለማድረግ ስድስት ነገሮችን እንመልከት።

1. ስለ መጠራት የሚደረግ ልዩነት። ጥሪ ሁለት ዓይነት ነው።

(ሀ) ውጫዊ ጥሪ አለ፤ ይህም እግዚአብሔር በወንጌል ውስጥ ጸጋውን በቸርነት ማቅረቡ፣ ከኃጢአተኞች ጋር መነጋገሩ፣ ወደ እርሱ መጥተው ምሕረትን እንዲቀበሉ መጋበዙ ብቻ ነው። መድኃኒታችን ስለዚህ ጥሪ ሲናገር፦ «የተጠሩ ብዙዎች፥ የተመረጡ ግን ጥቂቶች ናቸው» ብሏል (ማቴዎስ 20:16)። ይህ ውጫዊ ጥሪ ለመዳን አይበቃም፤ ሰዎችን ያለ ማመካኛ ለማስቀረት ግን ይበቃል።

(ለ) ውስጣዊ ጥሪ አለ፤ ይህም እግዚአብሔር ልብን በሚያስደንቅ ሁኔታ አሸንፎ ፈቃድን ክርስቶስን ወደ መቀበል ሲስብ ነው። አውግስጢኖስ እንደሚለው፣ ይህ ውጤታማ ጥሪ ነው። እግዚአብሔር በውጫዊው ጥሪ በጆሮ ላይ መለከት ይነፋል፤ በውስጣዊው ጥሪ ግን የልድያን ልብ እንደ ከፈተ ልብን ይከፍታል (የሐዋርያት ሥራ 16:14)። ውጫዊው ጥሪ ሰዎችን ክርስቶስን ወደ መናገር ሊያደርሳቸው ይችላል፤ ውስጣዊው ጥሪ ግን ክርስቶስን ወደ መያዝ ያደርሳቸዋል። ውጫዊው ጥሪ ኃጢአተኛውን ይገታዋል፤ ውስጣዊው ጥሪ ግን ይለውጠዋል።

2. ከመጠራታችን በፊት የነበርንበት አሳዛኝ ሁኔታ።

(ሀ) በባርነት ሁኔታ ውስጥ ነን። እግዚአብሔር አንድን ሰው ከመጥራቱ በፊት ያ ሰው በዲያብሎስ ጥሪ ሥር ነው። ዲያብሎስ «ሂድ» ቢለው ይሄዳል፤ የተታለለው ኃጢአተኛ በማዕድን ጕድጓድ ውስጥ እንደሚቈፍር፣ በድንጋይ ማውጫ ውስጥ እንደሚፈልጥ፣ ወይም መቅዘፊያ እንደሚጐትት ባሪያ ነው። አህያ በነጂው ትእዛዝ ሥር እንደ ሆነ፣ እርሱም በሰይጣን ትእዛዝ ሥር ነው።

(ለ) በጨለማ ሁኔታ ውስጥ ነን። «ቀድሞ ጨለማ ነበራችሁ» (ኤፌሶን 5:8)። ጨለማ እጅግ የሚያስጨንቅ ነው። በጨለማ ውስጥ ያለ ሰው በፍርሃት የተሞላ ነው፤ በሚራመደው በእያንዳንዱ እርምጃ ይንቀጠቀጣል። ጨለማ አደገኛ ነው። በጨለማ ውስጥ ያለ ሰው ፈጥኖ ከቀናው መንገድ ወጥቶ ወደ ወንዝ ወይም ወደ አዙሪት ውኃ ሊወድቅ ይችላል፤ እንዲሁም በድንቁርና ጨለማ ውስጥ ሆነን ፈጥነን ወደ ሲኦል አዙሪት ልንወድቅ እንችላለን።

(ሐ) በአቅመ ቢስነት ሁኔታ ውስጥ ነን። «ገና ደካሞች ሳለን» (ሮሜ 5:6)። ፈተናን ለመቋቋም ወይም ከርኵሰት ጋር ለመታገል ኃይል የለንም፤ ኃጢአት ኃይላችን ያለበትን ጠጕር ቈርጦታል (መሳፍንት 16:20)። ይልቁንም አቅመ ቢስነት ብቻ ሳይሆን እልከኝነትም አለ፤ «እናንተ ሁልጊዜ መንፈስ ቅዱስን ትቃወማላችሁ» (የሐዋርያት ሥራ 7:51)። ለበጎ ነገር ፍላጎት ከማጣት በተጨማሪ በጎውን መቃወምም አለ።

(መ) በርኵሰት ሁኔታ ውስጥ ነን። «በደምሽ ተለውሰሽ አየሁሽ» (ሕዝቅኤል 16:6)። ምናብ ምድራዊ አሳቦችን ይቀርጻል፤ ልብ የዲያብሎስ ቀጥቃጭ ምድጃ ነው፤ በዚያም የምኞት ፍንጣሪዎች ይበራሉ።

(ሠ) በኵነኔ ሁኔታ ውስጥ ነን። ከእርግማን በታች ተወለድን። የእግዚአብሔር ቍጣ በእኛ ላይ ይኖራል (ዮሐንስ 3:36)። እግዚአብሔር በምሕረት ጥሪው ወደ ራሱ ሊያቀርበንና ቀድሞ ተውጠን ከነበርንበት ከዚያ ጕስቍልና ነጻ ሊያወጣን ፈቃዱ ከመሆኑ በፊት የነበርንበት ሁኔታ ይህ ነው።

3. ውጤታማ ለሆነው መጠራታችን የሚያገለግሉ መንገዶች። ጌታ እኛን ለመጥራት የሚጠቀምባቸው የተለመዱት መንገዶች በመነጠቅና በራእይ አይደሉም፤ ነገር ግን እነዚህ ናቸው፦

(ሀ) «የኃይሉ በትር» በሆነው በቃሉ ነው (መዝሙር 110:2)። የቃሉ ድምፅ የእግዚአብሔር ጥሪ ወደ እኛ ነው፤ ስለዚህ ከሰማይ ይናገረናል ተብሏል (ዕብራውያን 12:25)፤ ይኸውም በቃሉ አገልግሎት ነው። ቃሉ ከኃጢአት ሲጠራን ከሰማይ ድምፅ እንደ ሰማን ያህል ነው።

(ለ) በመንፈሱ ነው። ይህ ከፍ ያለው ጥሪ ነው። ቃሉ ለመመለሳችን መሣሪያ የሆነ ምክንያት ነው፤ መንፈስ ግን ሥራውን የሚፈጽም ምክንያት ነው። የእግዚአብሔር አገልጋዮች ቱቦዎችና የሙዚቃ መሣሪያዎች ብቻ ናቸው፤ ልብን በእውነት የሚለውጠው በውስጣቸው የሚነፍሰው መንፈስ ነው። «ጴጥሮስ ይህን ነገር ገና ሲናገር ቃሉን በሰሙት ሁሉ ላይ መንፈስ ቅዱስ ወረደ» (የሐዋርያት ሥራ 10:44)። የፊተኛውና የኋለኛው ዝናብ ከሌለ፣ ገበሬው በማረስና በመዝራት የሚያደርገው ትጋት ብቻ መሬቱን ፍሬያማ አያደርገውም። እንዲሁም መንፈስ ጣፋጭ ተጽዕኖውን ካልገለጠና እንደ ዝናብ በልብ ላይ ካልወረደ፣ የቃሉ ዘር ብቻ ሰውን በእውነት አይመልስም። ስለዚህ ኃያል ድምፁን እንዲያሰማና ከአለማመን መቃብር እንዲያነቃን የእግዚአብሔርን መንፈስ እርዳታ አጥብቀን ልንለምን ይገባናል። ሰው የናስ በርን ቢያንኳኳ አይከፈትም፤ መክፈቻ በእጁ ይዞ ቢመጣ ግን ይከፈታል፤ እንዲሁም የዳዊት መክፈቻ በእጁ ያለው እግዚአብሔር (ራእይ 3:7) ሲመጣ፣ ልብ በእርሱ ላይ ምንም ያህል አጥብቆ ቢዘጋ እንኳ ይከፍተዋል።

4. እግዚአብሔር ኃጢአተኞችን በመጥራት የሚጠቀምበት ሥርዓት።

ጌታ ራሱን በአንድ ዓይነት መንገድ አያስርም፤ ወይም ከሁሉ ጋር አንድ ዓይነት ቅደም ተከተል አይከተልም። አንዳንድ ጊዜ በትንሽ የዝምታ ድምፅ ይመጣል። እግዚአብሔርን የሚፈሩ ወላጆች የነበሯቸውና በሞቀው የሃይማኖታዊ አስተዳደግ የፀሐይ ብርሃን ሥር የተቀመጡ ሰዎች ብዙ ጊዜ እንዴት ወይም መቼ እንደ ተጠሩ አያውቁም። ጠል ሳይታይ ጠብታ በጠብታ እንደሚወርድ፣ ጌታ በስውርና ቀስ በቀስ ጸጋን በልባቸው ውስጥ አንጠባጠበ። ከሰማያዊ ፍሬዎቹ የተነሣ እንደ ተጠሩ ያውቃሉ፤ ጊዜውን ወይም መንገዱን ግን አያውቁም። የሰዓቱ እጅ ይንቀሳቀሳል፤ እነርሱ ግን መቼ እንደሚንቀሳቀስ አያስተውሉም።

እግዚአብሔር ከአንዳንዶች ጋር እንዲህ ያደርጋል። ሌሎች ግን ይበልጥ እልከኞችና ጠማማ ኃጢአተኞች ናቸው፤ እግዚአብሔርም በኃይለኛ ነፋስ ወደ እነርሱ ይመጣል። ልባቸውን ለመስበር ብዙ የሕግ ሽብልቆችን ይጠቀማል፤ እጅግ ያዋርዳቸዋል፤ ያለ ክርስቶስም የተኰነኑ መሆናቸውን ያሳያቸዋል። ከዚያም ያልታረሰውን የልባቸውን መሬት በማዋረድ ካረሰ በኋላ የመጽናናትን ዘር ይዘራል። ክርስቶስንና ምሕረትን ያቀርብላቸዋል፤ ፈቃዳቸውንም ክርስቶስን እንዲቀበሉ ብቻ ሳይሆን አጥብቀው እንዲናፍቁትና በታማኝነት በእርሱ ላይ እንዲያርፉ ይስባል። በጳውሎስ ላይ እንዲህ ሠራ፤ ከአሳዳጅነት ወደ ሰባኪነት ጠራው። ይህ ጥሪ ከሌላው ይበልጥ የሚታይ ቢሆንም ከሌላው ይበልጥ እውነተኛ አይደለም። እግዚአብሔር ኃጢአተኞችን የሚጠራበት ሥርዓት ሊለያይ ይችላል፤ ውጤቱ ግን ሁልጊዜ ያው ነው።

5. የዚህ ውጤታማ መጠራት ባሕርያት።

(ሀ) ጣፋጭ ጥሪ ነው። እግዚአብሔር የሚጠራው በመማረክ ነው፤ ይስባል እንጂ አያስገድድም። የፈቃድ ነጻነት አይወሰድም፤ እልከኝነቱ ግን ይሸነፋል። «ሕዝብህ በኃይልህ ቀን ፈቃደኞች ይሆናሉ» (መዝሙር 110:3)። ከዚህ ጥሪ በኋላ ክርክር የለም፤ ነፍስ የእግዚአብሔርን ጥሪ በፈቃደኝነት ትታዘዛለች፤ ክርስቶስ ዘኬዎስን በጠራው ጊዜ ዘኬዎስ በደስታ ወደ ልቡና ወደ ቤቱ እንደ ተቀበለው።

(ለ) ቅዱስ ጥሪ ነው። «በቅዱስም አጠራር የጠራን» (2ኛ ጢሞቴዎስ 1:9)። ይህ የእግዚአብሔር ጥሪ ሰዎችን ከኃጢአታቸው ይጠራቸዋል፤ በእርሱም ይቀደሳሉ፤ ለእግዚአብሔርም ይለያሉ። የማደሪያው ድንኳን ዕቃዎች ከተራ አገልግሎት ተወስደው ለቅዱስ አገልግሎት ተለዩ፤ እንዲሁም በውጤታማ ሁኔታ የተጠሩ ከኃጢአት ተለይተው ለእግዚአብሔር አገልግሎት ይቀደሳሉ። የምናመልከው አምላክ ቅዱስ ነው፤ የተሰማራንበት ሥራ ቅዱስ ነው፤ ልንደርስበት ተስፋ የምናደርገው ስፍራ ቅዱስ ነው፤ ይህ ሁሉ ቅድስናን ይጠይቃል። የክርስቲያን ልብ የተባረከችው ሥላሴ የሚገኙበት የእልፍኝ ክፍል ሊሆን ይገባዋል፤ ታዲያ «ቅድስና ለእግዚአብሔር» የሚል በላዩ ሊጻፍበት አይገባምን? አማኞች የእግዚአብሔር አብ ልጆች፣ የእግዚአብሔር ወልድ ብልቶች፣ የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደሶች ናቸው፤ ታዲያ ቅዱሳን ሊሆኑ አይገባቸውምን? ቅድስና የእግዚአብሔር ሕዝብ መለያ ምልክትና የደንብ ልብስ ነው። «የቅድስናህ ሕዝብ» (ኢሳይያስ 63:18)። ንጽሕና ጨዋይቱን ሴት ከጋለሞታ እንደሚለያት፣ እንዲሁ ቅድስና እግዚአብሔርን የሚፈሩትን ከክፉዎች ይለያቸዋል። ቅዱስ መጠራት ነው፤ «ለርኵሰት ሳይሆን እግዚአብሔር በቅድስና ጠርቶናል» (1ኛ ተሰሎንቄ 4:7)። በኃጢአት እየኖረ ማንም በእግዚአብሔር ተጠርቻለሁ አይበል። እግዚአብሔር ተሳዳቢ እንድትሆን፣ ሰካራም እንድትሆን ጠርቶሃልን? ይልቁንም ግብረ ገብ ብቻ የሆነ ሰው በውጤታማ ሁኔታ ተጠርቻለሁ አይበል። ቅድስና የሌለበት ጨዋነት ምንድር ነው? አበባ የተነሰነሰበት የሞተ ሬሳ ብቻ ነው። በናስ ላይ የታተመ የንጉሥ ምስል እንደ ወርቅ ሆኖ አያገለግልም። ግብረ ገብ ብቻ የሆነው ሰው የሰማይ ንጉሥ ምስል በላዩ የታተመበት ይመስላል፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት ከሌለው ከሐሰተኛ ብረት አይሻልም።

(ሐ) ሊቋቋሙት የማይችሉት ጥሪ ነው። እግዚአብሔር አንድን ሰው በጸጋው ሲጠራው ከመምጣት በቀር ሌላ ማድረግ አይችልም። የአገልጋዩን ጥሪ ልትቃወም ትችላለህ፤ የመንፈስን ጥሪ ግን መቃወም አትችልም። የተባረከው መንፈስ ጣት በአንድ ወቅት ሕጎቹን በድንጋይ ጽላቶች ላይ እንደ ጻፈ፣ በድንጋይ ልብ ላይም መጻፍ ይችላል። የእግዚአብሔር ቃላት የሚፈጥሩ ቃላት ናቸው፤ «ብርሃን ይሁን» ባለ ጊዜ ብርሃን ሆነ፤ «እምነት ይሁን» ሲልም እንዲሁ ይሆናል። እግዚአብሔር ጳውሎስን በጠራው ጊዜ ለጥሪው መለሰ፤ «ከሰማይ የታየኝን ራእይ እምቢ አላልሁም» (የሐዋርያት ሥራ 26:19)። እግዚአብሔር በወንጌሉ ሠረገላ ድል እያደረገ ይወጣል፤ የዕውሮችን ዓይን ያበራል፤ የድንጋዩንም ልብ ያደማል። እግዚአብሔር አንድን ሰው ሊጠራው ከፈለገ የሚያግድ ምንም ነገር በመንገዱ አይቆምም፤ ችግሮች ይፈታሉ፤ የሲኦል ኃይሎችም ይበተናሉ። «ፈቃዱንስ የሚቃወም ማን ነው?» (ሮሜ 9:19)። እግዚአብሔር የብረቱን ጅማት ያጎብጣል፤ የናሱንም በሮች ይሰብራል (መዝሙር 107:16)። ጌታ የሰውን ልብ በመንፈሱ ሲነካ የትዕቢት አሳቦች ሁሉ ይፈርሳሉ፤ የፈቃድ ንጉሣዊ ምሽግም ለእግዚአብሔር እጅ ይሰጣል። መዝሙር 114:5ን ልጠቅስ እችላለሁ፦ «ባሕር ሆይ፥ የሸሸህ ምን ሆነሃል? ዮርዳኖስ ሆይ፥ ወደ ኋላ የተመለስህ ምን ሆነሃል?» ቀድሞ እንደሚናወጥ ባሕር ክፋትን ያረፋ የነበረው ሰው አሁን በድንገት ወደ ኋላ ይሸሻል፤ ይንቀጠቀጣልም፤ እንደ ወኅኒ ጠባቂውም ወድቆ፦ «እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል?» ይላል (የሐዋርያት ሥራ 16:30)። ባሕር ሆይ፥ ምን ሆነሃል? ይህን ሰው ምን ሆኖታል? ጌታ በውጤታማ ሁኔታ ሲጠራው ነበር። የጸጋን ሥራ ሲሠራበት ነበር፤ አሁንም እልከኛው ልቡ በጣፋጭ ኃይል ተሸንፏል።

(መ) ከፍ ያለ መጠራት ነው። «በክርስቶስ ኢየሱስ ከፍ ከፍ ያለውን የእግዚአብሔርን መጥራት ዋጋ እንዳገኝ ምልክትን እፈጥናለሁ» (ፊልጵስዩስ 3:14)። ከፍ ያለ መጠራት የሆነው ወደ ከፍተኛ የሃይማኖት ልምምዶች ስለ ተጠራን ነው፤ ይኸውም ለኃጢአት እንድንሞት፣ ለዓለም እንድንሰቀል፣ በእምነት እንድንኖር፣ ከአብ ጋር ኅብረት እንዲኖረን ነው (1ኛ ዮሐንስ 1:3)። ይህ ከፍ ያለ መጠራት ነው፤ በተፈጥሮ ሁኔታ ያሉ ሰዎች ሊፈጽሙት የማይችሉት እጅግ ከፍ ያለ ሥራ ይህ ነው። ከፍ ያለ መጠራት የሆነው ወደ ከፍተኛ መብቶች፣ ወደ መጽደቅና ወደ ልጅነት፣ ከክርስቶስም ጋር አብረን ወራሾች ወደ መሆን ስለ ተጠራን ነው። በውጤታማ ሁኔታ የተጠራ ሰው ከምድር መሳፍንት ይበልጥ ከፍ ያለ ነው።

(ሠ) የጸጋ ጥሪ ነው። የነጻ ጸጋ ፍሬና ውጤት ነው። እግዚአብሔር አንዳንዶችን መጥራቱና ሌሎችን አለመጥራቱ፣ አንዳንዶች መወሰዳቸውና ሌሎች መተዋቸው፣ ይበልጥ ሻካራና ቍጡ ጠባይ ያለው አንዱ መጠራቱ፣ ይበልጥ ስለታም አእምሮና ጣፋጭ ጠባይ ያለው ሌላው መተዉ — እነሆ ነጻ ጸጋ! ድሆች በእምነት ባለ ጠጎች፣ የመንግሥትም ወራሾች መሆናቸው (ያዕቆብ 2:5)፣ የዓለም ባላባቶችና ታላላቆች ግን በአብዛኛው መተዋቸው — «ባላባቶች የሆኑ ብዙዎች አልተጠሩም» (1ኛ ቆሮንቶስ 1:26) — ይህ ነጻና ባለ ጠጋ ጸጋ ነው። «አዎን፥ አባት ሆይ፥ ፈቃድህ በፊትህ እንዲህ ሆኖአልና» (ማቴዎስ 11:26)። በአንድ ስብከት ሥር አንዱ በውጤታማ ሁኔታ ሲሠራበት፣ ሌላው ግን የሙዚቃ ድምፅ የሞተን ሰው እንደማያንቀሳቅሰው ያህል እንኳ አለመንቀሳቀሱ፤ አንዱ በቃሉ ውስጥ የመንፈስን ድምፅ ሲሰማ ሌላው አለመስማቱ፤ አንዱ በሰማይ ተጽዕኖ ሲለሰልስና ሲረሰርስ፣ ሌላው ግን እንደ ጌዴዎን ደረቅ ፀጕር ምንም ጠል አለማግኘቱ — እነሆ የሚለይ ጸጋ! ያው መከራ አንዱን ይመልሰዋል፤ ሌላውን ያደነድነዋል። መከራ ለአንዱ መልካም መዓዛ እንደሚያወጡ ቅመሞች መወቀጥ ነው፤ ለሌላው ግን ይበልጥ እንደሚገሙ አረሞች በሙቀጫ መውቀጥ ነው። የዚህ ምክንያቱ ከእግዚአብሔር ነጻ ጸጋ በቀር ምንድር ነው? የጸጋ መጠራት ነው፤ በነጻ ጸጋ የተለበጠና የተጠላለፈ ነው።

(ረ) የክብር ጥሪ ነው። «ወደ ዘላለም ክብሩ የጠራችሁ» (1ኛ ጴጥሮስ 5:10)። ለዘላለም የተባረከውን እግዚአብሔርን ወደ መደሰት ተጠርተናል፤ ይህም ሰው ከወኅኒ ተጠርቶ በዙፋን ላይ እንዲቀመጥ እንደ ተደረገ ነው። ኲንቱስ ኩርቲዩስ በአትክልት ስፍራው ሲቈፍር ሳለ ንጉሥ እንዲሆን ስለ ተጠራ ሰው ጽፏል። እንዲሁ እግዚአብሔር ወደ ክብርና ወደ በጎነት ይጠራናል (2ኛ ጴጥሮስ 1:3)። መጀመሪያ ወደ በጎነት፣ ቀጥሎም ወደ ክብር። በአቴና ሁለት ቤተ መቅደሶች ነበሩ፤ የበጎነት ቤተ መቅደስና የክብር ቤተ መቅደስ፤ ማንም በበጎነት ቤተ መቅደስ በኩል ካልሆነ በቀር ወደ ክብር ቤተ መቅደስ መግባት አይችልም ነበር። እንዲሁ እግዚአብሔር አስቀድሞ ወደ በጎነት፣ ከዚያም ወደ ክብር ይጠራናል። ብዙዎች እጅግ የሚያሳድዱት በሰዎች መካከል ያለው ክብር በአየር ላይ ከሚበር ላባ በቀር ምንድር ነው? ከዘላለማዊው የክብር ክብደት ጋር ሲነጻጸር ምንድር ነው? ታዲያ የእግዚአብሔርን ጥሪ የምንከተልበት ታላቅ ምክንያት የለንምን? ወደ ከፍታ ይጠራናል፤ በዚህ ውስጥ ኪሳራ ወይም ጉዳት ሊኖር ይችላልን? እግዚአብሔር ስለ እርሱ ብለን እንድንተው የሚፈልገው ብንይዘው የሚያስኰንነንን ነገር ብቻ ነው። ደስተኞች ሊያደርገን እንጂ በእኛ ላይ ሌላ ዓላማ የለውም። ወደ መዳን ይጠራናል፤ ወደ መንግሥት ይጠራናል። ወይ! እንግዲያስ እንደ በርጤሜዎስ የተቀደደውን የኃጢአት ልብሳችንን ጥለን፣ ክርስቶስ ሲጠራን ልንከተለው እንዴት ይገባናል!

(ሰ) ብርቅ ጥሪ ነው። ለመዳን የሚጠሩት ጥቂቶች ብቻ ናቸው። «የተመረጡ ግን ጥቂቶች ናቸው» (ማቴዎስ 22:14)። ጥቂቶች ማለት በቍጥር ብቻቸውን ሲታዩ ሳይሆን ከሌሎች ጋር ሲነጻጸሩ ነው። «መጥራት» የሚለው ቃል ከሌሎች መካከል አንዳንዶችን መርጦ ማውጣት ማለት ነው። ብዙዎች ብርሃኑ ይመጣላቸዋል፤ ያን ብርሃን እንዲያዩ ዓይኖቻቸው የሚቀቡት ግን ጥቂቶች ናቸው። «ልብሳቸውን ያላረከሱ በሰርዴስ ጥቂት ሰዎች ከአንተ ጋር አሉ» (ራእይ 3:4)። ስንት ሚሊዮኖች በጨለማ አገር ተቀምጠዋል! የጽድቅ ፀሐይ በሚያበራባቸው አገሮችም እንኳ የእውነትን ብርሃን ያለ እውነት ፍቅር የሚቀበሉ ብዙዎች አሉ። ሥርዓት አጥባቂዎች ብዙ ናቸው፤ አማኞች ግን ጥቂቶች ናቸው። እምነት የሚመስል ነገር ግን እምነት ያልሆነ ነገር አለ። ፕሊኒ እንደሚለው፣ የቆጵሮስ አልማዝ እንደ እውነተኛው አልማዝ ያብረቀርቃል፤ ነገር ግን ትክክለኛው ዓይነት አይደለም፤ በመዶሻ ሲመታ ይሰበራል፤ እንዲሁም የግብዝ እምነት በስደት መዶሻ ይሰበራል። በእውነት የተጠሩት ግን ጥቂቶች ናቸው። የከበሩ ድንጋዮች ቍጥር ከጠጠሮች ቍጥር ጋር ሲነጻጸር ጥቂት ነው። አብዛኞቹ ሰዎች ሃይማኖታቸውን እንደ ዘመኑ ፋሽን ይቀርጹታል፤ ወደ ሙዚቃውና ወደ ጣዖቱ ያዘነብላሉ (ዳንኤል 3:7)። ይህን በቁም ነገር ማሰብ መዳናችንን በፍርሃት እንድንፈጽምና እግዚአብሔር ወደ ጸጋ ሁኔታ ካፈለሳቸው ከእነዚያ ጥቂቶች ቍጥር ውስጥ እንድንሆን እንድንተጋ ሊያደርገን ይገባል።

(ሸ) የማይለወጥ ጥሪ ነው። «እግዚአብሔር በጸጋው ስጦታና በመጥራቱ አይጸጸትም» (ሮሜ 11:29)። አንድ ሊቅ ጸሐፊ እንደሚለው፣ ይህ ማለት ከመመረጥ የሚፈልቁትን ስጦታዎች ነው። እግዚአብሔር አንድን ሰው ሲጠራ በዚያ አይጸጸትም። እግዚአብሔር እንደ ብዙ ወዳጆች አንድ ቀን ወድዶ በሌላው ቀን አይጠላም፤ ወይም ተገዦቻቸውን የቅርብ ሰዎቻቸው አድርገው ከዚያ በኋላ ወደ ወኅኒ እንደሚጥሉ መሳፍንት አይደለም። የቅዱሳን ብፅዕና ይህ ነው፤ ሁኔታቸው ለውጥ የለውም። የእግዚአብሔር ጥሪ በውሳኔው ላይ የተመሠረተ ነው፤ ውሳኔውም የማይለወጥ ነው። የጸጋ ሥራዎች ሊሻሩ አይችሉም። እግዚአብሔር የሕዝቡን ኃጢአት ይደመስሳል፤ ስማቸውን ግን አይደመስስም። ዓለም በየሰዓቱ ብትለዋወጥ፣ የአማኝ ሁኔታ የጸናና የማይለወጥ ነው።

6. የውጤታማ መጠራታችን ዓላማ የእግዚአብሔር ክብር ነው። «ለክብሩ ምስጋና እንሆን ዘንድ» (ኤፌሶን 1:12)። በተፈጥሮ ሁኔታ ያለ ሰው እንስሳ የአእምሮ ሥራ ሊሠራ እንደማይችል ሁሉ፣ እግዚአብሔርን ለማክበርም ብቁ አይደለም። ሰው ከመመለሱ በፊት ዘወትር በእግዚአብሔር ላይ ውርደትን ያመጣል። ረግረጋማና ጭቃማ ከሆነ መሬት የሚነሣ ጥቍር ጭጋግ ፀሐይን እንደሚጋርድና እንደሚያጨልም፣ እንዲሁም ከተፈጥሮአዊው ሰው ልብ የእግዚአብሔርን ክብር የሚጋርድ የኃጢአት ጥቍር ጭጋግ ይነሣል። ኃጢአተኛው በክህደት የተካነ ነው፤ ለሰማይ ንጉሥ ስለ መታመን ግን ምንም አያውቅም። ነገር ግን የነጻ ጸጋ ዕጣ የሚወድቅባቸው አንዳንዶች አሉ፤ እነዚህም የእግዚአብሔርን ስም በዓለም ከፍ ያደርጉ ዘንድ ከቆሻሻ መካከል እንደ ዕንቍ ተወስደው በውጤታማ ሁኔታ ይጠራሉ። ጌታ በየዘመኑ ሁሉ የዘመኑን ርኵሰት የሚቃወሙ፣ ለእውነቱ የሚመሰክሩና ኃጢአተኞችን ከመንገዳቸው ስሕተት የሚመልሱ አንዳንድ ሰዎች ይኖሩታል። ንጉሥ ዳዊት ኃያላኑ እንደ ነበሩት፣ እርሱም ኃያላኑ ይኖሩታል። የእግዚአብሔር ምሕረት መታሰቢያዎች የሆኑት የምስጋናው መለከቶች ይሆናሉ።

እነዚህ ነገሮች የውጤታማ መጠራትን አስፈላጊነት ያሳዩናል። ያለ እርሱ ወደ ሰማይ መሄድ የለም። «በቅዱሳንም ርስት በብርሃን እንድንካፈል ያበቃን» ተብሎ እንደ ተጻፈ (ቆላስይስ 1:12)፣ ለርስቱ ብቁ ተደርገን መዘጋጀት አለብን። እግዚአብሔር ሰማይን ለእኛ የተገባ እንደሚያደርግ፣ እኛንም ለሰማይ የተገባን ያደርገናል፤ ይህንስ ብቃት የሚሰጠው ከውጤታማ መጠራት በቀር ምንድር ነው? በተፈጥሮ ርኵሰትና ቆሻሻ ውስጥ የሚኖር ሰው የሞተ ሰው ርስትን ለመውረስ ብቁ እንደማይሆን ሁሉ ለሰማይም ብቁ አይደለም። ከፍ ያለው መጠራት በፈቃድ የሚተው ወይም ግድ የማይሰጥ ነገር አይደለም፤ እንደ መዳን አስፈላጊ ነው፤ ነገር ግን ወዮ፣ ይህ አስፈላጊ የሆነው አንድ ነገር ምንኛ ቸል ተብሏል! አብዛኞቹ ሰዎች እንደ እስራኤል ሕዝብ ገለባ ለመሰብሰብ ወዲያና ወዲህ ይንከራተታሉ፤ የውጤታማ መጠራታቸውን ማስረጃዎች ግን ልብ አይሉም።

እግዚአብሔር ኃጢአተኞችን በመጥራት ምን ያህል ታላቅ ኃይል እንደሚገልጥ አስተውሉ! እግዚአብሔር የሚጠራው በመሳብ ነው (ዮሐንስ 6:44)። መመለስ ትንሣኤ ተብሏል። «በፊተኛው ትንሣኤ ዕድል ያለው ብፁዕና ቅዱስ ነው» (ራእይ 20:6)። ይህም ከኃጢአት ወደ ጸጋ መነሣት ነው። የሞተ ሰው ራሱን ማስነሣት እንደማይችል ሁሉ ሰውም ራሱን መመለስ አይችልም። መፍጠር ተብሏል (ቆላስይስ 3:10)። መፍጠር ደግሞ ከተፈጥሮ ኃይል በላይ ነው።

ተቃውሞ፦ አንዳንዶች ግን እንዲህ ይላሉ፦ ፈቃድ ተኝቶአል እንጂ አልሞተም፤ እግዚአብሔርም በምክርና በማግባባት ያነቃናል እንጂ ሌላ አያደርግም፤ ከዚያም ፈቃድ የእግዚአብሔርን ጥሪ መታዘዝ ይችላል፤ በራሱም ወደ መመለሱ ይንቀሳቀሳል።

መልስ፦ ለዚህ እንዲህ እመልሳለሁ፦ ሰው ሁሉ በኃጢአት በእግር ብረት ታስሯል። «በዓመፅ እስራት እንዳለህ አይሃለሁ» (የሐዋርያት ሥራ 8:23)። በእግር ብረት የታሰረን ሰው በክርክር ብታግባባውና እንዲሄድ ብትመክረው ይህ በቂ ነውን? ሊራመድ ከመቻሉ በፊት የእግር ብረቱ ተሰብሮ ነጻ መውጣት አለበት። ተፈጥሮአዊ ሰው ሁሉ እንዲሁ ነው፤ በርኵሰት ታስሯል፤ ጌታ በሚመልሰው ጸጋው የእግር ብረቱን መሞረድ፣ ይልቁንም የሚሮጥበትን እግር ጭምር መስጠት አለበት፤ አለዚያ ፈጽሞ መዳንን ሊያገኝ አይችልም።

ተግባራዊ ትምህርት፦ መጠራታችሁን እንድታጸኑ የቀረበ ምክር።

«መጠራታችሁንና መመረጣችሁን ታጸኑ ዘንድ ከፊት ይልቅ ትጉ» (2ኛ ጴጥሮስ 1:10)። የውጤታማ መጠራታችንን የጸኑ ማስረጃዎች ማግኘት የሕይወታችን ታላቅ ጉዳይ ነው። በውጫዊ መብቶች አትርኩ፤ እንደ አይሁድ «የእግዚአብሔር መቅደስ!» እያላችሁ አትጩኹ (ኤርምያስ 7:4)። በጥምቀት ላይ አትደገፉ፤ ውኃውን አግኝቶ መንፈስን ማጣት ምን ይጠቅማል? ክርስቶስ ስለ ተሰበከላችሁ ብቻ አትርኩ። ባዶ በሆነ ሃይማኖትን መናገር ራሳችሁን አታጽናኑ፤ ይህ ሁሉ ሊሆን ይችላል፤ እናንተ ግን ከሚንበለበሉ ጅራታም ኮከቦች የተሻላችሁ አትሆኑም። ነገር ግን በእግዚአብሔር እንደ ተጠራችሁ ለነፍሳችሁ ለማረጋገጥ ትጉ። ወሬ ለመጠየቅ እንደ አቴና ሰዎች አትሁኑ፦ የዘመኑ ሁኔታና ገጽታ ምን ይመስላል? በዚህ ወይም በዚያ ዓመት ምን ለውጦች ሊመጡ ይችላሉ? በውጤታማ ሁኔታ ካልተጠራችሁ ይህ ሁሉ ምንድር ነው? ዘመኑ ይበልጥ ያማረ ገጽታ ቢኖረውስ? ክብር በምድራችን ቢያድር እንኳ ጸጋ በልባችን ካላደረ ምን ይጠቅማል? ወንድሞቼ ሆይ፥ በውጭ ነገሮች ሲጨልሙ በውስጥ ሁሉ ብሩህ ይሁን። መጠራታችሁን ታጸኑ ዘንድ ትጉ፤ ይህ የሚቻልም የሚሆንም ነገር ነው። እግዚአብሔር ለሚፈልጉት አይጐድልባቸውም። ይህ ታላቅ ጉዳይ ከእንግዲህ ወዲህ በእጃችሁ ተንጠልጥሎ አይቆይ። ስለ መሬታችሁ ክርክር ቢነሣ ባለ መብትነታችሁን ለማረጋገጥ መንገዱን ሁሉ ትጠቀሙ ነበር፤ መዳንስ ምንም አይደለምን? በዚህ ጉዳይ ላይ ባለ መብትነታችሁን አታረጋግጡምን? በውጤታማ ሁኔታ ካልተጠራችሁ ሁኔታችሁ ምን ያህል አሳዛኝ እንደ ሆነ አስቡ።

ለእግዚአብሔር እንግዶች ናችሁ። አባካኙ ልጅ ወደ ሩቅ አገር ሄደ (ሉቃስ 15:13)፤ ይህም ኃጢአተኛ ሁሉ ከመመለሱ በፊት ከእግዚአብሔር የራቀ መሆኑን ያመለክታል። «በዚያ ዘመን … ለተስፋውም ቃል ኪዳን እንግዶች ሆናችሁ … ያለ ክርስቶስ ነበራችሁ» (ኤፌሶን 2:12)። በኃጢአታቸው የሚሞቱ ሰዎች እንግዶች በነጻ የተወለዱ ዜጎች መብት ላይ መብት እንደሌላቸው ሁሉ፣ በተስፋ ቃሎችም ላይ መብት የላቸውም። እንግዶች ከሆናችሁ ከእግዚአብሔር «አላውቃችሁም!» ከሚለው በቀር ምን ቃል ልትጠብቁ ትችላላችሁ?

በውጤታማ ሁኔታ ካልተጠራችሁ ጠላቶች ናችሁ። «የተለያችሁና ጠላቶች» (ቆላስይስ 1:21)። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከማስፈራሪያዎቹ በቀር የእኔ ነው የምትሉት ምንም ነገር የለም። በእግዚአብሔር መጽሐፍ ውስጥ የተጻፉት መቅሠፍቶች ሁሉ ወራሾች ናችሁ። የሕግን ትእዛዛት ልትቃወሙ ትችሉ ይሆናል፤ ከሕግ እርግማኖች ግን ልታመልጡ አትችሉም። የእግዚአብሔር ጠላቶች የሆኑ ፍርዳቸውን ያንብቡ፦ «ነገር ግን እነዚያን በላያቸው ልነግሥ ያልወደዱትን ጠላቶቼን ወደዚህ አምጡአቸው በፊቴም እረዱአቸው» (ሉቃስ 19:27)። ወይ! ስለዚህ መጠራታችሁን ማጽናት ምንኛ ሊያሳስባችሁ ይገባል! መንፈስ ሳይጠራችሁ ሞት ቢጠራችሁ ሁኔታችሁ ምንኛ የከፋና የሚያስኰንን ይሆናል!

ጥያቄ፦ ነገር ግን እኔ የምጠራበት ተስፋ አለን? ታላቅ ኃጢአተኛ ሆኛለሁ።

መልስ፦ ታላላቅ ኃጢአተኞች ተጠርተዋል። ጳውሎስ አሳዳጅ ነበር፤ ቢሆንም ተጠራ። ክርስቶስን በመስቀሉ ሥራ እጅ ከነበራቸው አይሁድ አንዳንዶቹ ተጠርተዋል። እግዚአብሔር ነጻ ጸጋውን ለኃጢአተኞች መግለጥ ይወዳል። ስለዚህ ተስፋ አትቍረጥ። ለሚንቀጠቀጡ ምስኪን ነፍሳት ይይዙት ዘንድ ከሰማይ የተወረወረ የወርቅ ገመድ ታያለህ።

ጥያቄ፦ ነገር ግን በውጤታማ ሁኔታ እንደ ተጠራሁ እንዴት አውቃለሁ?

መልስ፦ ለመዳን የተጠራ ሰው ከራሱ ተጠርቶ ይወጣል፤ ከኃጢአተኛው ራሱ ብቻ ሳይሆን ከጻድቁ ራሱም ጭምር ይወጣል፤ መንፈሳዊ ተግባሮቹንና ግብረ ገባዊ በጎነቶቹን ይክዳል። «የራሴ ጽድቅ ሳይኖረኝ» (ፊልጵስዩስ 3:9)። እግዚአብሔር ልቡን በመንፈሱ የነካው ሰው ክርስቶስ ይረግጠው ዘንድ ራስን የማጽደቅን ጣዖት በእግሩ ሥር ያስቀምጣል። ግብረ ገብነትንና የአምልኮ ተግባሮችን ይጠቀማል፤ በእነርሱ ግን አይታመንም። የኖኅ ርግብ ለመብረር ክንፎቿን ተጠቀመች፤ ለደኅንነቷ ግን በመርከቢቱ ታመነች። ሰው ከራሱ ተጠርቶ ሲወጣ ይህ እጅግ ድንቅ ነው። አውግስጢኖስ እንደሚለው፣ ይህ ራስን መካድ ወደሚያድን እምነት የሚወስደው የመጀመሪያው እርምጃ ነው።

በውጤታማ ሁኔታ የተጠራ ሰው የሚታይ ለውጥ ይደረግበታል። የችሎታዎቹ ለውጥ ሳይሆን የጠባዮቹ ለውጥ ነው። ቀድሞ ከነበረው ተለውጧል። ሰውነቱ ያው ነው፤ አእምሮው ግን ያው አይደለም፤ ሌላ መንፈስ አለው። ጳውሎስ ከተመለሰ በኋላ እጅግ ከመለወጡ የተነሣ ሰዎች ሊያውቁት አልቻሉም (የሐዋርያት ሥራ 9:21)። ወይ! ጸጋ ምንኛ ያለ መለወጥ ያደርጋል! «ከእናንተም አንዳንዶቹ እንደ እነዚህ ነበራችሁ፤ ነገር ግን … ተቀድሳችኋል፥ ጸድቃችኋል» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:11)። ጸጋ ልብን ይለውጣል።

በውጤታማ መጠራት ውስጥ ሦስት ዓይነት ለውጥ ይደረጋል፦

(1). በማስተዋል ውስጥ ለውጥ ይደረጋል። ቀድሞ ድንቁርና ነበረ፤ ጨለማ በጥልቁ ፊት ላይ ነበረ፤ አሁን ግን ብርሃን አለ፤ «አሁን ግን በጌታ ብርሃን ናችሁ» (ኤፌሶን 5:8)። እግዚአብሔር ዓለምን በመፍጠር የሠራው የመጀመሪያው ሥራ ብርሃን ነበረ፤ በአዲሱ ፍጥረትም እንዲሁ ነው። ለመዳን የተጠራ ሰው በወንጌል ውስጥ ካለው ከዚያ ሰው ጋር፦ «ዕውር እንደ ነበርሁ አሁንም እንዳይ» አውቃለሁ ይላል (ዮሐንስ 9:25)። ከዚህ በፊት አይቶት በማያውቀው ሁኔታ በኃጢአት ውስጥ ክፋትን፣ በእግዚአብሔር መንገዶች ውስጥ ደግሞ የላቀ መልካምነትን ያያል። በእርግጥ የተባረከው መንፈስ የሚያመጣው ይህ ብርሃን የሚደነቅ ብርሃን ቢባል ተገቢ ነው። «ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ የጠራችሁን የእርሱን በጎነት እንድትናገሩ» (1ኛ ጴጥሮስ 2:9)። በስድስት መንገዶች የሚደነቅ ብርሃን ነው። (ሀ) በሚያስገርም መንገድ ስለሚመጣ ነው። ፕላኔቶች ካሉበት ከሰማያት ክበቦች ሳይሆን ከጽድቅ ፀሐይ ይመጣል። (ለ) በውጤቱ የሚደነቅ ነው። ይህ ብርሃን ሌላ ብርሃን ሊያደርገው የማይችለውን ያደርጋል፤ ሰው ዕውር መሆኑን እንዲያስተውል ያደርገዋል። (ሐ) ይበልጥ ዘልቆ የሚገባ ስለ ሆነ የሚደነቅ ብርሃን ነው። ሌላው ብርሃን በፊት ላይ ሊያበራ ይችላል፤ ይህ ብርሃን ግን ወደ ልብ ውስጥ ያበራል፤ ሕሊናንም ያበራል (2ኛ ቆሮንቶስ 4:6)። (መ) ያገኙትን ስለሚያስደንቅ የሚደነቅ ብርሃን ነው። ያለ እርሱ ይህን ያህል ጊዜ ለመኖር እንዴት እንደ ረኩ በራሳቸው ይደነቃሉ። የሌሎች ሳይሆን የእነርሱ ዓይኖች መከፈታቸው ያስደንቃቸዋል። ይህን ብርሃን ቢጠሉትና ቢቃወሙትም እንኳ በነፍሳቸው ጠፈር ላይ ማብራቱ ያስደንቃቸዋል። ቅዱሳን ለዘላለም እየተደነቁ የሚቆሙበት ይህ ነው። (ሠ) ከሌሎች ሁሉ ይበልጥ ሕይወት ሰጪ ስለ ሆነ የሚደነቅ ብርሃን ነው። የሚያበራ ብቻ ሳይሆን ሕያው ያደርጋል፤ «በበደላችሁና በኃጢአታችሁ ሙታን» የነበሩትን ሕያዋን ያደርጋል (ኤፌሶን 2:1)። ስለዚህ «የሕይወት ብርሃን» ተብሏል (ዮሐንስ 8:12)። (ረ) የዘላለማዊ ብርሃን መጀመሪያ ስለ ሆነ የሚደነቅ ብርሃን ነው። የጸጋ ብርሃን የክብርን የፀሐይ ብርሃን የሚያበሥር የንጋት ኮከብ ነው።

እንግዲያስ አንባቢ ሆይ፥ ይህ የመንፈስ የሚደነቅ ብርሃን በአንተ ላይ ወጥቶልኛል ማለት ትችላለህን? በድንቁርና ተሸፍነህ እግዚአብሔርንም ራስህንም ሳታውቅ ሳለህ፣ በድንገት ከሰማይ ብርሃን በዙሪያህ አበራ። ይህ በውጤታማ መጠራት ውስጥ ከሚደረገው ከዚያ የተባረከ ለውጥ አንዱ ክፍል ነው።

(2). በፈቃድ ውስጥ ለውጥ ይደረጋል። «ፈቃድ አለኝ» (ሮሜ 7:18)። ቀድሞ ክርስቶስን ይቃወም የነበረው ፈቃድ አሁን ይቀበለዋል። የብረት ጅማት የነበረው ፈቃድ አሁን እንደሚቀልጥ ሰም ነው፤ የመንፈስ ቅዱስን ማኅተምና አሻራ በፈቃደኝነት ይቀበላል። ፈቃድ ወደ ሰማይ ይንቀሳቀሳል፤ የልብ ዝንባሌዎችንም ክበቦች ሁሉ ከራሱ ጋር ይዞ ይሄዳል። ዳግም የተወለደ ፈቃድ ማሚቶ ለድምፅ እንደሚመልስ ለእግዚአብሔር ጥሪ ሁሉ ይመልሳል። «ጌታ ሆይ፥ ምን አደርግ ዘንድ ትወዳለህ?» (የሐዋርያት ሥራ 9:6)። ፈቃድ አሁን በፈቃዱ የሚዘምት ወታደር ይሆናል፤ በመዳን አለቃ ሥር ራሱን ያስመዘግባል (ዕብራውያን 2:10)። ወይ! እዚህ የሚደረገው ለውጥ ምንኛ የሚያስደስት ነው! ቀድሞ ፈቃድ ክርስቶስን ከውጭ ያስቀር ነበር፤ አሁን ኃጢአትን ከውጭ ያስቀራል።

(3). በአካሄድ ውስጥ ለውጥ አለ። በእግዚአብሔር የተጠራ ሰው ቀድሞ ያደርገው ከነበረው ፍጹም በተቃራኒ ይመላለሳል። ቀድሞ በቅናትና በክፋት ይመላለስ ነበር፤ አሁን በፍቅር ይመላለሳል፤ ቀድሞ በትዕቢት ይመላለስ ነበር፤ አሁን በትሕትና ይመላለሳል። ፍሰቱ ፈጽሞ ወደ ሌላ አቅጣጫ ይወሰዳል። በልብ ውስጥ አዲስ ልደት እንዳለ፣ በሕይወትም ውስጥ አዲስ እትም አለ። በእግዚአብሔር በተጠሩት ውስጥ ምን ያህል ታላቅ ለውጥ እንደሚደረግ እንዲህ እናያለን።

ምንም ለውጥ ያልነበራቸው ሰዎች ከዚህ ውጤታማ ጥሪ ምን ያህል የራቁ ናቸው? ከአርባ ወይም ከሃምሳ ዓመት በፊት የነበሩትን እንደ ሆኑ ናቸው፤ እንደ ቀድሞው ትዕቢተኞችና ሥጋውያን ናቸው። በዘመናቸው ብዙ ለውጦችን አይተዋል፤ በልባቸው ውስጥ ግን ምንም ለውጥ አልነበረም። ሰዎች ከጋለሞታይቱ ጭን (ከዓለም) ዘለው ወደ አብርሃም እቅፍ ለመግባት አያስቡ፤ በሕይወት ሳሉ የጸጋ ለውጥ ሊኖራቸው ይገባል፤ አለዚያ ሲሞቱ የተረገመ ለውጥ ይመጣባቸዋል።

በእግዚአብሔር የተጠራ ሰው ይህን ጥሪ ከበረከቶች ሁሉ የላቀ አድርጎ ይቈጥረዋል። እግዚአብሔር በጸጋው የጠራው ንጉሥ ንጉሥ እንዲሆን ከመጠራቱ ይልቅ ቅዱስ እንዲሆን መጠራቱን አብልጦ ይቈጥረዋል። ከፍ ካለው ትውልዱ ይልቅ ከፍ ያለውን መጠራቱን ያከብራል። ቴዎዶስዮስ ንጉሠ ነገሥት ከመሆን ይልቅ ክርስቲያን መሆንን የበለጠ ክብር አድርጎ ቈጠረው። ሕፃን የአልማዝ የአንገት ጌጥን ዋጋ ሊያውቅ እንደማይችል ሁሉ ሥጋዊ ሰውም የመንፈሳዊ በረከቶችን ዋጋ ሊያውቅ አይችልም። ዓለማዊ ታላቅነቱን፣ ምቾቱን፣ ብልጽግናውንና የክብር ማዕረጎቹን ከመመለስ አስበልጦ ይመርጣል። ቅዱስ ከመባል ይልቅ መስፍን መባልን ይመርጣል፤ ይህም ለውጤታማ መጠራት እንግዳ መሆኑን የሚያሳይ ምልክት ነው። በመንፈስ የበራለት ሰው ግን ቅድስናን ከሁሉ የላቀ የክብር ማዕረጉ አድርጎ ይቈጥራል፤ ውጤታማ መጠራቱንም እንደ ከፍታው ይመለከተዋል። ይህን ደረጃ ሲያገኝ ለሰማይ ዕጩ ይሆናል።

በውጤታማ ሁኔታ የተጠራ ሰው ከዓለም ተጠርቶ ይወጣል። «ሰማያዊው ጥሪ» ነው (ዕብራውያን 3:1)። በእግዚአብሔር የተጠራ ሰው ሰማያዊ መልክ ያላቸውን ነገሮች ያስባል፤ እርሱ በዓለም ውስጥ ነው፤ ነገር ግን የዓለም አይደለም። የተፈጥሮ ተመራማሪዎች ስለ ከበሩ ድንጋዮች ሲናገሩ፣ ቍሳቸውን ከምድር ቢያገኙም የሚያብረቀርቀው ውበታቸው ግን ከሰማያት ተጽዕኖ እንደ ሆነ ይናገራሉ፤ እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰውም እንዲሁ ነው፤ ሰውነቱ ከምድር ቢሆንም የልብ ዝንባሌዎቹ ብልጭታ ግን ከሰማይ ነው፤ ልቡ ወደ ላይኛው ስፍራ፣ ክርስቶስ እስካለበት ከፍታ ድረስ ይሳባል። ክፉ ሥራን ሁሉ ብቻ ሳይሆን ምድራዊ ሸክምንም ሁሉ ያስወግዳል። እርሱ ትል አይደለም፤ ንስር ነው እንጂ።

ሌላው የውጤታማ መጠራታችን ምልክት በዕለት ተዕለት ሥራችን ትጉ መሆን ነው። አንዳንዶች በከፍተኛው መጠራታቸው ይመካሉ፤ ነገር ግን መልሕቃቸውን ጥለው ሥራ ፈትተው ይቀመጣሉ። ሃይማኖት ለሥራ ፈትነት የፈቃድ ማኅተም አይሰጥም። ክርስቲያኖች ሰነፎች መሆን የለባቸውም። ሥራ ፈትነት የዲያብሎስ መታጠቢያ ነው፤ ሰነፍ ሰው ለፈተና ሁሉ ምርኮ ይሆናል። ጸጋ ልብን ሲፈውስ እጅን አያሽመደምድም። በእግዚአብሔር የተጠራ ሰው ለሰማይ እንደሚሠራ፣ እንዲሁም በሙያው ይሠራል።