በዓለቶቹ አጠገብ የተነሣው ማዕበል

«ዐውሎ ነፋሱን ጸጥ አደረገ፤ … ወደ ወደዱትም ወደብ መራቸው።» — ከመዝሙር 107

በመጨረሻ ያ ታላቅ ቀን ደረሰ። ሃድሰን ወደ ቻይና በምትሄድ የሸራ መርከብ ተሳፈረ። እናቱ ልትሰናበተው መጣች፤ ትንሿን የመኝታ ቦታውን አስተካከለችለት፤ ለመጨረሻ ጊዜም አብራው ጸለየች። መርከቧ ከወደቡ ስትለይ የእናቱ የሐዘን ጩኸት «እንደ ቢላዋ ወጋኝ» ብሎ ሃድሰን ተናግሯል። እርሱ ግን እግዚአብሔር ወደ ጠራው ስፍራ እየሄደ ነበር።

ከዚያም ችግር መጣ። ብርቱ ዐውሎ ነፋስ ተነሥቶ መርከቧን ለአሥራ ሁለት የማዕበል ቀናት አጥምዶ ያዛት። በአንድ እሑድ ሌሊት ነፋሱ በቀጥታ ወደ ዓለታማ የባሕር ዳርቻ ነዳቸው — እየቀረቡ፣ እየቀረቡ ሄዱ፤ መርከቧ ዓለቶቹን ልትነካቸው ምንም ያህል አልቀራትም ነበር። ፍጻሜው የደረሰ ይመስል ነበር።

እግዚአብሔርን የሚወድ የነበረው የመርከቡ አዛዥ ወደ ሃድሰን ዞሮ፦ «ከእንግዲህ ግማሽ ሰዓት እንኳ በሕይወት አንቆይም። በቻይና ጌታን እንድታገለግል የተጠራኸው ጥሪስ ምን ሆነ?» አለው። ሃድሰንም ከሌላ ከየትኛውም ስፍራ ይልቅ እግዚአብሔርን እየታዘዘ እዚህ መሆንን እንደሚመርጥ መለሰለት — አሁንም ቻይና እንደሚደርስ እንደሚያምን ነገረው።

ከጥቂት ደቂቃዎች በኋላ አዛዡ እየቸኮለ ተመልሶ መጣና፦ «ነፋሱ ተለውጧል! ከባሕሩ ሰላጤ ልንወጣ እንችላለን!» ብሎ ጮኸ። እንዲሁም ሆነ። ዓለቶቹ በሰላም ከኋላቸው ቀሩ።

በሚያስፈራ ማዕበል መካከል እንኳ እግዚአብሔር እንድትሆንበት በሚፈልገው ስፍራ እንዳለህ ስታውቅ ሰላም ሊኖርህ ይችላል። እርሱ የነፋሱና የማዕበሉ ጌታ ነው።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ሕይወት እንደ ማዕበል በምትሆንብኝ ጊዜ ከእኔ ጋር እንዳለህና ሁሉን እንደምትቆጣጠር አውቄ በሰላም እንድኖር እርዳኝ። አሜን።