Kusudi katika Maombi
Maombi ya Imani Hayashindwi Kamwe

Sura 11 · dakika 22 za kusoma · dakika 28 za kusikiliza

Maombi ya Imani Hayashindwi Kamwe

Hitaji kuu kabisa la Kanisa leo si kitu chochote cha kimwili au cha nje; hitaji lake kuu ni la kiroho. Kazi isiyo na maombi haitauleta ufalme kamwe. Tunapuuza kuomba kwa njia iliyoagizwa. Mara chache tunaingia chumbani na kufunga mlango ili tukae kwa muda katika maombi. Mambo ya ufalme yanatusonga kwa wingi na kwa kasi, nasi hatuna budi kuomba. Kutoa kusikoambatana na maombi hakutauinjilisha ulimwengu kamwe.—Dkt. A. J. Gordon

Somo hili kuu la maombi, hitaji hilo linaloenea maisha yote ya Mkristo, limefungamana kwa karibu na ukamilifu wa kujazwa Roho Mtakatifu binafsi. Ni kwa kuwa “tumepata njia ya kumkaribia Baba katika Roho mmoja” (Waefeso 2:18), na kwa Roho yule yule, tukiisha kuingia katika chumba cha mapokezi kwa ile “njia mpya iliyo hai,” tunawezeshwa kuomba katika mapenzi ya Mungu (Warumi 8:15, 26-27; Wagalatia 4:6; Waefeso 6:18; Yuda 20-21).

Hii ndiyo siri ya maombi yashindayo: kuomba chini ya uvuvio wa moja kwa moja wa Roho Mtakatifu, ambaye maombi yake kwa ajili yetu na kupitia kwetu daima yanapatana na kusudi la Mungu, na kwa hiyo ni hakika kujibiwa. “Kuomba katika Roho Mtakatifu” si kitu ila kushirikiana na mapenzi ya Mungu, na maombi ya namna hiyo hushinda daima. Ni Wakristo wangapi wasioweza kuomba, wanaojitahidi kwa bidii, kwa maazimio, kwa kujiunga na vikundi vya maombi na kadhalika, kujijengea “sanaa takatifu ya maombezi,” na yote hayo ni bure! Hapa, kwao na kwa wote, ndipo ilipo siri pekee ya maisha halisi ya maombi—“mjazwe Roho,” ambaye ndiye “roho ya neema na kuomba.”—Mch. J. Stuart Holden, M.A.

Sura iliyotangulia ilifungwa kwa kauli kwamba maombi yanaweza kufanya lolote ambalo Mungu anaweza kufanya. Ni kauli nzito mno kuitamka, lakini ni kauli inayothibitishwa na historia na uzoefu. Ikiwa tunakaa ndani ya Kristo—na tukikaa ndani yake tunaishi katika kuyatii mapenzi yake matakatifu—na tukimkaribia Mungu kwa jina lake, basi hazina zisizo na kikomo za ghala la Mungu ziko wazi mbele yetu.

Mtu anayeomba kweli hupata kwa Mungu mambo mengi ambayo mtu asiyeomba hunyimwa. Lengo la kila maombi halisi ni kupata kile kinachoombwa, kama vile kilio cha mtoto kwa ajili ya mkate kina mwisho wake katika kupata mkate. Mtazamo huu unayaondoa maombi kabisa katika eneo la maigizo ya kidini. Maombi si kucheza mchezo wa kuigiza wala kupitia matendo ya kidini. Maombi si ya kirasmi, wala ya desturi, wala ya sherehe, bali ni ya moja kwa moja, ya moyo wote, na ya bidii. Maombi si kazi ya kidini ambayo lazima ipitiwe, na yenye kufaa kwa sababu imefanywa vizuri. Maombi ni mtoto asiyejiweza na mhitaji akililia huruma ya moyo wa Baba, na ukarimu na uweza wa mkono wa Baba. Jibu ni hakika kuja kama vile moyo wa Baba unavyoweza kuguswa na mkono wa Baba unavyoweza kusukumwa.

Kusudi la kuomba ni kupokea. Lengo la kutafuta ni kuona. Kusudi la kubisha ni kuvuta usikivu na kuingia; na hili ndilo tamko la Kristo alilolirudia tena na tena, kwamba maombi bila shaka yatajibiwa, na mwisho wake bila shaka utapatikana. Si kwa njia fulani ya kuzunguka, bali kwa kupata kile kile kilichoombwa.

Thamani ya maombi haimo katika wingi wa maombi, wala katika urefu wa maombi; thamani yake inapatikana katika kweli hii kuu, kwamba kwa uhusiano wetu na Mungu tumepewa pendeleo la kuzitua tamaa zetu na kuzijulisha haja zetu kwa Mungu, naye atatusaidia kwa kuyajibu maombi yetu. Mtoto huomba kwa sababu mzazi ana desturi ya kumpa mtoto anachoomba. Sisi kama watoto wa Mungu tunahitaji kitu, na tunakihitaji sana, nasi tunamwendea Mungu ili tukipate. Biblia wala mtoto wa Mungu hawajui lolote kuhusu tamko lile la nusu-ukafiri, kwamba sisi wenyewe ndio tunaopaswa kujibu maombi yetu. Mungu ndiye anayejibu maombi. Mkristo wa kweli haombi ili kujichochea tu, bali maombi yake ni kujichochea mwenyewe ili kumshika Mungu. Moyo wa imani haujui lolote kuhusu ule mashaka wa udanganyifu unaozuia hatua za maombi na kupoza bidii yake kwa kunong’ona kwamba maombi hayamgusi Mungu.

D. L. Moody alikuwa akisimulia hadithi ya mtoto mdogo wa kike ambaye baba na mama yake walikuwa wamekufa, naye akachukuliwa na familia nyingine. Usiku wa kwanza aliuliza kama angeweza kuomba kama alivyozoea. Wakasema: “Ndiyo, bila shaka!” Basi akapiga magoti, akaomba kama mama yake alivyomfundisha; na alipomaliza, akaongeza ombi dogo lake mwenyewe: “Ee Mungu, uwafanye watu hawa wawe wema kwangu kama baba na mama walivyokuwa.” Kisha akanyamaza kidogo, akatazama juu, kana kwamba anatarajia jibu, kisha akaongeza: “Bila shaka utafanya.” Jinsi ilivyokuwa safi na rahisi imani ya mtoto huyo mdogo! Alitarajia Mungu ajibu na “afanye,” na “bila shaka” alipata ombi lake; na hiyo ndiyo roho ambayo Mungu anatualika tumkaribie nayo.

Kinyume cha tukio hilo ni hadithi inayosimuliwa kuhusu kiongozi wa darasa wa Yorkshire mwenye vituko, Daniel Quorm, aliyekuwa akimtembelea rafiki yake. Siku moja kabla ya adhuhuri alimjia yule rafiki akasema, “Nasikitika kwamba umekutana na masikitiko makubwa namna hii.”

“Kwa nini, la,” yule mtu akasema, “sijakutana na masikitiko yoyote.”

“Ndiyo,” Daniel akasema, “ulikuwa ukitarajia jambo la ajabu leo.”

“Unamaanisha nini?” rafiki akasema.

“Kwa nini, uliomba kwamba uhifadhiwe mwenye utamu na upole mchana kutwa. Na kwa jinsi mambo yalivyokwenda, naona umesikitishwa sana.”

“Lo,” yule mtu akasema, “nilidhani unamaanisha jambo fulani maalumu.”

Maombi yana nguvu nyingi katika utendaji wake, na Mungu hawaangushi kamwe wale wanaoweka tumaini na imani yao kwake. Huenda wakalazimika kungoja jibu kwa muda mrefu, na huenda wasiishi kuliona, lakini maombi ya imani hayakosi kamwe shabaha yake.

“Rafiki yangu mmoja huko Cincinnati alikuwa amehubiri mahubiri yake na kujilaza kitini mwake, alipohisi msukumo wa kutoa mwito mwingine,” asema Dkt. J. Wilbur Chapman. “Kijana mmoja nyuma ya kanisa aliinua mkono wake. Rafiki yangu aliacha mimbari akashuka kwake, akasema, ‘Niambie habari zako.’ Yule kijana akasema, ‘Ninaishi New York. Mimi ni mwana mpotevu. Nimeliaibisha jina la baba yangu na kuuvunja moyo wa mama yangu. Nilitoroka nikawaambia kwamba sitarudi kamwe mpaka niwe Mkristo, au mpaka waniletee nyumbani nikiwa maiti.’ Usiku ule ilitoka Cincinnati barua iliyowaeleza baba na mama yake kwamba mwana wao amemgeukia Mungu.

“Siku saba baadaye, katika bahasha yenye ukingo mweusi, jibu lilifika lililosema: ‘Mwanangu mpendwa, nilipopata habari kwamba umempokea Yesu Kristo, anga lilikuwa limetanda mawingu; baba yako alikuwa amekufa.’ Kisha barua iliendelea kueleza jinsi baba alivyomwombea mwanawe mpotevu hata pumzi yake ya mwisho, na ikamalizia, ‘Wewe ni Mkristo usiku huu kwa sababu baba yako mzee hakukubali kukuachilia.’”

Kijana wa miaka kumi na minne alipewa kazi na baba yake. Ikatokea kwamba kundi la wavulana likapita wakati huo huo, likamshawishi kijana aende pamoja nao, na hivyo kazi ikabaki bila kufanywa. Lakini baba alirudi nyumbani jioni ile, akasema, “Frank, je, uliifanya kazi niliyokupa?” “Ndiyo, bwana,” Frank akasema. Alisema uongo, na baba yake alijua, lakini hakusema neno. Jambo hilo lilimsumbua kijana, lakini alikwenda kulala kama kawaida. Asubuhi iliyofuata mama yake akamwambia, “Baba yako hakulala usiku wote jana.”

“Kwa nini hakulala?” Frank akauliza.

Mama yake akasema, “Alikesha usiku mzima akikuombea.”

Hilo likapeleka mshale moyoni mwake. Alihukumiwa sana na dhambi yake, wala hakupata raha mpaka alipotengeneza mambo yake na Mungu. Muda mrefu baadaye, kijana huyo alipokuwa Askofu Warne, alisema kwamba uamuzi wake wa kumfuata Kristo ulitokana na maombi ya baba yake usiku ule. Alimwona baba yake akikesha peke yake na kwa huzuni akimwombea mwanawe, na jambo hilo likauvunja moyo wake. Alisema, “Siwezi kamwe kumshukuru vya kutosha kwa ajili ya maombi yale.”

Mwinjilisti mmoja, aliyetumiwa sana na Mungu, ameandika kwamba alianza mfululizo wa mikutano katika kanisa dogo la washiriki wapatao ishirini, waliokuwa baridi sana na wafu, na waliogawanyika sana. Mkutano mdogo wa maombi uliendeshwa na wanawake wawili au watatu. “Nilihubiri, nikamaliza saa mbili usiku,” asema. “Hapakuwa na mtu wa kunena wala wa kuomba. Jioni iliyofuata mtu mmoja alinena.

“Asubuhi iliyofuata nilipanda farasi maili sita hadi kwenye chumba cha kujisomea cha mhudumu mmoja, nikapiga magoti kuomba. Nilirudi, nikaliambia lile kanisa dogo:

“‘Ikiwa mnaweza kujikakamua mkanilisha, nitakaa mpaka Mungu afungue madirisha ya mbinguni. Mungu ameahidi kuzibariki njia hizi, nami naamini atafanya hivyo.’

“Katika siku kumi kulikuwa na roho nyingi zenye wasiwasi kiasi kwamba nilikutana na mia moja na hamsini kati yao kwa wakati mmoja katika mkutano wa wanaouliza, huku Wakristo wakiomba katika nyumba nyingine ya ibada. Nadhani mamia kadhaa waliongoka. Ni salama kumwamini Mungu.”

Mama mmoja alimwomba hayati John B. Gough amtembelee mwanawe ili amvute kwa Kristo. Gough aliona kwamba akili ya kijana huyo imejaa mawazo ya mashaka, wala haipenyeki kwa hoja. Mwishowe kijana aliombwa aombe, mara moja tu, ili apewe nuru. Akajibu: “Sijui kitu chochote kilicho kamili ambacho ningeweza kukiomba, au ambaye ningeweza kumwomba.” “Je, upendo wa mama yako je?” yule msemaji hodari akasema. “Je, huo si kamili? Je, hakusimama nawe siku zote, na kuwa tayari kukupokea na kukutunza, hata baba yako alipokuwa amekufukuza kabisa?” Kijana akabanwa na hisia, akasema, “N-d-i-y-o, bwana; ndivyo ilivyo.” “Basi omba kwa Upendo—utakusaidia. Je, utaahidi?” Akaahidi. Usiku ule kijana aliomba faraghani chumbani mwake. Alipiga magoti, akafumba macho, na baada ya kuhangaika kitambo akatamka maneno haya: “Ee Upendo.” Mara moja, kama kwa mwako wa umeme, andiko lile la zamani la Biblia likamjia: “Mungu ni upendo,” naye akasema kwa sauti ya kukatika-katika, “Ee Mungu!” Kisha ukaja mwako mwingine wa kweli ya Mungu, na sauti ikasema, ‘Kwa maana jinsi hii Mungu aliupenda ulimwengu, hata akamtoa Mwanawe pekee,’” na hapo hapo akapaza sauti, “Ee Kristo, wewe uliye upendo wa Mungu uliofanyika mwili, nionyeshe nuru na kweli.” Ikawa imekwisha. Alikuwa katika nuru ya amani iliyo kamili kabisa. Alikimbia chini, anaongeza msimulizi wa tukio hili, akamwambia mama yake kwamba ameokoka. Kijana huyo leo ni mhudumu fasaha wa Yesu Kristo.

Ukame wa maji ulitishia mji wa Hakodate, Japani. Bi. Dickerson, wa Shule ya Wasichana ya Kanisa la Methodist Episcopal, aliona akiba ya maji ikipungua kila siku, na katika mojawapo ya miezi ya kipupwe aliiomba Halmashauri huko New York msaada. Hapakuwa na fedha mkononi, wala hakuna kilichofanyika. Bi. Dickerson aliuliza gharama ya kuchimba kisima kirefu cha sanaa, lakini akaona gharama ni kubwa mno kuweza kuibeba. Jioni ya Desemba 31, maji yalipokuwa karibu kwisha kabisa, walimu na wanafunzi wakubwa walikutana kuomba maji, ingawa hawakujua kabisa maombi yao yangejibiwa namna gani. Siku mbili hivi baadaye barua ilipokelewa katika ofisi ya New York iliyosomeka kwa maneno kama haya: “Philadelphia, Januari 1. Ni saa kumi na mbili alfajiri ya Siku ya Mwaka Mpya. Watu wengine wote wa familia wamelala, lakini niliamshwa na hisia ngeni kwamba mtu fulani, mahali fulani, anahitaji fedha ambazo Bwana anataka nizitoe.” Ndani yake kulikuwa na hundi ya kiasi kilichotosha sawasawa gharama ya kisima na ya kuingiza maji kwa mabomba katika majengo ya shule.

“Nimeuona mkono wa Mungu ukinyoshwa kuponya kati ya wapagani kwa uweza mkuu wa kutenda maajabu kama nyakati za mitume,” mhudumu mmoja mashuhuri aliwahi kumwambia mwandishi. “Nilikuwa nikihubiri wasichana yatima elfu mbili wa njaa, huko Kedgaum, India, katika Misheni ya Mukti (wokovu) ya Ramabai. Kundi la nyoka wenye sumu kali na wa kuua kama yule nyoka aliyemuma Paulo, ghafula walivamia uwanja uliozungukwa kwa ukuta, ‘wametumwa na Shetani,’ Ramabai alisema, na wasichana wake kadhaa wa Kikristo waliokuwa wazuri na waaminifu kuliko wote waliumwa nao, wawili wao wakaumwa mara mbili. Niliwaona wanne kati ya maua bora kabisa ya kundi lake wakiwa na degedege wakati mmoja, wamepoteza fahamu, na kwa kuonekana wakiwa katika maumivu ya kufa.

“Ramabai anaiamini Biblia kwa imani kamili na ya utii. Tulikuwa wamisionari watatu pale. Alisema: ‘Tutafanya kama vile Biblia isemavyo; nataka mwahudumie ili wapone sawasawa na Yakobo 1:14-18.’ Akatuongoza hadi bwenini walimokuwa wamelala wasichana wake wakiwa na mshtuko, nasi tukaweka mikono yetu juu ya vichwa vyao tukaomba, tukawapaka mafuta kwa jina la Bwana. Kila mmoja wao aliponywa mara tu alipopakwa mafuta, akaketi na kuimba kwa uso unaong’aa. Muujiza ule na ajabu ile kati ya wapagani vililithibitisha kwa nguvu neno la Bwana, nayo ilikuwa tangazo zito na lenye kushinda la Mungu.”

Miaka kadhaa iliyopita, habari za kazi ya ajabu ya neema katika kituo kimoja cha China Inland Mission zilivuta usikivu wa watu wengi. Wingi wa waongofu na hali yao ya kiroho vilikuwa vimezidi sana kuliko katika vituo vingine, ingawa kujitoa wakfu kwa wamisionari wa vituo hivyo kulikuwa sawa kabisa na kule kwa wale wa kituo kilichozaa zaidi.

Mavuno haya tele ya roho yalibaki fumbo mpaka Hudson Taylor, alipokuwa ziarani Uingereza, alipogundua siri yake. Mwishoni mwa mojawapo ya hotuba zake bwana mmoja alikuja mbele ili kujuana naye. Katika mazungumzo yaliyofuata, Bw. Taylor alishangaa kuona ujuzi sahihi aliokuwa nao mtu huyo kuhusu kituo hicho cha ndani ya China. “Lakini imekuwaje,” Bw. Taylor akauliza, “unayafahamu hivyo mambo ya kazi ile?” “Lo!” akajibu, “mmisionari wa pale nami ni wanafunzi wenzangu wa zamani wa chuo; kwa miaka mingi tumekuwa tukiandikiana barua mara kwa mara; amekuwa akinitumia majina ya wanaouliza na ya waongofu, nami nimekuwa nikiyapeleka kila siku kwa Mungu katika maombi.”

Mwishowe siri ikapatikana! Mtu wa maombi nyumbani, akiomba kwa uwazi, akiomba kila siku, kwa ajili ya watu mahususi kati ya wapagani. Huyo ndiye mmisionari halisi wa maombezi.

Hudson Taylor mwenyewe, kama ulimwengu wote ujuavyo, alikuwa mtu aliyejua kuomba, na ambaye maombi yake yalibarikiwa kwa majibu yenye kuzaa. Katika habari za maisha yake, zilizosimuliwa na Dkt. na Bi. Howard Taylor, tunakuta ukurasa baada ya ukurasa unaong’aa kwa maombi yaliyojibiwa. Alipokuwa safarini kwenda China kwa mara ya kwanza, mwaka 1853, alipokuwa na umri wa miaka ishirini na mmoja tu, alipata jibu la wazi la maombi lililoitia moyo sana imani yake. “Walikuwa wametoka tu kupita Mlango-Bahari wa Dampier, lakini walikuwa bado hawajatoka kabisa machoni pa visiwa. Kwa kawaida upepo mwanana ungeanza kuvuma baada ya jua kuzama na kudumu hadi karibu alfajiri. Waliutumia kwa ukamilifu wote, lakini wakati wa mchana walikaa tuli matanga yakipigapiga, mara nyingi wakirudishwa nyuma na kupoteza sehemu kubwa ya faida waliyokuwa wameipata usiku.” Habari inaendelea kwa maneno ya Hudson Taylor mwenyewe:

“Hili lilitokea hasa wakati mmoja tulipokuwa karibu kwa hatari na upande wa kaskazini wa Guinea Mpya. Usiku wa Jumamosi ulikuwa umetufikisha mahali yapata maili thelathini kutoka nchi kavu, na wakati wa ibada ya Jumapili asubuhi, iliyofanyika sitahani, sikuweza kukosa kuona kwamba nahodha alionekana mwenye wasiwasi, na mara kwa mara alikwenda ubavuni mwa meli. Ibada ilipokwisha, nilijifunza kwake sababu yake. Mkondo wa maji wenye kasi ya noti nne ulikuwa ukituchukua kuelekea miamba fulani iliyozama chini ya maji, nasi tulikuwa tayari karibu mno hata ilionekana haiwezekani kwamba tungeimaliza alasiri ile salama. Baada ya chakula cha mchana mashua kubwa ilishushwa majini, na watu wote walijitahidi, bila mafanikio, kuigeuza omo ya meli mbali na pwani.

“Baada ya kusimama pamoja sitahani kwa muda kimya, nahodha aliniambia:

“‘Basi, tumefanya kila kitu kinachoweza kufanyika. Tunaweza tu kungojea matokeo.’

“Wazo likanijia, nikamjibu: ‘La, kuna jambo moja ambalo bado hatujalifanya.’

“‘Ni nini?’ akauliza.

“‘Wanne kati yetu melini ni Wakristo. Kila mmoja wetu aende chumbani mwake, na kwa maombi ya kukubaliana tumwombe Bwana atupe upepo mara moja. Anaweza kuutuma sasa kwa urahisi ule ule kama wakati wa jua kuzama.’

“Nahodha alikubali shauri hili. Nilikwenda nikazungumza na wale watu wawili wengine, na baada ya kuomba pamoja na seremala, sisi wanne sote tulienda kumngojea Mungu. Nilikuwa na wakati mzuri lakini mfupi sana wa maombi, kisha nikaridhika kabisa kwamba ombi letu limekubaliwa hata sikuweza kuendelea kuomba, na upesi nikapanda tena sitahani. Ofisa wa kwanza, mtu asiyemcha Mungu, ndiye aliyekuwa akiongoza. Nilimwendea nikamwomba ashushe pembe za chini, yaani ncha, za tanga kuu, ambazo zilikuwa zimekunjwa juu ili kupunguza kupigapiga bure kwa tanga dhidi ya kamba za milingoti.

“‘Hilo lingefaa nini?’ akajibu kwa ukali.

“Nilimwambia kwamba tulikuwa tukimwomba Mungu upepo; kwamba ulikuwa ukija mara moja; nasi tulikuwa karibu mno na miamba wakati huo hata hapakuwa na dakika ya kupoteza.

“Huku akiapa na kwa sura ya dharau, alisema kwamba afadhali auone upepo kuliko kusikia habari zake.

“Lakini alipokuwa akisema nililitazama jicho lake, nikalifuata hadi juu kwenye tanga la royal, na pale, kweli kabisa, pembe ya tanga la juu kabisa ilikuwa ikianza kutetemeka kwa upepo.

“‘Je, huoni kwamba upepo unakuja? Tazama tanga la royal!’ nilipaza sauti.

“‘La, ni pumzi ya paka tu,’ alijibu (mvumo mdogo tu wa upepo).

“‘Pumzi ya paka au siyo,’ nililia, ‘tafadhali shusha tanga kuu, tupate faida yake.’

“Hilo hakuchelewa kulifanya. Dakika iliyofuata vishindo vizito vya miguu ya watu sitahani vilimpandisha nahodha kutoka chumbani mwake kuja kuona kuna nini. Upepo kweli ulikuwa umekuja! Baada ya dakika chache tulikuwa tukipasua maji kwa kasi ya noti sita au saba kwa saa ... na ingawa upepo wakati mwingine ulikuwa wa kubadilika-badilika, hatukuukosa kabisa mpaka tulipopita Visiwa vya Pelew.

“Hivyo ndivyo Mungu alivyonitia moyo,” anaongeza mtakatifu huyu wa maombi, “kabla ya kushuka katika pwani za China, kumletea kila aina ya hitaji katika maombi, na kutarajia kwamba angeliheshimu jina la Bwana Yesu, na kutoa msaada ambao kila dharura ilihitaji.”

Katika hotuba moja huko Cambridge muda fulani uliopita (iliyoripotiwa katika “The Life of Faith,” Aprili 3, 1912), Bw. S. D. Gordon alisimulia, kwa namna yake mwenyewe isiyoigika, habari ya mtu mmoja wa nchi yake, ili kuonyesha kutoka katika maisha halisi ukweli wa uhalisi wa maombi, na kwamba si maneno matupu tu.

“Mtu huyu,” Bw. Gordon akasema, “alitoka katika familia ya zamani ya New England, na nyuma kidogo zaidi familia ya Kiingereza. Alikuwa mtu mkubwa kama jitu kwa umbo, mwenye akili kali, na aliyesoma chuo kikuu. Alikuwa amehamia Magharibi kuishi huko, naye aliwakilisha wilaya maarufu katika Bunge letu la Congress, linalolingana na Bunge lenu la Commons. Alikuwa kiongozi mashuhuri pale. Alilelewa katika familia ya Kikristo, lakini alikuwa mwenye mashaka, na alikuwa akitoa mihadhara dhidi ya Ukristo. Aliniambia kwamba katika mihadhara yake alipenda kuthibitisha, kama alivyodhani, bila shaka yoyote, kwamba hakuna Mungu. Huo ndio uliokuwa mfano wa ukafiri wake.

“Siku moja, aliniambia, alikuwa ameketi katika Baraza la Chini la Congress. Ilikuwa wakati wa Uchaguzi wa Rais, wakati hisia za vyama zilipokuwa juu sana. Mtu angedhani kwamba hapo ndipo mahali pa mwisho ambapo mtu angeweza kufikiri juu ya mambo ya kiroho. Alisema: ‘Nilikuwa nimeketi kitini mwangu katika Baraza lile lililojaa watu na hali ile ya joto, ikanijia hisia kwamba Mungu, ambaye nilidhani ningeweza kukanusha kuwako kwake kwa mafanikio, alikuwa pale pale juu yangu, akinitazama chini, na kwamba hakupendezwa nami, wala na jinsi nilivyokuwa nikienenda. Nikajiambia, “Huu ni upuuzi; nadhani nimekuwa nikifanya kazi kupita kiasi. Nitakwenda kula mlo mzuri na kutembea mwendo mrefu na kujitikisa, nione kama hilo litaiondoa hisia hii.”’ Akala mlo wake wa ziada, akatembea, akarudi kitini mwake, lakini hisia ile haikukubali kuondoka, kwamba Mungu alikuwa pale na hakupendezwa naye. Alikwenda kutembea, siku baada ya siku, lakini hakuweza kamwe kuiondoa hisia ile. Kisha alirudi kwa wapiga kura wake katika Jimbo lake, alisema, ili kupanga mambo huko. Alikuwa na tamaa ya kuwa Gavana wa Jimbo lake, na chama chake kilikuwa ndicho chama kikuu katika Jimbo hilo, na kwa kadiri mambo kama hayo yangeweza kupimwa, alikuwa katika mstari wa kuwa Gavana pale, katika mojawapo ya Majimbo yenye nguvu kuliko yote ya Magharibi ya Kati yetu. Alisema: ‘Nilikwenda nyumbani kulitengeneza jambo hilo kwa kadiri nilivyoweza, na kujiweka tayari kwa ajili yake. Lakini nilikuwa sijafika nyumbani na kusalimiana vizuri, mke wangu, aliyekuwa mwanamke Mkristo mwenye bidii, akaniambia kwamba wachache kati yao walikuwa wamefanya agano dogo la maombi ili niwe Mkristo.’ Hakutaka mkewe ajue jambo alilokuwa amelipitia muda mfupi uliopita, basi akasema kwa kutojali kadiri alivyoweza, ‘Jambo hili lilianza lini, haya maombi yenu?’ Mkewe akataja tarehe. Ndipo akafikiri kwa haraka sana, naye akajua, alipokumbuka nyuma, kwamba ilikuwa ile siku ile ile ya kalenda ambayo hisia ile ngeni ilimjia kwa mara ya kwanza.

“Aliniambia: ‘Nilitikiswa mno. Nilitaka kuwa mwaminifu. Nilikuwa mwaminifu kabisa katika kutomwamini Mungu, nami nilidhani niko sahihi. Lakini ikiwa aliyosema yalikuwa kweli, basi hata kama mwanasheria tu anayepima ushahidi wake katika kesi, huo ungekuwa ushahidi mzuri kwamba kweli kulikuwa na kitu katika maombi yao. Nilitikiswa kupita kiasi, nikataka kuwa mwaminifu, wala sikujua la kufanya. Usiku ule ule nilikwenda kwenye kanisa dogo la Methodist, na kama mtu angejua jinsi ya kuzungumza nami, nadhani ningempokea Kristo usiku ule.’ Kisha akasema kwamba usiku uliofuata alirudi tena kwenye kanisa lile, ambapo mikutano ilikuwa ikifanyika kila usiku, na pale alipiga magoti madhabahuni, akaisalimisha nia yake kuu yenye nguvu kwa mapenzi ya Mungu. Kisha akasema, ‘Nilijua kwamba nitahubiri,’ naye bado anahubiri katika Jimbo moja la Magharibi. Hiyo ni nusu ya habari. Nilizungumza pia na mkewe—nilitaka kuziweka nusu mbili pamoja, ili nipate fundisho lililomo ndani yake yote—naye akaniambia hivi. Alikuwa Mkristo—kile mnachokiita Mkristo wa jina tu—mchanganyiko wa ajabu wa maneno. Kisha ukaja wakati alipoongozwa kujisalimisha kikamilifu maisha yake kwa Bwana Yesu Kristo. Kisha akasema, ‘Mara ikaja tamaa kubwa iliyozidi sana kwamba mume wangu awe Mkristo, nasi tukafanya agano lile dogo la kumwombea—kila siku mpaka atakapokuwa Mkristo. Usiku ule nilikuwa nimepiga magoti kando ya kitanda changu kabla ya kwenda kulala, nikimwombea mume wangu, nikiomba kwa bidii sana, kisha sauti ikaniambia, “Je, uko tayari kwa matokeo yatakayokuja ikiwa mumeo ataongoka?”’ Ujumbe ule mdogo ulikuwa wazi mno hata akasema aliogopa; hakuwahi kupata uzoefu kama huo. Lakini aliendelea kuomba kwa bidii zaidi, na tena ikaja ile sauti tulivu, ‘Je, uko tayari kwa matokeo?’ Na tena kukawa na hali ya kushtuka, ya kuogopa. Lakini bado aliendelea kuomba, akijiuliza hili lina maana gani, na mara ya tatu ile sauti tulivu ikaja kwa utulivu kuliko wakati wowote, kama alivyoieleza, ‘Je, uko tayari kwa matokeo?’

“Kisha aliniambia kwamba alisema kwa bidii kubwa, ‘Ee Mungu, niko tayari kwa lolote unaloona kuwa jema, ikiwa tu mume wangu atakujua, na kuwa mtu Mkristo wa kweli.’ Alisema kwamba mara moja, maombi hayo yalipotoka midomoni mwake, ikaingia moyoni mwake hali ya ajabu ya amani, amani kubwa ambayo hakuweza kuieleza, ‘amani ipitayo akili zote,’ na tangu saa ile—ulikuwa ule usiku ule ule wa agano, usiku ule ambao mumewe alipata uzoefu ule wa kwanza wa ajabu—uhakika haukumwacha kamwe kwamba atampokea Kristo. Lakini majuma yale yote aliomba akiwa na uhakika thabiti kwamba matokeo yalikuwa yakija. Matokeo yalikuwa yapi? Yalikuwa ya namna ambayo nadhani hakuna mtu angeyaona kuwa madogo. Alikuwa mke wa mtu aliyekuwa katika cheo cha kisiasa mashuhuri sana; alikuwa mke wa mtu aliyekuwa katika mstari wa kuwa kiongozi mkuu wa Jimbo lake, na yeye kirasmi angekuwa mwanamke wa kwanza kijamii katika Jimbo hilo, pamoja na heshima yote ambayo hadhi hiyo ya kijamii ingeleta. Sasa yeye ni mke wa mhubiri wa Methodist, nyumba yake ikibadilishwa kila baada ya miaka miwili au mitatu, akihama kutoka mahali hapa hadi pale, akiwa na hadhi tofauti kabisa ya kijamii, na mapato tofauti kabisa na yale ambayo angekuwa nayo vinginevyo. Hata hivyo sijawahi kukutana na mwanamke aliyekuwa na zaidi ya amani ya ajabu ya Mungu moyoni mwake, na nuru ya Mungu usoni mwake, kuliko mwanamke yule.”

Na maoni ya Bw. Gordon juu ya tukio hilo ni haya: “Sasa mnaweza kuona mara moja kwamba hapakuwa na badiliko lolote katika kusudi la Mungu kwa njia ya maombi yale. Maombi yalilitimiza kusudi lake; hayakulibadilisha. Lakini kujisalimisha kwa mwanamke yule kulitoa nafasi ya kuyatimiza mapenzi ambayo Mungu alitaka kuyatimiza. Kama tungejitoa kwake na kujifunza mapenzi yake, na kutumia nguvu zetu zote katika kujifunza mapenzi yake na kuinama chini ya mapenzi yake, ndipo tungeanza kuomba, na hakuna kabisa kitu ambacho kingeweza kuipinga nguvu kuu ya maombi hayo. Laiti wangekuwapo watu wengi zaidi walio wanyofu kiasi cha kugusana na Mungu, na kumpa utawala wa maisha yote, na kujifunza mapenzi yake, kisha kujitoa wenyewe, kama Yesu alivyojitoa mwenyewe, kwa huduma takatifu ya maombezi!”

Kwa mwanamume au mwanamke anayemjua Mungu na anayejua kuomba, hakuna jambo la ajabu katika majibu yanayokuja. Wana hakika ya kusikiwa, kwa kuwa wanaomba kwa kupatana na kile wanachokijua kuwa nia na mapenzi ya Mungu. Dkt. William Burt, Askofu wa Ulaya katika Kanisa la Methodist Episcopal, anasimulia kwamba miaka michache iliyopita, alipotembelea Shule yao ya Wavulana huko Vienna, aligundua kwamba ingawa mwaka ulikuwa haujaisha, fedha zote zilizokuwapo zilikuwa zimetumika. Alisita kuwaomba rafiki zake wa Amerika msaada maalumu. Alishauriana na walimu. Wakalipeleka jambo hilo kwa Mungu katika maombi ya bidii na ya kudumu, wakiamini kwamba angewapa ombi lao. Siku kumi baadaye Askofu Burt alikuwa Roma, na akaletewa barua kutoka kwa rafiki mmoja huko New York, iliyosomeka kwa maana hii: “Nilipokuwa nikienda ofisini kwangu katika Broadway asubuhi moja (na tarehe ilikuwa ile ile ambayo walimu walikuwa wakiomba), sauti ilionekana kuniambia kwamba unahitaji fedha kwa ajili ya Shule ya Wavulana huko Vienna. Kwa furaha kubwa naambatanisha hundi kwa ajili ya kazi hiyo.” Hundi ilikuwa ya kiasi kilichohitajika. Hapakuwa na mawasiliano yoyote ya kibinadamu kati ya Vienna na New York. Lakini walipokuwa wangali wakinena, Mungu aliwajibu.

Muda fulani uliopita lilitokea katika gazeti moja la kidini la kila juma la Uingereza taarifa ya tukio lililosimuliwa na mhubiri mmoja mashuhuri katika hotuba yake kwa watoto. Aliweza kuthibitisha ukweli wa habari hiyo. Mtoto mmoja alikuwa amelala mgonjwa katika kibanda kimoja cha shamba, na mdogo wake wa kike alimsikia daktari akisema, alipokuwa akiondoka nyumbani, “Hakuna kitu ila muujiza kinachoweza kumwokoa.” Yule msichana mdogo akaenda kwenye kibweta chake cha fedha, akatoa sarafu chache zilizokuwamo, na kwa unyofu kamili wa moyo akaenda duka baada ya duka katika mtaa wa kijiji, akiuliza, “Tafadhali, nataka kununua muujiza.”

Kutoka kila duka alitoka amesikitishwa. Hata mwuza dawa wa mahali pale alilazimika kusema, “Mpendwa wangu, hatuuzi miujiza hapa.” Lakini nje ya mlango wake watu wawili walikuwa wakizungumza, nao walikuwa wamelisikia ombi la mtoto. Mmoja wao alikuwa daktari mkuu kutoka hospitali moja ya London, naye akamwomba aeleze alichotaka. Alipoelewa hitaji lile, aliharakisha pamoja naye hadi kibandani, akamchunguza msichana mgonjwa, akamwambia mama: “Ni kweli—ni muujiza tu unaoweza kumwokoa, na sharti ufanyike mara moja.” Akachukua vyombo vyake, akafanya upasuaji, na uhai wa mgonjwa ukaokolewa.

D. L. Moody anatoa kielelezo hiki cha nguvu ya maombi: “Nilipokuwa Edinburgh, rafiki yangu mmoja alinionyesha mtu fulani, akasema: ‘Mtu yule ni mwenyekiti wa Chama cha Wasioamini cha Edinburgh.’ Nikaenda nikaketi kando yake, nikasema, ‘Rafiki yangu, nafurahi kukuona katika mkutano wetu. Je, unajali habari za hali yako ya milele?’

“‘Siamini habari za maisha yajayo.’

“‘Basi, piga magoti tu, nikuombee.’

“‘La, siamini maombi.’

“Nikapiga magoti kando yake alipokuwa ameketi, nikaomba. Alilifanyia mzaha mwingi. Mwaka mmoja baadaye nilikutana naye tena. Nikamshika mkono nikasema: ‘Je, Mungu bado hajajibu maombi yangu?’

“‘Hakuna Mungu. Ikiwa unamwamini mmoja anayejibu maombi, jaribu mkono wako juu yangu.’

“‘Basi, wengi sana sasa wanakuombea, na wakati wa Mungu utafika, nami naamini bado utaokoka.’

“Muda fulani baadaye nilipata barua kutoka kwa wakili mashuhuri huko Edinburgh ikiniambia kwamba rafiki yangu yule asiyeamini amekuja kwa Kristo, na kwamba watu kumi na saba wa chama chake wamefuata mfano wake.

“Sikujua jinsi Mungu angejibu maombi, lakini nilijua kwamba angejibu. Na tumwendee Mungu kwa ujasiri.”

Robert Louis Stevenson anasimulia habari hai ya dhoruba baharini. Abiria waliokuwa chini waliogopa sana, mawimbi yalipokuwa yakipiga juu ya chombo. Mwishowe mmoja wao, kinyume cha maagizo, alinyemelea hadi sitahani, akamfikia rubani, aliyekuwa amefungwa kwa kamba kwenye usukani aliokuwa akiuzungusha bila kutetereka. Rubani akamwona yule mtu aliyejawa na hofu, akampa tabasamu la kumtuliza. Abiria akashuka chini, akawafariji wengine kwa kusema, “Nimeuona uso wa rubani, naye ametabasamu. Mambo yote ni shwari.”

Ndivyo tunavyojisikia tunapoipata njia yetu, kupitia lango la maombi, hadi mbele za Baba. Tunauona uso wake, nasi tunajua kwamba mambo yote ni shwari, kwa kuwa mkono wake uko juu ya usukani wa matukio, na “hata pepo na mawimbi humtii.” Tunapoishi katika ushirika naye, tunakuja mbele zake kwa ujasiri, tukiomba kwa uhakika kamili wa kupokea, na tukikutana na uthibitisho wa imani yetu.

Umemaliza Maombi ya Imani Hayashindwi Kamwe