Wanaume Waliozitikisa Mbingu
John Wesley — Mtu wa Utaratibu, Mwenye Maombi ya Utaratibu

Sura 11 · dakika 5 za kusoma · dakika 6 za kusikiliza

John Wesley — Mtu wa Utaratibu, Mwenye Maombi ya Utaratibu

Alikuwa Nani

John Wesley alizaliwa Juni 28, 1703, huko Epworth, Lincolnshire, mtoto wa kumi na tano kati ya kumi na tisa wa Samuel na Susanna Wesley. Mama yake Susanna alikuwa miongoni mwa wanawake wa ajabu zaidi katika historia ya kanisa la Uingereza — mjuzi wa theolojia, hodari wa kupanga, na aliyejitoa kwa malezi ya kiroho ya watoto wake kiasi cha kutumia saa mbili kila siku katika maombi, akijifunika kichwa kuashiria kwamba asisumbuliwe. John aliipokea nidhamu hiyo kwa urahisi kama theolojia ya mama yake. Alianzisha Chama Kitakatifu huko Oxford, akaongoka mwaka 1738 katika Mtaa wa Aldersgate, kisha akasafiri kwa farasi zaidi ya maili 250,000, akahubiri mara zaidi ya 40,000, akaanzisha maelfu ya vyama vya Kimethodisti, na kuongoza uamsho ambao wanahistoria wengi wanasema uliibadilisha jamii ya Uingereza. Alifariki mwaka 1791 akiwa na miaka themanini na saba, bado akihubiri, akiwa ameshika nidhamu ya maombi kila asubuhi tangu enzi za Oxford.

Fundisho Lake Kuu Juu ya Maombi

Theolojia ya maombi ya Wesley haikutengana na theolojia yake ya neema, iliyokuzwa kwa ukarimu kuliko ya mwanatheolojia yeyote wa Kiprotestanti wa zama zake. Alifundisha kwamba maombi ni “njia ya neema” — si kazi ya kibinadamu ipatayo kibali cha Mungu, bali mfereji wa neema ya Mungu itolewayo bure kutiririka katika maisha ya mwanadamu. Tofauti hii ilikuwa muhimu sana. Theolojia ya maombi ya matendo ilizaa ama kiburi (maombi yalipoonekana “kufanya kazi”) ama kukata tamaa (yalipoonekana kutofanya kazi). Theolojia ya neema ilizaa kitu tofauti kabisa: mkao wa mikono iliyo wazi kupokea, ambamo mwamini humjia Mungu si kama mwombaji anayetaka kumvutia bali kama mtoto anayepokea alichokwisha kuandaliwa na Baba mkarimu.

Agizo la Wesley kwa vyama vyake vya Kimethodisti kuhusu maombi lilitokana moja kwa moja na agizo fupi kuliko yote la Paulo juu ya jambo hilo: “Ombeni bila kukoma” (1 Wathesalonike 5:17). Aliyachukua maneno hayo machache kwa uzito kamili, akisisitiza kwamba “bila kukoma” si chumvi bali ni maelezo ya maisha yaliyojaa maombi ambayo kila mwamini ameitwa — maisha ambamo kumwelekea Mungu kunapenya kila shughuli. Mfanyabiashara angeweza kuomba juu ya hesabu zake. Mama, juu ya vitanda vya watoto wake. Mfanyakazi, juu ya kazi yake.

Wesley alitaka kanisa la watu ambao mazungumzo yao na Mungu hayakatiki kamwe, ambao kuhisi uwepo wa Mungu ni muziki wa nyuma wa kila saa ya kuwa macho.

Maneno yake maarufu yalilieleza: “Mungu hafanyi kitu ila kwa kujibu maombi.”

Aliamka saa kumi alfajiri kila siku — nidhamu aliyoidumisha hadi miaka yake ya themanini — na kuzitoa saa mbili za kwanza kwa maombi na kusoma Maandiko. Alisema ustahimilivu wake wa ajabu wa mwili na uwazi wa akili ulitokana na nidhamu hiyo, akisisitiza kwamba muda “uliotumika” katika maombi haukupotea kutoka kazi zenye tija, bali muda wa nafsi kujazwa nguvu upya kwa kila kazi nyingine. Hakuvumilia kisingizio kwamba watu wenye shughuli nyingi hawana muda wa kuomba. “Huna muda wa kuomba?” angejibu. “Basi huna muda wa kuishi vema.” Kadiri siku ilivyojaa shughuli, ndivyo hitaji la kuianza kwa maombi lilivyozidi — kwa sababu madai ya siku yalizidi sana rasilimali za nafsi, na nyongeza pekee iliyotosha ni neema ya Mungu ipokelewayo kwa maombi.

Wesley pia alitetea kwa shauku maombi ya pamoja — ya jumuiya iliyokusanyika, si ya watu binafsi waliojitenga tu. Katika mikutano ya darasa ya Kimethodisti alikuwa ameona nguvu ya ajabu iliyokuja wawili au watatu walipokusanyika kwa jina la Kristo kuomba, wakimchukua Yesu kwa neno lake halisi: “Kwa kuwa walipo wawili watatu wamekusanyika kwa jina langu, nami nipo papo hapo katikati yao” (Mathayo 18:20). Mkutano wa darasa ulikuwa kazi bora ya kivitendo ya utaratibu wa kanisa kwa sababu uliunganisha uwajibikaji, mafundisho, na maombi katika muundo mmoja — na maombi hayo hayakuwa maonyesho ya hadharani yaliyong’arishwa ya mchungaji aliyewekwa wakfu, bali sauti halisi, mara ya kusitasita, mara ya machozi, ya watu wa kawaida wakileta maisha yao halisi mbele za Mungu halisi.

Uamsho wa Kiwesley wa karne ya kumi na nane ulikuwa, kwa tathmini ya Wesley mwenyewe, kimsingi vuguvugu la maombi lililojidhihirisha katika mahubiri. Kila hatua kubwa ya uamsho ilitanguliwa na kipindi cha maombi. Ibada maarufu za “kesha la usiku” — mikutano ya maombi ya usiku mzima, alama ya Umethodisti wa mwanzo — hazikuwa nyongeza za uamsho; zilikuwa chumba chake cha injini. Wakolosai 4:2 lilieleza alichokitafuta Wesley: “Dumuni sana katika kusali, mkikesha ndani yake pamoja na kushukuru”. Kudumu — si kujuana kwa juujuu, si kukimbilia maombi wakati wa shida tu, bali kujitoa kwa muda mrefu, kwa makusudi, kwa mazoea, kwa maisha yaliyomwelekea Mungu kweli. Kukesha — kuwa macho kwa anachokifanya Mungu ulimwenguni, tayari kuombea hali zinazoibuka. Kushukuru — kumjia Mungu si kama mgawaji wa mahitaji bali kama Baba wa kupendwa, ambaye uaminifu wake unastahili shukrani za daima.

Maisha ya maombi ya Wesley yaliendelea hadi siku yake ya mwisho. Maneno yake ya mwisho yaliyohifadhiwa, aliyoyasema kitandani pa kufa akizungukwa na marafiki, yalikuwa: “Lililo bora kuliko yote ni kwamba, Mungu yu pamoja nasi.” Halikuwa tamko la kitheolojia lililotungwa kwa tukio hilo. Lilikuwa hitimisho asilia la maisha yote ya maombi — maisha ya kugundua, siku baada ya siku saa kumi alfajiri, kwamba Mungu kweli alikuwa pamoja naye daima. “Amani ya Mungu, ipitayo akili zote” (Wafilipi 4:7) ilikuwa imeuhifadhi moyo wake na nia yake katika miaka themanini na saba ya maisha ya ajabu. Ilifanya hivyo kupitia nidhamu na furaha ya maombi.

Sala

Baba, uirejeshe ndani yetu nidhamu ya maombi aliyoishika Wesley — si urasmi baridi wa wajibu wa kidini, bali nidhamu yenye joto ya nafsi ijuayo furaha ya kukutana nawe. Maombi na yawe ya kawaida kama kupumua, ya lazima kama chakula, na matamu kama urafiki wa ndani kabisa wa duniani. Amina.

Umemaliza John Wesley — Mtu wa Utaratibu, Mwenye Maombi ya Utaratibu