Utangulizi: Wale Waliotumwa Ambao Hawakuacha

Kuna swali lililo katika kiini cha imani ya Kikristo ambalo dini ya starehe hujitahidi kadiri iwezavyo kuliepuka: kwa kweli inagharimu nini kumfuata Yesu? Si ile Ukristo uliosuguliwa, wa kitaasisi — aina ile inayotoshea vizuri katika saa moja siku ya Jumapili na kutodai kitu kwa siku zilizosalia za juma — bali ile hali ya asili, ya kitume, ambamo Bwana aliyefufuka hutoa agizo lake na wanafunzi wake huitii kweli kweli. Wanaume na wanawake kumi walio katika kitabu hiki walijibu swali hilo kwa maisha yao, na majibu waliyoyatoa hayakuwa ya starehe. Waliachana na mali nyingi, wakazika wenzi wa ndoa, wakavumilia kifungo, wakanusurika ukatili, wakavuka bahari, na katika visa kadhaa wakatoa miili yao wenyewe kwa ajili ya kazi hiyo. Walitumwa, nao wakaenda, wala hawakuacha.

Agizo lililoyaumba maisha yao lilikuwa lile lile agizo ambalo siku zote limeiumba kanisa katika hali yake ya uaminifu zaidi. Kabla ya kupaa kwake, Kristo aliyefufuka aliwakusanya wanafunzi wake na kuwapa agizo ambalo halijawahi kufutwa: “Basi, enendeni, mkawafanye mataifa yote kuwa wanafunzi, mkiwabatiza kwa jina la Baba, na Mwana, na Roho Mtakatifu; na kuwafundisha kuyashika yote niliyowaamuru ninyi; na tazama, mimi nipo pamoja nanyi siku zote, hata ukamilifu wa dahari” (Mathayo 28:19–20). Maneno haya yamewatuma wanaume na wanawake hadi miisho ya dunia katika kila kizazi tangu yalipotamkwa kwa mara ya kwanza. Maisha kumi yaliyo katika kitabu hiki ni majibu kumi kwa agizo hilo — tafsiri kumi tofauti za Agizo Kuu katika eneo, utamaduni, na wakati maalumu ambao Mungu alikuwa amemwandalia kila mmoja wao.

Kabla ya kupaa, Yesu pia aliufafanua wigo wa utume kwa usahihi ulioacha hakuna pembe yoyote ya dunia iliyo nje ya ufikio wake: “Lakini mtapokea nguvu, akiisha kuwajilia juu yenu Roho Mtakatifu; nanyi mtakuwa mashahidi wangu katika Yerusalemu, na katika Uyahudi wote, na Samaria, na hata mwisho wa nchi” (Matendo 1:8). “Mwisho wa nchi” haukuwa msemo wa mafumbo kwa wanaume na wanawake walio katika kitabu hiki. William Carey alitumia miaka arobaini na moja nchini India. David Livingstone aliingia ndani zaidi ya bara la Afrika ya kati lisilokuwa na ramani, akafia huko akiwa amepiga magoti. C. T. Studd alihudumu katika mabara matatu. Catherine Booth aliipeleka injili katika mitaa ya makazi duni hatari kuliko yote ya London ya enzi za Victoria. Kwa kila mmoja wao, miisho ya dunia ilikuwa sehemu maalumu hasa katika ramani — mahali penye majina na watu wenye nyuso, ambao injili ilikuwa bado haijawafikia.

Ni nini kilichowaandaa watu hawa kumi kwa maisha yao ya ajabu ya utume wa dhabihu? Haikuwa ujasiri wa hali ya juu wala uvumilivu wa pekee, ingawa vyote viwili vilikuwepo. Ilikuwa imani thabiti ya kitheolojia kuhusu hali ya kupotea ya wale wasio na Kristo na msukumo uliobubujika kutoka humo.

Kila mmoja wao, kwa njia yake mwenyewe, alikuwa ameuchukua mantiki ya hoja ya mtume Paulo na kuhisi uzito wake kamili wa kimaadili. Walielewa kilichokuwa hatarini — kwamba nyuma ya kila mtu ambaye hakuwahi kusikia injili palikuwa na roho ya thamani ya milele, na kwamba swali la hatima yao ya milele halikuwa jambo la nadharia ya kidini ya starehe bali ni uhalisia unaowaka, wa dharura, unaobadili maisha.

Mnyororo wa kimantiki ambao Paulo aliuweka katika Warumi haungeweza kupuuzwa kwa urahisi na wale walioamini kweli: “Basi wamwiteje yeye wasiyemwamini? Tena wamwaminije yeye wasiyemsikia? Tena wamsikieje pasipo mhubiri? Tena wahubirije wasipopelekwa? Kama ilivyoandikwa, ‘Ni mizuri kama nini miguu yao wahubirio habari ya mema!’” (Warumi 10:14–15). Mnyororo huo hutiririka kutoka kusikia hadi kuamini hadi kuita hadi wokovu — na mwanzoni mwa mnyororo huo asimama yule aliyetumwa. Watu hawa kumi walikuwa viungo katika mnyororo huo. Walikuwa ile miguu mizuri. Na mnyororo huo haukukatika.

Dhabihu iliyohusika katika maisha haya haikuwa jambo la bahati mbaya kwa utume bali ilikuwa sehemu ya asili yake. Paulo aliieleza huduma yake mwenyewe kwa maneno ambayo kila mmoja wa hawa kumi angeweza kuyaandika kuhusu nafsi yake: “Lakini siyahesabu maisha yangu kuwa kitu cha thamani kwangu kama kuutimiza mwendo wangu, na huduma ile niliyoipokea kwa Bwana Yesu, kuishuhudia Habari Njema ya neema ya Mungu” (Matendo 20:24). Kuyahesabu maisha ya mtu kuwa si kitu si ugonjwa wa moyo wala kujichukia; ni ukombozi wa roho iliyopata kitu cha thamani isiyo na kikomo kuliko kujilinda starehe yake yenyewe. Watu hawa kumi walikuwa wamekipata kitu hicho. Walikiita injili ya neema, nao wakatoa kila walichokuwa nacho ili kukishiriki.

Sura hizi ni picha za watu, si vitako vya kuwatukuza. Wanaume na wanawake utakaokutana nao katika kurasa hizi hawakuwa binadamu wakuu wasioguswa na hofu, shaka, upweke, wala kushindwa. Miaka saba ya kwanza ya William Carey nchini India haikuzaa waongofu hata mmoja. Ndoa ya David Livingstone ilibomoka chini ya shinikizo la utume wake. Dhabihu za kishujaa za C. T. Studd zililingana na matatizo ya kibinafsi ambayo waandishi wa historia yake hawajayaficha. Jim Elliot alifariki akiwa na umri wa miaka ishirini na nane kabla ya kuona hata uongofu mmoja miongoni mwa watu aliokwenda kuwafikia. Kilichoyafanya maisha haya kuwa ya ajabu hakikuwa kutokuwepo kwa udhaifu wa kibinadamu bali kuwepo kwa Mungu atendaye kazi kupitia binadamu dhaifu ambao, licha ya yote, wako tayari.

Maisha haya kumi na yaondoe kila kisingizio cha maisha ya starehe, yaliyojifungia yenyewe, ya kidini kwa siri. Na yaamshe tena ndani yako lile swali ambalo kila kizazi cha Wakristo wa dhati lazima kulijibu upya: kwa kuzingatia yale ambayo Kristo ameyafanya, kwa kuzingatia yale ambayo dunia inayahitaji, kwa kuzingatia kwamba maisha moja ndiyo yote ambayo yeyote kati yetu anayo — mimi ninafanya nini na maisha yangu? Jibu halijawahi kuwa la dharura zaidi kuliko sasa.