Jim na Elisabeth Elliot: Wale Waliorudi

Ndani kabisa ya misitu ya Ecuador, huko Amerika Kusini, waliishi watu waitwao Waorani, ambao karibu hawakuwa na mawasiliano yoyote na ulimwengu wa nje na ambao waliwaua wageni waliokaribia. Jim Elliot na rafiki zake wanne waliamini kwamba hata watu hawa walipaswa kupata nafasi ya kusikia kwamba Mungu aliwapenda. Kwa hiyo vijana hao walijifunza yote waliyoweza, wakadondosha zawadi kutoka ndege ndogo ili kupata urafiki, na hatimaye wakatua kwenye ukingo wa mchanga wa mto ili kukutana nao ana kwa ana.

Kwa siku chache mambo yalikwenda vizuri. Kisha, alasiri moja mwaka 1956, wanaume hao watano walishambuliwa na kuuawa kwa mikuki juu ya kile kichuguu cha mchanga cha upweke. Kwa ulimwengu uliokuwa ukitazama ilionekana kama hasara kamili, ya kusikitisha — vijana watano wazuri wamekufa, na hakuna cha kuonyesha. Jim alikuwa amewahi kuandika maneno ambayo rafiki zake hawakuyasahau kamwe: si mpumbavu yeye atoaye kile asichoweza kukishika ili apate kile asichoweza kukipoteza.

Kisha ikaja sehemu ambayo hakuna aliyeweza kuiwazia. Badala ya kukata tamaa kwa hasira na huzuni, mke wa Jim, Elisabeth, pamoja na dada wa mmoja wa wale wanaume wengine, waliamua kwenda kuishi miongoni mwa wale watu waliokuwa wamewaua wapendwa wao.

Waliingia msituni na kufanya makao yao pamoja na Waorani. Walijifunza lugha ile ngumu. Waliwauguza wagonjwa, wakawabeba watoto wachanga, na wakaishi kama marafiki na majirani — wakiketi kila siku kando ya wale wanaume waliokuwa wamevurumisha mikuki. Taratibu, Waorani walipokuwa wakitazama wema huu wa kushangaza, wakaanza kuuliza kwa nini. Na wengi wao, wakiwemo baadhi ya wauaji wenyewe, wakawa wafuasi wa Yesu, na ndugu wa zile familia walizokuwa wamezijeruhi.

Watu waliokuwa wameonekana kuwa wagumu kuliko wote kuwafikia walifikiwa — si kwa nguvu, wala si kwa kisasi, bali kwa sababu wanawake wawili walichagua kurudi wakiwa na msamaha na upendo. Lilikuwa lile jambo hasa ambalo Jim aliamini lilistahili kufia.