William Carey: Fundi wa Viatu Asiyekata Tamaa

William Carey alikuwa mtu maskini aliyeshona viatu katika kijiji kidogo cha Uingereza. Hakuwa mwerevu kwa jinsi watu matajiri walivyokuwa werevu — alikuwa ameacha shule mapema ili kufanya kazi — lakini alikuwa na akili yenye kiu ya kujifunza. Wakati mikono yake ikishona ngozi, alijifundisha mwenyewe lugha, neno moja kwa wakati, kutoka vitabu alivyoviegemeza juu ya meza yake ya kazi.

Ukutani mwa karakana yake, William alitundika ramani ya dunia nzima, aliyoichora kwa mkono wake mwenyewe, ikiwa na maandishi yaliyotawanyika kila mahali juu yake. Alipokuwa akifanya kazi, aliziangalia nchi kubwa za mbali — India, Uchina, Afrika, visiwa vya bahari — ambako mamilioni ya watu hawakuwa wamewahi hata mara moja kusikia jina la Yesu. Nalo jambo hilo lilimvunja moyo.

Siku hizo Wakristo wengi walidhani hakuna lolote lililoweza kufanywa kuhusu jambo hilo. Kama Mungu alitaka watu hao wa mbali wasikie, walisema, Mungu angelishughulikia jambo hilo bila msaada wowote kutoka kwetu. Lakini William hakuamini kwamba Mungu alifanya kazi kwa njia hiyo. Alisimama miongoni mwa watu wazee zaidi na wenye vyeo zaidi, akasema jambo lililoubadili ulimwengu: Tarajia mambo makuu kutoka kwa Mungu; jaribu mambo makuu kwa ajili ya Mungu.

Kisha akafanya sehemu ngumu — akaenda. William alisafiri kwa meli hadi India, na huko alikaa maisha yake yote yaliyosalia, miaka arobaini, wala hakurudi nyumbani kamwe. Alijiwekea kazi kubwa mno ya kuiweka Biblia katika lugha za India, ili watu waweze kuyasoma maneno ya Mungu wao wenyewe. Pamoja na rafiki zake alitafsiri Biblia, nzima au kwa sehemu, katika lugha kadhaa za Kihindi — nyingi kuliko watu wengi wangeweza hata kujifunza kuzizungumza.

Alifanya zaidi ya kutafsiri. Alianzisha shule. Alipanda bustani na kujifunza mimea ya India. Naye alipigana kwa bidii, na hatimaye kwa mafanikio, dhidi ya desturi katili ya kuwachoma wajane wakiwa hai.

Watu wanamkumbuka William Carey kama baba wa umisionari wa kisasa — yule aliyeliamsha kanisa kuuona ulimwengu wote mpana. Lakini hakujidhania kamwe kuwa mtu wa pekee. Kama mtu yeyote angemkumbuka hata kidogo, alisema wakati mmoja, na iwe tu kama mtu aliyeweza kudumu — aliyeendelea mbele na mbele wala hakukata tamaa. Naye aliendelea kudumu, hadi nchi za mbali zilizokuwa juu ya ramani yake aliyochora kwa mkono ziliweza kuisoma habari njema katika lugha zao wenyewe.